https://virgool.ir/feed/@aynazsaidiiدنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ، ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ?fa2026-11-12 04:35:00https://files.virgool.ir/upload/users/361212/avatar/TkSABS.jpeghttps://virgool.ir/@aynazsaidiihttps://virgool.ir/@aynazsaidii/خوش-بینی-rup14rkrcbx8شخصيت درونی من به گونه‌ای ست كهاگر محكوم به مرگ هم بشوم،همچنان آرامش خود را حفظ خواهم كردو حتی ممكن است شب قبل از اعدامشروع به آموختن زبان چينی كنم،تا در دام احساساتِ مبتذل و عوامانه ی خوشبينی و بدبینی نيفتم. شخصيت درونی من اين دو احساس را باهم ادغام كرده و از آنها فراتر می‌رود:من يك انسان بدبين هستم بخاطر آگاهی‌ام،اما خوشبينم بخاطر اراده‌ام...من در سقوط هم پرواز را دوست دارم...من اینگونه فکر می کنم که شاید بهشت همان جهنم خودمان باشد با کمی آب نبات یا برق نگاه کودک از دیدن عروسک هایش یا مربا های شیرین مادربزرگ...اصلا جهنم با اینها کیفی دیگر دارد...خب چه عیبی دارد به زندگی اینگونه بنگرم؟؟من نمی توانم مسیر باد را تغییر دهم مگر اینکه جهت بادبان را عوض کنم...گذشته هایم را می بخشمزیرا آنان همچون کفش های کودکیم نه تنها برایم کوچک اند بلکه من را از برداشتن گام های بزرگ باز می دارند..من همه چیز را در همان حفره بیخیالی وجودم سقوط داده ام.اعماق سیاه این حفره خبر از بیخیالی هایی می دهند که تعدادشان کم نیست ..شاید هم همه مغزم حفره شده و تمام اعماق وجودم بیخیالی...نمی دانم فقط آنقدر می دانم که من به همین حفره توخالی و پرنشدنی تا آخر عمرم نیاز دارم چون هیچ چیز ماندگاری نیست که بخواهم دستم را دراز کنم و بیخیالی هایم را نجات بدهم...یاد سهراب بخیر که گفت:قایقی خواهم ساخت... خواهم انداخت در آب... دور خواهم شد از این شهر غریب...اما من...قایقی نخواهم ساخت... غرق خواهم شد در دریای سکوت... و کمی دوری ز دنیا و اهالی اش... تا شاید قلبم به آرامش رسد... بعد این طوفان سهمگین دنیا... سیل حرف ها... جنگ فکر ها... و شنیدن صدای خرد شدن قلب ها... زیر پای آدم ها... :)آیناز سعیدیآیناز سعیدیTue, 08 Dec 2020 02:49:59 +0330https://virgool.ir/@aynazsaidii/ناگفته-هایی-با-خودم-zwlo0yh05qovسلام خودم...حالت چطور است؟؟ می دانم بی وفایی کردم چندی است ،سراغت را نمی گیرم حال آمده ام با دستی پر نمی دانم حوصله اش را داری یانه اما بیا کمی با هم خلوت کنیم.روزگار بچگی را به یاد داری؟آن روزها که تمام دغدغه مان این بود که سر ساعت با دوستانمان به بازی رویم و از اول کوچه تا انتهایش با دوچرخه هایمان مسابقه دهیم و شلیک قهقهه مان فضای کوچه را تیرباران کند ،نمی دانم شاید هم اعصاب همسایه اخمویمان را هدف می گرفت ‌.آن دشت گندمی که کمی آن طرف تر از خانه بود و همیشه میعادگاه قدم های پریشان من بود.حالا می فهمم چرا هرچه راه می روم پریشانی ام کم نمی شود گمان کنم یک قسمت از خودم را آنجا گرو گذاشتم! چادر نماز سفیدی که خیلی دوست داشتی حالا گوشه کمد غریبی می کند چقد ذوق می کردی موقعی که در هیاهوی باد می رقصید .باران که می آمد همه ساکت می شدند ،همه می فهمیدند باران حرمت دارد .دستمان را برای پیشواز بالا می گرفتیم و قطره های باران را سفت سفت به آغوش می فشردیم. شاید شعرخواندن هایمان زیر باران یکی از تراژدی ترین صحنه های فیلنامه بی سرانجام زندگی ام بود...