<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های گروه پژوهشی حقی</title><link>https://virgool.ir/feed/@ayobhaghi.ir</link><description>ما در گروه پژوهشی حقی در تلاشیم تا که اگر شما بخواهید و بر خواسته خود صبر و مداومت داشته باشید ، راه های آفرینش معجزه در زندگی را برایتان نمایان و هموار کنیم. ayobhaghi.ir</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 14:25:38</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/109905/avatar/VaVDsU.png</url><title>گروه پژوهشی حقی</title><link>https://virgool.ir/@ayobhaghi.ir</link></image><item><title>چرا از نظم و انضباط فراری هستیم؟</title><link>https://virgool.ir/@ayobhaghi.ir/چرا-از-نظم-و-انضباط-فراری-هستیم-ht3rujegunyr</link><description>شادمانی و کامیابی با جایگزین کردن نظم و انضباط به‌جای اشتباهات به وجود می‌آید ، و این امری بسیار ساده است.اما چیزی که مانع ایجاد جایگزین کردن نظم و انضباط به‌جای اشتباهات می‌شود ، «غفلت» است.همان‌قدر که انجام این کار ، یعنی جایگزین کردن نظم و انضباط به‌جای اشتباهات ساده است ، انجام ندادنش هم به همان اندازه ساده است.به عبارتی ، تنها دلیلی که باعث می‌شود تا بسیاری از انسان‌ها از دستیابی به کامیابی و نعمت‌ها محروم شوند، غفلت و سهل‌انگاری است.ناکامی ، میوه‌ی درختِ غفلت است ، خیلی‌ها غفلت را شبیه به عفونت می‌دانند که اگر سریع جلوی آن گرفته نشود تمام بدن را فرا می‌گیرد.شاید اگر بخواهم خیلی ساده و خودمانی مهم‌ترین دلایل فرار از نظم و انضباط در امور و روی آوردن به تعلل در انجام آن‌ها را نام ببرم ، بتوانم این دلایل را در ۴ دسته خلاصه کنم :دلیل اول : صدای غفلتبسیاری مواقع دلیلِ فرار از نظم و انضباط در امور و روی آوردن به تعلل در انجام آن‌ها ، این صدای درانی است که می‌گوید :بابا لذتتو ببر! بیخیالِ نظم .ای بابا سخت نگیر به خودت ، فعلاً حالشو ببر تا بعد .درواقع این همان صدای غفلت است.دلیل دوم : ترس از شکست استخیلی مواقع دلیل مهم تعلل در انجام کارهایمان و پشت گوش انداختن آن‌ها ، ترس از شکست است. از این می‌ترسیم شاید نتوانیم فلان کار را به‌خوبی انجام بدهیم ، یا شاید خراب‌کاری کنیم و از این دست فکرها.دوستان عزیزم ، اقدام و عمل ترس را از بین می‌برد و بلاتکلیفی و تعلل بدتر به ترس میدان می‌دهد. پس اصلاً ترس نمی‌تواند دلیلی منطقی برای تعلل در انجام کارها و به تأخیر انداختن آن‌ها باشد.دلیل سوم روی آوردن به تعلل ،کمال‌گرایی استخیلی مواقع ما به بهانه کمال‌گرایی ، عیب‌های تعلل و کوتاهی کردن در انجام امور را با یک حُسن با نام «من کمال‌گرا هستم» تبدیل و توجیه می‌کنیم.به نظر من می‌شود گفت ، کمال‌گرایی یعنی : تبدیل عیب به حُسن . یعنی توجیه کردن.به بیانی ساده ، ما برای اینکه تعلل ، غفلت و کوتاهی کردن‌هایمان برای انجام امور را توجیه کنیم ، می‌آییم می‌گوییم :« من کمال‌گرا هستم و فعلاً شرایط مناسب برای انجام فلان امور یا فلان کار نیست.»و نهایتاً چهارمین دلیل تعلل در انجام کارهایمان ، صبر نداشتن استدر بسیاری از مواقع ، عجول بودن و ناشکیبایی ، و این انتظارِ اشتباه که سریع به نتیجه دلخواه برسیم ، باعث می‌شود تا دست از تلاش برداریم.