https://virgool.ir/feed/@azzahraacharityfa2026-11-11 09:53:16https://files.virgool.ir/upload/users/776156/avatar/zUS36I.jpeghttps://virgool.ir/@azzahraacharityhttps://virgool.ir/@azzahraacharity/صادقانه-ترین-آرزوهای-ظهور-iyzz4zxw03liاوایل اسفندماه، پس از تعریف و قطعی شدن مراسم، تلاش در جهت تکمیل تیم آغاز شد. شاید این موضوع به دلیل تداخل تاریخ مراسم با تعطیلات عید و هم‌چنین شیوع کرونا، چالشی‌ترین بخش از آماده‌سازی‌های مراسم بود؛ اما شوق یکی از اولین فعالیت‌های جدی دوران دانشجویی دشواری‌ها را تا حد زیادی آسان و حتی جذاب جلوه می‌داد.ماهیت مراسم به خودیِ خود، حتی برای هیأتی با سابقه‌ی هیأت الزهرا(سلام‌الله‌علیها) نیز تازگی داشت و تاکنون مراسمی به این شکل در هیأت برگزار نشده بود. در جواب به چیستی هدف برگزاری مراسم، شاید بتوان «سراغ قسمت فراموش شده‌ لیست رفتن» را عنوان کرد؛ یعنی تعامل با جامعه هدفی که به خاطر مشکلات اقتصادی، این روزها دیگر دغدغه‌هایشان نه دغدغه‌های فرهنگی و عقیدتی، بلکه دغدغه‌ی نان شب است و شاید هیأت و این‌طور مراسمات جزء ۱۰ اولویت اول‌شان هم نباشد. شاید تا قبل از عنوان‌شدن هدف، مراسم برایمان صرفاً یک «کار خیر» بود بدون معنایی آن‌چنان ویژه؛ امّا بعد از وادار شدن به تفکر حول این موضوع، حالا حتی کوچکترین حرکت در این جهت معنا و رنگ و بو داشت.آخرین پنجشنبه قبل از تحویل سال، اولین بازدید از محل صورت گرفت. رابط هیأت در فرون‌آباد عضو هیئت امنای مسجد المهدیِ این شهر بود و در بازدید صورت گرفته، همین مسجد به خاطر فضای مناسب و سابقه خوب فرهنگی‌اش به عنوان محل مراسم انتخاب شد.روز هفتم فروردین، جلسه نهایی تیم مراسم با هیأت امنای مسجد المهدی در مورد روند نهایی برنامه، نحوه اطلاع‌رسانی به مردم، بحث پویش کریمانه، اطعام و مسابقه‌هایی که قرار بود برای سنین مختلف برگزار شود و جوایزشان اهدا شود، هماهنگی‌های لازم به عمل آمد. همچنین بنر تبلیغ مراسم در محل مقرر که جلوی درب مسجد بود، نصب شد و بخش‌هایی از فضاسازی روز مراسم در همین حین صورت گرفت و ظهر نیمه شعبان، بعد از نماز ظهر و عصر به عنوان زمان دقیق مراسم محل توافق واقع شد.با طلوع صبح نیمه شعبان، امور نهایی مراسم جان گرفتند و به جریان افتادند. خادمین به همراه بسته‌های ارزاق و تجهیزات رسانه و فضاسازی و تدارکات، در دو گروه به فرون‌آباد اعزام شدند. بخش‌های باقی‌مانده از کار فضاسازی، آماده‌سازی تجهیزات رسانه، راه‌اندازی ایستگاه صلواتی و پخش شربت و پیگیری آثار و پاسخ‌های ارسال‌شده در رابطه با مسابقات تا قبل از اذان ظهر انجام شد.بخشی از مراسم که پیش از شروع باید پیگیری می‌شد، مسابقه نقاشی کودکان بود. به شخصه، شاید صادقانه‌ترین آرزوهای ظهور در عمرم را در این روز، این مراسم و دقیقاً در همین بخش دیدم و حس کردم. پاکی و بی‌غل‌وغشی قلوب، صداقت را در خواسته‌ها به خوبی به منصه ظهور رسانده بود.