دریای تاریک یک رویا

nahan — Sun, 31 Jul 2022 11:27:02 +0430

روز های سرد زمستاتی رو به یاد دارم...این وقت ها تنها پشت در بسته ی رو به حیاط اتاقم چمباتمه میزدم و مثل یک جنین تو خودم جمع میشدم و به دنیای بیرون نگاه میکردم ! دنیای بیرون من یک حیاط کوچیک سنگفرش شده با دوتا باغچه ی نقلی و مرده بود.خوب به یاد دارم که ترس تمام وجود منو فرا گرفته بود...ترس درون منو تبدیل به گورستانی سرد کرده بود و تمام احساسات خوب من درون این گورستان دفن شده بودند.مرده!درست مثل باغچه های دنیای بیرونم.وجودم مثل این باغچه های خالی از حیات زنده نبود انگار! یا شاید بهتره بگم به خواب زمستانی عمیقی فرو رفته بود...درست مثل نهال کوچیک گیلاس که گوشه ای از باغچه جا خوش کرده بود و گویا خواب بود.قلبم اما مثل کاج همیشه سبزی که بی روحی باغچه رو تیمار میکرد سبز بود و روشن! قلبم کاجی بود که با تمام اقتدار و قدرت همچنان ایستاده بود و ذره ذره های امیدم در بین شاخ و برگ های نهان اون نفس میکشیدند وبه من شهامت ادامه دادن میدادند!درحالی که سوز و سرمای ترس تا مغز استخون آدم رو میسوزوند اما چراغ کوچیک دلم به همین اندک امید روشن بود و سبز. دلم سخت رفتن و پرواز کردن میخواست ...مثل پرندگانی که از سرمای تیز زمستاتی فرار کرده بودند و حالا جای خالی اونها تو آسمون شهر ما درد میکرد ! من هم همون پرنده ی به دام افتاده درون قفس بودم که قلبم برای آسمون میتپید و به یادش آبی بود.اما نمیتونستم حتی با دونه های برف هم آواز بشمو باهاشون تو آسمون برقصم ولی به امید پرواز دوباره نفس هامو میشمردم!<امید>تنها سلاحی که میشه باهاش به جنگ ترس رفت و کار من هر روز شده بود تیز کردن امیدم تا در مقابل لشکر احساسات منفی از خودم دفا کنم!برای تحقق بخشیدن به رویاهام در مسیری قرار گرفته بودم که طولانی بودنش سخت بود و طاقت فرسا. به جرعت میتونم بگم کنکور یکی از سخت ترین مسیرهاییه که هرکسی میتونه توی زندگیش با اون مواجه بشه! مخصوصا اگر رویاهای بزرگ برای خودش ساخته باشه...انگار این ذات مسیر های سخته که وقتی تورو تو خودشون میکشن هر روز و هر لحظه بهت حس شکست خورده ها رو میدن درحالی که تو هنوز به مقصد نرسیدی تو رو از خودشون میرونن... درست مثل دریا!از دور زیبا و با شکوه به نظر میرسه و تا وقتی توش غرق نشده باشی تورو به سمت خودش میکشه اما همینکه غرقش شدی پست میزنه. اونوقت تو میمونی و تلاطم های دریای نا آرومی که محو زیبایی هاش به سمتش جذب شدی!بزرگ ترین سلاح این دریای متلاطم اون حس نفرت انگیز ناامیدی و سرخوردگیه ...درواقع ناامیدی و سرخوردگی به تنهایی برای مرگ آرزوها و هدف ها کافی هستند!من جدا احساس میکردم که تنها وسط یک اقیانوس نا آشنا رها شدم و هیچکسی به دادم نمیرسه...همونقدر ترسناک و نفرت انگیز!فکرهای مختلفی تو سرم جولان میدادند ومن اصلا نمیدونستم دنباله ی کدوم فکرو بگیرم و به کدوم برسم؟! لحظه ای نبود که شک و تردید به جونم چنگ نندازه .اما هنوز نمیدونم ادامه دادن به مسیری که از پیروز شدنش مطمعن نیستی کار آدم های احمقه یا آدم های قوی وشجاع؟! تنها چیزی که میدونستم و مغزم بهش فرمان میداد این بود :رها کردن رویا ها و مسیری که اونو تا نصف راه اومدی کار آدم های ترسو و بزدله! همین فرمان بهم قدرت میداد تا بدون فکر کردن به نتیجه اون کاری که شروع کردمو حداقل به پایان برسونم و راهمو تا آخرش برم .بنابراین بهترین کار فکر نکردن و نادیده گرفتن نتیجه بود.گاهی وقت ها فقط باید به رسیدن فکر کرد...اینطوری حتی اگه به نتیجه نرسیدی یا اون نتیجه چیزی که فکرشو میکردی نبود حداقلش خیالت راحته! خیالت از بابت خودت راحته گه تمامتو گذاشتی و دیگه در این صورت سرزنشی حداقل از جانب خودت نیست!مهم اینه که آدم سرش پیش خودش بالا باشه ...چه نیازی به تایید بقیه هست وقتی خودمون از خودمون احساس رضایت داشته باشیم. هر جنگ و جدالی با دیگران یک روزی تموم میشه اما جنگ و جدالی که خودت با خودت شروع کردی هرگز تموم نمیشه !

#خدا

nahan — Wed, 02 Mar 2022 22:35:30 +0330

من عشق را آموخته بودم ؛ اما به چه چیز عشق ورزیدن را نه...به دنیا عشق ورزیدم ؛ به مال و منال عشق ورزیدم ؛ به خانواده ام عشق ورزیدم؛ اما همه ی اینها بعد از مدتی جای خود را به عشق حقیقی و اصیل داد...یعنی عشق به تو!فهمیدم عشق به تو پایدار است و دیگر عشق ها عشق دروغین است.پس به عشق تو دل بستم.گاهی اوقات احساس تنهایی کردم اما عشق تو در قلبم روشن شد و فهمیدم همه را کنار گذاشته ای تا دقایقی با من تنها باشی. من تو را چتر خود قرار دادم و گذاشتم ابر سرنوشت هرچقدر میخواهد ببارد.همیشه نگاهم به آن بالا بود تا دلم از آدم های این پایین نگیرد.هرچه بیشتر به تو تکیه کردم بیشترفهمیدم که تو تنها چیزی هستی که قابل تکیه دادن است.بعد از چندی که به تو عشق ورزیدم یکباره به خود آمدم؛دیدم من کوچک تر از آنم که عاشق تو شوم و تو بزرگ تر از آنی که معشوق من قرار بگیری.فهمیدم در این مدت که فکر میکردم عاشق تو هستم اشتباه میکردم...این تو بودی که عاشق من بودی و مرا به سوی خود میکشاندی.اگر من عاشق تو بودم باید یکسره به دنبال تو می آمدم ولی وقتی بیشتر توجه میکنم میبینم گاهی اوقات در دام شیطان افتاده ام. ولی باز به راه مستقیم آمده ام.حال میفهمم این تو بودی که عاشق بنده ات بودی و هرگاه که او صید شیطان میشد تو بودی که دام شیطان را پاره کردی.تو بودی که هرشب به انتظار بنده ات مینشستی تا بلکه یک شب او را ببینی...حالا میفهمم که تو عاشق صادق بنده ات هستی !

نوشته های nahan

دریای تاریک یک رویا

#خدا