صبور نبودن و عجول بودن ، به‌راحتی می‌تواند تلاش را به تعلل ، نگرانی و نهایتاً شکست تبدیل کند.امیدوارم که همگی به این واقعیت پی ببریم که شادمانی و کامیابی با جایگزین کردن نظم و انضباط به‌جای اشتباهات به وجود می‌آید.منبع : سایت گروه پژوهشی حقی</description><category>گروه پژوهشی حقی</category><author>گروه پژوهشی حقی</author><pubDate>Tue, 14 Jan 2020 20:54:57 +0330</pubDate></item><item><title>سه تا چیز خیلی صدا می دهد</title><link>https://virgool.ir/@ayobhaghi.ir/سه-تا-چیز-خیلی-صدا-می-دهد-x4hggi1zmf7b</link><description>سه تا چیز خیلی صدا می دهداین جمله ، مثالی بود که سال ها پیش زمانی که دانشجوی کارشناسی بودم ، یکی از اساتیدم در خصوص برخی از افراد به ظاهر عالم بیان کرد .مثال چنان برایم جالب و آموزنده بود که از آن زمان تا به حال ملکه ذهنم شده و همیشه سعی کرده ام در زندگی ام لحاظش کنم.این روزها هر کدام از ماها که ۲ تا مقاله یا ۲تا کتاب می خوانیم ، خود را در آن زمینه صاحب نظر می دانیم ، و نظرات سایرین را رد و در خیلی مواقع به باد تمسخر می گیریم. کاش فقط به صاحب نظر بودن اکتفا کنیم ؛ خیلی هایمان گستاخی را به جایی می رسانیم که حتی نظریه بزرگان آن حوزه را هم بدون سند و مدرکی متقن و تنها بر اساس توهمات ذهنی خودمان ، مورد تاخت و تاز نقدهای غیرمنصفانه و بعضا توهین آمیز قرار می دهیم.البته نقد بد نیست ، اما به شرطی که اولا اصول نقد کردن را رعایت کنیم و ثانیا نقدهای ما بر اساس استنادهای علمی باشد و نه توهمات.هر زمانی که با چنین مواردی که کم هم نیست مواجه می شوم، ناخودآگاه یاد آن مثال استادم میفتم که می گفت:سه تا چیز خیلی صدا می دهد :خُرده شیشهخُرده پول ( سکه )خُرده علماگر دقت کنید صدای یک مشت خُرده شیشه ، همیشه گوش خراش است. به بیانی چند تکه شیشه شکسته سر و صدایی ایجاد می کند که هیچ وقت چندصدمتر مکعب شیشه سالم ایجاد نمی کند.همین طور صدای چندتا سکه ۲۰۰ یا ۵۰۰ تومانی که توی جیب افتاده آن چنان زیاد است که خیلی مواقع باعث اذیت فردی می شود که آن سکه ها را با خود همراه دارد ، در صورتی که اگر چندین میلیون چک پول را داخل جیب هایتان داشته باشید ، صدایی شنیده نمی شود.خُرده علم هم دقیقا وضعیتی مشابه خُرده شیشه و خرده پول دارد. افرادی که چندتا مقاله و چندتا کتاب خوانده اند، آن چنان در برخی حوزه ها اظهارنظر می کنند که گویی سالیان سال همنشین نظریه پردازن بزرگ در آن حوزه بوده اند. جالب تر آنکه سریع القابی را هم به خود می چسبانند.یکی می شود آقای فلان یا خانم فلان . دیگری بنیانگذار فلان می شود و …خلاصه اینکه بایستی همگی سعی کنیم از افراد خرُده علم نباشیم که با سروصداهایمان باعث اذیت و آزار دیگران و همچنین زیر سوال بردن ارزش و اعتبار علوم واقعی شویم.منبع: سایت گروه پژوهشی حقی</description><category>گروه پژوهشی حقی</category><author>گروه پژوهشی حقی</author><pubDate>Sun, 05 Jan 2020 20:25:59 +0330</pubDate></item><item><title>آفرت-در زبان کُردی به معنای آفریننده است</title><link>https://virgool.ir/@ayobhaghi.ir/آفرت-در-زبان-کُردی-به-معنای-آفریننده-است-pudiqwzbtewn</link><description>موضوعی که درباره آن می‌نویسم بسیار اهمیت دارد  ،زیرا نوعی لمس کردن است ، نوعی درک عمیق است ، ولی بسیار ظریف‌تر و پیچیده‌تر.