https://virgool.ir/feed/@azizi.mr1377برنامه نویس پایتون و کارشناس ارشد هوش مصنوعی کاوشگر درونfa2026-11-11 11:59:01https://files.virgool.ir/upload/users/2395619/avatar/B9w3bl.pnghttps://virgool.ir/@azizi.mr1377https://virgool.ir/@azizi.mr1377/تازه-اول-راهه-wik6yoil1jfdگاهی آدم درست وقتی که همه‌چیز داره توی زندگی‌اش بهتر پیش می‌ره، با فکرهایی سراغ خودش می‌ره که می‌تونن تمام تلاش‌هاش رو زیر سؤال ببرن. انگار به‌جای اینکه از مسیری که اومده لذت ببره، مدام دنبال چیزی می‌گرده که می‌تونست جور دیگه‌ای پیش بره.شاید گاهی اون‌قدر درگیر اشتباهات گذشته می‌شیم که یادمون می‌ره زندگی هنوز ادامه داره. شاید اون‌قدر خودمون رو بابت تصمیم‌هایی که گرفتیم سرزنش می‌کنیم که فرصت‌های تازه رو هم از خودمون می‌گیریم. شاید هم در تمام این مدت، بیشتر از چیزی که باید، خودمون رو فراموش کردیم؛ فقط چون می‌خواستیم بعضی چیزها رو حفظ کنیم، به بعضی خواسته‌ها برسیم یا از بعضی اتفاقات جلوگیری کنیم.اما واقعاً تا کِی قراره بابت چیزهایی که گذشته، خودمون رو سرزنش کنیم؟بالاخره باید بپذیریم که همه‌چیز مطابق خواسته‌هامون پیش نمی‌ره. گاهی اشتباه می‌کنیم، گاهی انتخاب‌های درستی نداریم و گاهی هم با تمام تلاشمون به چیزی که می‌خواستیم نمی‌رسیم. این بخشی از زندگیه؛ بخشی که نه می‌شه انکارش کرد و نه می‌شه برای همیشه ازش فرار کرد.شاید امروز که به گذشته نگاه می‌کنیم، خیلی از تصمیم‌هامون برامون عجیب باشن. شاید با خودمون بگیم چطور تونستم اون موقع چنین فکری کنم یا چرا اجازه دادم بعضی اتفاقات این‌طوری پیش برن؟ اما یادمون نره که ما در گذشته، با همون دانسته‌ها، تجربه‌ها و احساساتی که داشتیم، تصمیم گرفتیم. امروز ممکنه آگاه‌تر باشیم، اما این دلیل نمی‌شه آدم دیروز رو برای ندانستن چیزهایی که امروز می‌دونیم، تا ابد مجازات کنیم.قرار نیست اشتباهاتمون رو توجیه کنیم؛ قرار هم نیست به خاطرشون خودمون رو نابود کنیم. می‌تونیم مسئولیت انتخاب‌هامون رو بپذیریم، ازشون درس بگیریم و در عین حال، خودمون رو ببخشیم.گاهی باید قبول کنیم که بعضی چیزها دیگه قابل تغییر نیستن. نه با فکرکردن بیشتر، نه با مرور هزارباره اتفاقات و نه با پیدا کردن جواب تمام سؤال‌هایی که توی ذهنمون داریم. بعضی مسائل فقط وقتی آروم می‌شن که بپذیریم دیگه قرار نیست کاری برای تغییرشون انجام بدیم.و شاید مهم‌ترین چیزی که باید یاد بگیریم، همین باشه: پذیرفتن گذشته، بدون اینکه آینده‌مون رو هم بهش گره بزنیم.ما حق داریم از اتفاقات گذشته ناراحت باشیم، از بعضی انتخاب‌ها پشیمون بشیم و حتی آرزو کنیم کاش بعضی چیزها جور دیگه‌ای پیش می‌رفتن. اما حق نداریم به خاطر چیزی که دیگه تغییرش نمی‌تونیم بدیم، فرصت‌هایی رو از دست بدیم که هنوز می‌تونیم براشون کاری انجام بدیم.زندگی منتظر نمی‌مونه تا ما تمام حسرت‌هامون رو حل کنیم، تمام سؤال‌هامون رو جواب بدیم یا به نقطه‌ای برسیم که دیگه هیچ خاطره‌ای ناراحتمون نکنه. زندگی همین حالا هم در جریانه؛ با تمام بالا و پایین‌هاش، با فرصت‌هایی که هنوز نشناختیم و اتفاقاتی که حتی نمی‌دونیم قراره چه چیزی به ما یاد بدن.پس شاید وقتشه کمی با خودمون مهربون‌تر باشیم. بپذیریم که کامل نبودیم و نیستیم، اما هنوز می‌تونیم بهتر بشیم. به‌جای اینکه تمام انرژی‌مون رو صرف پیدا کردن راهی برای تغییر گذشته کنیم، کمی هم برای ساختن آینده وقت بذاریم.باید یاد بگیریم که همه‌چیز رو نمی‌شه با خودمون تا ابد حمل کنیم. بعضی فکرها، بعضی حسرت‌ها و بعضی سرزنش‌ها رو باید کنار بذاریم؛ نه چون بی‌اهمیت بودن، بلکه چون دیگه قرار نیست چیزی به زندگی امروز ما اضافه کنن.قرار نیست برای جبران گذشته، آینده‌مون رو هم از دست بدیم.بالاخره باید یه جایی به خودمون فرصت دوباره بدیم؛ فرصت اشتباه‌کردن، یادگرفتن، رشدکردن و تجربه‌کردن چیزهایی که هنوز پیش رومونه.شاید گذشته همیشه بخشی از داستان زندگی ما باقی بمونه، اما قرار نیست تمام داستانمون باشه.پس از مرور بی‌پایان گذشته دست بردار. هر چیزی که لازم بوده، ازش یاد بگیر و بعد اجازه بده زندگی مسیرش رو ادامه بده.هنوز فرصت‌های زیادی پیش رومونه؛ حیفه که به خاطر اتفاقاتی که تموم شدن، فرصت تجربه‌کردنشون رو از خودمون بگیریم.تازه اول راهه...دلنوشته‌ای از ته دل؛ برای خودم و برای تمام روزهایی که هنوز فرصت دارم بهتر زندگی کنم.— هیوامحمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیFri, 16 Oct 2026 21:30:03 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/۲۸-امین-سال-yygdmkyqeomgتازه اول راهه...قرار نیست بحث خاصی باشه. فقط قراره بگم امروز ۲۸ سالم تموم شد و وارد اولین روز از بیست‌ونهمین سال زندگی‌ام شدم.حالا اینکه کی پیامک بیاد و بگه:«مشترک گرامی، شما ۸۵٪ از حجم بسته زندگی خود را استفاده کرده‌اید. مراقب استفاده خود از ۱۵٪ باقی‌مانده باشید!»رو واقعاً نمی‌دونم. 😂اما نکته‌ای که برام جذابه و بهش دقت کردم اینه که من از ۱۸سالگی به بعد، هر روز تولدم با خودم فکر می‌کنم:لعنتی، چطوری تونستم؟!؟!چطوری تونستم این اتفاقات رو پشت سر بذارم؟!؟!چرا امسال این‌طوری شد؟!؟!یعنی واقعاً من بودم که به اینجا رسیدم؟!؟!برای امسال هم همین طرز فکر همراهمه. فقططططط توی همین مدت جنگ، یعنی از اسفند تا خود مرداد، سه بار موشک از بغل گوشم رد شد و جون سالم به در بردم!حقیقتاً اگه پارسال همین روز ازم درباره سال بعدم سؤال می‌کردن، تنها چیزی که می‌گفتم این بود که قراره بالاخره برم، ادامه سربازی رو تموم کنم و برگردم. همین و لا غیر!اما مگه می‌شه نقشه‌های الهی‌ای رو که برای آدم چیده شده، از قبل درک کرد؟ اصلاً کی شده زندگی این‌قدر قابل پیش‌بینی باشه که آدم بتونه درباره روز آینده که هیچ، درباره یک سال بعدش با دقت حرف بزنه؟پارسال همین روزها، تازه یک ماه از دفاع کارشناسی‌ ارشدم گذشته بود و کم‌کم داشتم ذهنم رو برای رفتن به خدمت آماده می‌کردم. از شغلی که دوستش داشتم خداحافظی می‌کردم و از دوستان و همکارانی فاصله می‌گرفتم که مدت‌زمان خوبی رو باهاشون گذرونده بودم.قبل از شروع خدمت، چقدر توی دلم استرس داشتم! استرس شروع دوباره مسیری که قبلاً هم تجربه‌اش کرده بودم، اما ازش با پایان خوشی بیرون نیومده بودم.اما ماجرا شروع شد؛ بی‌اینکه از من بپرسه آیا برای این ماجراجویی آماده‌ام یا نه!