https://virgool.ir/feed/@bahar.rبرای بایگانی در ذهن‌ می‌نویسمfa2026-11-12 19:52:36https://files.virgool.ir/upload/users/26610/avatar/EnlChG.pnghttps://virgool.ir/@bahar.rhttps://virgool.ir/@bahar.r/خانهای-روی-آب-r54jqgfh0mm5معمولا نزدیک روزهای مهم که‌ میشه اتفاقات عجیب و غریب و غیرقابل پیش‌بینی رخ میده که می‌تونه گند بزنه به همه چیز. مراسم عروسی هم جز این روزهای مهمه. اصولا دم عروسی یه اتفاقاتی میفته که رسالتشون تخریب روحیه دو نوگل شکفته‌ست. مثلا دم عروسی خواهر بزرگه عزرائیل کارت دعوت‌ها رو برداشته بود و خودش شخصا به دست مهمونا رسوند‌‌. جوری که ۳۰ درصد مهمون‌ها کم شدن.‌ما اول به داماد شک کردیم گفتیم شاید به خاطر هزینه‌های عروسی خواسته هرجور شده از هزینه‌ها کم کنه ولی وقتی دیدیم پدربزرگ خودشم قربانی این صرفه جویی شد شک‌مون کمتر شد. هیچی دیگه کلا عروسیشون کنسل شد و همینجوری با یه چمدون بدون مراسم رفتن خونه‌شون. عروسی خواهر دومی همه چی خوب پیش رفت و شانس آورد با دوتا مشکل کوچیک رفع شد و مثل خواهر بزرگه کشتارجمعی راه ننداخت. البته به نظر ما کوچیک بود به نظر خودش خیلی بزرگ بود.اولیش این بود که تو آرایشگاه حلقه‌ش رو گم کرد. شما تصور کن تو یه سالن زیبایی تعداد کثیری عروس دامن‌ها رو دادن بالا و دنبال حلقه می‌گردن.بعد از اینکه کلی گریه کرد و آرایشش ریخت بهم، حلقه رو تو کیفش پیدا کرد ولی چه فایده. کسی با آرایش عروس وقتی گریه می‌کنه شبیه زامبی میشه. خودش میگه وقتی رفته پیش میکاپیستش (همون آرایشگره الکی جو میدن) دختره داشته کلی پز میداد که الان یه عروس داشتم ماه شد و در همین لحظه عروس ماهش که در اثر گریه شبیه سمندون شده وارد میشه هیچی دیگه دوباره آرایشش می‌کنن.البته این در برابر قطع نسلی که خواهربزرگه داشت، هیچی بود. اتفاق دومشم این بود که در حالی که با کلی ناز و کرشمه از ماشین پیاده شد بیاد تو تالار یهو غیب شد.همه در حال سلام علیک بودیم یهو دیدیم عروس نیست زیر پامون رو نگاه کردیم دیدیم عروس تا کمر تو جوبه و داره فحش میده. نمیدونم به کی. خلاصه با بدبختی لباسشو تمیز کردیم و سعی کردیم گریه نکنه که مجبور شن برای بار سوم آرایشش کنن. و اما اتفاق من. واسه من از چند روز قبل شروع شد. تمام پولی که برای آرایشگاه و آتلیه و ... کنار گذاشته بودیم تو یه حساب بود و دقیقا روزی که باید با همه اونها تسویه می‌کردیم بانک اس ام اس داد تا ۴۸ ساعت هیچ خدماتی نمی‌تونه بده. هیچی دیگه راه افتادیم در به در دستی از فک و فامیل پول گرفتیم تا بتونیم مراسم رو برگزار کنیم.اما همه‌ش این نبود.ما یک هفته قبل از عروسی رفتیم جهیزیه رو چیدیم و همه کارهای خونه رو تموم کردیم. فرداش طبقه پایینی با مادر حسین تماس گرفته بود که دارید چیکار می‌کنید داره از لوستر و هود ما آب می‌چکه پایین (فا‌صله لوستر و هود حدودا ۴ ۵ متره ).مادر حسین سریع رفته بود ببینه چی شده. می‌گفت درو که باز کردم دیدم خونه رو آب برداشته. تا مچ پا آبه. آفتاب ملایمی هم افتاده رو آب،موج‌های نیلگون میرن اینور اونور،من که ندیدم میگن شبیه سواحل جنوب کشور بود. کلی هم خسارت به بار آورده بود.کارگرای تاسیسات سریع اومدن تو و جمع و جور کردن فرشها رو دادن براش شستن و خشک کردن خونه رو. حالا قضیه چی بوده؟، حسین و پدرش کلا به تعمیرکار و نصاب اعتقاد ندارن یخچال رو خودشون نصب کردن. شیر پشت یخچالم در اثر فشار زیاد آب پریده. و این فاجعه به بار اومده به حسین سپرده بودن به من نگه اونم حرف گوش کن خیلی قشنگ زنگ زد و مرحله به مرحله گفت: +بهار شیر پشت یخچال پریده-خوب +آشپزخونه خیس شده-خوببب +فرش‌ها هم یکم خیس شدن-خووبب +دادیم بشورن دیگه +میز تلویزیونم خیس شده یکم-خوووب (وی بغض کرده)+ چیزی نشده یکم باد کرده. میخریم بعدا-خووووووووب (وی بغضش می‌ترکد)+ پایه های مبلم خیس شده-خوووووووووووبببببب (وی هق هق سر می‌دهد) +یکمم رنگش بلند شده-خوووو... (وی شیون می‌زند)+ راستی پرده پنجره کوچیکه هم افتاده گوشه ش پاره شده-... (وی گوشی را انداخته بر صورت خود چنگ می‌زند) نمیدونم می‌تونید حال من رو تصور کنید یا نه. البته حال مامانم اینا که فقط حرف‌های من رو میشنیدن دیدنی‌تر بود فک کرده بودن عروسی کنسله. تا یه مدت هرکی من رو میدید از روشنی بودن آب صحبت می‌کرد و من تو ذهنم داشتم فکر می‌کردم با چه روشی بکشمش بیشتر زجر می‌کشه. قطعا اگه ترس کنسل شدن عروسی نبود دستم به خون یکی دو نفر آلودده میشد.