کلام من از قلب می‌آید و به سمت تو سفر می‌کند و اگر در دسترس باشی ،دقیقا به قلب تو می‌رسد.قبل از اینکه شروع به خواندن کنید،از شما می‌خواهم به‌عنوان یک زن یا یک مرد به حرف‌های من گوش ندهید،زیرا حرف‌های مرا نمی‌شنوید،از شما می‌خواهم به‌عنوان یک وجود هوشیار و آگاه به حرف‌های من گوش دهید تا بتوانیم در آخر به‌دوراز هرگونه تعصب به نتایجی درست دست پیدا کنیم.می‌خواهم در مورد اشرف آفرینش خداوند یعنی زن صحبت کنم ، کسی که در ادبیات بسیار به خالقش شبیه است،زیرا بارزترین صفت زن آفریننده بودن و خالق بودن است.در زبان کُردی به دختری که هنوز ازدواج نکرده است آفرت گفته می شوداما قبل از اینکه به سراغ مقوله زن بروم به نکاتی باید اشاره‌کنم:زندگی چنان اسرارآمیز است که دستان ما نمی‌تواند بلندای آن را لمس کندو چشمان ما نمی‌تواند به اسرار عمیق نگاه کند.دو بُعدِ مهمِ جهان هستی زنان و مردان هستند،زن یک راز است ، مرد یک راز است ،و تمام کائنات یک راز است.تلاش برای سر درآوردن از این راز بسیار بیهوده است،بهتر است که از حضور در جهان لذت ببری تا اینکه سعی کنی آن را درک کنی،درنهایت انسانی که سعی می‌کند زندگی را بفهمد یک احمق است و انسانی که سعی می‌کند از زندگی لذت ببرد خردمند است.برای ایجاد یک جامعه خوشبخت،باید به فکر خوشبختی زنان بود.اوشوبرای ایجاد یک جامعه زنده،زن می‌تواند کمک عظیمی باشد،زن با مرد تفاوت دارد ولی نابرابر نیست،او همان‌قدر با یک مرد برابر است که هر مرد با مرد دیگر.زنان استعدادهای خاص خودشان را دارند،که شکوفایی و پرورش درست این استعدادها موردنیاز مطلق داشتن جامعه‌ای شاد،سالم و خوشبخت است ،مثلا اگر مرد امکان هوشمندی دارد،زن کیفیت عشق دارد،این به آن معنی نیست که زن نمی‌تواند هوشمند باشد فقط باید به او فرصتی داده شود که آن را پرورش دهد.زن با عشق خلق‌شده،زن مهربانی بیشتر،ادراک بیشتروقدرت انعطاف‌پذیری بیشتری دارد(توجه کنید،می گویم قدرت انعطاف‌پذیری،انعطاف‌پذیری زن در امور مختلف از قدرت فهم و ادراک اوست نه از روی ضعف).پول درآوردن به‌تنهایی کافی نیست،موفق شدن به‌تنهایی کافی نیست، داشتن خانه‌ای زیبا ضروری‌تر است،و زن این ظرفیت و توانایی را دارد که هر منزل را به خانه تبدیل کند،زیرا زن می‌تواند آن را با عشق پر کند.چنین خصوصیاتی می‌تواند به مرد آرامش ببخشد، به بچه‌ها احساس اعتماد و امنیت بدهد و درنتیجه چنین خصوصیاتی می‌تواند جامعه‌ای پویا ،خلاق،امن و خوشبخت بسازد.یک زن هرکه باشد یک مادر است،اما پدر یک صفت اختراع‌شده است،طبیعی نیست ولی مادر بودن بخش جدایی‌ناپذیر از وجود ‌یک زن است،مرد تا فرزندی نداشته باشد،تا فرزندش را در آغوشنگیرد، نمی‌تواند معنای پدر بودن را به‌درستی درک کند،حتی اگر تصویری از این مسئولیت در ذهن داشته باشد.اما یک زن برای درک حس مادرانه نیازی نیست که حتما فرزندی داشته باشد زیرا مادر بودن حسی است که در وجود یک زن جاری است و نیازی نیست که حتماً یک زن فرزندی داشته باشد تا بتواند مادر خوبی باشد.