https://virgool.ir/feed/@az-khod-ta-khodaتمام انسانها باید دل در گرو صلح و عشق الهی داده و به یگانه سرنوشت رسیدن به خالق تسلیم بشنfa2026-11-12 02:57:09https://files.virgool.ir/upload/users/176674/avatar/DbhsHY.pnghttps://virgool.ir/@az-khod-ta-khodahttps://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/19-سه-ماه-گیاهخواری-امتحان-جدید-و-معرفی-سایت-حیات-صلح-j1wfzhwrwthiدر این مطلب، در مورد سه چیز صحبت می کنم. تجربه های گیاهخواری من، تصمیم و امتحان جدیدم و معرفی سایت حیات صلخ.گیاهخواریبه نظر من گیاهخواری بیشتر از اینکه یه سبک زندگی باشه، طرز فکره. این فکر به ما کمک می کنه چرا باید گیاهخوار باشیم و همین فکر کمک می کنه تا گیاهخوار بمونیم.من هم دلایل معنوی و پزشکی خاص خودم رو دارم و کسی رو هم تشویق به گیاهخواری نمی کنم.چون معتقدم افراد باید از نظر روانی آماده ورود به گیاهخواری بشن تا بتونن دلایل اخلاقی و معنویش رو بپذیرن.و اینکه هنوز ثمره مستقیمی از گیاهخواری رو در خودم ندیدم که بگم خیلی خوبه و برای بدن و روح مفیده و ...اما الان که سه ماه از گیاهخواری من گذشته،چند نکته می تونه شنیدنی باشه:-ماه اول رو نیمه خام گیاهخوار بودم اما از پسش بر نیومدم.واقعا سخته و برای شروع،توصیه نمی کنم.اول باید به گیاهخواری عادت کنیم و بعد آماده خام گیاه خواری بشیم.همچنین تهیه سه وعده غذا برای خام خواری هم واقعا سخته!!-بعد از سه ماه هنوز به غذاهای گوشتی، کباب،فست فود و... علاقه و میل دارم اما نه خودمو سرزنش می کنم نه اینو چیز بدی می دونم.سه سال از خوردن غذاهای گوشتی لذت بردم و مشخصه هم میل و هم وسوسه اش تا مدتها با من می مونه-هنوز گیاهخواری در خیلی از خانواده ها تصمیم مورد احترامی نیست (کاری اشتباه تلقی میشه و بدون دونستن دلایل علمی و معنویش، گیاه خواری رو به کل رد می کنن!-گیاهخواری هم مثل همه تغییرات در زندگی،به مرور زمان نتایج خودش رو نشون میده.پس دنبال نتیجه و اثبات خوبیش برای خودم نیستم.می پذیرم تصمیمی مهم برای منه و با همه مشکلاتش کنار اومدم.-با گوشت خوردن اعضای خونواده مشکلی ندارم.حتی گوشت می خرم و واسشون خرد و بسته بندی می کنم.هر کس باید برای خودش تصمیم بگیره و زندگی کنه-اگر گیاهخواری با دلایل معنوی انتخاب بشه،ماندگاری بیشتری در زندگی داره،پس بهتره در کنارش به سایر دغدغه های معنوی و یا مراقبت از حیوانات هم توجه بشهآزمون جدیددر مقاله شماره 16 گفتم که برای از بین بردن یکی از ایگوها و تسلط بیشتر بر جسم و روحم، ترک عمل جنسی رو شروع کردم که کمتر از یه ماه تونستم با اون رویه باشم.بعد از دو ماه که فهمیدم آمادگی بیشتری پیدا کردم دوباره شروع کردم تا دور از رابطه جنسی باشم تا بتونم گرایشان شهوانی خودم رو کنترل کنم (نه اینکه اون منو کنترل کنه).قطعا سخته، مبارزه با افکار و امیال سخته و سخت تر هم میشه وقتی آگاهانه خودت رو ازش دور می کنی.امیدوارم این دفعه بتونم به هدفم برسم، گام اول اینه که خودم رو نگه دارم، در گامهای بعدی باید افکار و امیالم رو به شهوت جنسی کم و کنترل کنم(این آزمون برای من یکی از سختترین هاست چون سالهاست درگیرشم و هیچ وقت نتونستم شکستش بدم!!)معرفی سایت حیات صلحسایت جدیدم با نام حیات صلح چند هفته پیش راه اندازی شد. این سایت رو بر اساس دغدغه های معنویم ساختم و داخلش مقالات و ویدئوها و پادکستهای معنوی منتشر می کنم.هدف سایت درامدزایی و کسب و کار نیست(گرچه برنامه هایی برای فروش محصولات آموزشی، محصولات صنایع دستی خیریه و ... دارم) اما درآمدهای آینده اش برای تامین مالی پروژه بزرگیه که آرزوشو دارم. راه اندازی کاری که هم به تمام گرایشات درونیم جواب میده هم به مردم و گسترش معنوی و صلح درون کمک زیادی می کنه...از خود تا خدااز خود تا خداFri, 25 Sep 2020 18:38:19 +0330https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/18-دوباره-نقطه-سر-خط-و-توقف-p0vwq2w0jztoدر تمام این سالهایی که بین معنویت و مادیت حرکت می کردم(از دوران دبستان تا الان)، دو برهه تاثیر عمیق مثبتی در روان و معنویت من گذاشت.یک بار 10 سال پیش در سال 89 و دوران دانشجویی، به خاطر اتفاقاتی با جنبه های تاریکی از خودم آشنا شدم و برای پاک کردن خودم از اون خصوصیتها به شدت مذهبی شدم، طوری که از هر رکعت نمازم لذت می بردم و در دانشگاه هم با ظاهری متفاوت(ریش و تیپ یه دست سفید و ...!!) رفت و آمد می کردم(همه رفتارهای اون روزم واسه خودم دلیل موجه داشت).بعد چند ماه مذهبی بودن و آروم شدن کم کم فهمیدم وقتم تموم شده و باید به روال قبلی زندگی برگردم(بر خلاف میل باطنیم برای ترک اون فضا) اما در نهایت، پذیرفتم و به زندگی قبلی با 180 درجه اختلاف برگشتم! اما آدمی بهتر از قبل شده بودم و آروم تر...امسال، یعنی 10 سال بعد در سال 99 هم دوباره تجربه مشابهی داشتم.بعد مدتها افسردگی و فشارهای درونی و روحی و آشفتگی های زیاد، جذب مراقبه و مطالعه و یگانگی شدم که در نوشته های قبلی درموردشون صحبت کردم و این باعث شد منی که نه دارو نه مشاوره نه شوک درمانی نتونست افسردگیمو خوب کنه، امروز نه تنها آرامش دارم بلکه بسیار بهتر از قبل شدم.آدمی که داره یاد میگیره بپذیره و در جریان زندگی حرکت کنه(نه مخالف و نه در جنگ با جریان)، آدمی که دیگه چیزی ناراحت و پریشونش نمی کنه، آدمی که داره یاد می گیره در لحظه زندگی کنه و ...اما باز هم برخلاق میل باطنیم باید فضای آروم مدیتیشن و معنویتی که این دو سه ماه داشتم بذارم کنار(تقریبا از اوایل تیر شروع شد و امروز که این مطلب رو می نویسم همه چیز رو کنار گذاشتم)الان به زندگی کاری و فضای عادی اجتماعی برگشتم.اما آرومتر و با تجربه ای بهتر.تاثیر عمیقی که شاید حال و زندگی منو دگرگون کرد.