https://virgool.ir/feed/@bahare.ghodsزندگی یکنواخت و کسل کننده نیست وقتی دوچرخه سواریfa2026-11-11 12:44:12https://files.virgool.ir/upload/users/278658/avatar/utffEB.pnghttps://virgool.ir/@bahare.ghodshttps://virgool.ir/@bahare.ghods/آمیتیس-gekfxrqfwo8gوقتی دیدم دوچرخه داره با من چه کار میکنه تصمیم گرفتم به بقیه هم بگم. بگم که اونها هم با دوچرخه قوی بشن، مخصوصا خانومها. اونها هم بتونن با دوچرخه پرواز کنن. به خاطر همین عکسامو میذاشتم اینستا و از حس های قشنگی که دوچرخه بهم میداد مینوشتم. پستهام باعث شد دو سه تا از دوستام همراهم بشن. اولش زینب و بعدش بهار که شده بود پایه ثابتم و وقتی میگفتم بیا بریم دوچرخه سواری میدونستم که اگه بتونه هر جوری هست خودشو میرسونه. اون روزها تو اینستا چند تا پیج رو فالو داشتم که میدیدم دسته جمعی میرن دوچرخه سواری، مثل پیج مهشاد، بچه های مشهد، دامون و... . همین باعث شد منم تو سمنان دنبال چنین گروهی بگردم. اما هر چی میگشتم گروهی نبود که نبود. بالاخره بعد از کلی گشتن یه گروه پیدا کردم که به خاطر سه شنبه های بدون خودرو میرفتن تو شهر رکاب زنی. باهاشون همراه شدم و رفتم. اما فقط یه برنامه تونستم برم. همون شب که من رفتم پلیس ما رو گرفت و گروه کلا از هم پاشید. دیگه من مونده بودم حسرت به دل یه گروه دوچرخه سواری تو سمنان. هر چی میگشتم کسی نبود. تو آخرین پست سال 98 اینستام از قوی شدنم به خاطر دوچرخه نوشتم و آخرش نوشتم: نوشتم که بدونید دوچرخه میتونه با شما چه کار کنه. شاید شما هم خواستید تو برنامه سال جدیدتون بگنجونیدش. وقتی مینوشتم فکر نمیکردم قراره چه اتفاقی تو سال 99 بیفته. عید 99 اومد و رفت. هر چی از سال 99 میگذشت تعداد دوستام که میگفتن دوچرخه خریدیم بیا بریم دوچرخه سواری بیشتر میشد. وقتی شدن چهار پنج تا با بهار یه گروه زدیم که یه بار دسته جمعی بریم رکاب زنی. اما هر بار تو گروه مینوشتیم کسی نمیومد. چند هفته اول کلی تو گروه میگفتیم ما میریم این هفته. بیاید شما هم. بعد که میرفتیم سر قرار میدیدیم فقط ما دو تاییم. میخندیدیم و میگفتیم تهش خودمم و خودت و با هم میرفتیم دوچرخه سواری. بعد از چند هفته رکاب زدن دوستام دونه دونه اومدن باهامون و اونها هم عکساشونو گذاشتن اینستا. با دیدن عکسهای اونها باز دوستاشون اومدن. اینطوری شد که کم کم زیاد شدیم و آمیتیس متولد شد. گروه واتساپمون حدودا 30 نفر عضو داشت، اما موقع دوچرخه سواری 7 نفر پایه ثابت بودیم و دیگه یه بار که خیلی زیاد بودیم شدیم 12 نفر. کم کم داشتیم به اول مهر، روز جهانی بدون خودرو نزدیک میشدیم و هممون دوست داشتیم برای اون روز یه برنامه خاص داشته باشیم. اما فکر میکردیم دیگه خیلی بشیم 20 نفر بشیم که بریم سوکان رکاب بزنیم. برای اول مهر یه برنامه سراسری از یه موسسه تو تهران برگزار میکردن که همه شهرها برای اول مهر ساعت 16 تا 22 یک خیابون رو به روی ماشین