https://virgool.ir/feed/@bahar.safafa2026-11-11 13:06:02https://files.virgool.ir/upload/users/1543470/avatar/azdHI3.jpeghttps://virgool.ir/@bahar.safahttps://virgool.ir/@bahar.safa/کار-کن-پولشو-بگیر-از-منم-ممنون-باش-sddwbgnz4oybبیایید بپذیریم که شرایط زندگی افراد در طول زمان تغییر می‌کند. چه در این «طول» با آنها در ارتباط باشید چه نباشید. فرض کنید دوستی دارید که همیشه در مواقعی که از او می‌خواستید باهم به یک کافه بروید، قبول می‌کرده. حالا چند روزی‌ست که به‌زعم شما بهانه می‌آورد و می‌پیچاند! این موضوع الزاماً نمی‌تواند به این خاطر باشد که او دیگر دلش نمی‌خواهد با شما وقت بگذراند یا تفریح کند. روزگار او می‌تواند تغییر کرده باشد و او این حق را دارد که برنامه‌های خودش را در اولویت قرار دهد. ممکن است چه اتفاقی افتاده باشد؟سوای اینکه دوست یا حتی یکی از اعضای خانواده‌تان، مطابق انتظارات شما عمل نمی‌کنند، می‌تواند علت‌های زیر را داشته باشد. یکی‌شان را یا چندتایشان را:ممکن است برنامه کاری یا تحصیلی او شلوغ‌تر از پیش شده باشد؛ممکن است در به‌تازگی ازدواج کرده یا بچه‌دار شده باشد و هنوز فرصت آداپته شدن با شرایط جدید را نیافته باشد؛ممکن است اختیارات او نسبت به قبل تغییر کرده باشد؛ممکن است حالا از نظر او کار شما ارزش وقت گذاشتن نداشته باشد؛ممکن است حالا زمان او خیلی بیشتر از قبل بی‌ارزد؛ممکن است روی نقطه ضعفِ نداشتن توانایی نه گفتن کار کرده و حالا می‌تواند به شما نه بگوید؛ممکن است ترس از دوست نداشته شدن را کنار گذاشته باشد و خودش را در اولویت قرار دهد؛اگر شما مورد دیگری به ذهنتان می‌رسد برایم بنویسید:شرح یک وضعیتبیایید تصور کنید با یک گرافیک دیزاینر دوست هستید. گاهی پیش می‌آمده که از روی محبت کارهای گرافیکی خودتان را به او می‌سپردید و دستمزدش را هم می‌دادید و او را هم خوشحال می‌کردید. حالا مدتی گذشته و دیگر در جریان جزئیات زندگی‌اش نیستید و هنوز گمان می‌کنید با سپردن یک کار گرافیکی کوچک و پرداخت مبلغی پول، کار خودتان را راه انداخته‌اید و به او هم لطفی کرده‌اید. این درحالی‌ است که او حالا گرافیست یک شرکت بزرگ شده و وقت سر خاراندن ندارد. شما بدون اینکه از او بپرسید آیا فرصت انجام کار کوچک شما را دارد یا نه، او را با سابقۀ رفاقتتان لای منگنه می‌گذارید.از بیرون به ماجرا نگاه کنید و ببینید چقدر اوضاع را برای دوستتان سخت کرده‌اید. آدم‌ها همیشه نمی‌توانند یا نمی‌خواهند مطابق انتظارات و نیازهای ما رفتار و عمل کنند. کار بهتر این است که به وقت و مرزهای آنها احترام بگذاریم. همین! بهار صفائیانبهار صفائیانSat, 02 Sep 2023 18:15:24 +0330https://virgool.ir/@bahar.safa/داشتن-خلاقیت-در-محتوای-تبلیغاتی-td91nxwfklliحتماً می‌دانیم که «خلاقیت» جزو جدانشدنی متون تبلیغاتی است. حتی ورکشاپ‌ها و دوره‌های فراوانی را برای بالا بردن سطح خلاقیت نویسندگان تبلیغاتی دیده‌ایم یا حتی در آن شرکت کرده‌ایم. اما این خلاقیت تا چه میزان برای مخاطب شیرین و دوست‌داشتنی است؟ گاهی تبلیغاتی را در سطح شهر یا در تبلیغات تلویزیونی می‌بینم اما به‌جای آنکه یکی دو ثانیه قلقلکم بدهد و بعد من را متوجه اصل مطلب کند، چندین ثانیه یا حتی دقیقه طول می‌کشد که منظور آگهی را متوجه شوم؛ در بسیاری از موارد دلیل این موضوع به‌کار بردن بیش‌ازحد خلاقیت است. گاهی ما فراموش می‌کنیم که تبلیغ‌نویس، کپی‌رایتر یا حتی تولیدکنندگان محتوای شبکه‌های اجتماعی و بسایت‌ها قرار نیست یک هنرمند خلاق باشند که نوشته‌هایشان فقط جالب است. تبلیغ‌نویس یک فروشنده است. او می‌خواهد با متن خود مخاطب را قانع به خرید محصول یا دریافت خدماتش کند. یک متن خلاق تبلیغاتی لزوماً متن خوبی برای فروش نیست. موضوع نوشتن متن تبلیغاتی صرف بین کپی‌رایترهای تازه‌کار بیشتر دیده می‌شود. آنها گمان می‌کنند باید هرچه تا کنون دیده‌اند را فراموش کنند و متن جدید و جالبی بیافرینند. اما نظر من این است که استفاده از اصول تبلیغات‌نویسی و نویسندگی بد نیست -به‌ویژه درابتدای راه. باید قواعد را دانست تا به بتوان با شکستن آن قواعد متن خوبی خلق کرد. این موضوع البته صحبتی هم با کارفرمایان دارد. با اصرار بر داشتن یک محتوای عجیب و خلاقانه‌ی دوز بالا کارکنان خود را تحت فشار نگذارند. شما یک بنگاه خلاقیت نیستید. بلکه می‌خواهید محصولتان را بفروشید. کپی رایتینگ خلاقبهار صفائیانبهار صفائیانThu, 18 Aug 2022 11:39:00 +0430https://virgool.ir/@bahar.safa/تو-هم-بالاخره-بنز-می-خری-j843np5t6veeما ژیان داشتیم‌. وقتی بابای بیشتر همکلاسی‌هایم پیکان و پژو داشتند ما یک ژیان زرد داشتیم‌. ما فقیر نبودیم ولی آنقدری هم پول نداشتیم که بتوانیم ماشین دیگری بخریم. راستش بله‌‌‌.‌‌..؛ خجالت می‌کشیدم. دوست نداشتم کسی من را و یا حتی بابایم را توی ژیان ببیند‌. ترجیح می‌دادم ماشین نداشته باشیم و به همه بگویم که از ماشین داشتن خوشمان نمی‌آید، تا ژیان داشته باشیم‌. بابا که می‌خواست بیاید دم مدرسه دنبالم، می‌گفتم توی کوچه پشتی پارک کند که یواشکی از بچه‌ها فرار کنم و بروم سوار ژیان شوم. داستان آنقدرها تراژیک نبود که بابا از فرط غم و غصه‌ی نداشتن پیکان عرق شرم روی پیشانی‌اش بنشیند و شرمنده‌ی بچه‌ی یکی‌یکدانه‌اش شود. نه... بابا فقط به من لبخند آدم‌بزرگانه می‌زد. آخر گفتم که؛ ما فقیر نبودیم. فقط بیشتر از پول یک ژیان نداشتیم‌. خرج‌های مهم‌تر داشتیم.وقتی تولد نرگس بود به بابا گفتم شب دنبالم نیاید. چون ممکن بود بچه‌ها ژیان ما را ببینند. خداراشکر بابای نرگس بعد از تولد همه‌مان را با پژو رساند دم خانه‌هایمان‌.وقتی بابا صدای آهنگ ضبط ژیان را زیاد می‌کرد من می‌گفتم کمش کند‌. آخر فقط ماشین‌های باکلاس صدای ضبطشان را زیاد می‌کردند‌.یکبار که قرار بود با یکی از دوست‌های بابا که از تهران می‌آمد و بابا میگفت خیلی پولدار است به رستوران برویم، من همه‌اش می‌ترسیدم که او ببیند ما ژیان داریم‌. به بابا گفتم ماشین را جای دوری بگذارد تا باقی مسیر را پیاده برویم‌. بابا خنده‌ی همیشگی‌اش که معنی‌اش را می‌دانستم و نمی‌دانسم تحویلم داد و ماشین را توی پارکینگ رستوران کنار پراید او پارک کرد؛ کنارِ کنار پراید او. غذا از گلویم پایین نمی‌رفت و همه‌اش فکر می‌کردم بابا کی آنقدر پولدار می‌شود که بتواند «پراید» بخرد‌.بابا «پراید» خرید‌. وقتی من ۲۵ ساله بودم‌. وقتی که می‌خواست بیاید سر کار دنبالم به او گفتم در کوچه‌ی پشتی منتظرم باشد که همکارهایم که همه شاسی بلند یا حداقل ۲۰۶ داشتند من و پراید بابا را نبینند.