بعد از اقامه نماز ظهر و عصر به امامت حجت‌الاسلام اسکندری، مراسم با تلاوت قرآن آغاز شد.بعد از تلاوت قرآن و پخش سرود ملی، رئیس هیأت امنای مسجد المهدی، سخنرانی کوتاهی در تبریک عید و تقدیر از تلاش‌های صورت‌گرفته توسط خدام هیأت الزهراء(سلام‌الله‌علیها) و هیأت امنای مسجد ایراد کرد. سپس مراسم با اجرای زیبای گروه تواشیح جان گرفت:همه جا پرشده از عِطر تو آقاای گل طاها... یوسف زهرا...و با سخنرانی حجت‌الاسلام اسکندری ادامه پیدا کرد؛ کسی که علی‌رغم زمانِ نه چندان زیاد سخنرانی‌اش، رسالت خود در به تفکر واداشتن مخاطبین را به زیبایی انجام داد و حق مطلب را ادا کرد:اگر کسی ذره‌ای در او تردید داشته باشه، طعم ایمان رو نمی چشه...برنامه بعدی مراسم، مولودی‌خوانی با نوای گرم حاج محمد رستمی بود که البته به دلیل تأکید هیأت امنا بر حفظ حرمت مسجد، با دست زدن همراه نشد. با این وجود نوای «العجل» هم‌چنان شنیدنی بود.به عنوان مرحله آخر، قرعه‌کشی بر اساس شماره‌هایی که در طول مراسم بین حضار پخش شده بود، انجام شد و جوایز مسابقات توزیع شد و در نهایت پذیرایی انجام گرفت؛ این بخش به معنای واقعی پر از لبخند بود.همین‌طور بسته‌های ارزاق به هیأت امنای مسجد المهدی تحویل داده شد تا به دست خانواده‌های تحت پوشش همین مسجد برسد‌.با نزدیک‌شدن به غروب آفتاب، کار مراسم نیز به پایان خود نزدیک شد و روز ما در فرون‌آباد، روزی که شاید کمی رنگ و بوی «عید حقیقیمان» را گرفته بود نیز به امید طلوع درخشان ظهور به اتمام رسید. حسن ختام برنامه هم زیارت دسته‌جمعی حضرت سیدالکریم، شاه عبدالعظیم حسنی(علیه‌السلام) در مسیر برگشت بود.برای ورود به کانال تلگرام «خیریه هیأت ‌الزهرا(س) دانشگاه صنعتی شریف» کلیک کنید.خیریه هیأت الزهرا(س) دانشگاه صنعتی شریفخیریه هیأت الزهرا(س) دانشگاه صنعتی شریفMon, 05 Apr 2021 15:35:10 +0430https://virgool.ir/@azzahraacharity/ورود-اکیداً-ممنوع-vdn4bttjyeobمن راستش یکی از کسانی بودم که تا اواخر اسفند اگر بیش از ۵۰ قدم از تختم فاصله می‌گرفتم حس می‌کردم کرونا گرفته‌ام و برای این که مطمئن شوم مبتلا نشده‌ام به طرز خنده‌داری با ترفندهای گیزمیزی سعی می‌کردم با حبس نفس به مدت ۱۵ ثانیه به خودم ثابت کنم ریه‌هایم درگیر نشده‌اند و برای خانواده خطر محسوب نمی‌شوم!بهارلو اسمی بود که مکرراً از همان اوایل کرونا اسمش را به عنوان بیمارستان خط مقدم کرونا می‌شنیدم. ولی اگر سوال برایتان پیش بیاید (می‌دانم نمی‌آید!) که آیا حدس می‌زدم در بخش کرونای حاد این بیمارستان حاضر شوم یا نه؟ جوابم ابداً خواهد بود!احتمالاً پیش خودم می‌گفتم حتی نباید نزدیک میدان راه‌آهن شد چه برسد به وارد شدن به بیمارستان!امسال پرستاران سخت‌ترین دوره خدمت خود را می‌گذرانند و احتمالاً ته دلشان یک انتظار کوچک داشتنند که یک نفر بهشان تبریک و خسته نباشید جدی تری، نسبت به سال قبل در روز پرستار بگوید.