نمی دونم شاید در تجربه سوم یعنی 10 سال بعد اون اتفاق بزرگ برای من بیوفته، اتفاقی که هدف و معنای زندگی منه و چیزی رو جز اون نمی خوام چون تنها چیزیه که می تونه درون منو به شعف و آرامش حقیقی برسونههر حکمت و اراده ای هست باید بپذیرم و می پذیرم و سعی می کنم در همین مشغله های کاری و زندگی عادی، رویای معنوی خودمو فراموش نکنم، هر موقع تونستم و یادم بود با خدا حرف بزنم، در طول روز تمرین آگاهی رو در همه اعمالم انجام بدم و صبر کنم تا روزی که نوبت کمال من هم برسه.....پ.ن 1: در نوشته شماره 16 در مورد رژیم غذایی و ترک عادت صحبت کردم.کمتر از ماه ادامه دادم اما نتونستم تکمیلش کنم.چون آدم وقتی یه چیزی رو از زندگیش حذف می کنه باید یه چیزی جایگزین بشه(مثل وقتی که میخوای سیگار رو ترک کنی مثلا ورزش رو جایگزینش می کنی) اما من چیزی نداشتم که در مقاومت برای رژیم غذایی و جنسی، ازش کمک بگیرم. از طرفی هم طبق توضیحات بالا، کم کم فهمیدم وقتم برای این برهه از معنویت تموم شده...البته هنوز گوشت نمی خورم و ان شالله که این یه مورد رو ادامه بدم!پ.ن 2: نمی دونم دوباره کی می نویسم و از چی می نویسم.اما دوست دارم همه چیز رو در این مسیر بنویسم.هر چیزی که شاید یک روز به یک نفر کمک کنه....از خود تا خدااز خود تا خداFri, 07 Aug 2020 23:39:24 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/17-خوابی-که-دیدم-و-حرفهایی-که-داشت-niz63ydhar2gدر یه ماه اخیر خیلی ذهن و روحم درگیر اینه که چرا جوابی نمی گیرم، چرا خدا باهام حرف نمیزنه، چرا هر چی تلاش می کنم نزدیکتر بشم دورتر میشم و ...بعد از چند ماه دیشب اصلا انگیزه و حالی برای مراقبه نداشتم...خوابیدم و خوابی دیدم که قطعا پیامی برای شخص من هست اما اینجا می نویسم که هم برای خودم و خاطرم ثبت بشه و هم شاید جوابی برای کسی داشته باشهالبته خواب مفصلی بود و تنها بخشهاییش که یادم مونده رو می نویسمدقیق یادم نیست که با جمعی رفته بودیم چیکار کنیم که یه جورایی دستگیر میشیم و کسی که اومده بود منو ببره با من شروع به صحبت کرد(با هدف شکستن من).حتی تفنگ رو روی سرم برای مدتی نگه داشته بود اما من می گفتم بهش نمی تونی بهم آسیبی بزنی، چیزی نمی تونه منو ناراحت کنه چون سالهاست آرامش نداشتم و چیزی در این دنیا وجود نداشته که منو آروم کنه و ...تا اینکه به من ماموریتی میده، یه جور ماموریت نظامی طور! و شناسایی مسیری که قراره مردم ازش عبور کنن و اول من میرم خط شکن میشم!قبل از ورود به اون مسیر بهم گفته میشه تمام چیزهایی که می بینم توهمه و واقعیت نداره(=توهمی که در واقعیتهای زندگی هست) و همه چیز ساخته خودشونه.در مسیر، از جنگلها و مناظر طبیعی و ... می گذرم(من عاشق زندگی درطبیعت و جنگلم) و هیچ آدم و حیوونی اونجا نیست و فقط طبیعتی که گاهی زیباییشو می بینم و گاهی روی خشن خودشو در مسیر نشون میده!اما من میرم و میرم و میرم و بدون توقف و فقط اطرافمو نظاره می کنم و حتی در بخشی از مسیر آدمهایی هم هستن که باز ازشون میگذرم تا جایی که چیزی شبیه ساختمونی بالای قله ای سرسبز نظرمو جلب می کنه(بعدش یادم نمیاد چی میشه! اما دو اتفاق واسم میوفته که یادم نمیاد کدوم اول رخ داد!)ناگهان موزیکی رو در ذهنم میشنوم، موزیکی قشنگ که اینقدر با صدایی بلند و طبیعی بود انگار با گوشهام دارم می شنوم.هیچ نویزی نداشت و کاملا واضح شنیده می شد و حتی با خودش نور رو هم می دیدم(اینجا نیمه بیدار بودم...)و اینکه در اواخر مسیر بهم فهمونده میشه باید با ترسهام مواجهه بشم و در همون جا هم با از ترسهام روبرو میشم و .....شاید چیزی که پیام این خواب واسم داشت اینه که وارد مسیر بشم و ادامه بدم.حتی وقتی نمی دونم دارم کجا میرم و نمیدونم هدف چیه و فقط باید برم.زیبایی مسیر نه از ترس مسیر باعث توقفم نشه و ادامه بدم.اینکه یاد بگیرم دنیا توهمی ساختگی بیش نیست و هر چیزی که می بینیم واقعیت نداره و حقیقت، شاید همون موزیکی که شنیدم و نوری که دیدم بود......شاید مشکل الان من بر سر ادامه دادن و ادامه ندادن مسیر نبوده و فقط گم شدن در مسیر بوده، جاده ی تو خوابم مسیری مستقیم داشت اما من اینجا مسیر رو گم کردم.نمی دونم باید چیکار کنم و گیر اصلی من، این سردرگمیه (نه ادامه دادن!) ولی همین خواب و پیامش رو به فال نیک می گیرم وباید همچنان سعی کنم ادامه بدم تا شاید روزی، مسیری رو برای مردم بسازم...از خود تا خدااز خود تا خداThu, 02 Jul 2020 15:09:12 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/16-رژیم-های-جسمی-و-روحی-برای-پاکسازی-من-asnst7nczuspقبلا گفته بودم که حس می کردم برای رسیدن به صلح درون باید کار بیشتری از مراقبه های نصف و نیمه و دعاهای شبونه انجام بدم! اما نمی دونستم چه کاری و از طرفی هم نمی خواستم هیجان زده و چشم بسته کاری انجام بدم و دو روز بعد بذارمش کناردر کتابی که دارم می خونم (جنگجوی صلحجو) فهمیدم که مرحله بعدی پاکسازی من چیهگرچه این کتاب خیلی کلی و سربسته از همه چیز حرف زده و شاید نکته آموزشی بسیار کمی داشته باشه اما فهمیدم باید در این مرحله روی پاکسازی جسمم و تقویت اراده ام کار کنمبرای جسمم رژیم غذایی خاصی رو از این کتاب ایده گرفتم که چیزی بین خام خواری و گیاه خواریه اما با یه تفاوت! از یک تیر شروع کردم و به جز گوشت و فراورده های گوشتی، قند و شکر، قهوه جات، نمک رو هم مصرف نمی کنم و از همه مهم تر اینکه اصلا از خوراکی های کارخانه ای که حاوی مواد نگه دارنده و افزودنی های شیمیایی هستن هم استفاده نمی کنم(فقط کمی لبنیات رو می خورم چون فعلا چاره ای نیست!)بیشتر سعی می کنم غذاهای خام سالادطور و به قول کتاب، غذاهایی که انرژی خاک و خورشید رو در خودشون دارن (نه خوراکی های ساختگی کارخانه ای) رو مصرف می کنم.