https://virgool.ir/feed/@baarikarimi1987خانوم معلمfa2026-11-11 22:16:38https://files.virgool.ir/upload/users/524088/avatar/VHUrzU.jpeghttps://virgool.ir/@baarikarimi1987https://virgool.ir/@baarikarimi1987/ماجرای-معلمی-که-نمی‌خواست-آنلاین-بشه-tgpgrtqvjhlnاستاد شما کلاس مجازی برگزار نمی‌کنید؟دلمون تنگه آخه...و این اولین جمله بعد از شروع قرنطینه در اسفند سال گذشته بود و اولین پاسخ من : فکر نمی‌کنم! کرونا بالاخره تموم میشه دیگه. عجله نکنید کمی صبر کنید همه چیز درست میشه.ولی مدتی گذشت من کلاس‌هامو از دست داده بودم و زمان زیادی بود که هنرجوهارو ندیده بودم. استرس و غم همزمان در وجودم موج می زد. از طرفی آدم اجتماعی مثل من راه ارتباطیشو با آدم‌ها از دست داده بود و از طرفی هم راه درآمدم رو از دست داده بودم.حالا باید چی‌کار کنم؟ یعنی بشینم ویدئو ضبط کنم؟ آخه این که نمیشه ارتباط دو نفره!؟ پس‌چجوری با روحیاتشون آشنا بشم که بتونم کمکشون کنم؟ خدایا پس‌چجوری پیش ببرم این جریان رو‌..و تو همون روزها تصمیم گرفتم که کلاس آنلاین و شروع کنم! و همزمان از همین صفحه گوشی آدم‌هارو آنلاین ببینم و از قلم به دست شدنشون کیف کنم.یه دفتر برداشتم و برنامه ریزی کردم:چه چیزهایی احتیاج دارم؟تبلیغات کلاس مجازی رو چطور پیش ببرم؟کدوم تکنینک‌هارو  آموزش بدم؟چه وسایل دیگه‌ای بخرم؟گزینه‌ی اول که مشخص بود من به گوشی احتیاج داشتم که به لطف سوختن گوشی قبلی حالا تو دستم بود!سه پایه رو آماده کردم و گوشی رو فیکس کردم و این آغاز یک مسیر جدید و متفاوت در زندگی و کار من بود.اوایل استرس عجیبی همراهم بود و همش میگفتم نکنه نشه ولی خب شد!چند تا از دوستان عزیزم در اینستاگرام و تلگرام و یه سری دیگه از شبکه‌های مجازی، بدون دریافت هزینه‌ای در زمینه تبلیغات! کمکم کردن و پیش رفتم و حالا نزدیک به یک ساله که این راه شروع شده...یک مسیر جدید و متفاوت، یک مسیر بیست‌بیستی و کرونایی!این گوشی و اون قلمش حالا شدن نقطه اتصال من با آدم‌ها.!هر روز موهامو شونه میزنم و یه بلوز مرتب میپوشم و مداد ها یا قلموهارو به دست می‌گیرمو یه روز قشنگ جدید رو برای خودم و بقیه می‌سازم. اونم به راحتی و با تماس انگشتم با صفحه‌موبایل و انگار یه جورایی دارم پرواز میکنم اونم نه فقط در ایران بلکه چند نقطه از جهان! آخه تا قبل از کرونا هنرجو ها فقط در تهران بودن! ولی به لطف مجازی شدن حالا از شمال بگیر تا جنوب ایران و حتی چند تا کشور غیر از ایران هنرجو دارم‌. و ما در کنار هم نقاشی میکنیم و گپ میزنیم و زندگی می‌کنیم.و همین گوشی باعث شده این روزها تصمیمات جدید‌تری هم بگیرم. حالا که وسایل نقاشی گرون شده و همه توانایی تهیه‌شو ندارن میتونن مثل من با قلم گوشی برن سراغ نقاشی دیجیتال. ودر راحت ترین حالت ممکن نقاشی بکشن و استرس تموم شدن مقوا و کاغذ رو نداشته باشن. و من هم میتونم سبک جدیدی از تدریس رو آغاز کنم.و تو این چندماه همش به این فکر می‌کنم که دور شدن از موبایل و فضای مجازی، حداقل در این شرایط باعث بهبود وضعیتمون و موفقیتمون نمیشه. بلکه با همین گوشی و تبلت می‌تونیم قدم‌های جدیدی برداریم و بدون استرس زمانی چیزهای جدیدی کشف کنیم.درسته پذیرش پیشرفت های تکنولوژی گاهی باعث تعجب و حتی گارد گرفتن ما میشه ولی راه‌های روشنی رو بهمون نشون میده و مارو همراه خودش میکنه.من به عنوان معلم حالا باید سعی کنم آدم به‌روز تری باشم و سعی کنم با قلق‌های گوشیم بیشتر آشنا بشم و بیشتر کشفش کنم تا بتونم با کیفیت بهتری کارم رو ارائه بدم.و این رو به همه همکارانم هم پیشنهاد میدم.راستی خودمم بالاخره به لطف کلاس‌ مجازی بعد از سالها دوباره دارم ورزش میکنم و همینطور دوست‌های جدید و جدید‌تر پیدا میکنم.‌بزن بریم برای دنیای جدید وبهتر ?#روایتگرباشBaari KarimiBaari KarimiThu, 31 Dec 2020 23:40:57 +0330