https://virgool.ir/feed/@azinparsa5fa2026-11-12 02:35:41https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@azinparsa5https://virgool.ir/@azinparsa5/نفرین-سیاه-fssetgf70jrgدقیقا از همان روزی که کرونا تازه داشت مثل یک بچه چندش تازه متولد شده صدای گریه جهنمی اش را در جهان طنین انداز میکرد، اولین چیزی که در این جهان بهش بر خورد و رخت سفر بست به جایی به ازینجا هدفون من بود. کرونای ملعون هرچند خودش با من و سبک زندگی ام کاری نداشت اما چیزی را در درون من بهم ریخت. یک جادوی شوم، یک نفرین سیاه. حالا هر مادری در یک گوشه جهان وقتی بچه اش را صدا می‌کند و بچه نمی‌فهمد و مادر فحش و نفرینی روانه هدفون بچه مذکور می‌کند، صدایش از کلمبوس و بالتیمور و کوکوتا و بوئنوس آیرس و کورولوس اوج میگیرد، روی اقیانوس پهنا برمیدارد و به صدای مادرانی از اوکازاکی و اینچئون و ووهان کمینه میکند و در نهایت با صدای مادران خاورمیانه که نفرینشان قوی است یکی میشود به مرزهای خانه ما تجاوز میکند و صدا را به قلب خازن و مدارهای هدفون من میزند. این را بعد از سرنگون شدن پنجمین و اخرین هدفونم از بعد حمله وحشیانه کرونا فهمیدم. این نفرین کرونا بود تا برای منی که تمام عمرم قرنطنیه وار زندگی کرده ام آمدن و رفتنش اثری از خود بجا بگذارد. هیچ هدفونی دیگر در دستان طلسم شده من دووام نمی‌اورد. هرچند من دارم کر می‌شوم. در عنفوان شباب گوش هایم چیزهای زیادی را نمی‌شنود و من به این ضعف اذعان دارم اما چون کری ام کاملا خودخواسته است از تلاش برای رهایی معذورم. هدفون و هرچیزی که صدا را بی واسطه به مغزم متصل کند افیون من است. از تسکین موقتی که بهم میدهد راضی ام. ولی مادرم ترجیح میدهد من تریاکی شوم و ارامش را در جایی دیگر بیابم. خودش این را به من گفت. نه به این صراحت ولی وقتی که گفت هدفون ششمی دیگر در کار نیست منظورش همین نبود؟ حالا سه ماه است که هیچ صدایی در گوش هایم طنین انداز نشده. روزهای نحس نخست را به یاد می اورم. روزهای سرد وداع با چیزی که تمام روزهای نوجوانی تسکین دهنده ام بود و در آستانه جوانی ام به نحوست یک اپیدمی زندگی سراسر حادثه من را ترک میکرد. من دیگر اگر کسی جلویم از تلخی ترک کوکائین و کرک حرف بزند با نیشخند نگاهش میکنم. میتوانم وارد کمپ های ترک اعتیاد شوم و ساعت ها سخنرانی انگیزشی کنم. اما حالا چیزی مثل موریانه دارد درونم را میخورد. می‌گویند که اعتیاد برگشت پذیر است. یکسال، دوسال اصلا صد سال. من که دیگر یک مفلوک خرده پایم. جدالم همه این است که بارقه ای از نورِ ذهن هوشنگ مرادی کرمانی به خط به خط نوشته ام خطور کند من مجید شوم و پا کند کنم برای رسیدن به جایزه نفر اخر. هرچند که اول شدن خوشایندی است ویژه آدمیزاد. من از وقتی که جادوی سیاه کرونا روحم را لمس کرد و من را از همه چیز و همه کس دور انداخت حتی از چیزی که برایم حکم کیلو کیلو متاع ناب داشت دندان طمع را کنده ام. اگر هم که نه به هر دلیلی، حتی توهم مرادی کرمانی شدنم، شاید روزی دوباره هدفون ها و ایرپادها و... دست دوستی به سویم دراز کنند روزی که کمپانی ها بیاموزند هدفون هایی درست کنند که نفرین کرونا رویشان کارساز نباشد.آذینآذینSat, 26 Dec 2020 00:22:26 +0330