و دقیقا جهان در حال حاضر به این بُعد از حس مادرانه که در وجود زن جاری است نیاز دارد تا بتواند بار دیگر از حس مادرانه زن گرم شود ،امن شود و جایی برای یک زندگی خوب باشد.اگر به تمام نکات گفته‌شده عمیق بنگریم و به اهمیت و اساس آفرینش زن دست پیدا کنیم،و به فکر پرورش درست زنانگی‌های یک زن باشیم،می‌توانیم دنیایی بهتر بسازیم.زنان آگاه قدرت و ظرفیت عظیمی برای ساختن یک جامعه سالم و خوشبخت دارند و این ظرفیت می‌تواند زمین را به بهشت تبدیل کند.داشتن جامعه‌ای زیبا درگرو حضور زنانی است که نگرش زنانه خود را پرورش داده‌اند و به زنانگی‌شان افتخار می‌کنند،مطمئنا زنی که آرزو می‌کند کاش یک مرد بود،از قدرت زنانگی‌اش بی‌خبر است.نکته مهم:نیازی نیست پس از خواندن این مقاله به این فکر کنید که زن برتر است یا مرد، این فکر ازآنجا ناشی می‌شود که شما زن و مرد را دو گونه جدا می‌پندارید،درحالی‌که زن و مرد به یک  بشریت تعلق دارند و هردو کامل‌کننده هم هستند.هردو به هم نیاز دارند،فقط وقتی‌که باهم هستند تمامیت دارند و کامل‌اند،زیرا فقط زن و مرد می‌توانند به هم کمک کنند تا کامل باشند،و اگر این کمال در بین زن و مرد اتفاق بیفتد، مطمئناً جامعه نیز به راه رشد و کمال دست پیدا می‌کند.برای داشتن جامعه خوشبخت حضور زن و مرد آگاه لازم و ضروری است.با آرزوی داشتن جامعه‌ای سالم ،شاد و خوشبختمنبع: سایت گروه پژوهشی حقی</description><category>گروه پژوهشی حقی</category><author>گروه پژوهشی حقی</author><pubDate>Sun, 29 Dec 2019 12:35:28 +0330</pubDate></item><item><title>این روزها همه سخنران و نویسنده هستیم</title><link>https://virgool.ir/@ayobhaghi.ir/این-روزها-همه-سخنران-و-نویسنده-هستیم-kw3kcjk4zlgc</link><description>سلام به شما دوستان ، زمان قدیم می گفتن هر کسی که از خونه طرد شده ، رفته و خواننده شده و از این حرف ها…این روزها دیگه اون جایگاه عوض شده . همه ی ما یا سخنرانیم ، یا نویسنده چند کتاب پرفروش  و یا حداقل ۱ یا ۲ گواهینامه بین المللی داریمواقعا چرا اینطور شده؟خیلی وقت بود که می خواستم در این خصوص صحبت کنم که متاسفانه به دلیل کمبود وقت امکانش نبود و خداروشکر می کنم که این فرصت به وجود اومد که بتونم در این برنامه ی موج معجزه در این خصوص صحبت کنم.اجازه می خوام همین اول صحبت هام این رو بگم که سخنران بودن و کتاب نوشتن فی النفسه کار بدی نیست و اتفاقا در صورت داشتن اطلاعات ، یک خدمت بزرگ به بشریت است.اما روی صحبت من با اون دسته از افرادیه که برای جلب توجه و جبران کمبودهای زندگیشون به سمت سخنرانی و کتاب نوشتن و گرفتن چندین گواهینامه به ظاهر بین المللیِ ۱۰ – ۲۰ هزارتومانی روی آوردن.برخی ها این روزها بخاطر ابراز وجود و جبران کمبودهایی در زندگیشون، شروع می کنن در یک حوزه ای به سخنرانی کردن. اصطلاحا به این افراد میگن سخنران خراب کن.دوستان عرض کردم برخی ها ، و این برخی ها ۲ نشانه بارز دارند که در ادامه به اون ها خواهم پرداخت.