این اتفاق باعث شد به جای اینکه توالت ما پر از شمع و گلبرگ باشه پر از طی و تشت و دستمال خیس و ... باشه.اما حداقل خوبیش این بود عروسی کنسل نشد و من از فرط خوشحالی اونقدر رقصیدم که یه جای فیلم هست همه دارن سالاد می‌خورن و با تعجب عروس رو که تنهایی داره شلنگ تخته می‌ندازه نگاه می‌کنن.نخندید این اتفاق‌ها برای همه هست و ایشالا برای همه‌تون پیش بیاد به حق پنج تن(وی با مشت چندین بار به سینه خود می‌کوبد)Bahar RBahar RSun, 10 Feb 2019 16:22:07 +0330https://virgool.ir/@bahar.r/دختر-مال-شماست-rjsjyhnecrofاصولا از مراسم‌های خواستگاری و پاتختی و بله برون و... اینجور چیزها خیلی خوشم نمیاد در حدی که روز پاتختی خواهرم، با دخترخاله‌ها رفتیم فشم و دورادور در جشن و پایکوبی همراهیشون کردیم.ولی خوب چون خواستگاری یکی از مراحل ازدواج هست و اگه توش شرکت‌ نمی‌کردم نمی‌تونستم ازدواج کنم ناچار در این مراسم شرکت کردم. ما سه تا خواهریم و من آخری هستم. کلا خونه ما سه نفر خواستگاری اومدن که به هر سه تاشون دختر دادیم. نه که خواستگار نداشته باشیمااااا. داشتیم یه عالمه.(ارواح عمه‌م) بابای من چون نظامی بود به قول خودش پسرها رو با یه نگاه می‌شناخت. این بود که دوماد اولیمون رو بی دلیل یه سال فرستاد دنبال نخود سیاه. گفت برو بزرگتر شدی بیا و اون رفت یه سال بزرگتر شد اومد. من‌که فرقی حس نکردم توش فقط یکم ریشش بلندتر شد. دوماد دومی رو ولی از لحظه اول دوست داشت طوری که تمام مدت خواستگاری کنارش نشسته بود و با عشق نگاهش می‌کرد(البته این رفتارها تو خانواده‌شون ارثیه بعدا میگم پدربزرگم چه حس عاشقانه و نگران کننده‌ای به حسین داشت).خلاصه خواهر وسطی به خاطر علاقه بابام به دوماد وسطیه دو هفته‌ای نامزد کرد و ۶ ماه بعد عروسی. و اما خواستگاری من. ما دو سالی باهم دوست بودیم. از اونجایی که برنامه‌های صداو سیما خیلی تاثیرگذاره و ما اون روزها یادگرفتیم که ازدواج اینترنتی چقدر بده و ممکنه بهمون آسیب بزنه کاملا اینترنتی باهم آشنا شدیم و ازدواج کردیم تا عبرتی بشیم برای جوونها که متاسفانه الگویی شدیم برای بچه‌های فامیل. طوری که‌تا هرکی به‌ بچه‌ش میگه این ازدواج‌ها آخر و عاقبت نداره همه بچه‌ها آخر و عاقبت ما رو یادآوری می‌کنن. شدیم اون زوجی که بچه‌ها تو سر پدر و مادر میزنن. اولش دوست معمولی بودیم بعد هی دوست‌تر شدیم اونقدر دوست‌ترتر شدیم که الان بچه‌مون یه ساله شه.پس هرکی بهتون گفت ما فقط دوست معمولی‌ایم بزنید تو گوشش. شاید شما ندونید چرا می‌زنید ولی اون می‌دونه چرا خورده یا لااقل بعدا میفهمه‌ چرا خورده.خواستگاری حسین از من از این مدل رمانتیکا که زانو بزنه غافلگیر کنه نبود. یه بار که با پدر دعوای والد فرزندی داشتیم زنگ زدم حسین‌ گفتم یا میای منو میگیری یا میام‌ میگیرمت. شما خودت رو بذار جای اون گردن شکسته که نشسته داره تخمه می‌خوره و فوتبال میبینه یهو یه تماس باهاش گرفته میشه و با تهدید بهش گفته میشه بیا منو بگیر. حالتش می‌تونه شبیه وقتی باشه که یه نفر زیر درخت در حال خوردن سیب هست که یه شیر بهش حمله میکه. یا باید پاشه در بره یا خودشو بزنه به مردن. که احتمالا حسین حوصله فرار نداشته.