https://virgool.ir/feed/@azad68mihanfa2026-11-11 15:09:12https://files.virgool.ir/upload/users/488384/avatar/gDEJjm.jpeghttps://virgool.ir/@azad68mihanhttps://virgool.ir/@azad68mihan/سزاوار-دوستی-باش-رفیق-b1n9r3upxvrmاولش خیلی معمولی شروع شد . رفیق رفیقم بود و چند باری دیده بودم که توی دوره همی ها میاد ولی انگار باید یه مکالمه ی جدی تر با هم میداشتیم .بعضی وقتا این اتفاق میوفته انگار با کسی آشنایی ، انگار طرف ارزش اینو داره بهش نزدیکتر از اینی که هستی بشی ، حتی شاید هیچ وقت غرورت اجازه نده پا پیش بزاری ولی همین که خواستی بالاخره اتفاق میوفته و اون حرفایی که انتظارشو داشتی رو میگی و می شنوی . اره حدسم درست بود ، طرف قوه ی فهمش باز بود و گوش شنیدن داشت و درک می کرد و دیالکتیک برقرار می کرد . خوشحال شدم و فکر کردم چه خوب که یه نفر دیگه اضافه شد به کسایی که میشناسم این صفات رو دارن .اینجور افراد شخصا واسم مهم بودن چون واسم نشونه بود که هنوز میشه امید داشت به دیدن کسانی که تو ذهنم لیاقت لفظ انسان رو دارن . وقتی به اینجور اشخاص بر می خوردم معمولا صحبت ها شاخه و برگ می گرفت و پیش می رفت از این موضوع به اون موضوع از این تم به اون تم و با اینکه خیلی چرخ می خورد سر رشته ی کلام گم نمی شد چون توانش بود بر خلاف کسانی که قوه ادراکشون بسته است و فکر می کنن همه ی بحث ها بی نتیجه اند و یه جای کار کم میارن و گرفتار مغلطه می شن .بحث از این شروع شد که فلانی خیلی نگاه تاریک و مایوسی داره و دائم توی هوا بوی خون استشمام می کنه و منتظر جنگ و کشتار که انقریب رخ بده و پایان جهان بسیار واسش نزدیک و خلاصه دوست دارم یه جوری از این فضا بیاد بیرون و زندگیشو از سر بگیره اما گوشش از نصیحت پره و اصلا نمیشه بهش نزدیک شد و انقدر افسرده اس که کاری از ما بر نمیاد و باید پیش روانپزشک بره تا شاید نقطه ی نور امیدی تو افق افکارش بتابه و بتونه دوباره حداقل خاکستری ببینه نه سیاه مطلق .این شد که سر حرف باز شد و تونستیم بیشتر با هم گپ بزنیم و راستش اخر گفتگو خیلی احساس نزدیکی بیشتری با هم داشتیم ولی هنوز همه ی یخ ها آب نشده بودن و یه طوری باید چند تا نشست دیگه میداشتیم تا به قول خودش جهان بینی هامون روشن تر بشه و بتونیم بعد از چند تا تعریف مشخص از واژه ها از گرداب هرمنوتیک زدگیه ملال انگیز مفاهیم به ساحل امن و ارام تفاهم معانی برسیم که در اون صورت شاید هدف های مشترکی وجود داشته باشه که ازش بی خبریم .البته تا همین جا هم اتفاق بزرگی بود چرا که تو چنین جامعه ای و در چنین عصری بیش از هرچیز قضاوت و برچسب و غیبت پیش از روبرو شدن با واقعیت ها نظرها رو شکل میده و کسی مثل من حتی حوصله ی دفاع از خودشو در برابر اتهامات نداره و دلیلی برای توضیح انتخاب هاش و باورهاش به دیگران نمیبینه به خاطر همین همیشه عجیب به نظر میرسه و غیر معمولی حالا خلاف جهت رودخانه شنا کردن رو هم بهش اضافه کنی خدا به خیر کنه سر از ناکجا آباد در نیاری به جرم نشر افکار شیطانی و ضد دین و ضد اجتماع خیلی شانس آوردی !!