حالا قد کشیدی، حالا بزرگ شدی خود جان...دیگر وقت دوچرخه بازی نداری ، دوچرخه ات حالا گوشه انباری است همان گوشه دنج همیشگی خاک میخورد و هر بار نگاه حسرت بار تو را به خود می بیند.دیگر همسایه اخمالوی غرغرو را نمی بینی. دیگر به پیشواز باران نمی روی ،پشت پنجره می ایستی و از راه دور دخیل می بندی به قطره هایش...حال دلت چطور است خود جان؟؟حرفی می زند ؟گلایه می کند؟بیچاره به هر در می زند من کر می شوم،لال می شوم،کور می شوم...به خود گذشته ام بگو دلم برایت تنگ است!اصلا چشد که رفتی!میشود بیایی و انقلابی کنی در این حال و احوال ناخوش؟؟می شود دوچرخه ام را با خودت بیاوری؟؟می شود کودکی ام را با خود بیاوری؟!می شود دستم را بگیری و با زور مرا در آن دشت گندم اسیر کنی!خود جان: همه‌ی ما آدم ها در زندگیمان یک "هیچ" داریم..."هیچی" که از همه پنهانش میکنیم ؛همه‌ی ما آدم ها یک "هیچ" داریم !همانکه باعث می شودموقع دلتنگی بغض کنیم...شاید هم به یاد خاطره‌های خوب ، باعث لبخندهای گاه و بی‌‌گاهِمان شود..._خوشا یاد کودکی مان✨آیناز سعیدیآیناز سعیدیWed, 18 Nov 2020 03:36:56 +0330https://virgool.ir/@aynazsaidii/اشتباه-kixobvdntskcدر تگ دریا گهر با سنگ هاست ، فخرها اندر میان ننگ هاستجویبار کوچکی نباش که به گودالی حقیر می ریزد و از بین می رود رودی باش که صبر گودالی کوچک را لبریز کنی و سرریز شوی ای از بزرگی و فروتنی. رودی باش که در مقابل دریای بزرگان سرافکنده نشوی و بپیوندی به ارجمندی حضرت دریا!!!چشمانت را باز کن و سراب توخالی بخل را دور بزن تا نابود نشوی،رودی باش که سنگ های ناهموار را در طول مسیرت صاف و ساده کنی و آنان را با خود همراه کنی!به غرورت بها نده و به رودهایی بزرگ بپیوند که هرچه رود بزرگتر باشد تو را هم بزرگتر می کند .چه بسا که اگر سنگی را به رودخانه ای بیندازی چندان تاثیر ندارد،سطح آب اندکی می شکافد و موج بر می دارد صدای نامحسوس تاپ می آید اما همین صدا هم در هیاهوی آب و موج هایش گم می شود.اما اگر همان سنگ را در برکه ای بیندازی تاثیرش بسیار ماندگار تر و عمیق تر است.زندگی هم جویباری است در تلاطم فراز و فرودهای زمین ، گاهی در پستی لحظه های خوشی چنان زود می گذرد که فراموش می کنی کیستی و در کجایی و فقط کافیست در یک لحظه منحرف شوی از خوشی های زندگی آنگاه که آن مسیر را گذراندی دیگر راه رفتنی به بلندی نیست و این است آغاز نابودی تو!!اما در همین لحظه های مملو از یاس و ناامیدی کورسوی امیدی هویدا می شود و تو به خاطر می آوری که رود های دیگری هم هستند که در یک لحظه و در یک ثانیه منحرف شده‌اند و به تو ملحق می شوند آنگاه دیگر زمان باید دست به کار شود تا بفهمی که اشتباهاتت تنها ابتدای کار بوده‌اند تا لبریز شوی از تجربه و لابه لای ثانیه های عمرت به برکه ای آرام تبدیل شوی...بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین از گل باغ زمان خوشه تقدیر بچینبنشین تا که بشویی دل بیمارت را تا گلستان بکنی ریشه بیدارت رابنشین و عشق را در دل سنگت بنما نغمه سبز غزل را سوز داران بنواگرد پیری بنشان بر تن فرتوت زمان ناتوانی کن و چون مرد یل پیر بمانبنشین بر سر راه و اندکی اندیشه کن از برای زندگانی راستی را پیشه کنخوب و بد میگذرد سوی یسار تا به یمین بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین ??????آیناز سعیدیآیناز سعیدیTue, 17 Nov 2020 15:21:12 +0330