چقدر توی این مسیر ترسیدم... چقدر بی‌انصافی شد! اما در همین بین، روابطی شکل گرفت که احتمالاً سال‌ها بعد با یادآوریشون خواهم خندید. با آدم‌هایی آشنا شدم که شاید فقط یک روز و شاید هم یک عمر همراه من باشن؛ دوستان و برادرانی که بودنشون بخشی از خاطرات این دوران شد.باورم نمی‌شد، اما من، یه سرباز، تونستم کاری در حق جامعه‌ام انجام بدم که به نظرم برای خودم قابل احترام بود.باورم نمی‌شد بتونم از میان اون همه موشک و پهپاد زنده بیرون بیام. اما حالا، دو ماه بعد از پایان دوران خدمتم، نشستم و دارم این‌ها رو می‌نویسم.باورم نمی‌شد بعد از خدمت دوباره راهی یک سفر طولانی بشم؛ مهاجرت کنم به شهری که تا اون موقع حتی بهش سفر هم نکرده بودم.باورم نمی‌شد بتونم بعد از هر مشکل، دوباره با یک جریان تازه به حرکت ادامه بدم.باورم نمی‌شد بتونم خیلی از کارها رو انجام بدم و با خیلی از اتفاقات همراه بشم. اما تونستم و همراه شدم.و حالا، امروز، شروع دوباره‌ایه برای ورود به یک سال جدید از زندگی‌ام؛ با نگاهی پر از امید و انتظاری برای اتفاقات عجیب و غیرقابل‌پیش‌بینی.نمی‌دونم سال بعد همین روز کجام، چه‌کار می‌کنم، چه چیزهایی رو پشت سر گذاشتم یا قراره از چه اتفاقاتی براتون بنویسم.اما اگه یه چیزی رو این سال‌ها فهمیده باشم، اینه که زندگی خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم، می‌تونه غافلگیرمون کنه.فعلاً که تازه اول راهه و من با نگاهی پر از امید و انتظار برای دیگر اتفاقات غیر قابل پیش‌بینی جلو می‌رم.هیوامحمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیTue, 13 Oct 2026 09:29:17 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/ناخودآگاه-می-فهمد-px0h1njfhqzzگاهی پیش از آنکه اتفاقی رخ دهد، انگار نسیمی از حضورش از کنار جان آدمی عبور می‌کند.نمی‌دانم برای شما هم چنین لحظاتی پیش آمده است یا نه؛ لحظاتی که همه‌چیز در ظاهر از مسیری سخن می‌گوید و دل، از مسیری دیگر. شواهد یک چیز را نشان می‌دهند و درون آدمی چیز دیگری را زمزمه می‌کند. نه نشانه‌ای هست، نه خبری، نه دلیلی که بتوان به آن تکیه کرد؛ اما در جایی از وجودت، چراغی روشن است که خاموش نمی‌شود.امروز برای من چنین روزی بود.از نخستین لحظه‌ی بیداری تا واپسین ساعت‌های عصر، حس عجیبی در دلم جریان داشت؛ گویی خبری در راه است، گویی زندگی در سکوت خود چیزی را پنهان کرده است و تنها دل از آن آگاه است. شوقی بی‌دلیل همراهم بود؛ از آن شوق‌هایی که نمی‌توان برایشان توضیحی یافت و نمی‌دانی از کجا آمده‌اند، اما حضوری انکارناپذیر دارند.نمی‌دانم این حس‌ها از کجا می‌آیند. شاید دل زودتر از چشم می‌بیند، شاید روح گاهی صدایی را می‌شنود که هنوز به گوش روزگار نرسیده است، و شاید هم همه‌ی این‌ها تنها بازیِ خیال باشند. اما هرچه هستند، بخشی از زیباییِ زیستن‌اند.با این حال، زیباییِ چنین لحظاتی تنها در خودِ رخداد نیست؛ در حضور کسانی است که می‌توانی آن را با آنان قسمت کنی. کسانی که لازم نیست برایشان توضیح بدهی چرا خوشحالی یا چرا دلت آرام نیست. کسانی که حضورشان از هزاران کلمه رساتر است.برای شما دعا می‌کنم که در این مسیرِ کوتاه و گذرای زندگی، دست‌کم یک نفر را داشته باشید؛ کسی که در کنارش مجبور نباشید نقش بازی کنید، کسی که از شما چیزی جز خودِ شما نخواهد، و بتوانید بی‌هراس، همان‌گونه که هستید، در کنارش بمانید.شاید بزرگ‌ترین نعمتِ دنیا همین باشد؛ اینکه انسانی پیدا شود که در حضورش، نیازی به پنهان کردن خویش نداشته باشی.همین.محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیWed, 07 Oct 2026 12:19:28 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/پسرک-موش-کور-روباه-و-اسب-gijdozgipllxروز گذشته، برای گریختن از احوال ناخوشایند، از حس پوچی و ندانم‌گرایی، به خیابان پناه بردم.قدم می‌زدم و به جهان اطراف خیره بودم؛ زیبایی را می‌دیدم، اما درونم هنوز تهی بود.خنده و بازی کودکان در پارک محله، لبخندی بر لبانم نشاند؛ لبخندی فراتر از اختیارم.انگار کودکان، کلید دل‌ها را در دست دارند.در مسیر، از کنار کتاب‌فروشی محله گذشتم. میان قفسه‌ها، چشمم به کتابی افتاد: «پسرک، موش کور، روباه و اسب» از چارلی مکسی.نامش برایم آشنا بود؛ پیش‌تر آن را در طاقچه دیده بودم. کنجکاو شدم، ورقش زدم…اما برخلاف انتظارم، کتاب پر از متن‌های طولانی نبود؛ پر بود از تصویر، از سکوت، از حس.با خودم می‌گفتم چه دارد که این‌چنین ساده است… تا این‌که چشمم به جمله‌ای گره خورد:«تو منو کامل می‌شناسی؟»«بله»«می‌دونی پر از ایرادم؟»«بله… و بازم دوستت دارم»همان‌جا ماندم.گویی چیزی در درونم آرام گرفت.آن حس سنگینِ پوچی، برای لحظاتی محو شد…و من، بی‌آن‌که بفهمم چگونه، در میان تصویرها و سکوتِ کتاب، غرق شدم.هیوامحمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیSat, 25 Apr 2026 10:40:31 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/حس-و-حال-این-روزها-fz9vwrw3wh03به نظرم خیلی وقت میشه شروع به کلنجار رفتن با خودم در مورد نوشتن دوباره نکرده بودم. روزهای زیادی گذشته و اتفاقات مختلفی در حال گذرا بودن، واقعا خسته‌ام از بلاتکلیفی، از روزشماری‌های سربازی که ده دقیقه‌اش به زور قشنگ بشه یه عده گند می‌زنن توی همه روز آدم.از نظرهای دیگه هم حس خستگی افتضاحی تمام وجودم رو گرفتم. باز خدا رو شکر آدم یکسری از رفیق‌های جونیش رو داره که خودش رو پیششون خالی کنه. وای به حال اون بدبخت‌هایی که اون رو ندارن.فقط خواستم بگم اگه شما هم توی محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیWed, 22 Apr 2026 19:56:49 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/انتظاری-برای-پرتوی-نوری-fu1adapnso5uبعضی روزها زندگی در هاله‌ای از ابهام، در مسیر آینده سر می‌کند. منطق می‌داند که هر ماجرایی، هر مسیری، به انتها می‌رسد؛ چون تاریکی شب‌ها هم همیشه پایانی روشن دارد. اما با این که منطق از پایان آگاه است، دل تاب باور این شرایط را ندارد. دل می‌کوشد، می‌کوشد، می‌کوشد... شاید زودتر از راه برسد، پرتوی از نور.هیوامحمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیFri, 17 Apr 2026 22:08:00 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/چه-حس-قشنگی-داره-کتاب-کتابخانه-نیمه-شب-uydgbwnfvxufالآن که دارم این مطلب را می‌نویسم، ساعت دو و نیم نیمه‌شب است. طبیعتاً باید در حال استراحت می‌بودم، اما چیزی که اجازه خوابیدن به من نداد، حس و حالی بود که از کتاب «کتابخانه نیمه‌شب» گرفتم.