اما همه ی اینها دلیل نمیشه که به اون پایه و اساسی که یافتی و باور کردی شک کنی چون اجتماع بر خلافش هست و قرار زندگی واست سخت بشه پس بیخیال چرا راحتی و آسایش ات را به خطر بندازی که فقط بر حقیقتی که شناختی پافشاری کنی ؟! این موضوع بحث دومی بود که با هم داشتیم که البته تو اولین و آخرین قرار دو نفره ای بود که گذاشتیم، چقدر حاظری واسه افکاری که ازش حرف میزنی مقاومت کنی و از چه چیزهایی میگذری به خاطرش ؟! شاید مجبور بشی به تنهایی و عزلت رو بیاری ، شاید خانواده طردت کنه ، شاید نتونی محیط کارتو طاقت بیاری و مدتی گرفتار فقر بشی ، و شاید فقط همین رفاقتی که به وجود اومد البته در غالب دوستی عمیق تر برات باقی بمونه و دیگر هیچ ! حاظری تا اونجا پیش بری اما درهای ادراکت همچنان باز باشن و همواره بشنوی ندای حقیقت رو که مثل نور به قلبت میتابه و به کلام ترجمه میشه و به زبانت جاری ؟ آیا برای همه ی اون کلمات مقدس که گفتم و گفتی و شنیدی و شنیدم و گاه بدون به زبان اوردن دیدی و دیدم حاظری از هر چه هست و نیست بگذری ؟ برای این سوال پاسخی جز گذر زمان نبود .سالیانی که باید میگذشت و حوادثی که باید رخ می داد و آزمونی که بخت و اقبال برایمان در آستین داشت بهتر از من و تو به این سوال ها جواب داد ! ساده نبود نه که یک به یک آن دوست داشتنی ها را فدا کنی ،گذر کردن از هر کسی سخت تر از فراموش کردن همه آن واژه ها بود ،امروز به تو حق میدم که در برابر حقیقت ، زندگی بی دردسر را انتخاب کردی چون انتخابت صادقانه بود ، پیش از آنکه حقیقت انتخاب تو باشد این حقیقت است که تو را برمیگزیند پس ملامتی بر تو نیست رفیق.azad mihanazad mihanMon, 21 Dec 2020 18:11:11 +0330https://virgool.ir/@azad68mihan/in-loneliness-of-two-souls-fn5dyyjxgpffدر این روزها بیش از هر احساسی ، حس تنهایی به سراغم میاد .اما دقیقا بعد اینکه فکر تغییر حسم به ذهنم اومد دست هایم به دنبال یک شیء آشنا میگرده تا منو از خودم بیرون بیاره و در دنیای آشنای غریبه ها به دنبال یه حس تازه بکشونه !اره گوشیمو پیدا کردم ! اول اکانت های شبکه های اجتماعی ، بعد پلی کردن یه موزیک و غرق شدن تو یک دنیای ذهنی پر از موجود آشنا و غریب . خودمو ساعت ها بهش میسپرم و اون هم دمشگرم هیچ وقت نا امیدم نکرده و همیشه موضوع های جالبو جدید واسم داره ... . به خودم که میام خیلی وقته گذشته و میبینم دارم به دنیای جدید فکر میکنم ، دنیایی که نمیشه ازش به سادگی حرف زد ، جهانی که همه از هم خیلی دورند و چه نزدیک اگر بخواهند و چه خوب که می شود اینچنین به همه جا رفت ،از کنار هر کس رد شد و همه را دید و شناخت و از هر اتفاقی با خبر بود .اما این روزها سخت با حس تنهایی عجینم چرا که فاصله ها را میبینم و پر از اندیشه ی چاره ی این درد مشترکم ، و فقط تو را می یابم گوشی هوشمندم که از این فاصله ها کم کنی و پیام دوستی مرا بفرستی به کسانی که چون من به چاره ی این دوری ها می اندیشند . azad mihanazad mihanSun, 20 Dec 2020 21:28:58 +0330