بعد از هماهنگی با مسئولان بیمارستان و تهیه پکی با رنگ و بوی یلدا قرار بر این شد شنبه عصر در بیمارستان حاضر شویم و تلاش کنیم با آوردن لبخند روی لبشان از عذاب وجدان خود برای ناتوانی جبران زحماتشان اندکی کم کنیم. حقیقتاً وقتی از مسئول روابط عمومی بیمارستان در مورد جزئیات می‌پرسیدم دوست داشتم بگوید شما به هیچ وجه اجازه ورود به بخش کرونای بیمارستان را ندارید. بگوید فقط فرشته‌های سفید پوش خودشان می‌توانند وارد این بخش شوند و بر خواسته خود اصرار بورزد و من هر چه بگویم قاطع بگوید خیر به هیچ وجه!ولی با مهربانی و شعف می‌گفت ما هماهنگی‌ها را انجام می‌دهیم تا خودتان هدیه تک تک پرستارها را تقدیم کنید.شنبه حدوداً ساعت ۳ عصر وارد بیمارستان شدیم. اولین برخوردمان بعد از پوشیدن گان‌ها، با مسئول پذیرشی بود که بار شیشه داشت و به سختی می‌خواست کمک کند پک‌ها را داخل دفترش قرار دهیم. نمی‌دانم چرا دلشوره از حضور یک مادر باردار در چنین محیط پرخطری گرفتم. هیچ وقت به چنین مشکلات و خطراتی برای کادر بیمارستان فکر نکرده بودم.از بخش پذیرش و تصویربرداری و اورژانس شروع کردیم. بچه‌ها با تقدیم یک شاخه گل رز و پک به هر پرستار و عرض تبریک و خسته نباشید توضیح می‌دادند که آب انار و آجیل احتمالاً زیاد برایتان جذاب نباشد ولی داخل هر پک، یک قطعه قاب فرش متبرک حرم امام رضا و یک QR CODE اختصاصی حاوی یک پیام اختصاصی از یک دانش آموز دبستانی برای هر نفر وجود دارد. سرشان شلوغ بود و فرصت نمی‌کردند بخواهند بارکد را اسکن کنند و پیام را ببیند. به یک خسته نباشید و تبریک بسنده کردیم.برای جلوگیری از مزاحمت برایشان به طبقه‌های بالاتر رفتیم؛ بخش‌های مسمومیت، جراحی و قلب. فشار کاریشان حداقل در آن ساعات کمتر بود. راستش اینجا کمی شک کردم برای خوشحالی و رضایت خودم آمده‌ام یا پرستاران! آنقدر که از خندیدن چشمانشان با ماسک خوشحال می‌شدم!چند نفرشان در بخش مسمومیت خواستند پیام بچه‌ها را برایشان اسکن کنیم و ببینند. میزان ذوق کردنشان برایم واقعا جذاب بود! ویدیویی هم گرفتند و از بچه‌هایی که برایشان پیام فرستاده بودند تشکر کردند.بعضی‌ها مثل خود من قهقه هم که بزنند چشمانشان همانطور پوکر فیس زل می‌زند تو صورتت و ذره‌ای تغییر نمی‌کند تا متوجه لبخند بشوی. ولی اشک را هر کار کنی دیگر نمی‌شود پنهان کرد. داد میزند و لویت می‌دهد.رقیق شدن و اشکشان از این تبریک ساده تلنگری بود که از حداقلیاتی که میتوان خوشحالشان کرد هم دریغ کرده‌ایم. از یک مهمانی نرفتن ساده هم دریغ کرده‌ایم. همزمان استوری‌های اینستایم را ورق میزنم که تنها تفاوتشان با سال قبل آن است که عکس خودمان را حذف کرده‌ایم ولی حجم میز تنقلات و هندونه و... همانقدر است. تعداد آدم‌های دورهمی همان است که بود! دروغی هم نگفته‌ایم همه در کنار هم در خانه مانده‌ایم تا ماشین هایمان جریمه نشود!کم‌کم بخش‌های عادی بیمارستان تمام می‌شود و به بخش کرونایی‌ها نزدیک می‌شویم.حین بالا رفتن از پله‌ها بعد از ضدعفونی دست‌هایم تعداد ماسک‌هایم را دوبرابر می‌کنم!