اجازه بدهید حرفم را با خاطره‌ای از چند سال پیش شروع کنم. تقریباً روزهای اول ترم اول کارشناسی ارشد بودم که یکی از بچه‌های خوابگاه از من پرسید: «دوست داشتی جای چه کسی باشی؟ یا حسرت چه چیزی را می‌خوری؟»این در واقع سؤالی است که همیشه در ذهنم مرورش می‌کنم و اتفاقات زندگی‌ام را با آن می‌سنجم. برای همین جوابش را خیلی قاطع می‌دانستم: «جای هیچ‌کس! حاضر نیستم زندگی‌ام را با کسی عوض کنم. برای رسیدن به هر چیزی که دارم و برای آدم‌هایی که امروز در اطرافم هستند، خیلی تلاش کرده‌ام و شکست‌های زیادی هم خورده‌ام؛ و همین مسیر برایم از هر چیز دیگری ارزشمندتر است.»امروز بعد از مدتی دوباره سراغ کتاب رفتم و شروع کردم به خواندن کتابی که شاید چندین سال است در قفسه کتابخانه‌ام خاک می‌خورد؛ «کتابخانه نیمه‌شب». کافی بود چند صفحه از آن را بخوانم تا متوجه شوم ساعت‌های زیادی صرف مطالعه‌اش کرده‌ام و در دریای کلماتش غرق شده‌ام.داستان کتاب درباره فردی است که از زندگی فعلی‌اش رضایت ندارد و به شکلی عجیب راهش به کتابخانه‌ای باز می‌شود؛ جایی که در آن می‌تواند مسیرهای مختلفی را که با تصمیم‌های متفاوت در زندگی ممکن بود پیش رویش قرار بگیرد، در قالب کتاب‌های گوناگون ببیند.تقریباً نصف داستان را خوانده‌ام و منتظر اولین فرصت هستم تا بقیه کتاب را هم تمام کنم. حتی همین مقدار از کتاب هم حس جالبی به آدم می‌دهد: اینکه ما در طول زندگی، با توجه به شرایطی که در آن قرار داریم، اغلب بهینه‌ترین مسیر و مناسب‌ترین انتخاب‌ها را انجام می‌دهیم، بی‌آنکه خودمان متوجه آن باشیم.و شاید همین نکته بتواند به خیلی‌ها یادآوری کند که زندگی را بیش از حد سخت نگیرند.محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیSat, 28 Feb 2026 03:59:04 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/شاید-یه-دقیقه-بعد-همه-چی-بهتر-شد-ivgrciptalydچند روز پیش یکی از رفیق‌های ۴ صبحی‌ام به من گفت چرا دیگه مثل گذشته نیستی؟! چرا نمی‌خندی؟ چرا نمی‌نویسی؟ دوباره سر به سر بقیه نمی‌زاری و نمی‌گی خدا بزرگه؟!گفتم به خودم قول دادم دیگه ننویسم! بنویسم که چه بشه؟ روزهام بهتر می‌گذره؟ نا امیدی‌ها کمتر میشه؟ حس ارزشمند بودن بگیرم؟ در نهایت که چی؟رو به من کرد و گفت : «ده ساله باهم رفیقیم از اول کارشناسی تا الان ... توی روزهای همدیگه بودیم... یادته که کارگری می‌کردم و خودتم بعضی از روزها میومدی و کمکم می‌کردی؟! اون روزا رو یادته؟»گفتم آره یادمه، منظورت چیه؟ گفت اون روزها رو اینطوری می‌گذروندم که یه روزی اینام تموم میشه و می‌گذره حالا سه ماه بود یا هرچی ... اما بالاخره می‌گذره ...گفتم آخه من مثل سابق دیگه نیستم، خسته‌ام ... همش داره اتفاقاتی برام پیش میاد که با خودم می‌گم، انگار یکی داره مسخره‌ام می‌کنه!گفت یادته یه زمانی توی دانشگاه با هم دیگه بحث می‌کردیم ... همیشه یه حرفی رو بهم می‌زدی! اینکه «خدا آدمایی که دوست داره بیشتر از همه اذیت می‌کنه تا ببینه واقعا اون بندهایی که ادای دوست داشتن خدا رو دارن، توی همه لحظات، واقعا روی حرفشون هستند یا اینکه همیشه لب و دهن بودن!»گفتم چه ربطی به دوست داشتن خدا داره؟ الانش هم میگم چاکر درگاهش هم هستم، اما بحث سر زندگیه و حالش رو ندارم ... با چندتا موضوع بجنگم ؟ برای چه اهدافی تلاش کنم؟ چقدر بی معرفتی ببینم و ادامه بدم ؟گفت مسخره بازی در نیار! تا سه ماه پیش گفتیم نرو سربازی و کارت رو ادامه بده، گفتی نه! می‌خوام برم و برگردم با ذهن ِآزاد دکتری رو بخونم و استاد شم! یادته؟! گفتی من عشقم اینه که به بچه‌ها یاد بدم امیدوار باشن، یاد بدم بجنگن و زور بزنن حتی در بهترین شرایط! الان برای من فاز برداشتی که نمی‌تونی!؟گفتم الانش هم همینم ولی خب ... نمی‌کشم واقعا خسته‌ام ... گفت پس نگو نا امیدم، بگو خسته‌ام ... این دوتا خیلی فرق دارند... یادته تعریف می‌کردی بچه‌ که بودیم شرایط مالی‌مون مساعد نبود یه کلاس هم نمی‌تونستیم برای کنکور شرکت کنیم بعد بقیه بچه‌ها همه کلاس‌ها رو شرکت می‌کردند؟ اینا رو یادته؟ الان وضعیت اون بچه‌ها رو ببین ! تو بین همه ماها فقط این راه رو ادامه دادی! خودت همیشه می‌گفتی شرایط همه آدما یکی نیست و انصافی توی دنیا وجود نداره!گفتم چرا مثل میمون تمام حرفای خودم رو به خودم می‌زنی؟ خودم اینا رو همیشه می‌گفتم.گفت اخه تو فقط ادای مربی‌ها رو در میاری، الان یادت رفته اون حرفا رو به خودت بزنی. حالا من میمونم یا تو ؟!با خنده گفتم جفتمون وگرنه الان کنار هم نبودیم. خندید و گفت اره ولی تو میمون‌تری !قرار شد دیگه ننویسم... دیگه تا زمانیکه خودم رو پیدا نکردم ننویسم ...اما شاید نرسه اون روز که خودم رو پیدا کنم، شاید زودتر از اونچه فکر می‌کردم خودم رو پیدا کنم ...در هر صورت «از صبحی که بیدار می‌شیم تا لحظه‌ای که می‌خوابیم، شاید‌های زیادی ممکنه اتفاق بیافته! اما چیزی که مهمه اینکه ما نمی‌دونیم از پس این ثانیه‌هایی که می‌گذره چه اتفاقاتی در کمین افتادن هستند، پس سعی کنیم از این لحظات استفاده کنیم.» من بازم هر روز صبح که بیدار می‌شم و حاضر می‌شم با خدای خودم می‌گم «دمت گرم بابت هرچی دادی و ندادی! حواست به همه باشه، یه نیم نگاهی هم به ما داشته باش. کمکم کن ادامه بدم»شاید یه دقیقه بعد همه چی بهتر شد...محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیSun, 22 Feb 2026 21:16:09 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/این-آخرین-نوشته-منه-f23lhjfr9m5fامروز کمر بستم به خودتخریبی... از صبحی که برگشتم خونه دارم با خودم صحبت می‌کنم ... همش فکر می‌کنم ...فرقی نداره شما چقدر آدم خوبی باشید اما یک اشتباه می‌تونه تصویر شما برای همیشه تغییر بده ...من بلد نیستم عاشقی کنم ... زیادی غرق میشم و طرف مقابلم رو توی دریایی از احساسات غرق می‌کنم ... این همیشه با من بوده ... از بس در مورد چیزی فکر می‌کنم گند می‌زنم توش ... صبرم زیاده ولی یه دفعه به حدش برسه همه چی رو ول می‌کنم ...من مجموعه‌ای از اخلاقیات خوب و بدم. من همین مضخرفی هستم که هستم. بعضی وقتا اینقدر خوبم که حال بهم زن باشم و بعضی وقتا اینقدر بد که خودم از خودم متنفر می‌شم.