ها ببندن. نماینده میخواستن برای هر شهر. من گفتم من میشم نماینده سمنان. دیگه از اونجا حس میکردم مسئولیت سنگینی رو قبول کردم. با بچه ها صحبت کردم که اگه میدونن باید با کی صحبت کنم بهم بگن. سمیرا منو به رئیس هیات دوچرخه سواری معرفی کرد، املیا به شهرداری. بچه ها معرفی میکردن و من نامه به دست میرفتم این ور اون ور صحبت میکردم که چرا کاری نمیکنید. اول مهر روز جهانی بدون خودروه. کل شهرها برنامه دارن و سمنان خوابه. کلی دویدم، کلی برنامه ریختم تا آخر آقای ترحمی و آقای قنبری، رئیس هیات دوچرخه سواری و هیات ورزشهای همگانی قبول کردن برنامه بذاریم و خودشون با پلیس راهور و بقیه هماهنگ کردن برای برگزاری مراسم. گفتن تا الان ما هر چی تلاش کردیم نشده مجوز سه شنبه های بدون خودرو رو برای خانمها بگیریم. اگه اول مهر همه چی خوب باشه ممکنه اجازه بدن و رسمی ش کنن. ما هم از ذوق شروع کردیم به تبلیغ کردن. تا روز آخر بیشتر از 40 نفر شده بودیم. هنوزم بچه ها داشتن دوستاشونو می آوردن. برای اینکه کارا خوب پیش بره 8 تا سر گروه بودیم. اول مهر هممون هم ذوق داشتیم، هم شدیدا دلهره از اینکه چطوری پیش بره. اما برنامه برگزار شد. حتی با تعدادی بیشتر از اون تعداد که گفته بودن میان. برنامه عالی برگزار شد و من به آرزوم رسیدم. گروه دوچرخه سواری تو سمنان. دیدن یه عالمه دوچرخه سوار با هم.نمیدونم آمیتیس تا کی میمونه، نمیدونم هر روز بیشتر میشیم یا کمتر، نمیدونم تا کی هستیم، اما دوست دارم تا وقتی هست به خانومها جرات بده برای دوچرخه سواری، جرات بده که نترسن از رکاب زدن، نترسن از دیده شدن، از نگاههای دیگران. تجربه ثابت کرده کسی که اولش با گروه شروع کنه کم کم تنها تو شهر هم رکاب میزنه و من همینو میخوام. میخوام اگه یه روزی هم آمیتیس بزرگ نبود تکثیر شده ش تو شهر، با خانومهایی که دارن دوچرخه سواری میکنن باشه. بهاره قدسبهاره قدسThu, 24 Sep 2020 05:25:15 +0330https://virgool.ir/@bahare.ghods/داستان-دوچرخه-و-قوی-شدنم-cfrylsmprbuaهمه چی از فروردین 98 شروع شد، با انکار من برای خرید دوچرخه و اصرار مهدی برای خریدش. دوچرخه ای که با اصرار مهدی خریده شد و تبدیل شد به دنیای من. اولش چون میترسیدم فقط تو پیاده روی جلوی خونه رکاب میزدم. بعد از دو سه روز مهدی گفت برو پارک سوکان با دوچرخه منم دارم میام. گفتم میترسم از دور میدون استاندارد رد شم. گفت برو دارم میام. من رفتم، اما او بعد از یک ساعت اومد. تا برسه من هم از میدون رد شده بودم، هم کلی تو پارک رکاب زده بودم و داشتم استراحت میکردم. این شد اولین تجربه رکاب زدن من تو شهر. برای اینکه خودمو محک بزنم کم کم مسیرهامو طولانی میکردم. اولش تا میدون امام رضا رفتم. دیدم انگار تونستم و کسی هم کاریم نداشت. همون موقع ها بود تو سمنان میگفتن پلیس خانومهای دوچرخه سوار رو میگیره. تو همون روزها یه روز که میخواستم برم میدون مشاهیر تصمیم گرفتم با