هیچی دیگه هفته بعد خونه‌مون بودن برای خواستگاری. یه همچین‌ جذبه‌ای دارم خلاصه. بابام تو جلسه اول اوکی داد. البته من نتونستم تو جلسه اول خودم رو خوب نشون بدم. رفته بودم قالب یخ قلبی خریده بودم که بندازم تو شربت که مثلا دلبری کنم ولی خوب اون تولید کننده بیشعور فکر نکرده بود باید یکم انعطاف به قالب بده که بشه اون قلبهای یخی رو ازش بیرون کشید. یه ذره با قالب یخه کشتی گرفتم دو سه تا سالتو بهش زدم فایده نداشت. مجبور شدم بکوبمش به کابینت که قالب شکست و یخها پخش زمین شد برداشتم شستمشون در حین شستن یکمش آب شد بیشتر شبیه آب نباتی بود که یه پیزرن کمی‌ میک زده و از طعمش خوشش نیومده. لعنت به کسی که اولین بار به ذهنش رسید آشپزخونه رو اپن کنه استرس مارو بیشتر. البته فک‌کنم این صحنه‌ها رو ندیدن که ما بهم رسیدیم شایدم چون دیدن رسیدیم نمی‌دونم. داشتم می‌گفتم بابام تو جلسه اول اوکی داد. یعنی اونا هنوز نگفته بودن چرا اومدن خونه‌مون و احتمالا در حال هضم قضیه قالب یخ بودن که بابام گفت:" دختر که مال خودتونه ما خیلی مراسم‌ نمی‌خوایم". بعد از اینکه رفتن مامانم با بابام دعوا کرد گفت:"مرد حسابی یه ذره کلاس میذاشتی فکر نکنن دخترمون مونده سرمون". بابام گفت: "از قدیم گفتن تنور تا داغه بچسبون".( حالا اینکه من در این مثل کجا بودم و به کجا چسبیدم رو نمیدونم دقیقا).مامانم گفت:" این پسره کار نداره. میذاشتی یکی دوبار بیان ببینیم کی هستن اصلا." بابام گفت: "این بیکار نمی‌مونه مگه دستاشو ندیدی؟با یه جعبه ابزارم‌ می‌تونه خرجش رو دربیاره" (من هرچی فکر کردم‌ چیز‌ خاصی تو دستای حسین یادم نمیومد. نمیدونم بابام تو پنج دقیقه چی دیده تو دستش). مامانم:"گفت‌خوب نظر خود بهارو نمیپرسی؟؟" منم که اصلا رغبتی به ازدواج نداشتم گفتم:"حالا بیشتر بشناسیم همو". تو نگاه همه اعضای خانواده یه ارواح عمه‌ت خاصی موجی میزد. جلسه دوم بحث مهریه شد. اونا گفتن فلان قدر سکه بابام‌ می‌گفت: "بیخیال زیاده. کمش کنید." هی اونا اصرار بابام انکار. مامانم یه جور بابام رو نگاه می‌کرد انگار دوست داشت با درب رب سرش رو ببره.‌منم یه جور به حسین‌ نگاه می‌کردم یعنی اگه یه دونه کم کنید اون یه دونه رو تو حلقت فرو می‌کنم.هیچی دیگه حسین اینا کلی خواهش و تمنا کردن بابام رضایت داد به اون مقدار. کلا خانواده ما به تحقیقات قبل از ازدواج اعتقادی ندارن. جدی‌ترین تحقیقی که بود سر خواهر بزرگه‌بود که مامانم و خواهرم رفتن مثلا تحقیقات.از دور رفتن خونه‌شون رو دیدن و همین که دیدن پدربزرگش داره از در میاد بیرون فرار کردن. سر خواهر وسطی هی مادر داماد گفت:" بیاید ببینید ما بالای درخت زندگی می‌کنیم کجاییم‌ آخه و ما فقط لبخند می‌زدیم. سر منم که همون دستهای حسین مهم‌ترین‌ حرکت بابام در جهت شناخت این خانواده بود.خداروشکر شانسی شانسی و یلخی‌گونه این ازدواج‌ها بد از آب درنیومد.فلذا شمام زیاد سخت نگیرید. Bahar RBahar RMon, 28 Jan 2019 14:24:15 +0330https://virgool.ir/@bahar.r/عقاید-اَشی-کماندو-he3yu8nkrxffچند روز پیش یه دختر کم سن و سال و به غایت خوشگل رو توی مترو دیدم همینجوری که داشتم از حسادت خفه می‌شدم که این چرا انقدر خوشگله یهو دیدم روی پله برقی چادرش رو از توی کیفش درآورد و تو یه حرکت مافوق سرعت سرش کرد. یه نگاه به دورو برش کرد و به مسیرش ادامه داد.این اتفاق باعث شد یاد خاله‌م بیفتم. خاله‌م نظرش اینه: آدم‌ها دو دسته‌ان یا میرن بهشت یا می‌بریمشون بهشت این خاله من که ما بهش خاله اشی میگیم ۸ تا دختر و یه پسر داره. یعنی خونه‌شون با وجود ۸ تا دختر بیشتر شبیه خوابگاه دختراست. خونه خاله‌م در یکی از شهرهای شمالی کشوره. مامانم اینا همیشه تابستون من رو به این خانواده می‌دادن که یه وقت خاله‌م کمبود دختر احساس نکنه یکی دیگه بزاد. خاله اشی خیلی مذهبی نبود نمی‌دونم چی شد رفت لیسانس الهیات گرفت و از این رو به اون رو شد و درصدد این برآمد که همه ۸ تا دختر رو چادری کنه و داماد طلبه نصیبش بشه. اونقدر روی چادر حساس بود که وقتی میومد تهران مامان ۵۰ و اندی ساله من از ترسش چادر سرمی‌کرد. یکی دوبار دیدیم بابامم از ترس خاله‌م داره چادر سر می‌کنه که به زور بهش فهموندیم که خاله از تو توقع نداره خودتو اذیت نکن، تا بیخیال شد. از اونجایی که هرچی زور بشه نتیجه عکس میده دخترخاله‌ها دربرابر چادر به شدت مقاومت می‌کردن و خونه‌شون به میدون جنگ تبدیل شده بود. چه سفرها که به خاطر نداشتن چادر کنسل میشد چه مهمونی‌ها که به خاطر نبود چادر عزا میشد.