اولین نشانه چنین افرادی ، این هست که به دلیل اینکه هیچ کسی اون ها رو نمیشناسه ، و فکر میکنن که باید یک شبه مشهور بشن ، سریع دست به کار میشن و یک کتابی رو می نویسند ، که بعدها در رزوم خودشون بگن نویسنده کتاب پروفروش فلان… !!البته فقط ظاهرش کتابِ.چون اولا از نظر محتوا ، تهی.کاملا کپی شده ، حتی بدون کوچکترین تحلیلی.قلم و بیانی مبتذل و مفتَضَح.و لبریز از مطالب کلیشه ای.تنها به درد سبزی فروشی می خوره که بدیم سبزی رو با اون بپیچند. حداقل اینطوری کاغدهاش بیشتر از این حروم نمیشه.جالبتر اون که با پول دادن به انتشاراتی ها ، در قسمت تیراژ کتاب میزنند مثلا ۱۰۰۰تا و بعد کلا ۵۰تا چاپ میکنن.به قول آقای مهران مدیری، دیدم که میگم.و جالبتر از اون این که اون کتاب رو چندین بار تجدید چاپش میکنن که مثلا بگن پر فروشه.اما دومین نشانه سخنران خراب کن ها ، خریدن چندین گواهینامه مثلا بین المللی.من اسم هیچ گواهینامه ای رو نمیارم که خدای ناکرده سوءتفاهمی پیش نیاد.اما این رو عرض کنم که بیش از ۹۹درصد گواهینامه هایی که در داخل کشور به اسم گواهینامه های بین المللی به فروش میرسه ، تقلبی،بی ارزش و فاقد هرگونه معادل بین المللی است.اصلا بر فرض محال که اعتبار هم داشته باشند، قراره این گواهینامه ها چه اعتباری رو به ما بدن؟جالب اینجاست که خود ارائه دهنده های گواهینامه قید می کنند که این گواهینامه ها قابلیت معادل سازی ندارند.اگه مدرک برامون مهمه ، خُب چرا نمیریم از دانشگاه مدرک بگیریم؟این روزها که مثل سوپرمارکت دانشگاه ریخته. حداقل یه اعتبار ظاهری هم دارن.ببینید دوستان ، مدرک داشتن با سواد  داشتن دو مقوله ی کاملا جداست.خیلی ها هستند که مدرک دارند و فقط اسمشو یدک میکشن ،خیلی ها هم هستن که هم مدرک دارند و هم سواد اون رو.چرا همه جراحان مغز پرفسور سمیعی نشدن؟چرا همه روانشناسان فروید و گوستاو یونگ و امثال اینها نشدن؟دوباره عرض میکنم ، سواد چیزی فراتر از مدرکه.خواهش می کنم بیایم واقعیت ها رو بپذیرم و با انجام چنین کارهایی:اولا ، شأن و جایگاه خودمون رو پایین نیاریمو ثانیا ، به افراد توانمندی که در حوزه های مختلف در حال سخنرانی هستند بی احترامی نکنیم.در پایان این رو بایستی عرض کنم که باور کنید ، نوشتن کتاب و داشتن گواهینامه بین المللی به هیچ کس اعتبار نداده و نخواهد داد.مسیر خودمون رو درست انتخاب کنیم، واقعیت ها رو بپذیریم و در جهت رشد خودمون تلاش کنیم.با آرزوی موفقیت برای همه شما عزیزاندر پناه خداوند شاد و سربلند باشید.جهت دریافت فایل صوتی اینجا کلیک کنیدمنبع : سایت گروه پژوهشی حقی</description><category>گروه پژوهشی حقی</category><author>گروه پژوهشی حقی</author><pubDate>Wed, 25 Dec 2019 01:10:31 +0330</pubDate></item><item><title>خودشکن،آیینه شکستن خطاست</title><link>https://virgool.ir/@ayobhaghi.ir/خودشکنآیینه-شکستن-خطاست-aannvbnywa9q</link><description>?شاید ، البته شاید نه ، قطعا اکثر شما عزیزان ، حکایتی را که می‌خواهم نقل کنم ، از آن دست حکایاتی است که یا شنیده و یا خوانده‌اید. حکایت پیشرفت و شکست.واقعیتِ این حکایت ، واقعیت این روزهای خیلی از ماهاست ، واقعیتی که بایستی آن را پذیرفت و برای تحقق آن عزم را جزم و با اراده‌ای قوی پیش رفت.