https://virgool.ir/feed/@atiye.malekzahedifa2026-11-11 16:14:18https://files.virgool.ir/upload/users/82742/avatar/p4XkFu.pnghttps://virgool.ir/@atiye.malekzahedihttps://virgool.ir/@atiye.malekzahedi/بیست-بگیر-و-بیسواد-باش-mcox6un2vjb4چگونه نمره‌ی بیست، توهم دانش را در شما ایجاد می‌کند«شما امسال کنکور دارید باید همه‌ی وقت‌تون رو برای درس بذارید. مهمونی، مسافرت، کتاب غیردرسی خوندن تعطیل! بعد کنکور برای همه‌ی این کارها وقت هست.» این جملات مشاور مدرسه بود. 9سال پیش که تازه سوم دبیرستان را تمام کرده بودیم و کلاسهای پیش‌دانشگاهی شروع شده بود. بعد از ظهر همان روز، مشاور مدرسه با خانواده‌هایمان جلسه داشت. عین همان جملات را مشاور به مامانم گفته بود. با غول کنکور یک سال فاصله داشتیم و به قول اولیای مدرسه باید فکر و ذکرمان قبولی در کنکور می‌شد. اینگونه بود که ما فهمیدیم که نه فقط مسافرت‌های چند روزه بلکه چند دقیقه خواندن کتاب غیردرسی در هفته هم ممنوع است! چرا ؟ چون ما کنکور داشتیم. حتی اگر آن کتاب روانشناسی رشد یا فلسفه‌ی ارسطو بود. با این که این سرفصل‌ها را در کتاب درسی‌مان داشتیم ولی لزومی نداشت وقت‌مان را صرف‌شان کنیم چون کارهای مهم‌تری داشتیم. مدرسه ناخودآگاه به ما می‌گفت دلیلی ندارد بیشتر از کتاب جغرافیای دبیرستان از جغرافیای ایران بدانیم وقتی که قرار نیست از آن در کنکور استفاده کنیم. خواندن رمان و کتاب‌های داستان هم ناگفته مشخص بود که اشتباه است. آن روز پس از کمی غر زدن به مشاور مدرسه که خب ما دوست داریم سفر و مهمانی برویم مشاور هم گفت که:« خب بعد از کنکور برید. امسال سال مهمیه اگه خوب درس نخونین پشیمون می‌شید. مگه نمیخواین رتبه خوب بیارید؟ مگه نمیخواین رتبه زیر صد بیارید. ما پارسال 25 تا رتبه دو رقمی داشتیم یک نفر یه رقمی. امسال هم رو شما حساب کردیم.»آن روزها کنکور و قبولی را در دانشگاه بزرگ‌ترین و تنها دغدغه من بود. من آن زمان اعتقاد داشتم که اولیای مدرسه خیر و صلاح ما را می‌خواهند و همه‌ی توصیه‌هایشان را باید گوش کرد. به همین دلیل نصیحت مشاور مدرسه را پذیرفتم و دور تفریح، سفر و البته کتاب‌های غیردرسی را خط کشیدم. برنامه‌ی روزانه من در سال کنکور این گونه بود: 6صبح بیدار شدن از خواب و خوردن صبحانه، 6ونیم پوشیدن لباس مدرسه، 6و45 دقیقه رفتن به مدرسه، 7وربع رسیدن به مدرسه، 7وربع تا 7ونیم مراسم صبحگاه مدرسه، 7ونیم شروع کلاس‌ها، روزهای زوج تا ساعت سه بعد از ظهر در مدرسه می‌گذشت. تا می‌رسیدم به خانه و ناهار می‌خوردم ساعت 4 شده بود. بقیه ساعت‌های باقی مانده روز هم به حل تمرین‌ها و خواندن درس‌ها و آمادگی برای آزمون‌های ماهانه سنجش می‌گذشت. آزمونهای تستی‌ای که قرار بود رستگاری بزرگ یعنی قبولی در کنکور را برای من به ارمغان آورد. شب‌ها ساعت 10 می‌خوابیدم و آماده‌ی روزی شبیه به روز قبل می‌شدم. یکشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها هم از 6صبح برنامه همین بود. فقط به جای سه، ساعت 6عصر تعطیل می‎‎شدیم و وقتی به خانه می‌رسیدم دراز کشیدن جلوی تلویزیون و دیدن «ساختمان پزشکان» را به هر کار دیگری ترجیح می‌دادم. خسته‌تر از آن بودم که کتابی در دست بگیرم یا تمرینی حل کنم. روزهای سه‌شنبه اما