این کار باعث سبکی بدن و پاکسازی جسم میشه و از طرفی اراده آدم رو هم قوی می کنه وقتی بر وسوسه خوردن غلبه می کنی.(در این رژیم باید مغزها روزانه مصرف بشن برای تقویت بدن)اما کار دوم که هم برای تقویت اراده خوبه هم پاکسازی روان و فکر، ترک اعمال جنسی هست که گاندی هم شدیدا توصیه اش کرده! اعمال جنسی رو باید کنار گذاشت (نه به این خاطر که حرام و تابو و ... هست) چون اینقدر نیازی قوی در ماست که عملا تسلیمش هستیم و ما رو کنترل می کنه و وقتی خودنمایی می کنه همه فکر و حالمون رو اسیر خودش می کنهباید اینقدر از مسائل جنسی آگاهانه و با شکیبایی فاصله بگیریم تا بتونیم بر این نیاز طبیعی و حیات بخش بدن مسلط بشیم و از قید اسارت اون آزاد...این فقط ترک عمل جنسی نیست باید فکرمون رو هم از این نیاز رها کنیم که به نظرم رهاسازی فکر بسیار سخت تر از ترک عمل هست.......پ.ن: قبلا گفتم که در ناحیه چاکرای گلو گرفتگی شدیدی دارم.به توصیه یکی از دوستان که مدرس یوگا هستن شبها سنگ نمک به دور گلوم می بندم و با هموا مراقبه می کنم و می خوابم.در این مدت در حین مراقبه دیگه اون گرفتگی رو احساس نمی کنم اما از طرفی تجربه ای مبنی بر پاکسازی و باز شدن چاکرای گلو رو هم نداشتم.فعلا ادامه می دم تا ببینم چی پیش میاد!از خود تا خدااز خود تا خداTue, 23 Jun 2020 20:17:56 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/15-صبر-و-ایمان-داشتن-با-چشمانی-بسته-x9cgroz3bqakاصلا ساده نیست ایمان داشتن به خدایی خدا با دلی که هنوز قرص و محکم نیست. با شک و تردیدهایی که هر لحظه میاد سراغت.با نگرانی هایی که تنهات نمیذاره. خیلی سخته بخوای وقتی هنوز درکی عمیق از خدا و ایمان به خدا نداری به خودت بقبولونی که در هر شرایطی به خدا ایمان داشته باشی.اینکه حواسش بهت هست و داره پشت صحنه برنامه خوبی رو واست تدارک می بینه.اینکه اگر اتفاقای خوبی که منتظرشی رخ نمیدن و به جاش حالت گرفته میشه باز هم تو اون شرایط تسلیم ناامیدی نشی و بگی خدا من هنوز منتظرتم...سخته وقتی هر چی دعا می کنی و هرچی تلاش می کنی به خدا نزدیک بشی اما چیزی حس نمیکنی و خدا هم جواب دعاهاتو نمیده اما باز دعا کنی و کم نیاریسخته وقتی آماده ای همه جوره دل بدی به خدا اما دلت به هوای چیزای دیگه هوایی میشه و حس می کنی خدا در این راه کمکت نمی کنهخلاصه که سخته در راه خدا حرکت کردن.باید پاک شیم.باید رشد کنیم.مثل فوتبالیستی که ممکنه ذاتا استعداد بالایی داشته باشه اما با اضافه وزن نمی تونه وارد زمین بشه، یعنی نمیذارن وارد بشه.ذهن و روح ما اضافه وزن زیادی داره باید از شر اونها خلاص بشیم تا بتونیم به قلمرو نور وارد بشیم.همین که فقط چشماتو ببندی و تو مسیری که جز ابهام و تاریکی و سردرگمی چیزی نمی بینی پیش بری و امیدوار باشی تا روزی خدا تو رو به درگاهش بپذیره و نورش رو نشونت بده...من الان تو این مرحله ام.اینکه یاد بگیرم ایمان داشته باشم به خدایی خدا.اینکه دلم رو آروم کنم که داره من و زندگی رو برای رشدم آماده می کنه.حتی اگه نمی دونم داره چیکار می کنه و حتی اگه مطمئن نیستم واقعا داره کاری می کنه یا نه! فقط همین که صبر کنم و ایمان و باور داشته باشم که روزی تاریکی کنار میره و با چشمی باز خدا رو می بینم باید ادامه بدم...از خود تا خدااز خود تا خداFri, 12 Jun 2020 01:32:51 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/14-باید-صبور-بود-و-تسلیم-تا-به-آرامش-درون-رسید-kjpmjhubfcjqبارها توی کتابها خوندم که آدم باید تسلیم خواست و اراده خدا بشه.اینکه هر رویداد کوچک و بزرگی رو از اراده خدا بدونه، خواست خدا رو بر خواست خودش مقدم بدونه و تن بده به اراده الهی زندگی تا بتونه به آرامش درون برسه...مدتی هست دارم سعی می کنم این موضوع رو یاد بگیرم. همش به خودم یادآوری می کنم هیچ چیز بدون خواست خدا انجام نمیشه پس درک و قضاوت من از خوبی یا بدی یا ماهیت اون چیز باید کنار گذاشته بشه و فقط بپذیرم.قبول دارم که هنوز اتفاقای حاد و سخت واسم نیومده که ببینم اون موقع هم همین نگاه رو خواهم داشت یا نه اما در حد همین اتفاقای کوچیک روزمره دارم تلاشمو می کنم و فکر می کنم تا حدودی موفق بودم.قبلا با همین گیرهای روزانه به هم می ریختم،‌ناله می کردم، غصه می خوردم اما الان صبر و تحملم بالاتر رفته و خیلی کمتر اذیت میشم.دارم کنار میام با روند سینوسی زندگی و می پذیرم که زندگیم دست خداست و خودش سکانداره و به خودم می فهمونم که این چیزا نمی تونه و نباید من ِ اشرف مخلوقات خدا رو برنجونه...وقتی بدونم هر چیزی طبق یه دلیل و هدفی ورای درک ما رخ میده دیگه حرص چیزی رو نمی زنم، از اتفاقی عصبی و ناراحت نمیشم، اگه به چیزی که می خواستم نرسیدم ناراحت و ناامید نمیشم،‌به هر چی که واسم پیش میاد راضی و قانع میشم و باور کنید این یکی از بزرگترین خواسته های منه! اینکه در جهت جریان رودخانه حکمت الهی شنا کنم.این حرفا دلیلی بر تلاش نکردن و هدف برای زندگی نداشتن نیست.یعنی دل دادن به اراده خدا برای نتیجه.نتیجه هر لحظه از زندگی. در ذات خدا بدی نیست، پس نمی تونه برای بنده هاش بدی بفرسته.اینکه ما نمی فهمیم چرا فلان گیر در زندگیمون هست دلیلی بر بد بودن خدا یا اون گیر نیست! ما آدما ظاهر همه چیز رو می بینم و ظاهر هم هیچ وقت بیانگر ذات نیست مخصوصا با فهم و قضاوت جانبدارانه ما آدما! پس به جای اینکه انرژیم رو برای حرص خوردن و مقاوت کردن و سرزنش خودم و خدا و زندگی و ... صرف کنم میگم:خدا رو شکرتخدایا بهم صبر و توان بده تا این مشکل رو پشت سر بذارمخدایا تحملم رو زیاد کنخدایا بهم آرامش بدهخدایا بهم تسلیم بودن رو یاد بدهشاید اینطوری بتونم به قدرت درونم پی ببرم و بعد هم، آنکه خود را بشناسد،‌خدا را شناخته است...