شاید به نحوی بشود این حکایت را مصداق همان بیتِ ارزشمندی دانست که منسوب به نظامی گنجوی است و می‌گوید:آینه چون نقش تو بنمود راست// خودشکن، آیینه‌ شکستن خطاستیکی از روزها وقتى کارمندان به اداره رسیدند، اطلاعیه بزرگى را در تابلوى اعلانات دیدند که روى آن نوشته‌شده بود:دیروز فردى که مانع پیشرفت شما در این اداره بود درگذشت.شما را به شرکت در مراسم تشییع‌جنازه که ساعت ١٠ در سالن اجتماعات برگزار مى‌شود دعوت مى‌کنیم.?در ابتدا، همه از دریافت خبر مرگ یکى از همکارانشان ناراحت شدند ، امّا پس از مدتى، کنجکاو ‌شدند که بدانند کسى که مانع پیشرفت آن‌ها در اداره مى‌شده چه کسی بوده است؟آیا او را می‌شناسند؟اصلا چطور مشخص‌شده است که آن فرد مانع پیشرفت بوده است؟این کنجکاوى، تقریباً تمام کارمندان را ساعت رأس ساعت ١٠ و حتی برخی ها را زودتی به محل سالن اجتماعات کشاند. رفته رفته که همه کارمندان اضافه می شدند و جمعیت زیاد مى‌شد ، هیجان هم بالا مى‌رفت.همه پیش خود فکر مى‌کردند: این فرد چه کسى بود که مانع پیشرفت ما در اداره بود؟کارمندان در صفى قرار گرفتند و یکى یکى نزدیک تابوت مى‌رفتند و وقتى به درون تابوت نگاه مى‌کردند ناگهان خشکشان مى‌زد و زبانشان بند مى‌آمد.آینه‌اى درون تابوت قرار داده شده بود و هر کس به درون تابوت نگاه مى‌کرد، تصویر خود را مى‌دید. نوشته‌اى نیز بدین مضمون در کنار آینه بود:” تنها یک نفر وجود دارد که مى‌تواند مانع رشد شما شود و او هم کسى نیست جزء خود شما. شما تنها کسى هستید که مى‌توانید زندگى‌تان را متحوّل کنید. شما تنها کسى هستید که مى‌توانید بر روى شادى‌ها، تصورات و موفقیت‌هایتان اثرگذار باشید. شما تنها کسى هستید که مى‌توانید به خودتان کمک کنید.زندگى شما وقتی‌که رئیستان، دوستانتان، والدینتان، شریک زندگی‌تان یا محل کارتان تغییر مى‌کند، دستخوش تغییر نمى‌شود. زندگى شما تنها فقط وقتى تغییر مى‌کند که شما تغییر کنید، باورهاى محدودکننده خود را کنار بگذارید و باور کنید که شما تنها کسى هستید که مسئول زندگى خودتان مى‌باشید.مهم‌ترین رابطه‌اى که در زندگى مى‌توانید داشته باشید، رابطه با خودتان است. خودتان را امتحان کنید. مواظب خودتان باشید. از مشکلات، غیرممکن‌ها و چیزهاى ازدست‌داده نهراسید. خودتان و واقعیت‌هاى زندگى خودتان را بسازید.دنیا مثل آینه است. انعکاس افکارى که فرد قویاً به آن‌ها اعتقاد دارد را به او بازمی‌گرداند. تفاوت‌ها در روش نگاه کردن به زندگى است. “این حکایتی که شما عزیزان خواندید ،  برای من بسیار ارزشمند و حتی می‌توانم بگویم مقدس است ، چون‌که اولین تلنگری که توی زندگی خوردم ، پس از خواندن این حکایت بود.دیروز داشتم تورقی بر خاطرات گذشته‌ام می‌زدم که اتفاقی به این حکایت برخورد کردم و احساس کردم خالی از لطف نیست که آن را با شما عزیزان به اشتراک بگذارم. برای دوستانی که قبلا شنیده یا خوانده‌اند ، یک یادآوری است و برای سایر عزیزان هم تجربه‌ای نو است.منبع: سایت گروه پژوهشی حقی</description><category>گروه پژوهشی حقی</category><author>گروه پژوهشی حقی</author><pubDate>Mon, 23 Dec 2019 13:30:35 +0330</pubDate></item></channel></rss>