‌چادر شده بود کلمه‌ای که با گفتنش انگار دستور حمله صادر میشد و همه با هم دعوا می‌کردن. یه دفعه که خونه‌شون تو سنگر شوهرخاله‌م (امن‌ترین نقطه خونه) جلوی تلویزیون نشسته بودم و داشتم تلاش می‌کردم انگور یه جور بندازم بالا که بیفته تو دهنم خالم یهو گفت: "بهار بیا اینجا کارت دارم". خاله‌م معمولا با این جمله آدم‌ها رو به یه مصاحبه عقیدتی دعوت می‌کرد. ما اسم این مصاحبه رو گذاشته بودیم میتینگ اشی. رفتن تو میتینگ اشی با خودت بود ولی بیرون اومدنش تازه اگه زنده بودی با خاله . من در تمام طول مسیر از سنگر شوهر خاله تا آشپزخونه در حال مرور غلط‌های کرده و نکرده بودم. همین که به خاله اشی رسیدم گفت: چادرت کو؟ گفتم:چادر؟ گفت: همونی که پارسال گرفتم برات؟ شت!!اونو پارسال همینجا تو زیرپله گذاشتم‌ رفتم که. گفتم: رو جالباسی گفت: برو بیارش.در همین حین یکی از دخترخاله‌ها برای نجات من اومد و گفت: بهار بدو آژانس اومد بریمبلند شدم در برم خاله‌م مچم رو مثل فیلم هندیا گرفت و گفت: با چادر دیگه؟ گفتم: بله اگه اجازه بدید برم برش دارم. خوشبختانه اونقدر خاله‌م چادر خریده و دختراش چپوندن یه جا هرجا دست بندازی یه چادر گیرت میاد. دست انداختم رو جالباسی یه چادر برداشتم. خالم گفت اون‌ مال منه. لبخند زدم گفتم: بله اون زیری رو می‌خواستم.زیری رو برداشتم و با پیژامه و تیشرت به سمت آژانس دوییدم.خوبی چادر اینه زیرش دیده نمیشه چی پوشیدی و تونستم تا خونه دخترخاله‌م برم. اون مورد به خیر گذشت این اجبارها باعث شده بود که ما همینکه از در حیاط پامون رو بیرون میذاشتیم چادر و بسته بندی می‌کردیم میذاشتیم تو کیف و وقتی برمی‌گشتیم جلو در دوباره سر می‌کردیم. ولی به این راحتی نبود که. ترفند خاصی داشت. اول باید کیف بزرگ و جادار تهیه می‌کردیم. من در سنین نوجوانی معمولا کوله داشتم و خوب مجبور بودم چادر بقیه رو هم در خود جا بدم. بعد شما یه آدمی که کوله پشتی رو کولش هست رو تصور کنید که از روش چادر سرکرده. بیشتر شبیه شتر محجبه‌ای میشدم که روی دو پا راه میره. خاله‌م‌خرسند از اینکه بالاخره یه شتر رو به راه راست هدایت کرده. بعد از کیف باید ترفند تاکردن چادر در ۲ ثانیه رو یاد می‌گرفتم. به این صورت که شما باید مرکزی‌ترین نقطه چادر روی سرتون رو می‌گرفتید بعد از پشتتون دو لبه پایین چادر و می‌گرفتید دست‌ها و هم نزدیک می‌کردید و یهو رو هوا تاش می‌کردید. خیلی پیچیده بود من دو هفته تمرین‌کردم یاد بگیرم. اینجوری حتی وقتی کسی از پشت سر میومد نمی‌فهنید چی شد که این خانم به اون خانم تبدیل شد. سخت‌ترین مرحله‌ش سرکردن مجدد اون‌چادر بود. باید اول دستمون رو می‌کردیم توی کیف و کش چادر رو پیدا می‌کردیم بعد همونجوری که چاد توی کیفه باید کش رو روی سرمون میذاشتیم و یهو بقیه چادر رو ازتو کیف می‌کشیدیم بیرون و پشت سرمون آویزون میشد. ولی باز قضیه به این راحتی نبود. گاهی وقتی سرخوش و خرم در حال گشت و گذار در سطح شهر بودیم یهو خاله‌م رو می‌دیدیم.‌شهر کوچیک بدیش اینه هرچقدر هم از خونه دور شی باز ممکنه دیده بشی. یه بار که شاد و خجسته با یکی از دخترخاله‌ها داشتیم از خیابون رد می‌شدیم دخترخاله‌م گفت: "بهار برگرد مامانم". در جا ۱۸۰ درجه چرخیدیم ولی خوب خاله دیده بود دیگه. ما اینور خیابون و خاله اونور خیابون. با لب خونی میشد فهمید داره چی میگه.