از خود تا خدااز خود تا خداSat, 30 May 2020 22:26:19 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/13-تجربه-های-معنوی-این-چند-هفته-jfx8yfqwa2yxبعد از حدود یک ماه که مراقبه رو شروع کردم کم کم دارم در مراقبه هام حالاتی رو تجربه می کنم.حالاتی که نمی تونم بگم چیز خاص و شگفت انگیز و روحانی هستن! شاید صرفا نشونه ای از اینکه دارم یه درجه در مراقبه هام عمیق تر می شم.هنوز اون حس گرفتگی رو در ناحیه چاکرای پنجم دارم و کمی تشدید شده.هنوز دارم سعی می کنم توکل کنم به برنامه خدا و به هر چه پیش میاد دلخوش باشم و سعی می کنم هر روز منتظر نشونه یا آموزشی از خدا باشم.در این مدت دو سه اتفاق واسم افتاد که شاید فقط برای شخص من معنی دار باشن.یه بار که همش به خدا می گفتم نشونه ای بهم بده که بفهمم در مسیرم و حواست به من هست و ... یکی از سوالاتی که چند هفته تو ذهنم بود و منتظر بودم به وقتش پاسخش رو بفهمم همون شب به ذهنم اومد و اون چالش رو واسم حل کرد.یه بار دیگه هم از خرید میوه برمیگشتم و دو نوجون در کنار گاریای جمع آوری بازیافتشون در حال استراحت بودن و یهو به دلم رسید که بهشون پرتغال بدم.اینقد تردید و خجالت کشیدن و ... تا از جلوشون گذر کردم که بعد از چند قدم دو پرتغال از سبد میوه ها پایین افتاد و ...یه بار دیگه هم از خرید میوه برمیگشتم و دو نوجون در کنار گاریهای جمع آوری بازیافتشون در حال استراحت بودن و یهو به دلم رسید که بهشون پرتغال بدم.اینقد تردید و خجالت کشیدن و ... تا از جلوشون گذر کردم که بعد از چند قدم دو پرتغال از سبد میوه ها پایین افتاد و ...یوقتی از خدا میخوایم که با ما حرف بزنه قرار نیست مثل گفتگوهای انسانی دیالوگی برقرار بشه.چیزی که به دلت میوفته، کسی که حرفی یا کاری انجام میده در مقابلت، سگی که از کنارت رد میشه و تو چشات زل میزنه و همه این چیزهای کوچیک پیامها خدا به ما هستن.فقط باید اون اتفاقات رو ببینیم و بفهمیم خدا از ما چی می خواد.من هنوز با چالشهای معنوی خودم کلنجار میرم اما هم زمان هم سعی می کنم باور داشته باشم که هر چی نیاز دارم برای رشد معنوی ام رو خدا از قبل در اختیارم گذاشته و خودش می دونه چه موقع چه اتفاقی رو واسم رقم بزنهمی دونم آدم میتونه حتی با روشهای حلال و درست یه شبه ثروتمند بشه اما این راه، میانبری نداره.روان ما گنجایش عظمت نور هستی رو نداره و باید ظرفیت لمس این نور در وجودمون به وجود بیادو در نهایت اینکه امیدوارم اون آینده ای رو که برای حیات معنوی خودم دیدم همونی باشه که خدا برای من در نظر گرفته...از خود تا خدااز خود تا خداSat, 23 May 2020 23:53:38 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/12-وضعیت-بد-چاکرای-پنجم-من-qxcxsxoqfmmoقبلا در مورد تصمیمم به مراقبه و یوگا حرف زدم.مدتی هست کم کم شروع کردم و دارم سعی می کنم مراقبه ها رو در برنامه روزانه ام بگنجونم.اما هنوز یوگا رو استارت نزدم و کتابی در موردش خریدم و ان شالله به زودیاما طی مراقبه چند روز پیشم در ناحیه گلو که میشه چاکرای پنجم چیزی رو حس کردم.نه درد نه سوزش نه خارش و فقط اون ناحیه رو حس کردم.اول جدیش نگرفتم و کمی هم نگران شدم وقتی فرداش هم تکرار شد.با کمی پرس و جو و تحقیق فهمیدم چاکرای پنجم من در وضعیت بدیه!(با توجه به ویژگی های اون چاکرا و عواملی که باعث بسته شدن چاکرا میشه و نیز خصوصیات شخصیتی و زندگی من)شاید وضعیت چاکرای پنجم من بدتر از بقیه چاکراهام بوده که زودتر از بقیه خودشو داره بروز میده.فعلا که دارم مثل بقیه روزا پیش میرم تا ببینم چی میشه و ان شالله این مراقبه های نصف و نیمه بتونه به آرامش و یگانگی درونم کمک کنهاز خود تا خدااز خود تا خداWed, 06 May 2020 02:37:35 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/11-دارم-یاد-می-گیرم-به-حرکت-ادامه-بدم-dwqxaimz4eljچیزی که این روزها دارم کم کم یادش می گیرم اینه که دیگه به نتیجه فکر نکنم.اول از همه اینکه به نتیجه دعاها و تلاشهای معنویم فکر نکنم.اینکه منتظر نتیجه و نشانه و الهام و ...! نباشم و نیایش خدا رو به خاطر نیایش خدا و خود خدا انجام بدم و ازش لذت ببرم.شکی نیست این نیایش ها و تلاشها به مرور نتیجه خودش رو در روح و دل آدم میذاره اما هیچ عابدی نه تنها یه شبه مرد خدا نشد بلکه هر چقدر که بیشتر خودش و زندگیشو وقف خدا می کنه بازم میگه در حق معشوق باید جانها داد و ما هیچیم در برابر او...حالا منی که هنوز فکر و دلم سراغ شهوت و خواسته های غیر خدا میره و هنوز ذهنم اسیر تاریکی های چند ده سال زندگیه چطور می تونم به خاطر روزی چند بار دعای نصف و نیمه انتظاری داشته باشم؟هر چی شکر کنیم هر چی ستایش کنیم کمه و تمام این نیایش ها هم برای دل و روح خودمونه نه خدای بی نیاز.اما فقط بحث عبادت نیست.در کارهای زندگی هم باید سعی کنم بی خیال نتیجه بشم(بر خلاف گذشته که از جون مایه میذاشتم تا تلاشم به ثمر بشینه و نتیجه دلخواهمو ببینم).الان کم کم دارم می فهمم که آدم باید سعی کنه با نیت خیر و با بسم الله و توکل کارش رو شروع کنه، در شروع و در مسیر از خدا کمک بخواد و نتیجه رو بسپاره به خدا.هر چی پیش آید خوش آید.وقتی ما تلاشمون رو کردیم یعنی نقش خودمون رو ایفا کردیم و با تسلیم شدن به خواست خدا یاد می گیریم که بپذیریم هر چه هست از اوست و هر چه رسد نیکوست.این درسها مدت زیادی لازم دارن تا در وجود من عجول و نتیجه محور نهادینه بشه! اما سعی می کنم باز هم به خودم یادآوری کنم که الان هیچ نتیجه ای نیاز ندارم جز اینکه تلاش کنم هر لحظه و هر روز یاد خدا رو در دلم نگه دارم...نتیجه ها دست خداست و اگر بخواد،‌ میده و اگر ما رو به نتیجه مد نظرمون نرسونه هم از سر لطف و رحمتشه.به قول کتابا، مقصد سفر مهم نیست.مسیر سفر ما هر لحظه اش مقصده و دلچسب و باید ازش لذت برد...