واقعا توی نوشتن این پست هیچ تحمل و صبر و ... ندارم. اگر شمام مثل منین، پس بهتون می‌گم یا دنبال راهکاری برای تغییر خودتون باشین یا دنیای اطراف دور شین.این آخرین نوشته منه! حق یارتون.محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیSun, 15 Feb 2026 13:20:14 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/امروزم-روز-خداست-و-کسی-که-بخدا-باور-داشته-باشه-از-فردا-نمی-ترسه-qcpnoojjvyylراستش می‌خواستم این متن رو با تنها یک جمله، «دیگه واقعا حالش رو ندارم!» بنویسم و تمومش کنم. اما بعد از نوشتن این جمله به خودم نگاه کردم و گفتم : «چه مرگته پسر؟ْ!». تا چند وقت پیش می‌گفتی «هر چه آید خوش آید! امروز هم روز خداست!». الان فاز گرفتی که حال ندارم؟؟؟در واقع یه مملکت تحت فشاره، انواع فشارهای مختلف، روحی و عاطفی، جسمی و مالی و هزار فشار دیگه ...همه دارن امروز و فردا می‌کنند که خب یا باید بجنگند برای موقعیت‌هایی که میخوان یا حداقل تحمل نشون بدن برای گذر از شرایط، البته بعضی از مواقع هر دوی این گزینه‌ها یکی هستند.سر شیفت سربازی بودم و دیدم یکی از دوستام توی فکره، پرسیدم «چی شده؟ چرا توی خودتی؟». گفتش «دوماه دیگه خدمتم تموم میشه نمیدونم بعدش چیکار کنم؟ درگیرم و فکرم مشغوله.»همینطوری نگاش کردم و گفتم «دیوونه‌ای؟ جای اینکه خوش‌حال باشی بگی دوماه دیگه آزادی و تصمیم زندگی با خودته! کجا بری؟ چیکار کنی؟ به این فکر کن دیگه راحت میشی و فکر اون رو بزار فردا، نه اینکه بهش فکر نکنی ها اما الانت رو بچسب»این پسر واقعا شخصیت جذابی داره، تحملش بالاست و قدرت بیانش مثل یک دبیر کارکشته‌اس. روزای اول که رفته بودم یگان، اون بهم آموزش می‌داد با اینکه سنن از من چندسالی کوچیکتره اما واقعا مثل یه استاد براش احترام قائلم.بهش گفتم بنظر من شخصیتت به درد دبیری می‌خوره، آدم خوش‌اخلاقی هستی، صبر و تحملت هم برای یاد دادن بالاست. بنظرم دبیر بشی شاگردات عاشقت میشن.می‌دونی از این همه داستان سرایی و اضافه‌گویی ها می‌خوام به این برسم، توی دنیای بیرون نقابی که زدم برای شاد کردن و کمک کردن به بقیه‌اس اما حالا خودم از نظر روحی خسته‌ام (منظورم این نیست از زندگیم ناراضی‌ام و دوستش ندارم اتفاقا برعکس، عاشق زندگیمم) و خودم رو با این حرف متقاعد می‌کنم که «امروزم روز خداست و کسی که به خدا باور داشته باشه از فردا نمی‌ترسه!»محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیThu, 12 Feb 2026 12:29:15 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/چرا-می-نویسم-thvbxvlmy0tzفکر کنم اولین پستی که نوشتم مربوط به اوایل سال ۱۴۰۳ یا حتی قبلتر از اون بود...حرف زدن در مورد تجربیات و انتقال اون به دنیای بیرون بنظرم کار مفیدیه و از بچگی انجام می‌دادم. به دوستام در مورد تجربیاتی که داشتم در مورد موضوعی خاص می‌گفتم... میشه گفت آدم تقریبا برون گراییم به غیر از یکسری از مسائل که بنظرم کاملا شخصی هست اما انسان می‌تونه در مورد تجربیات متفاوتش حرف بزنه.حرف زدن واقعا می‌تونه انسان‌ها رو از چیزی که درگیرش هستند و حتی فشار آورده بهشون خلاص کنه، و حتی شنیدن در مورد موضوعی که درگیرش هستند می‌تونه به یک انسان این رو نشون بده که تنها نیست و آدمای متفاوتی با این موضوعات درگیر هستند. هرکس شیوه‌ای و روش‌ خاص خود را در مواجه با موضوعات و اتفاقات مختلف در نظر می‌گیرد. شنیدن این تجربیات می‌تواند دایره دید افرادی که شبیه ما هستند را گسترش بده و در انتخاب مسیر‌های مخلتف دست بازتری را داشته باشند.اما هدف من در زمانی که شروع به نوشتن در ویرگول کردم، انتقال دانش آزاد و رایگان، و همچنین انتقال تجربیاتی بود که برای افرادی چون من در نسل‌های آینده یا هم نسل‌های خودم که اکنون درگیر این مسائل بودند باشه. به این خاطر من دو انتشارات به عنوان‌های «زانا رشد» و «زانا آکادمی» را ایجاد کردم و مطالب علمی و آموزشی را در زانا آکادمی و مطالب روانشناسی و خودشناسی خود را در انتشارات زانا رشد قرار دادم.عبارت «زانا» در زبان کوردی به معنای «آگاهی» است و من با ایجاد این دو انتشارات سعی در انتقال مطالبی کنم که در آن‌ها آگاهی و تجربه داشتم.اما نوشته‌های من تنها در این دو حوزه نگنجید بلکه تبدیل شد به جاییکه جای نوشتن در برگه‌های کاغذ بیایم و آنچه در دل و روحم در جریان داشت بنویسم... نمی‌دانم چرا... مانند همین نوشته‌ای که در حال نوشتن آن هستم. شاید به همین دلیلی که در اول بیان کردم یعنی «خالی کردن خودم» شروع به نوشتن این مطلب کردم.در همین حین که دارم این مطلب را می‌نویسم توی ذهنم این مورد که شاید دارم این مطلب رو می‌نویسم که شاید فردا روزی اگر نبودم کسانیکه من را می‌شناختند و دوستم داشتند را رها نکرده باشم و بلکه چیزی برایشان گذاشته باشم تا بتوانند حس کنند هنوز در کنارشان هستم.خلاصه که همینمحمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیWed, 04 Feb 2026 15:07:53 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/غیر-از-اینکه-ادامه-بدیم-مگر-چاره-ای-هست-wckadodvlzi1از آغاز جریانات دی ماه، اولین شهر‌های که اتفاقات خوبی رو پشت سر نگذاشت شهر کرمانشاه بود. اون روزا توی دوره آموزشی بودم و ۱۱ ام برگشتم برای مرخصی. توی شهر که رسیدم واقعا نمیدونستم چه خبره؟! پر از نیروهای امنیتی بود و منم متعجب به همه جا نگاه می‌کردم... دلم میخواست زودتر برسم خونه، مامان رو توی آغوشم بچلونم و سریع یه دوش بگیرم.وقتی فهمیدم چه خبر شده، قیمت دلار و طلا رو دیدم واقعا مغزم به هیچی نمی‌تونست فکر کنه ... تازه افتاده بودم روی دور جمع کردن و خوش‌بینی به اینکه بابا سربازی میرم و تموم می‌کنم، برمی‌گردم شرکت و کنارش دکتری رو ادامه می‌دم و میرم دست کسی که عاشقشم می‌گیریم و با تمام سختی‌ها زندگی رو می‌سازم. آخه همیشه روال زندگی همین بوده و برای بدست آوردنش باید بجنگی! این چیزی بود که بابام همیشه بهم می‌گفت... زمانیکه بابام ورشکست شد کلاس ۵ ام بودم. زیاد متوجه سختیکه پدر و مادرم کشیدن نبودم، اما بزرگتر که شدم ازش پرسیدم واقعا چطوری تونست بعد از اینکه تمام ثمره زندگیش رو ازش بگیرن بازم ادامه بده؟؟؟ بهم گفت ثمره زندگی من، خانواده‌ام هستن. زندگی همیشه سخته، مال و اموال همیشه میاد و میره، باید آدم یاد بگیره برای چیزای مهمتر بجنگه!