‌اونجا فهمیدم خاله‌م‌خیلی بی ادبه. راه افتاد بیاد این سمت خیابون ما سریع رفتیم اون سمت. دوباره اومد بیاد اون سمت خیابون ما زود رفتیم این سمت. به رویی خودمون نمی‌اوردیم که دیدیمش.یه پنج‌ شیش باری همینجوری عرض خیابون رو فرار کردیم و سریع پریدیم‌ تو یه تاکسی رفتیم خونه. همینکه رسیدیم سریع لباسمون رو عوض کردیم دخترخاله‌م پرید تو حموم گفت: "مامانم‌ اومد بگو خیلی وقته خونه‌ایم و منم حموم بودم". خاله‌م اومد بنده خدا یکم شک کرده بود. به من گفت:"کجا بودی؟" گفتم:" ظهر رفتم خونه ملی، شوهرش که اومد برگشتم".این جمله یعنی من ۲ ساعته خونه‌ام و این بار هم به خیر گذشت. اینها الان‌ برامون خاطره شده ولی شما سعی کنید بچه‌هاتون رو به هیچ کاری مجبور نکنید چون نتیجه عکس میده. به طور مثال اون دختری که خاله‌م به زور فرستادش کلاس که مربی قران بشه الان مربی رقص عربیه:))) به خدا حالا اگه خاله‌م می‌خواست مربی رقص بشه میرفت حوزه علمیه‌ها قانونش همینهBahar RBahar RFri, 18 Jan 2019 10:27:27 +0330https://virgool.ir/@bahar.r/سرعت-مجاز-x9f2jiivq0cqمعمولا برای ازدواج باید دو طرف تا حد خیلی زیادی با هم تفاهم داشته باشن تا بتونن راحت با هم کنار بیان. ولی گاهی اوقات آدم‌ها جذب کسی میشن که از لحاظ ویژگی‌های شخصیتی کاملا در نقطه مقابلشونه. من جز یکی از این آدم‌ها هستم. درسته با حسین سر خیلی چیزها تفاهم داریم مثلا هردومون معتقدیم قمیشی خواننده‌س و بقیه دارن اداش رو درمیارن و ابی اگه تلاش کنه بهش می‌رسه یا اینکه بهترین رنگ از نظرمون آبیه یا هردومون با هیجان می‌شینیم برنامه های آشپزی شبکه جم فود رو نگاه می‌کنیم و به عمه آشپز درود می‌فرستیم. مخصوصا اون آخر که خودش یه قاشق می‌ذاره دهنش دیگه خیلی درود می‌فرستیم. با همه این تفاهم‌ها سر یه چیزی حسین دقیقا تو نقطه مقابل منه. اونم سرعته. سرعت در صحبت کردن و انجام کاری. فکر کنید من به شدت تند حرف می‌زنم و حسین بین هر جمله ش فقط ۵۰ ثانیه زمان می‌بره نفس بگیره. تازه این تندشونه. خانواده‌شو ندیدید:))) من نمی‌دونم تند بودن خوبه یا کند بودن ولی زندگی این دونفر کنار هم جالب میشه. من وقتی وارد خانواده حسین شدم دقیقا مثل این بود که کلاه قرمزی وارد خانواده گیگیلی بشه. بذارید بیشتر توضیح بدم در جمع‌های خانوادگی ما همه به صورت ستاره‌ای صحبت می‌کنن. به این صورت که من که دارم با دامادمون حرف می‌زنم در همون حین در بحث مامانم و خواهرم که تو آشزخونه‌ان شرکت‌ می‌کنم. خواهرم از تو آشپزخونه از یه جمله بابام که تو اتاق داره با تلفن صحبت می‌کنه ایراد می‌گیره. بابام در عین حال که داره با تلفن حرف می‌زنه و دهنش رو برای خواهرم کج می‌کنه از اون یکی خواهرم خودکار می‌خواد و خواهرم در حالی که موهای خواهرزاده‌م رو داره می‌کشه با پاش خودکار رو میده به بابام و به اون یکی خواهرم فحش میده با این بچه تربیت کردنش.خلاصه هرکی سعی می‌کنه صداش رو بالاتر ببره تا به مخاطبینش بر‌سونه. سرعت تبادل اطلاعات تو خونه ما به حدیه که اگه ژاپن بودیم ازش برق تولید می‌کردن. در مقابل خانواده حسین اینا بیشتر زمانی رو که کنار هم‌ هستن به سکوت می‌گذرونن و گاهی یکی دو نفر باهم پچ‌پچ کردن می‌کنن.حالا شما تصور کن وقتی خانواده ما مهمونی میره خونه اونا چی میشه. ما اونارو گوشه رینگ می‌ندازیم و همینجور یه بند صحبت می‌کنیم. البته این زمانی اتفاق می‌افته که تعداد ما زیاد باشه. ولی وقتی خانواده من نیستن نسبتمون ۱ به ۵ میشه. و اونها به من قالب میشن. منم‌ مثل بچه‌ای که بهش گفتن ساکت بشین ببریمت پارک‌ سعی می‌کنم ساکت بشینم ولی نمیشه. یهو یه چیزی تو تلویزیون میبینم یا تو گوشی می‌خونم هار هار می‌خندم و اونا فقط لبخند می‌زنن و تو دلشون میگن خدایا چرا ما؟