<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Azad Nikooo</title><link>https://virgool.ir/feed/@azadnikooo</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 06:49:23</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/277311/avatar/avatar.png</url><title>Azad Nikooo</title><link>https://virgool.ir/@azadnikooo</link></image><item><title>سوار بر پرستوی خیال</title><link>https://virgool.ir/@azadnikooo/سوار-بر-پرستوی-خیال-lzgvuakxgtyi</link><description>یکی از دلایل شیفتگی خود من به نویسندگی لذت پرواز از قله ی واقعیت به آسمان خیال است.خیال هدیه ای که در ذات و فطرت بشر نهاده شده و هر کدام از ما در دوران کودکی با دوستان خیالی که لزوما شبیه به ما و از جنس ما نبودند خاطره داریم. آن موقع در گیر زمان ومکان و فاصله ها نبودیم و به هر جا که می خواستیم در چشم بر هم زدنی سفر می کردیم . یک لحظه با کیف بزرگ و خالی مادر ،سوار بر قطار صندلی ها می شدیم ولحظه ای دیگر با چادر سفید و گلدار نمازش به سمت خورشید پرواز می کردیم. انگار که روح هنوز به این لباس سرد و خاکی جسم عادت نکرده بود و نمی خواست و نمی توانست مدام در یک جا ارام بگیرد و هچون ماهی از دست سرد تن لیز می خورد ومی خواست خود را در آبی ارامش فرو برد. رویا و خیال برایمان نزدیک تر از تصور و پندار و خواب برای ما ملموس تر از بیداری بود.بالشتی که شب ها خستگی از هر چهار لبش اویزان بود و پدر قولنجش را می شکاند ، روزها همه ی دنیا ما بود. گاهی چون اسبی سرکش در دشتی از سبزه و گل می تاخت و گاهی هم قایقی شکسته در بین امواج پرتلاطم دریا می شد که کوسه ها دورش را احاطه کرده بودند بعضی از روزها هم سنگی می شد در وسط رودخانه که پشتش را تا کمر برای تعظیم خم کرده بود تا تو با کفش های جادویی و نقره ای از روی ان عبور کنی.اما دلیل و منطق حسود بود نمی توانست ببیند که خودش پشت میز بزرگ و مجللش نشسته و خیال اینگونه شاد ورها و بی قید به هر طرف که بخواهد می رود .بدون اینکه کسی بو ببرد ارام وبی صدا از پشت سر، او را به چاه فراموشی هل داد ودوباره بر تخت پادشاهی اش با وقارخاصی که داشت ، نشست. آنقدر در سکوت این کار را کرد که هرگز نفهمیدم و به دنبالش هم نگشتیم انگار که هرگز وجود نداشته است.نمی دانم شاید از زمانی که به مدرسه رفتیم و هر انچه را می دیدیم و نمی دیدیم در علوم وریاضی و منطق و فلسفه به صورت علت و معلول و قانون به خورد ما دادند که ما از سر ترس چنان پای محکم بر زمین کوبیدم که همچون میخ در قاب عادت و طریقت فرو رفتیم و در جای خود ماندیم.از همان روز که فهمیدیم رنگین کمان طیف پیوسته نور است که در اثر برخورد نور خورشید به قطرات باران پدید می اید دیگر هنگام دیدن ان جیغ شادی نکشیدم و دیگر گمان نکردیم که شاید نقاشی در پشت تپه از ذوق زیبایی که به تصویر کشیده است رنگ به آسمان می پاشد و یا شاید رد بال فرشته ای هفت رنگ است که در زیر قطره های باران تنی شده و جامه ای نو کرده است.اما هستند کسانی که حواس جمع ، چنان دست در دست خیال گره زدند و چشم از او برنداشتند که خیالشان هم هر روز با خودشان بزرگ و بزرگ تر شد. آنها یک واقعیت را می دیدند و از دل ان هزاران هزار خیال به هر گوشه ای از اسمان به پرواز در می اوردند. آسمان ذهن انها پر شده از مه و دود غلیظ نبود . اسمان شان در روز پراز پرندگان رنگارنگ و در شب پراز ستاره هایی بود که نقاب مورد علاقه شان را در جشن بالماسکه به صورت زده بودند.انها سخاوتمندانی بودند که همچون تن سرد خویش تاب دیدن هیچ ،دست و پا بسته و در قید وبندی را نداشتند  و  بی دریغ ازخورجین وجودشان ، به هر بی جانی ، جان می بخشیدند تا کسی در حسرت  گفتن ، شنیدن ، خندین و رفتن نماند.برای انها هیچ صدا و آهنگی ، تصویرو واقعه ای و بو و عطری تکراری نبود، چون هیچ گاه در قفس تنگ و تاریک تن نماندند تا دق و دلی شان از روزهای تکراری و پوچ پشت سرشان را بر روی دیوار سیاه روبرو خالی کنند. پشت هر چه می دیدند و می شنیدند دنیای پراز رمز و راز و اسرار اشکار و پنهان نهفته بود.