اما اینبار خیلی فرق می‌کرد .. شرایط متفاوت بود... چیزایی که حتی بنظرم نباید در موردش حرف بزنم... ناامید از اینکه واقعا می‌تونم ادامه بدم؟ می‌کشم؟ و دوباره به یاد حرفای بابا افتادم. آینده وابسته به حرکت امروز منه، هرچند زمانه حکم بر زمین زدن من کنه. اگر ادامه ندم ... اگر روی زمین دراز بکشم و بیخیال شم و اجازه بدم تمام احساسات منفی در من حکمرانی کنند، وضعیت فردای من بهتر میشه؟چند روز پیش یکی از شاگردانم به من پیام داد که جویای حال من باشه. پرسیدم در چه حالی درس و یادگیری برنامه‌نویسی رو چیکار می‌کنی؟ گفت حال ندارم یعنی نمی‌کشم، خسته‌ام استاد ... گفتم بابت این شرایط موجود می‌گی؟ گفت آره. فهمیدم چی میگه... دقیقا دردی رو حس می‌کرد الآن همه حس می‌کنند.گفتم حالت رو می‌فهمم و بابت حسی که الآن داری حق داری. اما این رو در نظر بگیر این روند رو ادامه بدی چیزی تغییر نمی‌کنه و بدتر از اون چیزی برای فردات پیشه نکردی!واقعا تمام این لحظات همین حرف رو به خودم می‌زنم اگر به زندگی و رسیدن به آرزوهام ادامه ندم، چیزی برای زندگی فردام ندارم!بقیه رو نمی‌دونم چیکار می‌کنند؟!محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیMon, 02 Feb 2026 18:41:03 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/همه-چیز-با-یه-پیشنهاد-ساده-شروع-شد-zn2gziupgn92از اول ماجرا بهتون بگم اشتباه نکنید این پست عاشقانه یا شکست عشقی و از این قبیل چیزا نیست، بلکه درمورد یه رفاقت ساده، جذاب اما کوتاهه.تقریبا مهرماه سال گذشته بود که به صورت دورکاری توی یه شرکت شروع به کار کرده بودم. عادت کرده بودم همیشه صبح که از خواب بیدار می‌شدم برم یه قهوه بخورم و بعدش شروع به کار کنم.یه کافه بود نزدیک خونمون که اولین تجربه من برای کافه رفتن اونجا بود، زمانیکه اونجا می‌رفتم حس می‌کردم از کل کرمانشاه و مردم ایران جدا شدم و وارد یه دنیای جدایی می‌شدم. محیط و آدمای دوست داشتنی زیادی اونجا بودن، به این خاطر وقتی پارسال برگشتم کرمانشاه به عنوان پاتوق همونجا رو انتخاب کرده بودم و هر روز صبح که می‌رفتم قهوه‌ام رو بخورم، وسایلم رو جمع می‌کردم و با خودم می‌بردم و چندین ساعت توی کافه می‌نشستم، قهوه‌ام رو می‌خوردم و کارهام رو انجام می‌دادم.یه روز که کارام تموم شد و اومدم پیش صندوقدار کافه و ازش درخواست کردم که قهوه‌ام رو حساب کنه. یه پسر دوست داشتنی و خونگرم بود. وقتی مشغول تعارفات همیشگی بودیم، یه دفعه نگاهم به لپ‌تاپش خورد و دیدم هزارتا برگه جلوی دستاشه! ازش پرسیدم دانشجویی؟ گفت آره.پرسیدم فوق می‌خونی؟ گفت آره دانشجوی ارشد مهندسی شیمی‌ام.لبخندی زدم و گفتم معلومه از لپ‌تاپ و برگه‌هات. چیکار داری می‌کنی؟گفت استاد راهنمام ۵۰ تا مقاله بهم داده گفته خلاصه مقالات رو برام بیار. همش دارم مقالات رو می‌خونم و سرم درد گرفته.گفتم خب چرا اینقدر خودتو عذاب می‌دی از Notebooklm استفاده کن.گفت اون چیه؟گفتم یه هوش‌مصنوعی که خیلی کارت رو راحت می‌کنه اینطوریم اینقدر عذاب نمی‌کشی. لپ‌تاپت رو بیار تا برات بیارمش.برنامه رو که بهش نشون دادم خیلی خوشحال شد، شروع کرد پرسیدن کارت چیه؟ دانشجویی؟گفتم آره، دانشجوی ارشد علوم کامپیوترم و خودمم درس می‌دم و پروژه‌ انجام میدم. می‌دونم سرکله زدن با مقالات مختلف چقدر عذابه، امیدوارم این برنامه کمکت کنه.یه نگاه شاد و مهربانی انداخت و گفت برو از این ببعد تمام حسابات با من!منم خندیدم و گفتم کاشکی زودتر بهت نشون می‌دادم اینقدرم هزینه نمی‌کردم. خندید و گفت جدی می‌گم کمک بزرگی بهم کردی.گفتم جمع کن این تعارف‌ها رو، کاری که نکردم یه برنامه بهت فقط معرفی کردم. حالا فاز کوردی و جبران نگیر. بیا حسابم رو انجام بده که برای نهار برسم خونه. دیر برسم مادرم، پدرم رو در میاره. اون موقع جای حساب کردن یه قهوه میام سراغت برای دیه!یه خنده‌ای کرد و گفت، جدی دلم نمیخواد ازت پول بگیرم.گفتم بسه وقت برای اینکارا زیاده!بماند به زور و بدبختی قهوه رو حساب کردم و اسمش رو پرسیدم. گفت «شایانم» گفتم منم «محمدم». فردا میام و دوباره می‌بینمت.تمام که شد رفتم سوپرمارکت جنب کافه وسیله بگیرم. وقتی توی مغازه بودم، دیدم بیرون دم در مغازه وایساده. رفتم بیرون و گفتم « چیزی میخوای بخری؟». گفت «آقا محمد بیا یه چیزی مهمون من، بخدا نمیتونم ولت کنم!». گفتم «اولا اینکه آقا محمد و ... ، همون محمدم. درضمن بکش بیرون بابا ول کن بخدا میام یه بار چای مهمون تو. قبوله؟؟؟؟». گفت «کی میای؟». خندیدم و گفتم «این همه مدت من اینجا پلاسم، هرروز میام دیگه! فردا پای تو.»گفت «باشه، پس تا فردا» گفتم «حله چشاته، برم تا همون قضیه مادرم و پدر و ... سرم نیومده.»خداحافظی کردیم و اون روز یه روز عالی شد برام. از اون ببعد من و شایان کم کم تبدیل به رفقای صمیمی شدیم. ساعت‌ها توی کافه می‌نشستیم گپ و گفت و شوخی کردن. بماند چقدر قهوه بهم داد به اسم «قهوه تست» و پولش رو حساب نکرد.بعضی از روز‌ها که کافه نمی‌رفتم، زنگ می‌زد فحش کشم می‌کرد که کجایی؟ چرا نمیای؟ حوصله‌ام سر رفت. یا منم وقتی می‌رفتم می‌دیدم شیفت شایان نیست، یا برمی‌گشتم یا اینکه اون روز دوبار می‌رفتم کافه تا شایان رو ببینم.از بس در مورد شایان توی خونه صحبت کرده بودم، مادرم یه روز گفت بگو شایان، امشب رو خوابگاه نره، شب بیاد اینجا. گفتم باشه. آخه شایان اصالتا کرمانشاهی بود ولی خانوادگی ساوه زندگی می‌کردند.زنگ زدم و باهمون لحن شوخی و ناسزاهای همیشگی گفتم «کجایی؟ اومدی کافه؟». گفت ده دقیقه دیگه می‌رسم. رفتم کافه پیش شایان و گفتم لعنتی مادرم و پدرم انگار تو رو بیشتر از من دوست دارن ها! گفت چرا؟ گفتم مادرم دعوتت کرده شب بیای پیش ما برای شام.لبخند زد و گفت «لطفا ازش تشکر کن و بگو امشب بلیت اتوبوس دارم و باید برگردم ساوه. سری بعد که برگشتم میام.» گفتم «جدی؟؟؟ به سلامتی. چی گرفتی واسه خواهر کوچیکه؟»گفت «اره دیگه دلم حسابی براشون تنگ شده، والا یه شلوار که دوست داره گرفتم»گفتم « ای جااااان باشه پس بهم خبر بده تا خودم برسونمت ترمینال، الکی هزینه اسنپ اینا رو ندی.»گفت «نه بابا چیزی نیست تو رو چرا زحمت بدم.»گفتم «مسخره، زحمت چیه دیگه! بهت الکی تعارف نمی‌کنم دلم میخواد خودم برسونمت»گفت «خودم اینطور راحترم.»