https://virgool.ir/feed/@avinakiani623fa2026-11-11 21:21:47https://files.virgool.ir/upload/users/1214430/avatar/6WTckT.jpeghttps://virgool.ir/@avinakiani623https://virgool.ir/@avinakiani623/نقطه-پایان-sgeumsnfbfzfهمه چیز به یک نقطه برمیگردد. نقطه ای که گذشته تکرار شد، دشمن های قدیمی که زمانی دوست بودند رو به روی هم قرار گرفتند، زخم هایی که فکر کرده بودیم فراموش شدند دوباره خونریزی کردند. همشون با یک اتفاق ساده شروع شدند، اتفاقی که شروعش ساده، ولی پایانش با مرگ یکی از ما تموم شد. اون فرد، من بودم. اگه بخوام بگم مقصر اصلی این مرگ کی بود، میتونم یک لیست بی پایان از آدم هایی را نام ببرم که منو به این نقطه رساندند ولی نفر اول اون لیست فقط یک نفر است. خودم! مثل یک صحنه ی جرم که در اون سلاح های مرگ بررسی میشود ولی تنها کسی که در نهایت مقصر شناخته میشود، قاتل است. من خودم را کشتم تا بتوانم زندگی کنم. میدانم، این جمله خیلی احمقانه ست ولی معنای پشتش،نه.وقتی زندگی برایت سرآغاز جدیدی را رقم می‌زند و تو خودت را در حالی میبینی که نمیتوانی به هیچ عنوان با اون شرایط کنار بیای، زمانی که درد ها به قدری وجودت را احاطه میکنند که حتی توان نفس کشیدن هم نداری.... چیکار میکنی؟ انتخاب من قوی تر شدن بود. یک انتخاب کاملا درست که با روش اشتباهی بهش رسیدم. با منطق اینکه همه چیز در نهایت به پوچی ختم میشه همه چیز را از خودم دریغ کردم. شادی؟ ارزشی ندارد وقتی آخرش به غم میرسی. غم؟ ارزشی ندارد وقتی سلامتی را ازت میگیرد. سلامتی؟ ارزشی ندارد وقتی روزی قرار است بمیری. همه چیز به پوچی ختم میشد. وقتی همه چیز ارزش خودش را از دست داد، زندگی هم رنگ باخت. دیگر هیچ چیز مهم نبود. هیچ چیز ارزش شادی و غم و احساسات رو نداشت. احساسات هم در نهایت پوچ بودند. من هنوز نتوانستم راه بیرون آمدن از این پوچی را پیدا کنم، کسی نتوانست متقاعدم کند انگار همه ته قلبشان به این باور دارند که واقعا همه چیز فانی و پوچ است ولی مجبورند برای ادامه زندگی به شاد بودن تظاهر کنند. البته که از عقاید متفاوت، استقبال میکنم. هدف از این نوشته فقط یک معذرت خواهی بود. به خود گذشته ام :) به دختری که نابودش کردم. به کسی که لایق زندگی کردن بود ولی من بهش پوچی را هدیه دادم. از ته قلبم، ازت معذرت میخوام. ImRileyImRileyThu, 29 Dec 2022 19:44:37 +0330https://virgool.ir/@avinakiani623/دوراهی-du60dndxwfn0مینویسم به یاد روزایی که با احساسات درهم ریخته می‌گذرند.....مینویسم از خشمی که وجودم را می‌سوزاند و غم از دست دادنی که وجودم را فرا گرفتهمینویسم از اینکه هیچ کس از اطرافیانم حالش خوب نیست:)مینویسم از نفس های عمیقی که برای دور کردن افکار سمی میکشم..... مینویسم از همه ی شکستگی هایی که هیچ کسی درک نمی‌کند و انتظار درک هم ندارم... همه ی این درد ها برمیگرده به یک نقطه، به یک شروع.... تصمیم گیری با احساسات! بزرگترین اشتباهی که هر کسی میتونه انجام بده. همیشه به خودم میگفتم اگر روزی صاحب فرزندی بشم یکی از مهم ترین چیزهایی که بهش یاد میدم، اینکه منطقی فکر کنه، که اولش به آخرش فکر کنه تا آخرش به اولش فکر نکنه.... ولی الان این متن رو اینجا به اشتراک میزارم برای کسایی که بین منطق و احساساتشون گیر کردن:) شاید فکر کنید آدم باید بعضی اوقات احساسی عمل کنه، ولی اشتباه میکنید. تصمیمی که بخاطرش مجبور شید منطقتون رو نادیده بگیرید هیچ وقت پایان خوبی نخواهد داشت......ImRileyImRileySat, 19 Feb 2022 19:50:06 +0330https://virgool.ir/@avinakiani623/برزخ-bkpulcj1gegdسیاهی دیدم را پر کرده بود...توی سیاهچالی از احساسات مچاله شده گیر افتاده بودم.همه جا تاریک بود.خاموش، ساکت....توی این تاریکی و سکوت همه چیز خیلی راحت تر بود... هیچ دردی نبود، هیچ غمی نبود... در واقع، هیچی نبود.دقایقی همین‌گونه به آن سکوت گوش سپردم....سکوتش برایم تکراری و حوصله سر بر نمیشداینجا کجاست؟