<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های aysan.zarfam</title><link>https://virgool.ir/feed/@aysan.zarfam</link><description>می خواهم اینجا «از هر دری، سخنی» بنویسم.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 00:45:06</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/41921/avatar/fUVtRl.jpg</url><title>aysan.zarfam</title><link>https://virgool.ir/@aysan.zarfam</link></image><item><title>رد پای کثیف فرافکنی</title><link>https://virgool.ir/@aysan.zarfam/رد-پای-کثیف-فرافکنی-uhe0znlzbk2q</link><description>مدام روی صندلی وول می‌خورد و آرام و قرار نداشت. پوست لبش را با دندان می‌کند و داشت با‌ حرص در مورد همسرش صحبت می‌کرد: « آدم رویش نمی‌شود با خودش به یک جمع درست و حسابی ببردش. کسانی که سرشان به تنشان می‌ارزد اصلا دوست ندارند با او هم‌صحبت شوند.»چشمم به چشم نفر سوم دور میز یعنی دوست صمیمی ام افتاد و نگاه معنی داری با هم رد و بدل کردیم.  همین چند روز پیش بود که داشتیم غیبت می‌کردیم که عاطفه دوست دارد با جمع‌های خاص که به نظر خودش آدم حسابی هستند رفت و آمد کند اما اصلا اعتماد به نفس ندارد و فکر می‌کند در سطح این جمع‌ها نیست و آدم حسابش نمی‌کنند.حالا داشت همین‌ را به رضا همسرش نسب می‌داد درحالی که رضا همیشه یک آدم معمولی  با ظاهر و رفتاری دلپذیر و قابل قبول بود.ماجرا وقتی وحشتناک‌تر شد که رضا هم به جمع اضافه شد و طوری شروع به دفاع از خودش کرد که انگار  گناهکار بودن خودش را و چیزهایی که عاطفه به او نسبت می‌داد را پذیرفته.به نظر من رد پای کثیف فرافکنی پیدا بود. من روانشناس نیستم و نمی‌دانم این اتفاق چرا و چگونه رخ می‌دهد اما بارها آن را دیده‌ام و هم خودم تجربه‌اش کرده‌ام که آدم‌ها احساس تحقیر یا احساسات بدی که شاید در ناخودآگاه‌شان در مورد خودشان دارند به نزدیک‌ترین آدم زندگیشان نسبت می‌دهند.در دوران مدرسه این فرافکنی را از سوی همکلاسی‌هایم در مورد خانواده‌شان دیده بارها دیده‌ام(مثلا فکر می‌کردند تیپ مادرشان آبروریزی است اما در واقع این باوری بود که در مورد تیپ خودشان داشتند)، همینطور مادرانی را دیده ام که در مورد فرزندشان این رفتار را به کار می بردند( مثلا فکر می‌کردند دخترشان زشت است و خواستنی نیست) و همینطور بسیار بسیار در زوج‌ها.بارها افرادی را دیده‌ام که فکر می‌کردند اظهارنظر زوجشان در جمع از روی بی‌سوادی و باعث تمسخر دیگران است در حالی که می‌دانستم این ترسی است که در مورد خودشان دارند.من طرف دیگر این عارضه را هم دیده‌ام که چطور زوج‌های این افراد به دلیل بار و فشار این تحقیر که روی خودشان حس می‌کنند و حس بدی که به خاطر این افراد در مورد خودشان می‌گیرند،  آنها را رها می‌کنند تا نفس راحتی بکشند.من طرف دیگر این عارضه را هم دیده‌ام که چطور زوج‌های این افراد به دلیل بار و فشار این تحقیر که روی خودشان حس می‌کنند و حس بدی که به خاطر این افراد در مورد خودشان می‌گیرند،  آنها را رها می‌کنند تا نفس راحتی بکشند.من نمی‌دانم که این پدیده دقیقا چیست اما می‌دانم که خیلی ترسناک است و می‌تواند در  نزدیکی همه‌مان در حال پرواز باشد.