همین که هر لحظه زندگیمون در هر کاری با یاد خدا باشه بهترین نتیجه برای ماست.پس فقط باید در مسیر خدا حرکت کرد تا...از خود تا خدااز خود تا خداWed, 22 Apr 2020 23:08:09 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۱۰-درس-دوم-احترام-قلبی-به-عظمت-آفرینش-هر-فرد-sfiyavu3mesiدو شب پیش وقتی صحبت از یه سریال ایرانی بود از یکی از بازیگران زن اون سریال بد گفتم و چهره اش رو مسخره کردم(تمسخرم بی منظور بود و صرفا برای شوخی های لحظه ای بود و نیت بدی نداشتم) اما تمسخر اون فرد رو قبلا هم تکرار کرده بودم (یه جور حس درونی به ظاهر اون خانوم) و همون شب خواب خانوم بازیگر رو دیدم…در داستان خوابم مدت زیادی با اون خانوم صحبت می کردم و با هم وقت می گذروندیم و همین ارتباطی که باش داشتم باعث شد هرچه مدت بیشتری از بودن با اون فرد می گذشت در خوابم بیشتر شیفته خصوصیات خوب اخلاقیش بشم…حس و حالی که در اون خواب داشتم باعث شد موقع بیداری از تمسخر بدون سو نیتم پیشمون بشم (و متوجه یک رفتار غیر ارادیم بشم که چه تاثیر منفی ای نسبت به سایر آدمها در ذهنم میذاره) و بفهمم هر بنده و مخلوق خدا به جز ظاهرش، درونی داره خاص و ارزشمند و عزیز که از دور و از نگاه بیرون دیده نمیشه و نباید خودمون رو در جایگاهی بدونیم که مخلوقات خدا رو تحقیر کنیم.در کتابها بارها خودندم که وقتی به عشق الهی برسیم همه مخلوقات رو یکی می دونیم و در همه مخلوقات، خدا رو می بینیم و عشق الهی رو برای همه شون پخش می کنیم.شاید در این مرحله درس من این بود که در دل و ذهنم برای همه آدمها ارزش و احترام قائل باشم و هیچ فردی رو در فکرم و یا با زبانم تحقیر و تمسخر نکنم که نتیجه این کار فقط تیره کردن روح خودم و تحقیر حکمت بی نقش خدا در آفرینش همه چیزه…از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:20:24 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۹-نیاز-من-به-یوگا-ul6or55yr7baیوگا و مدیتیشن امر ناشناخته و غریبی نبود واسم.اما هیچ وقت به طور جدی بهش فکر نمی کردم و لزومش رو حس نمی کردم.اما چند وقتیه که نشانه های مختلفی من رو به این مسیر برد که باید یوگا و مدیتیشن کار کنم.کمترین فایده یوگا برای من آرامش درونمه.سالهاست ذهن و دلی آشفته و پرآشوب دارم و یه ذهن آشفته نمی تونه در مسیر خدا گام برداره.یوگا با آرام کردن ذهن و بدن و بهبود ساختار انرژی های بدن می تونه تاثیر بسیار زیادی در گرایش به معنویت و حس کردن خدا و خلقت و نشانه هاش داشته باشه.در زمینه یوگای مبتدی دانشی ندارم و کتابی سفارش دادم که به کمک اون شروع کنم.جسته و گریخته دارم سعی می کنم مدیتیشن هم انجام بدم اما با وجود یه سری شرایط خاص در خونه هنوز نتونستم از نظر زمان و مکان مناسب، شرایط این امر رو محقق کنم.حتی نمی دونم چطور می تونم روزانه و مستمر به تمرینات یوگا و مدیتیشن بپردازم!امیدوارم خدا راهو نشون بده و مسیر رو هموار کنه ( و اراده ام رو قوی کنه)‌تا هر چه زودتر و بهتر و مصمم تر در این مسیر گام بردارم.بر کسی پوشیده نیست که در شرق آسیا مسیر یگانگی با خدا و رسیدن به کمال معنویت رو با همین یوگا و مدیتیشن های پیشرفته و مستمر طی می کنن.امیدوارم این مسیر هم بتونه به رشد معنوی و آگاهی درونی من کمک کنه.از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:19:52 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۸-شکرگذاری-از-همه-چیز-ngpurk6yfs0zچند روز پیش نوشتم که مطالعه کتاب هفت مسیر معنوی به سوی خدا رو تموم کردم.این کتاب یه تمرین خوب دیگه هم بهم یاد داد که خیلی دلچسبه! اینکه خدا رو به خاطر هر چیز کوچک و در ظاهر کم اهمیتی شکر کنید.مثلا وقتی میرید بیرون، خدا رو به خاطر خورشید، ابرها، هوای خوب، درختان، مردمی که کنار ما هستن، توان راه رفتن، توان دیدن مناظر، گربه ای که از جلوی شما رد میشه و … شکر کنید.یا وقتی غذا می خورید خدا رو به خاطر کشاورزایی که اون برج رو کاشتن، آدمایی که برنج رو برداشت و آماده کردن، توان مالی خرید اون برنج توسط شما، توان جسمی و دانش پختن اون غذا، طعم غذا، توان خوردن حویدن و هضم غذا و … شکر کنید.هدف اینه که اولا تمام نعمتهای کوچیک و. بزرگ خدا رو که از دید ما مخفی می مونه ببینیم و شکر کنیم. بعد از مدتی از چیزایی شکر می کنید که می گید این همه سال به ارزش نعمتش فکر نمی کردیم.توی کتاب نوشته اوایل، باید فکر کنیم که چی رو شکر کنیم اما بعد از مدتی همه چیز به ذهن میاد و همه نعمتها رو می بینیم و قدردان همه چیز در زندگی خواهیم بود.در کتابهای روانشناسی هم نوشته وقتی شکرگذار داشته هامون باشیم هم از نظر روانی آروم تر و شادابتر خواهیم بود هم چیزهای خوب و نعمتهای بیشتری رو به سمت خودمون جذب می کنیم.این درس خوبیه.مخصوصا ما آدما که همیشه از خدا طلبکاریم و بیشتر و بیشتر ازش می خوایم ولی همون چیزایی که داریم و بهمون داده رو نمی بینیم…از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:19:24 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۷-یک-غفلت-شیرین-tegt5ujxprtrچند روز پیش به خاطر مشغله کاری در طول روز نتونستم و فراموش می کردم که نام خدا رو در دلم تکرار کنم.چند بار در طول روز و در شب، حس بدی داشتم که امروز غافل بودم از همین یه کار کوچیک و ساده.یه جور ناراحتی خاص، شبیه حسرت یا عذاب وجداننه اون فراموش کردن عمدی بود و نه اون حس، تلقین.اما واسم جالب بود و شیرین که حس می کردم روزم رو از دست دادم و کاش بیشتر به یادم خدا می بودم.همین باعث شد که دعای آخر شبم در همین مورد باشه.