بهار صفائیانبهار صفائیانWed, 13 Apr 2022 14:55:40 +0430https://virgool.ir/@bahar.safa/سکوت-چه-زمانی-خفه-مان-خواهد-کرد-lvubwj9dbajhکودک که بودم در بیکاری‌هایم که اغلب زیاد هم بود فکر می‌کردم که اگر کسی فلان حرف را بهم زد با بهمان جمله جوابش را می‌دهم؛ همین کار را هم می‌کردم و جملاتم خیلی وقت‌ها به دردم می‌خورد. در عالم کودکی وقتی دخترخاله‌ام بهم گفت که حسودی‌اش می‌شود که من آنقدر جواب در آستین دارم، روش خودم را یادش دادم. در نوجوانی حاضرجوابی‌ام با بی‌ادبی و گستاخی همراه بود. آزاررسان نبودم ولی اگر کسی طعنه‌کنایه‌ای بهم می‌انداخت دست‌خالی‌اش نمی‌گذاشتم. بعد که رفته‌رفته اعتمادبه‌نفسم کم شد، ساکت و ساکت‌تر شدم تا مبادا حرف اشتباهی نزنم، حرف بدی نشنوم، درگیر بحث نشوم، گریه‌ام نگیرد، تنم نلرزد، بهم بی‌احترامی نشود، طرد نشوم، مورد نفرت قرار نگیرم و .... گذاشتم هرکسی هرچه دلش می‌خواهد بهم بگوید. خودخوری کردم. ذهنم پر از نشخوار شد. سعی کردم بهم برنخورد. خودم را قانع کردم. در خلوت گریه کردم. قرص اعصاب خوردم. پر از خشم شدم و کمی از آن را خشمم را پیش روانکاوم تخلیه کردم. اما سکوت خفه‌ام خواهد کرد. عذابم خواهد داد و خشمم را بیشتر خواهد کرد. خودم را تنها و گزکرده‌ در کنجی حس خواهم کرد. کاش بیشتر هوای خودم را داشتم و کاش حتی آن بی‌ادبی‌ها به یادم می‌ماند.بهار صفائیانبهار صفائیانSun, 27 Mar 2022 15:50:36 +0430https://virgool.ir/@bahar.safa/چگونه-از-طریق-اسنپ-مشتری-پیدا-کنیم-gm2itty17bpjنشستم توی ماشین. راننده مؤدب و خوش‌برخورد بود. از نحوه‌ی خوش‌وبش کردنش هم متوجه شدم که قرار است زیاد حرف بزند. صدای ضبط بلند بود و سخنرانی مردی را می‌شنیدم که اصرار داشت دوره‌هایش را ثبت‌نام کنیم تا یاد بگیریم چطور پولدار شویم. دراین‌بین راهکارهایی هم برای ثروتمند شدن ارائه می‌داد؛ مثلاً اینکه فکر کنیم یک روز پولدار می‌شویم، اینکه خوب خرج کنیم تا کارما پول بیشتری به ما بدهد یا اینکه با آدم‌های پولدار دررابطه باشیم. من که هم‌زمان با گوش دادن به این سخنرانی داشتم دلِ کباب‌شده‌ام برای پسرکِ راننده را باد می‌زدم و به شکستگی‌های روی دسته‌ی پرایدش، به پارگی صندلی شاگرد و بوی تند و مانده‌ی سیگار توی ماشین فکر می‌کردم، گفتم: «می‌شه یکم پنجره رو باز کنین؟» با خوش‌رویی گفت: «ترسیدم سردتون بشه باز نکردم. ببخشید.» لبخند زدم. پنجره را بیش از حدی که خواسته بودم باز کرد. تیشرت پوشیده بود. نگران شدم سردش شود و خجالت بکشد و چیزی نگوید. همین را گفتم. با یک خنده‌ی مسافرپسند گفت: «نه... من مردادی‌ام. طبعم گرمه، سردم نمی‌شه.» بعد از ثانیه‌ای مکث گفت: «اتفاقاً تو سربازی‌ام همین‌طوری بودم. همه سردشون بود ولی من نه. با یه‌لّا پیرَن میگشتم تو پادگان. همه تعجب می‌کردن.» اینها را که می‌گفت سعی می‌کرد ازطریق آینه ارتباط چشمی هم برقرار کند. من که عادت ندارم کسی را بی‌جواب بگذارم، هرچه فکر کردم جواب این توصیف شخصی چه می‌تواند باشد، فکرم به جایی نرسید و فقط خندیدم. نگذاشت سکوت توی ماشین بیشتر از دو دقیقه طول بکشد که گفت: «شهر تو بارون قشنگ می‌شه‌ها.» گفتم: «بله! به‌خصوص اصفهان!» سخنرانی تمام شده بود و یک موزیک با سبک موردعلاقه‌ام پلی شد. اما موزیک را رد کرد. سه ثانیه‌ی اول هر آهنگی را که می‌شنید، عوضش می‌کرد. رسید به آهنگی که از ریتم و شعر و موسیقی و خواننده‌اش دل خوش نداشتم. گذاشت تا آخر بخواند. بعد از آن هم همه‌ی موزیک‌های خوب را رد کرد و موزیک‌های سخیف و ضعیف را می‌گذاشت تا آخر بخوانند. گفت: «من خیلی به موسیقی علاقه دارم. همیشه موقع کار آهنگ گوش می‌دم.»