گاهی اوقات تند تند شروع می‌کنم یه چیزی تعریف می‌کنم و درموردش نظر می‌دم بعد یهو می‌بینم انگار که یکی همه رو به رگبار بسته باشه هرکی یه گوشه افتاده خوابیده و فقط دامادشون با پرچم سفید داره گوش میده. یا اونقدر سرعت حرف زدنشون پایینه که مثلا خود حسین یا باباش یه چیزی تعریف می‌کنن اونقدر مکثشون طولانی میشه که من فکر می‌کنم تموم شد و شروع میکنم تند تند یه چیزی میگم بعد می‌بینم عع داره بقیه شو میگه.:))) خیلی رو خودم کار کردم تو مکث‌های زیر پنج دقیقه‌شون هیچی نگم چون احتمال اینکه ادامه داشته باشه زیاده اون اوایل که موقع صحبت کردن دقیقا من اون خرگوش تو زوتوپیا بودم و خانواده حسین اون کارمند تنبلکه. برای اینکه خودم رو کنترل کنم وسط حرفشون چیزی نگم هر ۵ ثانیه یه بار می‌گفتم خوب . خوب . خوب ... البته مشکل فقط تو سرعت صحبت کردن نیست. خانواده حسین برای تخلیه انرژی خیلی مقاومت می‌کنن و سعی دارن انرژیشون رو تا جای ممکن ذخیره کنن برعکس من که دائم درحال تخلیه انرژی با جیغ و خنده و حرکات موزونم. با همه این تواصیف من پاشدم با این خانواده رفتم سیرک بزرگ تهران :| سیرکش اونجوری که فکر‌ می‌کردم نبود مثلا یه فیل روی توپ نرقصید یا اسب آبی از سکو نپرید تو آب ولی آهنگهای شاد و باحال و رقص‌های آفریقایی جینگولی خوبی داشت.من آهنگ که می‌شنوم از خود بی خود میشم. دست می‌زنم‌جیغ می‌زنم تشویق می‌کنم اصلاکلی سعی می‌کنم‌خوش بگذرونم. حالا تصور کنید ترتیب نشستنمون از چپ به راست اینجوری بود: داماد حسین‌اینا، خواهرش، خودش، من، باباش و مامانش یه جورایی وسط و کنار باباش بودم تمام این مدت این ۵ نفر یه جوری به صحنه‌ نگاه می‌کردن که انگار طلبی چیزی از آدم‌های رو صحنه دارن. اونوقت من از اون اول که سن خالی بود تا آخرش داشتم‌ بالا پایین می‌پریدم و جیغ می‌زدم. وسطش یه لحظه به خودم اومدم دیدم بابای حسین هر چند دقیقه یه بار زیر چشمی‌ من رو نگاه می‌کنه و احتمالا حسرت گزینه‌های بهتری که برای حسین روی میز داشته رو می‌خوره.یاد حرف بابام افتادم که به مامانم می‌گفت:"به بهار بگو سرسنگین باشه پسش نیارن" یعنی بابام مثل کسی بود که تو یه معامله کرده تو پاچه طرف و می‌ترسه لو بره. آخه کلا ۳ تا خواستگار اومد خونمون که هرسه تاشون الان دامادمونن. (حالا بعدا قضیه خواستگاری رو هم میگم‌که بابام چه جوری نامحسوس مارو از سرش باز کرد)تمام راه برگشت داشتم به این‌ فکر می‌کردم که اگه یکی از روی سن ما رو می‌دید چه باحال می‌شد ۵ نفر پوکر فیس نگاه می‌کنن و یه نفر مث یویو وسطشون داره بالا پایین‌ می‌پره بعد هارهار به این‌صحنه می‌خندیدم و نمی‌دونم چرا خانواده حسین تو یه فکر عمیقی فرو رفته بودن. خیلی طول کشید هم من به خاطر اونها یکم‌سرعتم رو بیارم پایین و هم اونا به خاطر اینکه حرف‌هاشون تا ابد نصفه نمونه یکم سرعت بیشتری به خرج بدن. ولی در کل این تفاوت‌ها گاهی اوقات باحاله.(حالا پس‌فردا پانشید برید با یکی ازدواج کنید که زمین تا آسمون باهاتون فرق داره‌ها تفاوت مثل نمکه یکمش لازمه زیادی شور شه دلتون رو می‌زنه)Bahar RBahar RSun, 13 Jan 2019 12:25:14 +0330https://virgool.ir/@bahar.r/لذت-چتربازی-x4rjyjh2va2bاین عکس دقیقا وضعیت ما در ماه اول رو نشون میدهمن ۵ سالی میشه که ازدواج کردم و توی این ۵ سال تجربه‌های خیلی زیادی کسب کردم.ازدواج برام بیشتر شبیه یه دوره آموزشی بود که زندگی کردن با یه آدم کاملا متفاوت از خودم رو یادبگیرم. خیلی از آموزش‌ها سخت بود ولی خوب همین‌ سختی‌ها به خاطره‌هایی تبدیل شدن که هربار یادمون میاد اونقدر بهشون می‌خندیم که اشکمون درمیاد و وسط این اشک و لبخندها نمی‌فهمیم که دقیقا داریم می‌خندیم یا گریه می‌کنیم. ما نسبت به هم سن و سال‌هامون زود ازدواج کردیم.من ۲۴ سالم بود و همسرم حسین ۲۶ سال.