</description><category>aysan.zarfam</category><author>aysan.zarfam</author><pubDate>Fri, 31 May 2024 15:07:22 +0330</pubDate></item><item><title>انجامش بده</title><link>https://virgool.ir/@aysan.zarfam/انجامش-بده-vfxnugab6vho</link><description>سوسیس داغ، کاملا آغشته به سس قارچِ کمی تند و خردلی ملایم بود. در میانه سوسیس، پنیر گودا در حرارت کاملا آب شده بود و ترکیب طعمی عالی با سوسیس درست کرده بود. روی مانیتور فیلمی از Wes Anderson  در حال نمایش بود با آن قاب‌بندی‌ها و ترکیب رنگ فوق‌العاده که دلت می‌خواست هر پلان را اسکرین شات بگیری و مثل تابلو نقاشی به دیوار آویزان کنی. صدای باران از پنجره به گوش می‌رسید و نسیم خنک بهاری پرده‌های حریر سفید را کمی تکان می‌داد. من روی کاناپه نرم و گرم خانه‌ام در حالی که پیراهن نخی لطیفی به تن داشتم  و روبروی تلویزیون بودم زیر نور ملایم زرد رنگی لم داده‌بودم کاسه‌ای از خوراک سوسیس در دستم بود. روی میز هم بطری نوشیدنی دلخواهم به همراه لیمو و اسپرایت قرار داشت.حداقل در 20 سال گذشته همین کافی بود تا پنجشنبه غروبی فوق‌العاده لذت‌بخش داشته باشم و همیشه می‌دانستم  بقیه عمرم هم به محض فراهم شدن همین سور و سات می‌توانم غرق در  لذت شوم.این‌بار اما هیچ احساس لذتی در میان نبود. احساس ناراحتی هم در میان نبود، حتی خشمی هم نبود. سه‌شنبه هم همین اتفاق افتاد، وقتی جوش سرسفید بین دو ابرویم را فشار دادم تا مایع کِرِمی شکل درونش کاملا تخلیه شود، هیچ حسی نداشتم، در حالی که برای من که پوست خیلی خشکی دارم لذت یک جوش درست و حسابی و رسیده، معادل مدت‌ها انتظار است. حالت بی‌حسی! چطور ممکن بود چنین مصیبتی به سرم بیاید. در همین فکرها بودم که پلکهایم در اثر چربی سوسیس و اثرات نوشیدنی سنگین شد. نمی توانستم مقاومت کنم. کوسن را زیر سرم گذاشتم پتو کاناپه را تا گردن رویم کشیدم، روی شانه راست چرخیدم، زانوهایم را در بغل گرفتم و در خوابی گریزناپذیر فرو رفتم. خواب دیدم که در پیست دو هستم. تنهای تنها در نقطه شروع.در حالت استارت و کاملا آماده قرار گرفته‌ام. سوت آغاز زده می‌شود. من شروع به دویدن نمی‌کنم. در حالت استارت می‌مانم. چیزی که آن را نمی‌بینم، نمی گذارد بدوم. کم‌کم پاها و کمرم درد می‌گیرند. باز هم نمی‌دوم حتی از حالت استارت هم خارج نمی‌شوم.  درد تبدیل به گزگز  و بعد بی‌حسی می‌شود و من همانطور بدون تغییر می‌مانم. از خواب بیدار می‌شوم. «مکس فیشر»از توی صفحه تلویزیون می‌گوید:«حدس می‌زنم فقط باید کاری را پیدا کنی که دوست داری انجامش بدهی و بعد... تا آخر عمرت انجامش بده.»</description><category>aysan.zarfam</category><author>aysan.zarfam</author><pubDate>Thu, 23 May 2024 13:36:34 +0330</pubDate></item><item><title>روان درمانی چه بر سر نابغه‌ها و غیر معمولی‌ها می‌آورد؟</title><link>https://virgool.ir/@aysan.zarfam/روان-درمانی-چه-بر-سر-نابغهها-و-غیر-معمولیها-میآورد-ombjf3kzrtan</link><description>1/ سیمور گلس، فرزند و پسر بزرگ خانواده گلس است اگرچه 6 برادر و خواهر دیگر او همگی نابغه‌اند اما سیمور، استاد فلسفه و ... به اتفاق نظر نابغه ترین آنهاست. سیمور در همه داستان‌های مربوط به خانواده گلس، نوشته جروم دیوید سلینجر، نویسنده معاصر امریکایی و خالق این شخصیت، مرده است، البته به جز 1 داستان.