گفتم «حله چشاته، توی رودربایستی نمی‌زارمت. فقط راه افتادی بهم خبر بده»گفت باشه و بهش گفتم برگرد تا باهم روی پایان‌نامه‌هامون کار کنیم، منم باید برگردم مازندران هفته بعد برمی‌گردم.گفت منم هفته بعد میام و پس هم رو می‌بینیم.گفتم حله پس قرارمون هفته بعد، می‌بینمت گل پسر.... سلام به خانواده برسون...فعلا خداحافظ....بماند که اون اخرین خداحافظی ما بود ... وقتی رسیدم به مازندران خبر دادن شایان توی راه تصادف کرده و فوت کرده.الان دقیقا یکساله از اینکه شایان رو کنارم ندارم می‌گذره و بارها از خدا پرسیدم اگر قرار بود رفاقتم باهاش طولانی نباشه پس چرا ما را باهم آشنا کردی؟؟ولی بعدش میگم خدایا دمت گرم حداقل توی این زمان کوتاه شیش ماه، من یه رفیق جانی دیگه داشتم که کنارش خوش بودم.دلم برات تنگ شده شایان عبدی، روحت شاد باشه رفیق!محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیFri, 30 Jan 2026 19:57:31 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/منم-هستم-با-اینا-یاد-من-بیافت-m6csiqg5io6zیه چند وقتیه که دارم می‌بینم موضوعی تحت عنوان «با این‌ها به یاد من بیافت» توی ویرگول چالش و ترند شده، برام جالب بود و حقیقتا دلم خواست من در این بحث شرکت کنم. به نظر خیلی جالبه که آدما بتونن خودشون رو توی مجموعه‌ای از رفتار‌ها، موقعیت‌ها و اشیا یاد‌آوری کنن. پس بگذارید بگویم که من نیز هستم.هر وقت دیدی یک نفر با تمام حس‌های بد دوباره یه آهنگ شاد می‌زاره و شروع به خندیدن در هر ساعتی می‌کنه، یاد من بیافت!اگر دیدی فردی همیشه درب مغازه‌های لوازم جانبی کامپیوتر‌ها ساعت‌ها خیره میشه به گجت‌های ریز و درشت، بعدش تمام پس‌اندازش رو توی دیجیکالا میده به این لوازم، یاد من بیافت!اگر دیدی یه نفر خیلی زیاد نسبت به کاری که میکنه احساس مسئولیت داره، حتی به گریه یه بچه‌ها توی پارک، ناراحتی پیرمرد غریبه‌ای که توی پارک با چوب سیگارش ساعت‌ها به یه گوشه خیره شده و کامی از سیگارش نمی‌گیره و تو می‌بینی و حسش می‌کنی، یاد من بیافت!اگر علاقه‌ای به فوتبال نداری ولی به خاطر اینکه رفیقات بتونن یه تایمی رو باهات سرگرم شن کل کل راه می‌اندازی، یاد من بیافت!اگر بچه‌ای رو دیدی توی مدرسه روز ۲۴ اسفند میومد سرکلاس چون محیط مدرسه رو بیشتر از هرجایی دوست داشت، یاد من بیافت!اگر یه نفر رو دیدی که وسط فیلم‌های عاشقانه جایی که عاشق و معشوق یه اتفاقی براشون میافته، بغض می‌کنه و از محل متواری میشه، یاد من بیافت!اگر یه نفر رو دیدی روی اسم ایرانش و یه چیزی ناموس و فرهنگ کوردیش حساسه، یاد من بیافت!اگر دیدی یه نفر ساعت‌ها بعد از یه اتفاق داره با خودش کلنجار میره که کاری که کرده درست بوده یا نه که بره جبران کنه یا عذر خواهی کنه، یاد من بیافت!اگر دیدی یه نفر ساعت‌ها در مورد موضوعی فکر می‌کنه و سخت زور میزنه تا خودشو رو بهتر بشناسه تا بلکه برای آینده و ادمای دنیاش مرد بهتری بشه، یاد من بیافت!اگر یه نفر رو دیدی که روی اسم بتمن حساسه، یاد من بیافت! (بتمن حرمت داره نه لذت!)اگر یکی رو دیدی داره دنیای کامپیوتر رو با دنیای فلسفه یکی می‌کنه و درس میده، یاد من بیافت!اگر یه نفر رو دیدی بعد از هزارتا کار و سختی بر می‌گرده خونه دوباره عشقش اینه تام‌و‌جری، لاک‌پشت‌های‌نینجا رو بشینه ببینه یاد من بیافت!اگر یکی رو دیدی چون عاشق درسه، درس می‌خونه نه چیز دیگه و عاشق سرکله زدن با کامپیوتر‌هاست، یاد من بیافت!اگر یکی رو دیدی عاشق آدمای زندگیشه، بدون هیچ درنگی یاد من بیافت!اگر یکی رو دیدی عاشق اینه که بتونه یاد دنیا بده که بابا بخند، زندگی سخته اما توی می‌تونی بخندی، یاد من بیافت!اگر یکی رو دیدی خیلی کرم میریزه، یاد من بیافت!اگر یکی رو دیدی عاشق شاگرداشه، یاد من بیافت!اگر آدمی رو دیدی دنیاش توی خانواده و دوستاش خلاصه میشه، یاد من بیافت!و در آخر اگر آدمی رو دیدی که نمی‌دونست که چطور بقیه رو دوست داشته باشه تا دنیا رو نسوزونه، قطعا یاد من بیافت!محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیMon, 26 Jan 2026 18:44:08 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/امشب-باید-زود-بخوابم-اما-چه-کنم-زندگیم-رو-دوست-دارم-xoxg848yxv3gتقریبا الان ۱ ماه از سربازی دومم می‌گذره و دقیقا ساعت ۱ شبه. در واقع الان می‌بایست میخوابیدم تا برای فردا سر شیفت انرژی داشته باشم، اما انگار بستن چشمام هزار داستان توی ذهنم ایجاد می‌کنه...از اینکه فردا وضعیت چطور میشه؟ از اینکه بعد ۲۸ سال سن و ۲۰ سال درس خوندن وضعیت چطوری پیش میره؟ آیا با این وضعیت آینده کاری خواهم داشت؟ اینکه ۵ ماه دیگه واقعا این ماجرای خدمت تموم شه باید از اول شروع به ساختن همه چیز کنم؟ و هزاران سوال و داستان دیگه ...ولی همش یه چیزی میاد توی ذهنم...من عاشق زندگی‌ام الخصوص زندگی خودم ...اینکه سربه‌سر مادرم میزارم، اینکه با پدرم یکسر کل کل کنم و هرچه قدرم که تقلب کنم و زور بزنم اما بازم توی تخته همش ازش ببازم ...اینکه سعی کنم با برادر زاده خوشگلم شوخی کنم و صدای خنده‌های شیرینش رو بشنوم ...اینکه زنگ بزنم به رفیقام و حسابی با فحش و ناسزا از خجالت هم در بیایم و هم رو مسخره کنیم و باهم بخندیم ...اینکه یه مطلب جدید بخونم و درس‌هایی که دوست دارم رو مرور کنم ...اینکه بشینم کتاب‌های روانشناسی بخونم و سعی کنم خودم رو برای آینده‌ و دختری که دوست دارم آماده کنم ...اینکه به خودم یادآوری می‌کنم قراره عشق و امید رو علاوه بر علم توی دل و روح نسل آینده این سرزمین بکارم ...اینکه چشم انتظار فیلم‌های جدید مارول و دیسی باشم و منتظر باشم ببینم کی فیلم رستم و یا کوروش رو می‌سازن ...اینکه هدست رو بزارم آهنگ‌های درهم از معین، گوگوش و ... گرفته تا آهنگ‌های کوردی عزیز ویسی و آیت احمت نژاد گوش بدم ...اینکه دف رو دست بگیرم و چشمام رو ببندم شروع کنم به خوندن شعرهای بداهه ....اینکه دوباره مثل همیشه برم توی دیجیکالا و ببینم که کیبرد و موس جدید یا گجت‌های جدید چی آورده و یه دفعه کل جیبم رو خالی کنم براش ...اینکه هر روز برم یه قهوه بخورم و عشق کنم و با خودم بگم «نگاه چسی چسی چسی» ...من واقعا عاشق زندگیمم! حاضر نیستم به هیچ وجه این زندگی رو با چیزی عوض کنم ...راستی باید الان می‌خوابیدم . یادم رفته بود.محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیFri, 23 Jan 2026 02:03:34 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/فرمت-فلش-برای-سیستم-پخش-خودرو-ma8jnjl3ux5uاین متن رو در واقع به این خاطر دارم می‌نویسم که حدود یکسالی میشه که فلشم روی تمام دستگاه‌های مختلف کار می‌کنه ولی روی ضبط ماشین همیشه ارور می‌داد و باعث شد با این گرونی تقریبا یه مقدار هزینه گزاف برای خرید یه فلش جدید روی دستم بزاره و تازه بعدش بفهمم فلش قبلی چرا پخش نمی‌شد و گفتم نوشتن یه پست درموردش خالی از لطف نباشه.مطالب زیادی توی اینترنت هست که در مورد «دلایل عدم پخش محتوای فلش توسط دستگاه پخش خودرو» توضیح می‌دن ولی خب توی هیچ یک از مطالب در مورد این مورد خاص صحبت نکرده بودن!از اضافه گویی در مورد سایر دلایل عمومی در مورد این موضوع که وبسایت‌های مختلفی بهش پرداختن، پرهیز می‌کنم و مستقیما به سراغ دلیل خاصی که خودم باهاش برخورد کردم میرم. اگر شما هم از دسته افرادی هستید که فلش‌های خودتون رو برای نصب سیستم‌ عامل‌های مختلف روی سیستم‌ها و لپ‌تاپ‌ها بوت می‌کنید، احیانا با این مورد برخورد می‌کنید!معمولا دستگاه‌های پخش، الخصوص دستگاه‌های قدیمی که قابلیت خوندن USB رو دارا هستند، یکسری تنظیمات خاصی رو دارند که فلش‌ها باید این تنظیمات رو داشته باشند.یکی از اصلی‌هاش فرمت‌ فلش‌های در تنوع‌های fat32 و NTFS هست. این دو فرمت در رابطه با نحوه ذخیره‌سازی اطلاعات و فایل‌ها در فلش‌ها و کلا حافظه‌های ذخیره سازی اطلاعات مورد استفاده قرار می‌گرند که فرمت fat32 یک فرمت قدیمی هست و اکثر سیستم‌های پخش این فرمت رو پشتیبانی می‌کنند و NTFS فرمت جدیدتری است که قابلیت ذخیره داده‌ها با حجم بیشتری رو در داخل حافظه‌های ذخیره‌سازی ایجاد می‌کند که در خیلی از سیستم‌های پخش قابل پشتیبانی نیست که به راحتی توی مشخصات قابل مشاهده است و می‌تونید اون رو تغییر بدید.اما مورد اصلی در واقع که من قصد دارم در موردش صحبت کنم در مورد فرمت‌های پارتیشن بندی GPT و MBR در سیستم‌هاست. که باز هم میشه گفت فرمت MBR فرمت قدیمی به حساب می‌آید و توسط اکثر سیستم‌های پخش پشتیبانی میشه اما فرمت پارتیشین بندی GPT به نسبت در سیستم‌های جدید قابل پشتیبانی هست و در سیستم‌های قدیمی پشتیبانی نمیشه. برای درک بهتر این موضوع شما رو ارجاع می‌دم به پست [تفاوت های پارتیشن بندی های MBR و GPT](https://virgool.io/@iranfso/%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%B4%D9%86-%D8%A8%D9%86%D8%AF%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-mbr-%D9%88-gpt-xja6doggptcy) که توسط کانال کامپیوتر افق نوشته شده. در این پست می‌تونید به صورت کامل در مورد چیستی این موضوع و همچنین چگونگی فهمیدن فرمت پارتیشن بندی‌ها در حافظه‌های ذخیره سازی اطلاعات کسب کنید.معمولا اکثر فلش‌ها از فرمت پارتیشن بندی MBR استفاده می‌کنند ولی اگر فرمت یک فلش GPT باشه و در دستگاه پخش قابل پشتیبانی نبود می‌تونید از راهکار زیر استفاده کنیدبرنامه CMD یا همان برنامه Command Prompt در حالت Run as adminator اجرا کنید.(در حال حاضر با سیستم عامل Ubuntu در حال نوشتن این پست هستم و امکان عکس برداری از صفحه نیست مگر در آینده که این پست را آپدیت کنم)سپس دستور زیر را بزنید تا به برنامه مدیریت حافظه انتقال پیدا کنید.diskpartحال باید پیامی که ورود شما را به برنامه مد نظر اعلام می‌کند ببینید.سپس دستور زیر را وارد کنید تا لیست دیسک‌های حافظه را مشاهده کنید.list diskبا اجرای این دستور لیستی از دیسک‌های متصل به سیستم شما به نمایش در می‌اید که اگر دیسکی شامل فرمت GPT باشد در زیر آن را با علامت * مشخص کرده. اگر دیسکی این ستاره را در بخش مذکور نداشت یعنی فرمت دیسک MBR است. ولی اگر فرمت GPT بود می‌توانید فلش خود را براساس حجم آن پیدا کنیدتذکر جدی!مراقب باشید دیسک ذخیره سازی اصلی سیستم را انتخاب نکنید چرا که در ادامه روند میخواهیم آن را فرمت کنیم و اگر دیسک اصلی سیستم را انتخاب کنید به یک باره کل اطلاعات و برنامه‌های آن حذف شده و سیستم عامل روی سیستم شما دیگر بالا نخواهد آمد!با دستور زیر دیسک مد نظر را انتخاب کنیدselect disk ...در جای ... شماره دیسک مد نظر را وارد کنید.با استفاده از دستور زیر دیسک خود را پاک کنید.cleanحال دیسک شما کاملا پاک شده است .در این مرحله باید فرمت پارتیشن بندی آن را مشخص کنیمconvert MBRبا اجرای دستور بالا فرمت پارتیشن بندی دیسک ما به MBR تغییر داده می‌شود.حال باید یک پارتیشن اصلی برای آن ایجاد کنیم.create partition primaryبا دستور بالا یک پارتیشن اصلی برای شما ایجاد می‌شودحال باید فرمت fat32 را برای ذخیره سازی اطلاعات ست کنیم.format fs=fat32با اجرای این دستور سیستم شروع به فرمت دیسک شما کرده و فرمت مد نظر را ست می کند.با پایان این مرحله فلش شما آماده استفاده در سیستم پخش می‌باشد.امیدوارم این پست برای شما مفید بوده باشه.محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیWed, 21 Jan 2026 19:02:28 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/من-بیشتر-زمانی-خدا-رو-بیاد-میارم-که-همه-چی-عجیبه-pm9aqowrzm3oاز قدیم گفتن «رنگ رخسار خبر می‌دهد از سر درون»، دروغ نگفتن! محتوای این پست رو می‌شه از عنوان این پست فهمید.خیلی وقتا دقت کردم وقتی همه چی خیلی برام سخت و عجیب بوده، شروع می‌کردم راز و نیاز با خدای خودم...خدایا دمت گرم که هستی، دمت گرم بابت هرچی دادی و هرچی که ندادی.مرسی بابت اینکه خانواده خیلی خوبی دارم. بابت تمام رفیقای جونی که بهم دادی.بابت تمام فرصت‌هایی که بهم دادی هرچند گاهی بعضی‌ها رو خراب کردم اما می‌دونم تویی که آخرش باهامی.ممنون بابت تمام افرادی که توی زندگیم هستن، ممنون بابت اینکه همیشه حواست بهم هست و می‌دونم می‌تونم روی حضورت حساب باز کنم.بعدش شروع می‌کنم به درخواست‌هایی که دارم...خدایا خودت دوباره کمکم کن از این وضعیت درست خارج شم.خودت کمکم کن تحمل بیارم و جا نزنم زیر بار این وضعیت.قدرتی بهم بده که دل کسی رو نشکنم و باعث ناراحتی برای دنیای اطرافم نشم.خدایا خودت مراقب دنیای اطرافم باش.هوای دل بابا و مامان رو داشته باش ... حواست به داداش و خانواده‌اش باشه...مراقب رفیقام باش که بعد هر افتادن و هر اتفاقی، نا امید از زمین بلند نشن.میدونم که بیشتر از اونکه من بخوام بگم تو توی فکر همشون هستی اما بزار حرف من یه جورایی یادآوری بیشتر باشه الخصوص مراقب اون باشه که الان بهت خیلی نیاز داره ... نزار توی لحظات سختش یادش بره تو هستی.