کلا عجله داشتیم و خوب این از معدود دفعاتی بود که به خاطر عجله‌ای کاری کردن پشیمون نشدم. یکی از مشکلاتی که ما به محض رفتن زیر یه سقف باهاش مواجه شدیم مشکل مالی بود. من که دو ماه مونده به عروسی کارم رو ول کرده بودم (قضیه‌‌ش مفصله اونم براتون‌ می‌نویسم) همسر محترم هم ۱ ماه بود می‌رفت سرکار و حقوق وزارت کاری سال ۹۳ رو می‌گرفت. ما به سبک دوران آشنایی و نامزدی و خلاصه هرچی که قبل ازدواج بود همه‌ش می‌رفتیم کافه و رستوران و از زندگیی که داشتیم بسیار خرسند بودیم. خوب یکی نبود بگه شما که الان این اپشن به زندگیتون اضافه شده که لش کنید جلو تلویزیون و چایی بخورید چه کاریه بلند شید لباس بپوشید هرروز برید بیرون یه چیزی میل کنید؟؟؟نه واقعا چرا؟ انگار‌ خودمونم باورمون نشده بود که داریم‌ باهم زندگی می‌کنیم حالا شما تصور کن با اون مقدار اندک حقوق بدون ماشین هرروز پاشو برو کافه و رستوران تازه هی فرت و فرت هم کادو و گل و این سوسول بازی‌ها رو بگیر. ماه اول به وسطش که رسیدیم با پیام هولناک "موجودی کافی نیست" روبرو شدیم. اوه. چی شد؟ رفتیم‌ صورتحساب رو نگاه کردیم یه وقت پولمون رو نخورده باشن دیدیم نه مثل اینکه یه مقدار عاشقانه زندگی کردن هزینه‌ش زیاده. ولی خوب تا آخر اون ماه رو باید چیکار می‌کردیم؟ اسم تکنیکی که ازش استفاده کردیم تا آخر ماه زنده بمونیم "چتربازی" بود. به این صورت که زنگ می‌زدیم به خانواده حسین، اونها هم یه تعارف می‌زدن که حوصله‌تون سررفته پاشید بیاید اینجا ما هم چشمهامون رو مثل گربه چکمه پوش می‌کردیم‌ و می‌گفتیم "آخه ماشین نداریم" به این صورت بود که میومدن دنبالمون و ما یه شام رایگان نصیبمون میشد و دوباره شب برمون می‌گردوندن. گاهی اوقات از ۵ شنبه صبح می‌رفتیم به بهانه‌های مختلف تا جمعه شب اونجا می‌موندیم. مثلا ۵ شنبه شب می‌شد و می‌دیدم پدرحسین می‌خواد آماده شه که ما رو برسونه و اگه ما بریم خونه دیگه رومون نمیشه فردا ظهر دوباره بیایم سریع می‌گفتم: "بابا جون ببین حسین خوابش برده. دیگه بیدارش نکنم. شما هم زحمت بیفتید. صبح خودمون می‌ریم" و اینگونه با سیاست‌های عروسانه به یه چترباز حرفه‌ای تبدیل شدم. ماه اول گذشت. ماه دوم‌ تصمیم‌ گرفتیم از فعالیت‌های عاشقانه هزینه‌بر پرهیز کنیم. پس کافه و رستوران و گل و ... تعطیل و قرار شد من تو خونه آشپزی کنم. اونم کی؟ من یه مختصری از آشپزیم بهتون بگم‌ به عمق فاجعه پی ببرید. من چون بچه آخر بودم معمولا اگه مامانم نبود خواهرام بودن و به همین دلیل هیچ وقت فرصت آشپزی برام پیش نیومد. اولین باری که آشپزی کردم تو خوابگاه بود. مامانم مایه ماکارونی درست کرد ماکارونی رو هم آبکش و فریز کرد و گفت:" اینا رو میریزی تو قابلمه یکم توش آب میریزی میذاری دم بکشه". منم رفتم ماکارونی و مایه رو ریختم تو قابلمه ۲ لیوانم آب ریختم توش و شروع کردم به هم زدن. همه‌ش منتظر بودم شبیه ماکارونی شه ولی هرچی می‌گذشت شبیه گوشت کوبیده میشد. من اگه این ماجرای ماکارونی رو میشنیدم هیچ وقت با خودم ازدواج نمی‌کردم نمیدونم حسین چه طور جرات کرد منو بگیره. خلاصه با این سطح از آشپزی قرار شد خودم غذا درست کنم. رفتم تو گوگل و هرچی غذای عجیب غریب بود که به نظر میومد خوشمزه‌ست رو درست کردم. انصافا خوب میشد ولی خوب این غذا برای بالای خط فقر بود نه ما. این شد که هزینه این غذاها باعث شد دوباره ۱۰ روز آخر ماه رو از تکنیک چتربازی استفاده کنیم. پس از ماه سوم تصمیم گرفتم غذاهای سنتی وزیر خط فقری رو یادبگیرم. هرشب به مامانم زنگ می‌زدم و اون هم مثل کسی که بخواد یه خلبان ناشی رو از برج مراقبت راهنمایی کنه تا یه پرواز پرخطر رو به زمین بنشونه، با هیجان و دقت مرحله به مرحله کار رو توضیح می‌داد. اون ماه به طرز عجیبی پولمون به آخر ماه رسید و من با غرور به حسین نگاه می‌کردم که بالاخره تونستم با کمترین هزینه آشپزی رو یاد بگیرم خوشبختانه به مرور هم حقوق حسین بیشتر شد و هم جفتمون با بودجه‌بندی و مدیریت مالی پولمون آشنا شدیم. اگه قراره ازدواج کنید یا تازه ازدواج کردید یا کسی تو اطرافیانتون تو این مراحل گیر کرده نگران نباشید. یکم زمان می‌بره که قلق زندگی دستتون بیاد ولی میاد وتمام دوران قلق گیری براتون خاطره