اگرچه سیمور را در داستان‌های مختلف خانواده گلس از زبان باقی شخصیت‌ها می شنویم اما اصلا نمی توان گفت که او یکی از شخصیت‌های اصلی این داستان‌ها نیست.اما تنها داستانی که سیمور در آن به صورت زنده حضور دارد، داستان « یک روز خوش برای موز ماهی»، روایتی از مرگ اوست.در این داستان سیمور به تازگی ازدواج کرده و با همسر جوانش به سفر آمده، همسری که به نظر می‌آید معمولی باشد.در صحبت‌ها از تحت نظر بودن سیمور توسط روانپزشک صحبت به میان می‌آید و در آخر داستان، سیمور در حالی که یک نیمروز عالی و معمولی را لب ساحل گذرانده به داخل اتاقش در هتل می‌آید، اسلحه کوچکش را بر می‌دارد و به شقیقه‌اش شلیک می‌کند.بعد از این داستان و حتی بیشتر از این داستان، پررنگ‌ترین حضور سیمور در داستان طولانی فرنی و زویی است.در این داستان، در حالی که 7  سال از مرگ سیمور می‌گذرد خواهر کوچک 20 ساله‌اش فرنی دچار یک بحران عرفانی می‌شود، مادر به زوئی که 24 سال دارد و کوچکترین پسر خانواده است با نگرانی می گوید که بهتر است فرنی را پیش روانکاو ببرند که ناگهان فرنی به او هشدار می‌دهد که «فکر کن روانکاوی چه فایده‌ای برای سیمور داشت!» و خطاب به مادرش ادامه می‌دهد:«اگه نمی‌تونی یا نمی‌خواهی به سیمور فکر کنی، صاف برو به یه روانکاو بی سواد تلفن کن. همین کار روبکن. به یه روانکاو تلفن کن که تخصص اش تطبیق دادن مردم با لذت‌‎های تلویزیون، مجله لایف هر چهارشنبه، سفر اروپایی، بمب هیدروژنی، انتخابات ریاست جمهوری، صفحه اول تایمز، مسولیت انجمن اولیا مربیان وست پورت و بندراویستر بی و خدا می‌دونه چه چیزهای به طرز باشکوهی عادی ای یه، برو این کار روبکن و من برات قسم می‌خورم که در عرض کمتر از یک سال فرنی یا توی دیونه خونه است یا داره با یه صلیب آتشین تو دستش، تو یه بیابون خراب شده می‌گرده.»و درست همین جای داستان است که دغدغه اصلی از این نوشته آشکار می‌شود انواع روان درمانی ها و روان درمانگرها می‌توانند چه بلایی بر سر نابغه‌ها و آدم‌های غیر معمولی بیاورند؟اگر شما هم مثل من در این مورد دغدغه زیادی داشته باشید شاید فکر کنید که خب یک روانکاو غیر معمولی یا نابغه احتمالا می‌تواند برای فرنی حداقل بی خطر باشد، چیزی که زوئی هم در چند خط پایین تر به آن فکر می‌کند اما در نهایت می‌گوید «ولی هیچ کس را نمی‌شناسم.» و دوباره یاد خطرهای این کار می‌افتد «اگر یه روانکاو فرویدی، التقاطی یا کاملا معمولی باشه ...{فرنی} وقتی که از جلسه تحلیل دربیاد وضعش حتی از سیمور هم بدتره.»به یه روانکاو تلفن کن که تخصص اش تطبیق دادن مردم با لذت‌‎های تلویزیون، مجله لایف هر چهارشنبه، سفر اروپایی، بمب هیدروژنی، انتخابات ریاست جمهوری... و خدا می‌دونه چه چیزهای به طرز باشکوهی عادی ای یه2/دوستی داشتیم که به خاطر سردرد و بعد تحریک شدن سینوزیت‌هایش از این دکتر به آن دکتر می رفت، دکترها به محض شندین علائمی همانند درد در پیشانی، فین فین و ... با قاطعیت می ‌گفتند که این میگرن است که سینوزیت شما را هم تحریک کرده، بعد از 2 سال معلوم شد پای سرطان  نادری به اسم سرطان استخوان صورت ( یا چنین چیزی) در میان است.