چاکرتم مثل یه بنده‌ای ناسپاسی که همیشه موقع سختی به یادت می‌افته.دوستت دارم یا خدا.و دقیقا مطابق همین جملات، زمانیکه دنیای من به ثبات و آرامشی میرسه یادم میره بگم«یا خدا دمت گرم بابت همه چیز»اما چقدر خوب میشه یادم بمونه همیشه اینا رو بهش بگم و بدونه این بنده‌اش، هر وقت وضع خراب می‌شه، یادش نمی‌افته که خدایی داره.محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیWed, 21 Jan 2026 18:16:03 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/صبر-کنیم-تا-بگذره-a5ycbcotadl0چند روز پیش زنگ زده بودم به یکی از عزیزترین آدمای زندگیم که حالش رو بپرسم. بعد از کمی خوش و بش و سر به سر هم گذاشتن دیدم ناراحته و دلش گرفته. وقتی ازش جویای ماجرا شدم متوجه شدم به خاطر وضعیت فعلی جامعه، دانشگاه‌ها تاریخ‌های دفاع رو انداختن عقب و به خاطر قطع بودن اینترنت‌ها از انجام اخرین گام‌های پایان‌نامه‌اش دست و بالش بسته شده بود و حسابی از وضعیتی که درش قرار گرفته بود ناراحت بود.حقیقتا اگر بخوام بگم، منم شاید توی همین وضعیت باشم. الان دیگه تقریبا یک ماه از شروع دومین سربازی من میگذره و روز نیست با خودم نگم خدایی الان زمان سربازی اومدن بود؟ بماند که به دلایل شخصی، می‌خوام از این موضوع رهایی پیدا کنم اما خب قرار گرفتن در این وضعیت و این شرایط استرس زیادی به آدما میده!اما موضوع اصلی اینکه ... خب که چی؟! کاری از ما در این شرایط بر نمیاد! یکی نمی‌تونه پایان‌نامه‌ای که سال‌هاست زحمت کشیده روش رو با این وضعیت تموم و دفاع کنه... یکی هم دست اون نیست توی وضعیتی قرار گرفته که چاره جز تحمل نداره.خلاصه ماجرا اینکه هرچه فکر میکنم می‌بینم کاری غیر تحمل نمیشه کرد، پس ذهن رو خالی کن و به الآن فکر کن و همین.یه روز از رفیقام پرسیدم بچه‌ها شما ناراحت می‌شین چیکار می‌کنین؟ خیلی جواب عجیبی بهم دادن... گفتن «مگه قراره کاری کنیم؟!؟! صبر می‌کنیم که حالمون بهتر شه!!!»جدی واقعا این یکی از عجیب‌ترین چیزای زندگی بود برای من! من همیشه هزارتا کار می‌کنم که از شر این احساسات خلاص شم یا بتونم باهاشون مقابله کنم ولی بعضی وقتا انگار فقط باید کاری نکرد... همین! خودش به مرور خوب می‌شه.حالا هم به نظر همین وضعیت روحیه برای خیلی از ماها ... صبر کنیم تا بگذره.محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیSat, 17 Jan 2026 00:38:28 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/ما-فقط-بخاطر-خودمون-زنده-نیستیم-y622clbl92aqبه خاطر دارم زمانی که نوجوان بودم، زندگی برایم نه یک هدیه، بلکه نوعی جبر بود. من انتخابش نکرده بودم، انتخاب نکرده بودم کجا به دنیا بیایم یا در چه شرایطی رشد کنم. بارها در ذهنم می‌گذشت که چرا باید زندگی‌ای را ادامه دهم که نقشی در آغازش نداشتم. گاهی فکر رهایی به سرم می‌زد؛ اینکه به بلندترین کوه شهر بروم و با یک پرواز همه چیز را تمام کنم.آن روزها هنوز دبیرستانی بودم، حتی از بسیاری از سختی‌های واقعی زندگی خبر نداشتم، اما حس می‌کردم تحمل همین مقدار هم از توانم خارج است. یک روز تصمیم گرفتم دنیا را بدون خودم تصور کنم. فکر می‌کردم نبود من تغییری ایجاد نمی‌کند و دنیا مسیرش را می‌رود. اما بعد به پدرم، مادرم و برادرم فکر می‌کردم. می‌دانستم آن‌ها می‌شکنند. نبود من شاید برای جهان مهم نبود، اما برای آن‌ها زخم عمیقی می‌شد. حتی همان سن کم هم نمی‌توانستم لحظه‌ای را تصور کنم که عزیزترین آدم‌های زندگی‌ام به خاطر من گریه کنند. دوست داشتم لبخند ببینم، نه اندوه. دوست داشتم روبه‌رویم بایستند و با افتخار بگویند «این پسر ماست».سال‌ها از آن پسر ۱۵ ساله گذشته. امروز، در آستانه ۲۸ سالگی، جهانی پر از درد و البته پر از شادی را تجربه کرده‌ام. دیگر مانند گذشته ناامیدی سراغم نمی‌آید. بعضی شب‌ها فکرها هجوم می‌آورند، اما باز هم همان آدم امیدوارم. شاکر خدایم که زندگی، با تمام سختی‌هایش، طعم‌های شیرین خودش را دارد. اشک گاهی مسیرمان را خیس می‌کند، اما دل را هم تمیزتر می‌کند.امشب برای مادرم اتفاقی افتاد؛ یک واکنش سریع و خطرناک به دارو. تا زمانی که او را به پزشک رساندم، هر لحظه دعا می‌کردم زمان بیشتری داشته باشم. زمان برای بودن کنار او، برای شنیدن تذکرهای مادرانه‌اش، برای خندیدن، برای زندگی کردن کنار کسی که وجودش برایم نعمت است. خدا را شکر که به موقع رسیدیم و خطر رفع شد. وقتی پزشک گفت «اگر دیر می‌رسیدید ممکن بود خطرناک شود»، هزار بار شکر کردم که درست همان زمان رسیده بودم.در این لحظات آدم می‌فهمد که ما فقط برای خودمان زندگی نمی‌کنیم. ما بخشی از زندگی کسانی هستیم که دوستمان دارند. تصمیم‌ها و بودن ما، روی خیلی‌ها اثر دارد. شاید همیشه نفهمیم، اما اهمیت داریم. هر کدام از ما.اگر روزی احساس کردی خسته‌ای، توقف نکن. اگر زخمی شدی، خودت را درمان کن. اگر زمین خوردی، دوباره بلند شو. زندگی همیشه ساده نیست، اما مسیر خودش را دارد و برای هرکدام از ما چیزی کنار گذاشته. کافی‌ است حرکت کنیم و امید را رها نکنیم.این حرف‌ها برای همه کسانی‌ است که روزی مثل من فکر می‌کردند ادامه دادن سخت است. شما تنها نیستید. دنیا به بودن شما احتیاج دارد، حتی اگر همیشه آن را نبینید.محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیSat, 29 Nov 2025 02:20:54 +0330https://virgool.ir/@azizi.mr1377/مقصد-عشق-طلبم-اگر-عقل-باشد-رهنما-ihjz7ycm1gufاز دیرباز تا کنون، کی دیده عقل باشد دشمن خویشرهی را بپوید به غیر آسایش خویشگرچه این ره، آزردن دیگری باشد یا جدایی از کیشعقل هیچگاه نمی‌گوید عمر را هدر دهبلکه می‌کوشد تا جهانی سازد عاری از هرگونه زجر خویشاما این دل است که در پی معنا می‌گردد به دنبال عشق است، کسی را می‌خواهد تا نام او بر خود بکوبدخواه در این ره جانی بخواهند یا مالی و ثروت همه را قربانی اسماعیل عشق می‌کند و با تمام وجود زجرش را می‌خواهدخواه که در آن ره وصالی باشد یا که معناییاو می‌دهد همه را و می‌کشد همه زجر‌هامن نه آن خواهم که به سان عقل باشم خودخواهیا نه آنکه به سان دل باشم همچو زلیخامن آن خواهم که هر دو را باشند همراهمنمقصد عشق را طلبم، اگر عقل باشد رهنماهیوا (محمدرسول عزیزی)محمدرسول عزیزیمحمدرسول عزیزیMon, 24 Nov 2025 20:02:02 +0330