دوچرخه برم. مامان بابا میگفتن نرو. اما گفتم من باید برم . رفتم و باز یه موفقیت دیگه به دست آوردم. هر چی بیشتر خودمو محک میزدم و بیشتر از امتحانها سربلند بیرون میومدم اعتماد به نفسم بیشتر میشد. به خودم میگفتم دیگه تهش میدون سعدیه که همیشه پلیس اونجا می ایسته. اونم تو ساعتهای شلوغ. روزی که قصد کردم با دوچرخه برم تا میدون سعدی دلهره عجیبی داشتم. حتی وقتی رسیدم مردد بودم که برم دور میدون یا نرسیده به میدون دوچرخه مو برعکس کنم و از همون مسیری که اومدم برگردم. قلبم خیلی تند میزد. به خودم میگفتم اگه الان برم دور میدون و پلیس بگه خانم از دوچرخه ت پیاده شو چه کار کنم. نفسمو حبس کردم و گفتم فوقش اینه منو میگیرن دیگه. اما میرم. میرم که بدونم واقعا پلیس با بودنم با دوچرخه مشکل داره یا نه. که حداقل تکلیف خودمو بدونم. وقتی داشتم میدون رو دور میزدم نگاهم به پلیسها بود که مطمئن شم منو میبینن. نکنه از جلوی چشمشون رد شم و منو نبینن. وقتی مطمئن شدم منو دیدن و هیچ عکس العملی نشون ندادن یه نفس راحت کشیدم. دیگه نترسیدم. دیگه هر چی ترس بود رو له کردم زیر پا و شروع کردم به گشت زدن تو شهر با دوچرخه. به پرواز کردن با دوچرخه. یه جاهایی که سر پایینی بود هندزفری رو میذاشتم و بلند بلند با آهنگ میخوندم. دیدن یه دختر دوچرخه سوار برای مردم عجیب بود، چه برسه به دختر دوچرخه سواری که داره بلند بلند شعر میخونه. اما چشمامو به روی همشون میبستم و با صدای بلند میخوندم. وقتی آهنگ تهران تهران رضا یزدانی میخوند و من رو دوچرخه بودم حس میکردم داره یه تغییراتی در من ایجاد میشه. حس میکردم انقدر قوی شدم که دلم میخواد تا خود آسمون پرواز کنم. هر چی به قسمتهای آخرش نزدیکتر میشد و میگفت "منزوی شو توی قلبت، یاد کارون شب دجله، سر کوچه های بن بست، یاد حجله پشت حجله، بچه های خاک و بارون، یادته ریختن تو میدون، مادراشون پشت شیشه، پدراشون ته دالون، پس چرا با تو غریبه ست، نسل بی خاطره من، یادمون نیست که چجوری، واسه هم دیگه میمردن، پاش بیفته باز دوباره روی مغربت میبارم، باز توی منطقه مین دست و پامو جا میذارم" من احساس قدرت بیشتری میکردم. تا جایی پیش رفتم که دیگه موقع دوچرخه سواری از چیزی نمیترسیدم. نه از ماشینی که پشت سرم دستشو میذاشت رو بوق، نه از نگاه مردم، نه از کسایی که میگفتن مگه تو خیابون جای دوچرخه سواریه، نه از اونایی که ترقه مینداختن جلوی دوچرخه م، نه از اونایی که با جیغ از کنارم رد میشدن، نه از موتوری هایی که از قصد میومدن سمتم. از هیچ چی نمیترسیدم. به جای ترسیدن تلاش میکردم راه حل پیدا کنم، قوی بشم و هر روز قوی و قوی تر شدم. تا جایی که حس کردم وقتی رو دوچرخه ام از اون بهار خجالتی تبدیل میشم به بهاری که تا حالا نمیشناختمش و اونجا بود که فهمیدم دوچرخه چقدر منو عوض کرده. چقدر منو قوی کرده و اونجا شروع داستان بود.بهاره قدسبهاره قدسThu, 24 Sep 2020 04:44:20 +0330