هم شکر بابت این حس و هم دعا برای اینکه تمام لحظاتم اونچنان غرق خدا بشه که اگر هر لحظه به یادش نباشم حسرت بخورم…از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:18:32 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۶-آنچه-در-این-چند-روز-گذشت-ob1d4ypeoogpمدتی هست که چند کار رو سعی می کنم به طور ثابت انجام بدم.اینکه هر لحظه از روز اسم خدا رو تکرار کنم که هم باعث آگاه موندن ذهنم بشه و هم تکرار نام خدا و تمام خوبیاش! اما خوب برای ما تازه کارا بسیار سخته که هر لحظه از زمان بیداری رو آگاه باشیم.حواسمون پرت میشه موقع حرف زدن، غذا خوردن، کار با گوشی و … که طبیعیه و به محض اینکه به خودم میام دوباره سعی می کنم تکرار نام خدا رو از سر بگیرم.این به خود اومدن ها و شروع دوباره در بلندمدت و شاید میان مدت، باعث میشه به مرور فاصله های هر حواس پرتی کمتر بشه و به تدریج تمام زمان بیداریمون رو با نام خدا آگاه باشیم و ان شالله اینقدر از نظر معنوی رشد می کنیم که در خواب هم آگاه خواهیم بود…کار بعدی اینکه یک مانترا که در کتاب «راهبی که فراری اش را فروخت» نوشته شده بود رو روزانه و هر روز چند ده بار تکرار کنم.مانترای اون کتاب اینه: از آنچه به نظر می رسم بیشترم.تمام نیروها و قدرتهای جهان در وجودم نهفته است.اما این مانترا خیلی روی من اثرگذار نبود و به همین دلیل کمی تغییرش دادم تا برای من دلنشین تر و موثرتر باشه: تمام نیروها و قدرتهای الهی در وجود من هست.تکرار مانتراهای مثبت، انرژی بخش و معنوی برای ارتقای ذهنی و روانی و معنوی تاثیر زیادی داره و حتی تکرار همون نام خدا هم مانترایی قدرتمند و بامفهومه و باید سعی کنم هر چه بیشتر مانتراهای اثربخش رو در روز تکرار کنم.در این چند روز مطالعاتی هم داشتم.کتاب هفت مسیر معنوی به سوی خدا رو تموم کردم و به نظرم خوندنش به موقع بود و کمی ابهام ها رو از ذهنم برداشت و حداقل فهمیدم در چه مسیرهایی شخص من بهتره که به سمت خدا حرکت کنه.البته هنوز راهکارهاشو برنامه ریزی نکردم برای زندگیم و ان شالله به زودی.و در نهایت اینکه، بعد از چند هفته ابهام و سرگشتگی، ایده ای که مدتیه در دلم بود(برای آینده شغلی-زندگی مبتنی بر معنویت و خدا) رو پذیرفتم و توکل کردم که ان شالله بتونم در مسیرش حرکت کنم.گام بزرگیه و ان شالله توان انجامش رو داشته باشم…از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:17:59 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۵-درس-اول-توکل-به-زمان-بندی-خدا-zbcsihotxdnaدر کتابهای مختلفی خوندم که بهتره در مسیر رشد معنوی، گزارش نویسی کنیم.اینکه بنویسیم در چه حال و مرحله ای هستیم و چه تجربه ای داشتیم و … به همین خاطر سعی می کنم از این به بعد این تجربه نگاری ها رو مرتب بنویسم.گرچه تازه شروع کردم و هنوز یه قدم هم جلو نرفتم اما فکر می کنم الان در مهمترین مرحله مسیرم هستم.چیزی که سالها منو اذیت می کرد نداشتن صبر برای کسب نتیجه بود.اینکه همیشه می خواستم زودتر نتیجه کارهامو ببینم و هر کاری رو که شروع می کردم زود به اتمام برسه و برم سراغ کار بعدی و از اینکه یه کاری بیش از تخمینم طول می کشید یا دوباره کاری میشد خیلی کلافه می شدمالان دارم صبر رو یاد می گیرم.یاد گرفتن صبر یعنی آرامش داشتن.یعنی نگران نبودن.یعنی شروع پایه های ایمان به خدا. اینکه بتونیم برای برنامه هامون صبر داشته باشیم یعنی می پذیریم همه چیز دست خداست و ما تلاشمون رو کردیم و خدا هر موقع بخواد کار ما درست می کنه. صبر داشتن یعنی ایمان به زمان بندی خدا. وقتی من سهمم رو انجام دادم دیگه باید منتظر باشم تا خدا در بهترین زمان ممکن، نتیجه رو به من بده.این بزرگترین درسیه که الان دارم یاد می گیرم و برای کسی مثل من هم اصلا ساده نیست! باید یاد بگیرم نتایج کارها و تلاشهامو بسپارم به خدا.حتی اون کارهایی رو که برای رضای خدا انجام میدم.باید عجله کردن برای دیدن نتیجه و اتمام ماشین وار کارها رو کنار بذارم و به آرامش درونی برسم که سهمم رو انجام بدم،  برای کسب نتیجه به خدا توکل کنم و مفهوم زمان بندی الهی رو یاد بگیرم.ان شالله که خدا کمکم کنه تا درسم رو به خوبی یاد بگیرم…از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:17:11 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۴-تسلیم-شدن-به-زبان-ساده-hbgpao8eggdtخیلی وقتا منتظریم و نیازمند یه الهام، یه نشونه یا پیامی از خدا که راهو بهمون نشون بده و ما رو از سردرگمی نجات بده.اما این وقتا هر چقدر هم که صبر کنی و چشم و گوشت رو تیز کنی که سیگنال ها رو بگیری باز خبری نمیشه!نه الهامی هست نه نشونه ای و نه پیامی…نمی دونم چرا اینطور میشه چون برای هر آدمی یه چرای خاص و یه جواب خاص وجود داره.اما میشه گفت که وقتی از دریافت الهام الهی ناامید میشیم معمولا دو واکنش نشون میدیم: یا به همه چیز شک می کنیم و میگیم خدایی نیست و خدا با ما کاری نداره و یا خودمون راهی رو انتخاب می کنیم…بارها در این وضعیت بودم و عمدتا دلسرد و ناراحت شدم که چرا وقتی عاجزانه از خدا کمک می خواستم که کمکم کنه تا بتونم بیشتر خودمو بهش نزدیک کنم هیچ وقت کمکی نکرد.نه سر نخی بهم نشون داد نه کسی رو وارد زندگیم کرد که به من در مسیر خدایی شدن کمک کنه و نه مسیری رو واسم مشخص کرد…اکثر وقتا ناامید میشدم از خدا و همین باعث میشد برگردم به پله اول و باز درگیر مسائل کاری و مالی و … بشم تا دوباره در وضعیتی مشابه قرار بگیرم!شاید الان یکی دو هفته بیشتره که دوباره منتظر بودم خدا بهم جواب بده و بگه باید چیکار کنم که بیشتر بتونم خودم رو وقفش کنم و بهش نزدیک بشم و … اما مثل همیشه جوابی در کار نبود!اما این بار سعی کردم واکنش دوم رو داشته باشم! اینکه به جای دلسرد شدن از خدا، راهی رو انتخاب کنم که فکر می کنم برای هدف آفرینش من مناسبترین گزینه است و می تونه جواب زندگی من باشه.