قطعا نمی خواهم بگویم وضعیت روحی و روانی افراد غیر معمولی مثل سرطان است اما می‌خواهم بگویم که چطور وقتی یک پزشک 1000 بیمار مبتلا به میگرن را می‌بیند ممکن است در هزار و یکمی که بیماریش چیز دیگر و نادری است به اشتباه بیفتد یا واضح تر، وقتی یک روانشناس با 1000 مورد رفتاری که همگی  1 معنی را می‌دهنند روبرو می‌شود، چطور ممکن است به سادگی در مورد 1معنی رفتار 1 آدم غیر معمولی دچار سوتفاهم شود و این مساله می‌تواند فاجعه بار باشد.به راستی روان درمانی چه بر سر نابغه‌ها و غیر معمولی‌ها خواهد آورد؟  شما چه فکر می‌کنید؟</description><category>aysan.zarfam</category><author>aysan.zarfam</author><pubDate>Tue, 17 Sep 2019 17:47:20 +0430</pubDate></item><item><title>شما جیب ما را نزن من خودم 1 سال برایت اینترنت رایگان می‌خرم آقای دولت!</title><link>https://virgool.ir/@aysan.zarfam/شما-جیب-ما-را-نزن-من-خودم-یکسال-برایت-اینترنت-رایگان-میخرم-آقای-دولت-kv3g8ebgran6</link><description>رئیس جمهور در سخنرانی روز خبرنگاران گفت که هدیه دولت به خبرنگاران یکسال اینترنت رایگان است. در نگاه اول چیز بدی به نظر نمی‌آمد. خبرنگاری یکی از مشاغل سخت، کم درآمد و حساس است و اینترنت یکی از الزامات اصلی آن است، خبرنگاران قطعا چند برابر بیشتر از بسیاری مشاغل دیگر به اینترنت نیاز دارند. اینکه نهادهای مربوط برای دادن رفاه بیشتر به این گروه اقدام کنند چیز عجیبی نیست و به نظر خیلی هم خوب است.اما چه می‌شود که این اتفاق مثل یک سیلی به گوش خبرنگاران، دردناک می‌شود. ماجرا اینجاست : 1.سرچشمه آب را به روی شما بسته اند و شما مجبورید برای برداشتن آب کیلومترها پیاده بروید و بانکه تان را آب کنید و این بانکه سنگین را روی دوش بگذارید و دوباره برگردید تا به بقیه آب برسانید و به خاطر این کار هم با تهدیدات مختلف روبرو بشوید و بی احترامی بشنوید، بعد یکی از همان ها که در بستن آب دست داشته بگوید خدا قوت این قاقالی‌لی را هم بگیر در راه بخور قوت بگیری. حالا جای آب بگذارید دسترسی آزاد به اطلاعات.2.از دیدگاه بسیاری کارشناسان و در بسیاری آئین نامه ها و ... خبرنگاری شغل سخت و زیان آور است اخیرا دولت هم این مساله را به رسمیت شناخت ، یعنی باید در بیمه و مدت بازنشستگی ما تغییراتی به وجود بیاید تا ببینیم کی و چگونه عملی می‌شود، بعد وقتی می گویند اینترنت رایگان برای یکسال که فوقش می‌شود 300 هزار تومان، آدم می‌خواهد بگوید شما حقوق وحق بیمه و سنوات و بازنشستگیم را بر اساس قانون بده اصلا من 300 می‌دهم برای شما اینترت رایگان یکساله می‌گیرم.3.آزادی بیان، آزادی بیان، آزادی بیان...و آخر هم اینکه ما شکست خوردیم هزاران نفر همه این ها را فروختند به قاقالی لی و برای اینترنت رایگان ثبت نام کردند که هیچ اصلا انجمن صنفی خبرنگاران زنگ می زند که ما خودمات برایتان ثبت نام می کنیم. اگرچه یادمان نرود ممکن است هرجا ساندیس می دهند ، ساندیس خورها هم لباس همان گروه را  بپوشند و در صف بایستند.  الله و اعلم.