اولین بخش مخصوص افرادی که است که حالشان تقریباً مساعد است. همان تقدیم پک با یک شاخه گل رز و اسکن بارکدهای پیام بچه‌ها را انجام می‌دهیم. پرستار خانم میانسالی که پسرم همه را صدا می‌زند می‌گوید همه‌تان دو رقمی هستید نخبه‌ها نه؟ می‌خندیم. می‌گوید اگر می‌شود یک عکس یادگاری هم بگیریم. به شوخی با اشاره به قد متوسطش می‌گوید قد من از همه‌تان رشیدتر است، پشت همه می‌ایستم تا شما هم پیدا باشید در عکس! بازهم می‌خندیم و می‌گوییم چشم و روی زمین زانو می‌زنیم تا عکس بگیریم.من به کسی نگفته‌ام شما هم به کسی نگویید بین خودمان باشد بیرون از بخش می‌گفت می‌خواهم چهره‌هایتان را ببینم و یک عکس بدون ماسک با همکارانمان همگی بگیریم.حس می‌کنم دارم با مادرم صحبت می‌کنم خداحافظی می‌کنم تا به بخش جذاب ماجرا برویم.این وسط به یک نکته خوشحال کننده برمی‌خوریم، بخش B سی‌سی‌یو بیمارستان کاملاً از بیمار خالی شده است.بخش بیماران کرونایی با حال وخیم کاملاً از بخش های دیگر جدا شده است. دویست قدمی را باید در راهرویی که تنها نور آن پنجرۀ انتهایی مسیر است طی کرد.از جایی به بعد پنجره‌های کوچکی وجود دارد که تخت‌ها پیدا هستند. کمتر از دو متر با تخت بیماران فاصله داریم. صدای سرفه سنگین می‌شنوم. کمی خودم را جمع و جور می‌کنم و می‌خواهم به روشی ماسک را به صورتم بیشتر بچسبانم. لباس کادر را می‌بینم که بیشتر از بخش‌های قبل است و سرتاپا پوشیده‌اند و بعضاً ماسک‌هایی با فیلترهای بزرگ زده‌اند. ساکت شده‌ام و صدای خندۀ بچه‌ها تقریباً قطع شده است.با صحبت کردن کادر به خودمان می‌آییم و کمی گپ می‌زنیم و خسته نباشید می‌گوییم. یکی از پرستاران اشاره می‌کند که اگر ممکن است یک پک هم برای همکارم بدهید. دو سه روز پیش همسرش در همین بخش بستری بوده است و فوت شده است. تلخ‌ترین پک را اهدا می‌کنیم. پکی که احتمالاً آنقدر رمق ندارد که از ته دل غمگین آن همه راه لبخند و شادی را بکشد بالا و لب‌ها را اندکی تکان دهد.اینجا هم عکسی دسته جمعی می گیریم با کادر به دعوت خودشان.درست نیست به بیماران نگاه کنیم ولی موقع خروج چشمم به بیماری می‌خورد که از شدت درد سیم‌های متصل به خودش را می‌کشد. به این فکر می‌کنم همین چند لحظه را نمی‌توانم تحمل کنم چه برسد به این که می‌خواستم از 10 ماه پیش هر روز این صحنه‌ها را تماشا کنم.خداحافظی می‌کنیم و می‌رویم طبقه همکف گان‌های محافظ را در می‌آورم.می‌رویم و به این حسرت فکر می‌کنم کاش بیشتر با تک تکشان گپ زده بودم و خندیده بودم.امیدوارم این حسرت به دلم بماند که دفعه دیگر در دوره کرونا بهشان هدیه بدهم و بیشتر صحبت کنم!ولی می‌دانم این حسرت را با جشن اتمام کرونا جبران خواهم کرد!برای ورود به کانال تلگرام «خیریه هیأت ‌الزهرا(س) دانشگاه صنعتی شریف» کلیک کنید.خیریه هیأت الزهرا(س) دانشگاه صنعتی شریفخیریه هیأت الزهرا(س) دانشگاه صنعتی شریفMon, 05 Apr 2021 12:07:38 +0430