https://virgool.ir/feed/@bahar.bfa2026-11-11 16:24:59https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@bahar.bhttps://virgool.ir/@bahar.b/بنفشه-ها-jiotjsnwrhzoروزهای آخر رو به درستی به یاد ندارم.. اما حسش مثل طعم خوراکی مورد علاقه ای که جرات دوباره چشیدنش رو نداری توی ذهنم هست.. جرات دوباره چشیدنش رو نداری چون میدونی توی واقعیت اون طعم ایده آل هیچ وقت وجود نداشته.. همچنان فکر می کنم مهاجرت مثل مردن میمونه... یادم میاد که اولین بار این فکر درست بعد از رفتن یکی از آشنایان وقتی توی اتوبوس توی ترافیک یک اتوبان شلوغ گر کرده بودم به ذهنم رسید..مثل یک بازی فکری پیش پا افتاده.. چقدر احتمال اینکه اون آشنا سفر کرده توی ماشین کناری باشه وجود داره.. صفرر.. ممکن نیست اون آدم در عین حال توی آمریکای شمالی خواب باشه و هم زمان اینجا توی گرمای ظهر تهران مشغول رانندگی باشه.. این قطعیت..این قطعیت رو توی کمتر حالت هایی سراغ داشتم و حالا مطلق بودنش مثل یک حقیقت اجتناب ناپذیر... مثل مرگ رو به روم ایستاده بود.. روزهای قبل از مهاجرت برای یک بار و فقط یک بار خودم رو غرق در امید مطلق کاذبی دیدم.. میشه رفت و از نو شروع کرد .. درست مثل تناسخی بعد از مرگ.. اون آدم های جای دور از کجا میدونن من خجالتی هستم یا اعتماد به نفس بالایی دارم؟ از کجا میدونن چه چیزی برای من آزار دهنده است یا چه چیزی منو میترسونه.. میتونم من جدیدی باشم؟ ...همون موقع پیش از تجربه واقعی فهمیدم ممکن نیست... فهمیدم که آدمی وطنش رو همچون بنفشه ها با خود می برد هر کجا که خواست حتی اگر اون ها رو پژمرده کنه ... bahar.bbahar.bThu, 01 Aug 2019 21:07:39 +0430https://virgool.ir/@bahar.b/بازگشت-f6dhlo8l32pzخودم هم باورم نمیشه اما از روزهای اول وبلاگ نویسی من شاید بیشتر از ۱۵ سال میگذره. شب های ساکت توی اتاق در بسته وقتی بین لیست وبلاگ های به روز شده دنبال نوشته های خوب می گشتم.. وقتی وبلاگ خوبی پیدا می کردم به اندازه نویسنده به خودم اعتبار میدادم.. من کاشف خاموش آدمی بودم که حتی از سن جنسیت یا محل زندگیش خبر نداشتم... اولین لایک ها.. اولین لینک شدن ها و بعد دوستان مجازی.. حالا خیلی وقته به وبلاگ سر نزدم شاید هم تو یکی از روزهای وسواس مرتب کردن و گرد و خاک گیری غیر فعالش کردم و حالا خبر ندارم... شبکه های اجتماعی ما رو مثل بچه های نازپرورده پر توقع و کم طاقت کرده.. اون صبر ماه ها انتظار برای خونده شدن و برای پیدا کردن یاران هم فکر از بین رفته و حتی بدتر... فرصت پردازش و پرداختن محو شده... مهم نیست روی ایده ای که داری فکر کنی یا حتی سعی کنی داستانی رو توی ذهنت شروع کنی به اوج برسونی و پایان بدی.. مخاطب مثل رییس بی حوصله توی آسانسور با یک انگشت دگمه طبقه مورد نظر رو میزنه... نگاهی روی شماره قرمز طبقه داره و به شما هم گوش میده.. چرا ما باید بتونیم مخاطب عجول رو توی کمترین زمان با کمترین کلمات تحت تاثیر بزاریم؟ پس قرار با بقیه وقت خودمون چه کنیم؟ از آسانسور پیاده میشم... من میخوام این مسیر رو نفس نفس زنان پیاده گز کنم....bahar.bbahar.bWed, 31 Jul 2019 21:14:45 +0430