جواب سوالم را می‌توانستم از اعماق ناخودآگاهم بشنوم : "پایان! پایان خط...، پایان همه چی، اینجا رو به روی من...." پس چرا به اون شکوهی که فکر میکردم نیست... آرامش را در وجودم حس میکردم، انگار ذره ذره در وجودم پخش می‌شد... انگاری که به قلبم لیدوکایین زده بودم!ولی این نمی‌تونست پایان من باشه...اینجا نباید آخر خط باشهآرزو هایم، رویا هایم، خاطراتم، عزیزانم،تلاش هایم، شکستن وهمه ی دوباره از نو چیدن های خودم در گذشته جلوی چشمانم نقش بستند....همه ی این ها نمی‌توانستند در این پایان خلاصه شوند.من هنوز آینده ای دارم که صدایم می‌زند... صدای قلبم را می‌شنوم که خودش را محکم به قفسه سینه م می‌کوبد، به من تشر می‌زند که بلند شوم، تسلیم نشوم. حتی شده برای بار آخر خستگی و این تاریکی را کنار بزنم و به دنبال نور بگردم.بوم بوم بوم....بیدار شو....بیدار شو.........بیدار شو!!.............. تاریکی رو به رویم خدشه دار شد... نور تاریکی را شکست... نور را می‌دیدم، رو به روی خودم!به سمت نور دویدم. در تاریکی چیزی در انتظارم نیست ولی این نور.... دستم را دراز کردم تا نور را بگیرم....حالا همه چیز را حس میکردم، تپش قلبم، گرمای نور، از بین رفتن آن آرامش خمار کننده....چشم هایم را باز کردم و به منظره ی اطرافم نگاه کردم. نور مهتاب به پنجره ی شیشه ی اتاقم می‌تابید. همش یک خواب بود ولی فراتر از خواب بود. اسمش را می‌گذارم ، برزخ!نویسنده : Avin.kImRileyImRileyThu, 28 Oct 2021 18:10:20 +0330https://virgool.ir/@avinakiani623/یک-سال-پیش-kbevkwkyxpdgزمستان یک سال پیش را به خوبی به یاد می‌آورم. انگار همین دیروز بود! روز هایی که با کلافگی صبح زود بیدار میشدم و درمورد کار های روزانه ام غر میزدم.بزرگترین آرزوی آن روز های من، این بود که بتوانم در خانه بمانم و استراحت کنم.هر روزی که از خواب بیدار میشدم فقط و فقط یک جمله در ذهنم تکرار میشد : "باز هم یک روز خسته کننده ی دیگر!" ?‍♀️تا اینکه یکی از همین روز ها، همه چیز تغییر کرد.یکی از همین روز هایی که با بی حوصلگی چشمانم را باز کردم و با کلافگی گفتم :" باز هم یک روز دیگر "، فهمیدم که دیگر هیچ چیز مثل قبل نیست!مدارس تعطیل بود و همه رسانه ها درمورد بیماری جدید کرونا که یک فاجعه می‌بود گزارش می‌دادند و من هنوز در شوک بودم.چه اتفاقی افتاده؟!روز های ابتدای کرونا به معنای واقعی فوق العاده بود. استراحت کردن در خانه، بیرون نرفتن....دقیقا همان چیز هایی بودند که میخواستم! اما کم کم شک کردم و از خودم پرسیدم آیا واقعا این همان چیزی بود که میخواستم؟ماه ها گذشت و زندگی سخت تر شد. هر روز که چشمانم را باز میکردم دوباره با کلافگی میگفتم : باز هم یک روز کسل کننده ی دیگر که باید توی خانه بگذرانم!هر روز افرادی میمردند و جمعیت کمتر میشد. دورهمی هایی که روزی از آنها فراری بودم تبدیل شدند به روز هایی که دیگر هیچ چیزی از آن ها به یاد ندارم ولی میدانم که مشتاقانه دلتنگ آن روز ها هستم.... :) از شخصی که آرزویش فقط و فقط استراحت بود تبدیل شدم به کسی که آرزو می‌کند بیماران کرونایی بهتر شوند، کرونا برود، دورهمی ها مجددا برگزار شوند، مدارس باز شوند، اطرافیان خود را ببینم. چگونه چیزی که بیشتر از همه میخواستم تبدیل شد به چیزی که بیشتر از همه ازش متنفر شده بودم؟این سوال، سوالی هست که این روز ها از خودم میپرسم و جوابی برایش پیدا نمیکنم.....درسته که هنوز جوابی برای این سوال پیدا نکردم ولی یک چیزی به خوبی برایم واضح است :در زمان حال زندگی کردن! در روزهای بدون کرونا، بدون اینکه لذتی از زمان حال ببرم فقط و فقط گلایه میکردم برای چیزی که نداشتم و وقتی آن خواسته به واقعیت پیوست حسرت روزهایی را میخوردم که گذشته بودند.اکنون هر روز که بیدار میشم بجای کلافگی لبخند میزنم و می‌گویم : باز هم روزی دیگر که در آن فرصت زندگی کردن دارم. کرونا یک بیماری بود همانند بیماری های دیگر اما من از آن چیزی را آموختم که زندگی من را تغییر داد ImRileyImRileyFri, 24 Sep 2021 18:47:02 +0330