https://virgool.ir/feed/@aynzallamifa2026-11-13 00:25:33https://files.virgool.ir/upload/users/4197251/avatar/BofCnx.jpghttps://virgool.ir/@aynzallamihttps://virgool.ir/@aynzallami/نیمه-شب-آخر-wvyzmqj8igfmباران آرام شروع کرده بود. قطره‌ها مثل صدای پیانو روی شیشه می‌نشستند و در سکوت اتاق می‌پیچیدند. همه‌چیز بوی خیس گرفته بود؛ بوی خاک نم‌خورده، بوی بارانی که انگار از دل غم‌های قدیمی آسمان می‌ریخت. من نشسته بودم پشت پنجره، روی همان صندلی چوبی قدیمی که صدای ترک خوردنش مثل آهی کوتاه به گوش می‌رسید.ساعت دیواری درست بالای سرم بود، عقربه‌ها کش می‌آمدند، کند و بی‌حوصله. از دوازده گذشته بود. همه‌ی خانه خاموش، همه‌ی خیابان ساکت. تنها نور، از چراغ زرد انتهای کوچه می‌آمد؛ نوری که میان باران می‌لرزید، درست مثل من.روی میز کوچک کنار دستم، لیوان نیمه‌خالی چای جا خوش کرده بود. بخار نداشت، گرمایش هم رفته بود، مثل همه‌چیزهای دیگر. از صبح هزار بار برداشته بودمش، هزار بار دوباره گذاشته بودم. مزه‌اش نه تلخ بود نه شیرین، فقط بی‌معنا.چشمم به دیوار افتاد، همان دیواری که عکس‌های او زمانی رویش بودند. حالا جایشان فقط چند میخ زنگ‌زده مانده بود. عجیب بود که حتی جای خالی قاب‌ها هم درد می‌آورد. انگار نبودن، خودش یک حضور سنگین داشت.یادم آمد اولین باری که او وارد همین اتاق شد. باران می‌بارید، درست مثل حالا. خیس بود و با خنده‌ای نصفه گفت: «بارون همیشه منو میاره سمت تو.» آن جمله در ذهنم حک شد. حالا باران باز آمده بود، اما او نه.دستم بی‌اختیار در جیبم رفت. کاغذی مچاله بیرون کشیدم. همان نامه‌ای که هرگز کامل نشد. رویش با خطی لرزان نوشته بودم: «کاش می‌ماندی…» فقط همین. سه کلمه، اما هر بار که نگاهشان می‌کردم انگار هزار بار قلبم شکسته می‌شد.صدای رعد از دور آمد. پرده‌ها لرزیدند. همه‌چیز انگار می‌خواست یادم بیاورد که هنوز زنده‌ام، اما بدون او. بلند شدم. پاهایم سنگین بودند، اما به سمت کتابخانه رفتم. انگشت کشیدم روی جلد کتاب‌هایی که زمانی با هم خوانده بودیم. بعضی‌هایشان هنوز بوی دست‌هایش را داشتند، یا شاید من این‌طور خیال می‌کردم.نفسم گرفت. برگشتم سمت میز. کاغذ را روی شعله‌ی شمع گرفتم. آتش اولش کوچک بود، بعد بالا کشید، کلمات را بلعید. دیدم چطور «کاش می‌ماندی…» پیچید و سوخت و به خاکستر تبدیل شد.اشک توی چشم‌هایم جمع شد، اما نریخت. عجیب بود، سبک شدم. نه این‌که غم‌ها تمام شوند، نه… اما فهمیدم نبودن او دیگر قرار نیست زخمی تازه باشد؛ قرار است بخشی از من بماند، درست مثل نیمه‌شب. تاریک، سنگین، اما گذرا.باران تندتر شد. پنجره را باز کردم. نسیم خنک زد به صورتم، قطره‌ها نشستند روی دست‌هایم. برای اولین‌بار بعد از مدت‌ها لبخندی کمرنگ آمد روی لبم. نه از شادی، از آرامشی تازه؛ از این‌که پذیرفته بودم.سرم را به قاب سرد پنجره تکیه دادم. چشمانم را بستم. در دل تاریکی گفتم: «اگر روزی برگردی، من اینجا هستم. و اگر نه… من یاد گرفتم ادامه بدهم.»باران همچنان می‌بارید. شهر خوابیده بود. و من، میان تمام نبودن‌ها، جراتکردم به فردا فکر کنم.nz,allaminz,allamiTue, 19 Aug 2025 10:06:39 +0330https://virgool.ir/@aynzallami/آنگاه-که-ماه-بالا-می-آید-gjn4q1dsg22uنیمه‌شب برای من مثل آینه‌ای سیاه است؛ آینه‌ای که نه تصویر چهره‌ام را نشان می‌دهد، نه نور ستاره‌ها را، فقط غم‌ها را بازتاب می‌کند. همین ساعت است که نبودن‌ها، مثل موجی خفه، از دل تاریکی بیرون می‌آیند و روی قلبم می‌نشینند.سکوت نیمه‌شب ترسناک نیست، اما سنگین است. آن‌قدر سنگین که انگار روی سینه‌ام وزنه‌ای گذاشته‌اند. همه‌چیز یادم می‌آید؛ تمام خنده‌هایی که دیگر تکرار نمی‌شوند، تمام دست‌هایی که دیگر در دسترسم نیستند، تمام صداهایی که در خلأ محو شده‌اند. شب با بی‌رحمی خاصی این همه را جلوی چشمم می‌گذارد.در روز، نبودن‌ها میان شلوغی آدم‌ها گم می‌شوند، اما نیمه‌شب همه‌ی آن‌ها را مثل مهمان‌های ناخوانده دور من جمع می‌کند. دلتنگی، اسم‌ها را صدا می‌زند، خاطره‌ها را زنده می‌کند و قلبم را در میان گذشته‌ای که دیگر دسترس‌پذیر نیست، رها می‌سازد.نیمه‌شب برای من گاهی مثل باری از حرف‌های نگفته است. چیزهایی که هیچ‌وقت جرات گفتنشان را نداشتم، درست در این ساعت گلوی مرا می‌فشارند. دلم می‌خواهد با کسی در میان بگذارم، اما سکوت شب جوابم را می‌دهد: «هیچ‌کس اینجا نیست جز تو و غم‌هایت.»شاید همین است که نیمه‌شب بوی نبودن می‌دهد؛ نبودن آدم‌هایی که دیگر برنمی‌گردند، نبودن فرصت‌هایی که از دست رفته‌اند، نبودن آرامشی که جایش را بی‌خوابی‌های کشدار گرفته است.اما با همه‌ی این تلخی، نیمه‌شب یک حقیقت را هم یادم می‌دهد: این‌که هنوز زنده‌ام، هنوز حس می‌کنم، هنوز قلبم توان گریه کردن دارد. و شاید همین یعنی هنوز امیدی هست، حتی اگر در تاریک‌ترین ساعت شب پنهان شده باشد.اما در حقیقت من مرده ای با چشمانی باز هستم---nz,allaminz,allamiTue, 19 Aug 2025 09:49:19 +0330