اینکه به خدا و خودم بگم با فهم و درک امروزم این هدف و مسیر رو انتخاب می کنم و توکل کنم به خدا که در طول مسیر کمکم کنه و در راه درست قرارم بدهما آدمایی عادی هستیم و در حد خودمون روحمون از خدا و نور فاصله گرفته و این یعنی حتی اگر نوری به سمتون بیاد هم نمی تونیم ببینیمش.ما هنوز آماده دریافت و پذیرش پیام خدا نیستیم و هنوز به خودمون و زندگی و خدا ثابت نکردیم مرد عمل هستیم یا نه!باید یاد بگیریم تسلیم باشیم و بپذیریم آنچه برای ما اتفاق میوفته، حتی لحظاتی که اتفاقی نمیوفته رو هم بپذیریم و قبول کنیم که زندگیمون رو دست خدا سپردیم و وقتی هیچ درکی از حکمت خدا، از زندگی و تمام افکار و ابهامات و سوالاتی که در ذهنمون هست نداریم فقط به لایق رسیدن به خدا شدن فکر کنیم و روی سه حرف «خدا» تمرکز کنیم و بس.دو عبارتی که بارها شنیدیم اینه که «هر چه پیش آید خوش آید» و «هر آنچه از دوست رسد نیکوست» باید آویزه گوشمون باشه.الان که اول راه هستیم باید با هر زور و روشی سعی کنیم به خودمون بقبولونیم که هر آنچه رسد از اوست و پس نیکوست.شاید برای ما که تازه اول راه هستیم «تسلیم شدن» می تونه همین باشه…از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:16:17 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۳-نوشتنهای-بی-دلیل-oxuhtbw5zfjkاین سومین مطلبیه که می نویسم اما هنوز نمی دونم مخاطب نوشته هام کیه.شما؟خودم؟ یا خدا؟و نمیدونم دقیقا چرا دارم می نویسم! فقط دلم می خواست بنویسم تا یه جور ذهنم بیشتر درگیر خدا بشه.نوشتن به فکر کردن درباره چیزی که قراره بنویسی نیاز داره و نیاز این روزهای من هم درگیر شدن هر چه بیشتر با خدا بود….نیاز داشتم بیشتر از همیشه در روز به خدا فکر کنم.با خدا صحبت کنم و هر بار بتونم حتی چند میلی متر خودم رو بهش نزدیکتر حس کنم.برای دل دادن به هر چیزی و هر کسی باید خوب بشناسیش و وقت زیادی با اون بگذرونی تا مهرش به دلت بشینه.منم سالهاست خلا عشق خدا رو در وجودم حس می کردم و به همین خاطر شروع کردم به نوشتن درباره خدا تا شاید هر لحظه زندگیم با یاد خدا بگذره…داخل کتابای عرفانی نوشته وقتی نام خدا رو بارها و بارها و هر لحظه تکرار کنی به تدریج اون نام در وجودت محو میشه و اصطلاحا تو و نام خدا یکی میشین.چه سعادتی بهتر از این که صفات خدا رو با جون و دل لمس کنم و اگر بخشندگی خدا رو صدا می زنم در زندگی خودم و در قبال تمام آدمها و حیوانات و مخلوقات خدا بخشندگی کنم.اگر خدای حکیم رو صدا می زنم در هر لحظه و هر تصمیم و هر اتفاقی حکمت خدا رو ببینم و بپذیرم و تن بدم به خواسته خدا.اگر …برای ما آدمای معمولی و دنیایی، خدا یه اسم، حس یا تصویر قشنگ و رویایی پشت ویترینه.ما در بهترین حالت فقط تصمیم می گیریم که فاصلمون رو با او ویترین – که چیزی جز موانع خودساخته درونی ما نیست – کمتر کنیم تا شاید،‌ شاید خدا رو واضح تر ببینیم و به همون دل خوش کنیم.خوبه که به جای نادیده گرفتن این ویترین – که به وسعت تمام عالمه – سعی کنیم به چیزی جز خدایی که شاید امروز از ما دوره و فردا نزدیکتر، دل ندیم. چرا که اگه به هر طرف سر بچرخونیم ویترینی از دل مشغولی های قشنگ این دنیا وجود داره که هر کدومش به تنهایی می تونه تمام وجود ما رو به خودش جذب کنه!به قول یه نویسنده عارف، هنر اینه که عشق رو آزادانه انتخاب کنیم نه تحمیلی. هنر اینه که از کل این دنیای مخلوق خدا، خود خالق رو انتخاب کنیم و آنچنان پاک بشیم که بتونیم عشق الهی رو لمس کنیم.باید بپذیریم که وجود الان ما اینقدر خرده شیشه و غبار داره که ممکنه به وجود این عشق الهی هم شک کنیم! بذر یک گل رو باید در خاک مناسبش کاشت نه خاک بیابونی پر از شن و سنگ.اول باید خاک وجودمون رو برای بذر عشق الهی آماده کنیم و بعد منتظر تابش نور خدا و بارش رحمت خدا باشیم تا گل این عشق، شکوفه بزنه…از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:15:26 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۲-دو-راهی-سرنوشت-i5wnjrjggbjhشاید ایمان داشتن یعنی دل دادن به معشوقی که چیزی ازش نمیدونی!‌نه دیدیش نه درست میشناسیش فقط می دونی که هست, حتی با اینکه نمی تونی بودنش رو ثابت کنی!وقتی هم که صداش می کنی و باهاش حرف می زنی، وقتی ازش کمک می خوای جوابی نمی گیری اما باز ناامید نمیشی چون می دونی که هست، برای تو هست…شاید به همین خاطره که آدما کمتر خودشون رو وقف خدا می کنن.چون این دنیای نقد رو ول نمی کنن که بچسبن به اون دنیای نسیه! حتی ممکنه ناخودآگاه اینقدر جذب یا مشغول این دنیا بشن که یادشون بره خدایی هم هست…من هم سالها همینطور بودم.سالها درگیر تلاش و جنگیدن برای ساختن دنیام.برای پیشرفت در شغلم و کسب پول زیاد اما با یه تفاوت مهم! از بچگی به طور هم زمان هم گرایش مادی و هم گرایشات معنوی در وجودم بود و چون آدم کمال گرایی بودم و هستم به پول کم یا معنویت کم راضی نمی شدم!واسه همین زندگی بهم سخت میگذشت چون نه می تونستم به راحتی به پول زیاد برسم نه به رشد معنوی زیاد.با اینکه گرایش مادی داشتم اما هیچ وقت پول هدف اصلی زندگیم نبود.عاشق ماشین و خونه لوکس و زندگی لاکچری نبودم و پول رو برای این می خواستم که بتونم بدون دغدغه های مالی بتونم به مرحله بعدی و اصلی زندگی یعنی معنویت و خدا بپردازم.زندگی توی یه ویلای معمولی جنگلی تو شمال و … آزادی مالی برای کمک به مردم و …اما مساله اینجاست که به جز طولانی بودن مسیر رسیدن به اون رفاه مالی، بحث از دست دادن زمان هم بود…به ۳۰ سالگی رسیدم.به روزهایی که بیشتر از همیشه برای شغلم تلاش می کردم و با اینکه آدم خودشیفته ای نبودم اما مطمئن بودم در این تخصصی که یاد گرفتم از خیلی رقبای کاریم یه سر و گردن بالاترم.اما پس چرا هر چی تلاش می کردم کارم نمی گرفت و فقط تحلیل می رفتم؟