</description><category>aysan.zarfam</category><author>aysan.zarfam</author><pubDate>Mon, 12 Aug 2019 17:42:46 +0430</pubDate></item><item><title>خانم کریستی، خانم مارپل؛ یا آگاتا به اندازه جین عاقل نیست</title><link>https://virgool.ir/@aysan.zarfam/خانم-کریستی-خانم-مارپل؛-یا-آگاتا-به-اندازه-جین-عاقل-نیست-akccmkuruqgj</link><description>کمتر کسی وجود دارد که خانم مارپل را نشناسد، حتی اگر رمان‌های آگاتا کریستی را دنبال نکرده باشید احتمالا مجموعه ها تلویزیونی برگرفته از رمان‌های آگاتا کریستی را دیده‌اید که شخصت اول آن خانم مارپل است.بسیاری از ما در آثار ادبی و هنری به دنبال ردی از خالق اثر هستیم، سال‌ها پیش در روزگاری که هنوز نفهمیده بودم یکی از طرفداران جدی رمان‌های کارآگاهی هستم و سَر سَری چند اثر کارآگاهی  خوانده بودم همیشه به دنیال رد پای شخصیت آگاتا کریستی در شخصیت خانم مارپل بودم. در حالی که این سرنخ کاملا اشتباه بود.جین مارپل، خانم مارپل و یا دقیق‌تر دوشیزه مارپل، زنی بسیار عاقل و متین، باهوش، زیرک، روستایی با زندگی بدون حاشیه و دیوانه بازی و خالی از رابطه‌های عشقی  با وضع مالی نه چندان خوب که تحت حمایت برادرزاده‌اش قرار دارد و کسی (حتی خودش) او را به عنوان کارآگاه خصوصی نمی شناسد و فقط زن باهوشی است که معماها را حل می‌کند، این زن احتمالا به جز در هوش، اشتراکات زیادی با آگاتا کریستی، خالقش، ندارد.نمی شود از دیوانه بازی‌هایش حرف نزد، او نوشتن رمان جنایی را اصلا برای روی کم کنی در یک شرط بندی شروع کرد، بعد از آن دیوانه بازی اش را در یک شکست عشقی و 11 رو ناپدید شدنش در حالی که صحنه سازی به گونه ای بود که او به قتل رسیده، به اوج رساند.برای توصیف آگاتا کریستی،نمی شود از دیوانه بازی‌هایش حرف نزد، او نوشتن رمان جنایی را اصلا برای روی کم کنی در یک شرط‌بندی شروع کرد، بعد از آن  این شخصیت معروف بریتانیا دیوانه بازی اش را در یک شکست عشقی و 11 رو ناپدید شدنش در حالی که صحنه سازی به گونه ای بود که او به قتل رسیده، به اوج رساند. از طرف دیگر ازدواج دومش و گشت گذارهای فراوانش در خاورمیانه(سوریه، مصر، عراق و ایران) و همچنین ترجیح سفر طولانی مدت به استانبول به جای امریکا،  با شخصیت آرام مارپل تناسبی ندارد.کریستی اگرچه به اندازه مارپل با هوش است اما به اندازه او عاقل نیست.برای گذاشتن نقطه پایان بر این نظریه اصلا همین کافی است که کریستی گفته شخصیت مارپل را از دوست مادربزرگ ناتنی اش الهام گرفته‌است.و اما خانم الیور...در برخی رمان‌های آگاتا کریستی از مجموعه هرکول پوآرو مثل شکار قاتل و یا ورق‌های روی میز، یک زن نویسنده رمان های جنایی و جود دارد، آریادنه اولیور زنی باهوش که کمی خل و چل به نظر می‌رسد، کمی دست و پا چلفتی است و اغلب ظاهر شلخته ای دارد، عجول است و نمی‌داند با موهایش چه کند. شخصیت اول رمان‌های اولیور یک کارگاه خارجی( فنلاندی) است (پوآرو هم خارجی بود) و اگرچه بسیار موفق و مشهور  است اما مقامات رسمی چندان جدی اش نمی‌گیرند اگرچه نمی توانند در برخی موارد هوش و زیرکی اش را تحسین نکنند.</description><category>aysan.zarfam</category><author>aysan.zarfam</author><pubDate>Fri, 09 Aug 2019 18:35:29 +0430</pubDate></item></channel></rss>