با کل روزهای هفته فرق داشت. یک روز تعطیل وسط هفته که نه در اختیار برنامه مدرسه بودم و نه هیچ یک از اعضای خانواده تا عصر خانه بودند که به من تذکر بدهند که کمتر بخوابم و بیشتر درس بخوانم تا رتبه‌های سنجش بهتر بشود. می‌توانستم از این موقعیت استفاده کنم و درس را بپیچونم و به خواب و دیدن تلویزیون زمانم را بگذارنم اما من عذاب وجدان روزهای یکشنبه و پنجشنبه را که بعد از مدرسه درس نمی‌خواندم داشتم. این گونه بود که سه‌شنبه‌های بدون مدرسه به تست و تمرین گذشت. بیشتر جمعه‌ها هم به آزمون‌های 4گزینه‌ای و آمادگی برای هفته بعد می‌گذشت و خبری از استراحت و تفریح نبود. در همه‌ی این روزها، هر وقت نگاهم به کتاب‌های خوانده نشده کتابخانه می‌افتاد با خودم می‌گفتم بعد از ساعت 12روز شنبه14تیر 90، وقت برای خواندن همه‌یشان را دارم. درست مثل سیندرلا که تا ساعت 12 وقت داشت که خودش را به شاهزاده ثابت کند و گرنه خوشبختی را از دست می‌داد. منم تا ساعت 12 روز کنکور می‌توانستم خودم را ثابت کنم و به خوشبختی برسم. کل پیش‌دانشگاهی فقط کتاب‌ها و جزوه‌های کنکور را خواندم. اگر می‌دیدم کسی از همکلاسی‌هایم نیز رمان یا مجله در دست دارم به او تذکر می‌دادم ای کاش وقتش را برای جزوه‌های تست عربی بگذارد نه کتاب‌های غیرضروری! این گونه بود که سال تحصیلی 89-90 بدون کتاب‌های غیردرسی گذشت البته این اتفاق خیلی هم نتیجه‌ی بدی نداشت. من با رتبه‌ی 250 کنکور انسانی وارد دانشگاه تهران شدم و در رشته‌ای که می‌خواستم تحصیل کردم. پیش‌دانشگاهی اگرچه من را برای کنکور آماده کرد اما من و خیلی از دانش‌آموزانی را که شرایطی شبیه به من داشتند به کتاب‌های درسی محدود کرد. تا این جای متن احتمالا همه‌ی کتاب نخواندن‌های من را به گردن مشاور و غول کنکور بیندازید البته آن‌ها تاثیر داشتند ولی من از سال‌های پیش از آن یاد گرفته بودم که کتاب آنقدرها هم به درد بخور نیست. نه فقط من بلکه بیشتر دانش‌آموزانی که تجربه‌ی تحصیل در سیستم آموزش و پرورش کشور را داشتند این گونه تربیت شده بودند.حالا که 12 سال دوره‌ی دانش‌آموزی را مرور می‌کنم همه‌ی روزها و سال‌ها کتاب درسی اولویت اصلی‌ام بود. معلم‌ها و کتاب درسی همین را می‌خواستند. بگذارید مثالی بزنم من عاشق درس تاریخ بودم. از چهارم دبستان که تاریخ به برنامه‌ی درسی اضافه شد همیشه 20 می‌گرفتم. درس‌های داده نشده را جلو‌جلو می‌خواندم. اسم همه‌ی پادشاهان و سلسله‌هایشان را حفظ بودم البته آن‌هایی که در کتاب درسی آمده بود. هیچ اطلاعات دیگری خارج از کتاب تاریخ مدرسه نداشتم. نه اطلاعی داشتم و نه احساس می‌کردم که باید اطلاعاتی کسب کنم. در دبیرستان با این که در رشته‌ی انسانی درس خواندم اما هیچ وقت به ذهنم نرسید که باید کتا‌ب‌های تاریخی را که در آخر کتاب در فهرست منابع آمده بود بخوانم. فکر می‌کردم با دانستن نسبت ابوطالب با پیامبر اکرم(ص)، تاریخ اسلام را می‌دانم. همین که می‌دانم موسس سلسله صفوی را کیست پس یعنی تاریخ تشیع در ایران را بلدم. همین که می‌دانم محکوم‌شدگان دادگاه نورنبرگ را چه کسانی بودند پس یعنی به تاریخ معاصر تسلط دارم. البته مدرسه تلاش‌هایی در راستای کتاب خواندن ما می‌کرد اما بیشتر این برنامه‌ها به برنامه‌های فرمالیته و نمایشی در