... «آخه من بیشتر وقتمو تو ماشینم. اسنپ و تپسی و خرید.»... «شمام اگر جایی خواستی بری یا خرید داشتی زنگ بزن من برات انجام می‌دم.» شماره‌اش را گرفتم و کمی راجع‌به نام‌خانوادگی‌اش که معنی «آدم شوخ‌طبع و شیرین» می‌داد حرف زدیم. پیاده که شدم باران می‌آمد. در فکر بودم. یک نفر به لیست مخاطبین گوشی‌ام اضافه شده بود؛ کسی که ممکن است مشتری‌اش شوم؛ برای وقت‌‎هایی که باید مسیر دوری بروم و هیچ راننده‌ای قبولم نمی‌کند یا خریدی دارم که نمی‌توانم خودم انجام دهم. رفتار آن پسر تحت‌تأثیرم قرار داده بود. او با شیرین‌زبانی برای خودش مشتری‌های بالقوه دست‌وپا کرده بود؛ من و صدتا مسافر دیگر.بهار صفائیانبهار صفائیانWed, 16 Mar 2022 16:19:41 +0330https://virgool.ir/@bahar.safa/به-کی-باید-گفت-ly9zmbp6m0goدارم فکر می‌کنم به کی باید پیام بدهم و بگویم که ناراحتم و دلم می‌خواهد با کسی حرف بزنم؟ یکی یکی همه را مرور می‌کنم. هرکس توی ذهنم یا توی مخاطبین گوشی‌ام هست انگار باید چند واحد توانایی شنیدن حرف‌های من را پاس می‌کرده و نکرده. روش یکی‌شان که اتفاقاً خیلی اهل بگوبخند است این است که تا می‌تواند بدبختی‌های خودش را ردیف کند و توی کله‌ات فروکند کند که ناراحتی تو چیزی نیست. با یکی‌شان رودربایستی دارم؛ اگر بداند چنین اتفاقی افتاده و دلیل دلخوری‌ام این است خوب نیست؛ خجالت می‌کشم. یکی‌شان زیادی خوشبخت است و شرایطی فرازمینی دارد و من دلم نمی‌خواهد بفهمد که چقدر از من خوشبخت‌تر است. آن یکی هم که اگر بفهمد ناراحتم ناراحت می‌شود. خب فقط می‌ماند ویرگول! که مدت‌هاست می‌خواهم چیزی در آن بنویسم ولی نه موضوعی دارم و نه حوصله‌اش و نه اعتمادبه‌نفسی برای به‌اشتراک‌گذاری یک متن که تماماً خودم نوشته‌ باشمش. یک بیسکوئیت ترد نمکی توی دهانم می‌گذارم و این سایت را باز می‌کنم. شروع که می‌کنم با خودم می‌گویم «نکند اینجا جای چنین حرف‌هایی نباشد!» ولی بعد با خیال اینکه «نیست که نیست، فعلاً چاره‌ای برام نمونده» دستم را روی کیبورد می‌گردانم. آن روز، ناراحت که بودم گفتم «باشه خدا! من آرزو می‌کنم؛ بقیه به آرزوهام می‌رسن.» بلافاصله بعدش ترسیدم که مبادا خدا سنگم کند، نکند سیل بیاید خانه‌مان را خراب کند، نکند کاری کند که ثابت کند باید شکرش می‌کردم! بعد از شدت غصه می‌زنم به بی‌خیالی و باز می‌گویم «اصلاً هرکاری می‌خوای بکن. از این بدتر که نمی‌شه!» ولی باز توی دلم ترس بَرَم می‌دارد که «حالا اوضاع اونقدم بد نیست. لوس نکن خودتو» به توی دلم چشم‌غره می‌روم و ساکت می‌شوم. می‌دانی آخر! دارد سی سالم می‌شود؛ الکی الکی! کی فکرش را می‌کرد که سی‌سالگی نه‌تنها انقدر نزدیک باشد بلکه انقدر بی‌هیجان و پرغصه هم باشد. با من سخن بگوبهار صفائیانبهار صفائیانTue, 15 Mar 2022 11:38:28 +0330