شاید به اون خاطر که خدا می خواست به این درک برسم که نمیشه هم زمان هر دو هدف مادی و معنویم رو داشته باشم.شاید زمان لازم بود تا به آینده کاری خودم نگاه کنم ببینم چیز جذابی برای من نداره.شاید زمان نیاز داشتم تا یاد بگیرم ایمان داشتن یعنی دلو سپردن به دریای خدا و پارو زدن تا هر جایی که خدا ما رو با خودش ببره…نمی تونم ادعا کنم از کار خدا سر در اوردم یا اینکه الان ایمان خدا در دلم شکل گرفته ولی می تونم بگم الان مثل کودکی هستم که از مدرسه رفتن گریزون بود و نمی خواست با واقعیت «بزرگ شدن» و ورود به مرحله بعدی زندگی کنار بیاد اما در نهایت می پذیره که باید وارد این مرحله جدید از زندگیش بشه.من هم که تا امروز سعی می کردم خودم مسیر زندگیمو بسازم پذیرفتم که اجازه بدم خدا مسیر رو بهم نشون بده و من هم در همون مسیر راه برم و تلاش کنم.پذیرفتم اگر واقعا خدا رو در دلم کم دارم باید سهم بیشتری از زندگیم رو واسش کنار بذارم و بیشتر از قبل درگیرش بشم.من هم پذیرفتم داستان ضرب المثل امریکایی رو در باید در زندگیم پیاده کنم.ضرب المثلی هست که میگه اگر به شما یک تبر بدن و بگن یک ساعت وقت داری تا درختهای جنگل رو قطع کنی و به ازای هر درختی که قطع کردی ۱۰۰۰ دلار بهت میدیم وقتی یک ساعتم شروع میشم شتابزده سراغ ضربه زدن به درختها نرم(۳۰ سال اینطوری تلاش می کردم) بلکه ۴۰ دقیقه از ۶۰ دقیقه ام رو صرف تیز کردن تبرم کنم تا با هر ضربه تبر، یک درخت(هدف) رو بندازم…الان نیاز دارم تبرم رو در زندگی تیز کنم و بعدش وارد کارزار زندگی بشم.باید ویرانه ای که در این ۳۰ سال در وجودم ساخته شده رو بکوبم و بنایی خدایی بسازم تا در نهایت خیر الهی این ایمان هم به خودم برسه و هم بتونم به دست بقیه آدمها برسونمش؛ در این راه فقط باید سعی کنم به خدا اعتماد کنم و معشوق ناشناخته ام رو به دلم راه بدم و سعی کنم به حکمتش ایمان بیارم…از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:14:14 +0430https://virgool.ir/@az-khod-ta-khoda/۱-یک-جای-خالی-سی-ساله-lk2diqvxfj0lهمیشه سخت ترین مرحله هر کاری, شروع اونه.شروع یعنی تغییر رویه ای که بهش عادت کرده بودی و ورود به فضایی که هنوز تصوری ازش نداری.وقتی دقیقا ندونی چی در انتظارته و همه چیز رو مبهم ببینی خود به خود اون کار در نگاهت سخت تر میشه…این نوشته هم شروع دنیای متفاوتی برای منه.من سالهاست که می نویسم اما این نوشته های خدایی با همشون فرق می کنه.نوشته های خدایی یعنی نوشته هایی که از دلم باشه.اما دلی که به هزار چیز مشغوله چطور از خدا بنویسه؟هنوز روزهای دبستانم رو یادمه که چیزی منو به مسجد می کشوند.چیزی در درونم اجازه نمیداد که مثل بقیه بچه های معمولی باشم.همیشه درونم غوغای ناشناخته ای بود و همیشه بی دلیل به سمت خدا میومدم و بی دلیل ازش دور میشدمدبستان, راهنمایی, دبیرستان, دانشگاه و حتی سالهای بعد از دانشگاه هم به همین شکل گذشت.هر چی بزرگتر شدم گرایش معنوی و عرفانی ام بیشتر و قوی تر می شد اما به موازاتش, بقیه گرایشاتم هم قدرت می گرفتن…در تمام این سالها جنگ ناخواسته ای در من شکل گرفته بود.جنگی بی حاصل که تنها تلفاتش خودم بودم.جنگ بین خدا و پول و شهوت و …روزگاری عارف وار زندگی می کردم و روزهایی هم …!شاید شدیدترین کشمکش های درونی من بین دو عطش متفاوت, در چند سال اخیر بود.زمانی که شبانه روزی برای کسب موفقیت در شغلم تلاش می کردم و از طرفی هر چه بیشتر تلاش می کردم نه تنها به موفقیت نمی رسیدم بلکه درونم متلاطم تر میشد…همیشه هر کاری میکردم که به خدا نزدیک شم منتظر جوابش بودم.مثل اون روزی که در اوج بی پولی و بی کاری بچه گربه مریضی سر راهم قرار گرفت و می دونستم امتحان خدا بود اما بعد از پرداخت هزینه های درمانی و در نهایت تلف شدنش, منتظر بودم خدا به شکلی به من بگه که نیت و فداکاری ام رو دیده.اما مثل همیشه جوابی نیومد و من هم سرخورده تر از همیشه…۳۰ سال طول کشید تا یاد بگیرم وقتی برای معشوق کاری انجام میدیم منتظر جواب و تشکر نمی مونیم.برای دل خودمون انجام میدیم حتی اگر معشوق متوجه تلاش ما نباشه.عشق یعنی تلاش بی وقفه و بی منت.عشق یعنی برای هر تصمیمت به خوشی و رضایت معشوقت اولویت میدی و هرچه بیشتر خودت رو در معشوق غرق کنی بیشتر از همیشه عاشقی واقعی خواهی شد…با اینکه سالهاست به دنبال خدا می گردم اما امروز برای اولین باره که واقعا به دنبال خدا می گردم.امروز اولین شروع من در اینه که جنگیدن با زندگی و تلاش برای به کنترل گرفتن افسار زندگی رو کنار بذارم و خودم رو مثل پری در باد به دست خدا بسپارم…اما هنوز می ترسم از آینده ای که هیچ تصوری ازش ندارم.می ترسم که دوباره سرخوردگیهای گذشته ام تکرار بشه و می ترسم کم بیارم چون فقط در حد یک اصل تئوری پذیرفتم که باید کارها رو به خدا بسپارم و منتظر هدایتش باشم.این یعنی ایمان به معشوق اما من کجا و ایمان کجا…فقط دلم به امید خوشه.به اینکه خدا دست من رو هم بگیره و هدایتم کنه و از این روزهای سخت نجاتم بده.به اینکه بعد از ۳۰ سال افسردگی, بی قراری و تنش, بذر آرامش حقیقی رو در دلم بکاره و شادی عشق خودش رو به من ببخشه.امید دارم که رویای تمام این سالهای من روزی به حقیقت برسه و لایق عشق الهی باشم, عشقی که بارها در کتابهای مختلف خوندم رو این بار در وجودم حس کنم…سالها به دنبال پر کردن یک جای خالی و یک خلا در وجودم بودم.هیچ چیز اون جای خالی رو پر نمی کرد و به همین خاطر بی قراری و افسردگی همراه همیشگی من بود.۳۰ سال طول کشید تا بپذیرم اون جای خالی خداست و باید یک بار برای همیشه از همه چیز دست بکشم و خودم رو بسپارم به حکمتش تا خلا وجودم رو با ایمان راستین خودش التیام بده…به امید اون روز.از خود تا خدااز خود تا خداMon, 20 Apr 2020 20:10:45 +0430