</description><category>Azad Nikooo</category><author>Azad Nikooo</author><pubDate>Mon, 05 Oct 2020 12:24:52 +0330</pubDate></item><item><title>تمرین نوشتن باعکس</title><link>https://virgool.ir/@azadnikooo/تمرین-نوشتن-باعکس-ij1xdz81nehn</link><description>دختر زیبایم عطرین ،شهریور امسال سه ساله شد. ان یک دختر پر جنب و جوش ، پرتحرک و کنجکاو که همیشه مشغول بالا رفتن از مبل و صندلی و یا بپر بپر کردن روی تخت است . به هر وسیله ای از قابلمه و کاسه ی آشپزخانه گرفته تا جعبه ابزار وجعبه خیاطی .. با دید اسباب بازی نگاه می کند و از هر چیزی که دور و برش می بینه برای خودش وسیله ی بازی می سازد . ان همیشه به دنبال یک سوژه است که باهاش بخنده یا دیگران را بخنداند ، هر وقت هم که زمین می خورد و یا بلایی سرش می اید خیلی گریه و زاری راه نمی اندازد انگار که وقت برای این ادا و اصول ها نداره و باید سریع برای ادامه ی کارهاش حرکت کنه .تنها وقتی می توانی ساکت و آرام یه گوشه اتاق ببینی اش که مشغول رنگ کردن و یا قیچی کردن  است. آن چنان محو بریدن می شود که دیگر انگار هیچ صدایی نمی شنود حتی باز و بسته شدن در و امدن پدرش به خانه را متوجه نمی شود ، وقتی هنگام قیچی کردن کاغذ نگاهش می کنی انگار که یک جراح متخصص، مشغول یک عمل جراحی پیچیده و حساس است . هماهنگ با باز و بسته کردن قیچی دهانش هم باز و بسته می شود.انگار که تمام سلولهای بدنش در تلاش هستند که به قیچی کمک کنند که روی خط حرکت کند.ابتدا فقط خط های مستقیم را می توانست ببرد اما حالا در بریدن هر خط منحنی و دایره واری هم مهارت پیدا کرده است. اصلا نمی توانی توی کارها بهش کمک کنی . عطرین دوست دارد،هر کاری را خودش انقدر تکرار کنه که بالاخره یاد بگیرد. تقریبا بعد از اینکه کارش با قیچی وکاغذ تمام می شود تمام خانه غرق در تکه های بریده کاغذ می شود.نقاشی کردن، بریدن، خاله بازی و حتی بپر بپر کردن و پاره کردن و شکستن همه ی این ها برای ان جنبه یاد گیری و مهارت ورزی دارد.در پس همه ی این دور ریختن ها و شکستن ها و خرابکاری ها، او می اموزد و یاد می گیرد.بسیاری از اتفاقات و وقایع طبیعی که برای ما عادی و روزمره شده است برای او یک کشف جدید و یک دنیای تازه است . وقتی اولین بار سایه ی خودش را روی دیوار دید چقدر برایش هیجان انگیز بود .یا وقتی اولین با ر با فوت کردن در اب و صابون حباب درست شد . وقتی با هم آشپزی می کنیم و آن یک تخم مرغ را با شدت به  لبه ی کاسه می زند،  پوسته ی سفید و محکم شکسته می شود و ماده زرد رنگ چسبناک بیرون می ریزد توی چشمهاش ذوق و هیجان را می توانی ببیینی. یا موقعی که توی ماشین در حال حرکت هستیم و ان فقط به آسمان نگاه می کنه تا بتوانه ماه را پیدا کنه و تمام مدت دستش را به طرف ماه دراز می کنه و ان را به همه نشان می دهد ، حس می کنی این اولین بارکه ماه را می بینی ،برای او دنیای یک گنجینه است که در پشت هزاران در نهفته شده است و او با پیدا کردن یک کلید وباز کردن یک در به او نزدیک تر می شود.،وقتی یک کتاب را هر روزو هر ساعت برایش می خوانم ، چنان با دقت نگاه می کنه و گوش می دهد انگار که نمی داند که صفحه بعد با چه داستان و چه تصویری قرار است روبه رو شود.به طور کلی دنیای ان  با ما خیلی فرق می کند برای او همه چیز یک سوال است ، او می خواهد بداند، بشناسد و بفهمد. در مورد مسائلی  که ما هم، خیلی از انها سر در نمی اوریم ، اما انقدر هر روز انها را دیدیم و شنیدیم که برای ما عادی شدند.نمی دانم از کی، کجا و در چند سالگی، این همه شور و اشتیاق  برای دانستن ، فهمیدن و یاد گرفتن و کشف کردن درانسان خفه می شود و دغدغه اش به جای بیشتر دانستن ، بیشتر داشتن می گردد.</description><category>Azad Nikooo</category><author>Azad Nikooo</author><pubDate>Wed, 23 Sep 2020 14:16:35 +0330</pubDate></item></channel></rss>