میشه. ولی سعی کنید به جای تیراندازی و اسب سواری به فرزندان خود آشپزی و مدیریت مالی و از همه مهم‌تر زندگی کردن بیاموزید.Bahar RBahar RFri, 11 Jan 2019 11:17:05 +0330https://virgool.ir/@bahar.r/مدرسهتون-ارزونی-خودتون-jespcna9zcfuدیروز از کسی شنیدم که جدیدا والدین بچه‌ها با گرفتن هدایا و به قولی رشوه به معلم بچه‌شون، او رو تشویق می‌کنند تا بهتر و لطیف‌تر با بچه‌شون برخورد کنه و معلم هم به اصطلاح بچه‌شون رو بیشتر تحویل می‌گیره. (البته این فقط چیزی بود که شنیدم و درست و غلطیش رو نمی‌دونم) این جمله در لحظه اول برام عجیب بود ولی یه سری خاطرات رو به ذهنم آورد که دیدم نه تنها عجیب نیست بلکه به شدت هم برام آشناست.چه طور؟ الان بهتون میگم من جز معدود کودکان عاشق مدرسه بودم که از سن پنج سالگی آرزوی رفتن به مدرسه رو داشتم. البته اینکه دو تا خواهرام مدرسه میرفتن و من تنها میموندم شاید بی تاثیر نبوده. اما مدرسه ما تمام تلاشش رو کرد که من رو از مدرسه بیزار کنه. چه جوری؟ خیلی راحت. شما تصور کن تو یه کلاس ۳۰ نفره دختر‌ مدیر مدرسه، دخترهای ۴ تا از معلم‌ها و همین طور دختر فرمانده پادگان پدرم که هر سال مبلغ خیلی زیادی پول به مدرسه کمک می‌کرد تا هوای بچه‌ش رو داشته باشن، حضور داشتن. حالا خودتون تصور کنید معلم‌ها با این ۶ نفر که با خیلی‌هاشون رفت و آمد خانوادگی داشتن چه طور برخورد می‌کردن. کسی مثل من که بابام یه نظامی معمولی با درجه سرگردی بود که هیچ کمکی به مدرسه نمی‌کرد، یا اونی که پدرش دست فروش بود یا حتی اونی که‌ پدر نداشت و مادرش با کارگری هزینه زندگیشون رو می‌داد می‌شدیم شهروند درجه دو کلاس که گاهی اصلا دیده نمی‌شدیم. یکی از تبعیض‌هایی که خیلی اذیتم می‌کرد و تشویقم کرد به نوشتن این مطلب استفاده از سرویس بهداشتی مدرسه بود. سرویس بهداشتی دانش آموزها ته حیاط بود که از ۵ تا سرویس دوتاش همیشه چاهش گرفته بود و دوتا دیگه‌ش هم سالن‌ اجتماعات میکروب‌ها بود و آخری در نداشت. فکر کنم واسه همین تمیز بود چون اگه کسی جرات می‌کرد ازش استفاده کنه تو رودربایستی بهداشت رو رعایت می‌کرد. خلاصه که من در طول ۵ سالی که تو اون مدرسه بودم هیچ وقت نزدیک این سرویس غیربهداشتی نشدم. اما اون ۶ دوست مذکور از سرویس کاملا بهداشتی معلمین که توی آبدارخونه بود استفاده می‌کردن. این برای من دردناک بود و چندباری که تو مدرسه نیاز داشتم برم جایی برای تخلیه، نگاه سنگین مستخدم و غرهای زیرلبش و همینطور نگاه چپ چپ و اخ و پیف دوستان رو به جون خریدم و از سرویسی که تو ابدارخونه بود استفاده کردم. این اولین مبارزه من در برابر تبعیض بود. یه مورد تبعیض که خیلی توذهنم مونده هم این بود که کلاس چهارم بودم و برای یه گروه سرود انتخاب شدم و چون صدای رسا داشتم قرار شد قسمت تک خونی با من باشه. انگار بزرگترین پست زندگیم رو بهم داده بودن. خیلی حس خوبی داشتم. دو هفته تمام تمرین‌ می‌کردم و توی حموم تصور می‌کردم که جلوی یه جمعیتی در حد کنسرت یانی دارم می‌خونم و در برابر تشویق و پرتاب گل از سمت تماشاچیا جایزه‌م رو می‌گیرم میام‌ پایین. فکر می‌کنید چی شد؟ یک روز مونده به اجرا دختر مدیر با گریه و زاری تک خونی رو از من گرفت و من رفتم ته صف. سرتون رو درد نیارم اونقدر این اتفاقات برام تکرار می‌شد که بخوام بنویسم خیلی طولانی میشه. و من تا جایی که زورم می‌رسید مبارزه می‌کردم. طوری که حاضر شدم لاکپشت دوست داشتنی رو که تو اردو پیدا کردم تو کوله پشتیم قایم کنم تا ازم نگیرن و به دختر مدیر بدن. تمام اردو رو با استرس گذروندم که یه وقت تیم جستجویی که مدیرمون تشکیل داده بود لاکی رو از کیفم پیدا نکنه. همه اینها رو گفتم که در نهایت به این برسم که اگه الان تو محیط کار، تو دانشگاه و ادارات، حتی تو مسائل خیلی ساده‌تر تبعیض هست ریشه‌ش از کجا می‌تونه باشه. Bahar RBahar RWed, 09 Jan 2019 11:59:03 +0330