روز کتابخوانی یا دهه‌ی فجر محدود می‌شد. برنامه‌هایی که بیشتر رزومه‌ی مربی پرورشی را پر می‌کرد و عکس‌های قشنگی از اهدای کتاب به دانش‌آموزان در آلبوم مدرسه اضافه می‌کرد تا این که ما را کتاب‌خوان کند. نه کتاب‌ها جالب بود و نه تشویق‌های سر صف ما را مجاب می‌کرد که طبق گفته‌ی شعارهای کتاب فارسی، کتاب بهترین دوستمان باشد. همکلاسی‌هایمان دوست‌های بهتری بودند. با آنها بیشتر خوش می‌گذشت و دلیلی نداشت هم برای کتاب درسی وقت بگذاریم و هم برای کتابهای غیردرسی.در همه‌ی 12 سال تحصیل من اکثر اوقات نمره‌های بالای 18 می‌گرفتم و همین برای رضایت والدین و افتخار معلم‌ها کافی بود. وقت‌هایی هم که والدین ناراضی بودند و معلم‌ها از دستم ناراحت بودند زمانی بود که نمره‌ای کمتر از 18 گرفته بودم و همه‌ی مطالب درسی را کامل از بر نبودم. البته من آنقدرها هم با رمان و داستان بیگانه نبودم. نیمه‌ی اردیبهشت زمان سر زدن به نمایشگاه کتاب تهران بود. چند ساعتی در غرفه‌ی کودکان و نوجوان با مادرم می‌گشتم و با خرید 5،6 جلد به خانه برمی‌گشتیم. کتابها می‌ماند در کتابخانه تا تعطیلی مدارس. روزهای بلند تابستان زمان خوبی بود که در داستان‌های نویسندگان مطرح دنیا غرق شوم. همان تابستان‌های گرم بود که من را با چالز دیکنز، هانس کریستین اندرسون و... آشنا کرد. فرقی نمی‌کرد قهرمان داستان، شرلوک هولمز باشد یا آنشرلی. من در دنیای قهرمان غرق می‌شدم و منتظر بودم که ببینم قصه‌ی زندگی‌اش به کجا می‌رسد. برگ‌های درختان که زرد می‌شد شاهنامه به آخرش رسیده بود. مادرم رمان‌ها را جمع می‌کرد و در طبقه بالایی کتابخانه می‌گذاشت بابام طبقات پایینی کتابخانه را با کتاب‌های مدرسه پر می‌کرد.تا 18 سالگی مطالعات غیردرسی من به کتاب‌های خریداری شده از نمایشگاه کتاب محدود بود و دنبال مطالعات جدی‌ای در هیچ رشته و زمینه‌ای نبودم. خواندن همین کتاب‌های محدود هم من را به کتاب‌خوان حرفه‌ای بین هم سن و سال‌هایم تبدیل کرده بود. بابام افتخار می‌کرد که دخترش گوژپشت نتردام را در 14 سالگی خونده بود و من هم در مدرسه پز می‌دادم که من هم کتاب برباد رفته را خوانده‌ام هم فیلمش را دیده‌ام. البته بعد‌ه‌ها یادم گرفتم با رفتن به کلاس‌های زبان بهتر می‌توانم در کلاس‌های مدرسه خودی نشان بدهم و دانشم را به رخ بقیه بکشم. معلم‌ها کسانی که مثل زبان مادری انگلیسی صحبت می‌کردند بیشتر دوست داشتند تا آن‌ها که عاشق «پی‌پی جوراب بلند» بودند. از راهنمایی یاد گرفتم که تابستان‌ها می‌تواند با کلاس‌های زبان پر شود نه رمان‌های ممنوعه‌ی عاشقانه!19 سالگی هم مثل سال‌های قبل داشت سپری می‌شد. جای مدرسه را دانشگاه گرفته بود اما یک جای کار لنگ می‌زد. یکی از اولین روزهای دانشجویی اتفاقی وارد جمعی شدم که همه سال بالایی من بودند. بحث آنها جنبش دانشجویی فرانسه بود. از فرانسه‌ی نیمه دوم قرن بیست میگفتند. از تاثیر جنبش دانشجویی بر کارگران را حرف می‌زدند و من هاج و واج نگاه‌شان می‌کردم. من که خودم را استاد تاریخ می‌دانستم از حرف‌هایشان سردر نمی‌آوردم. من که دبیرستان تاریخ فرانسه را خوانده بودم. درباره جنگ‌های صد ساله، ناپلئون کبیر، مارشال دوگل و نقش فرانسه در جنگ‌های جهانی می‌دانستم اما چرا اینقدر با این بحث غریبه بودم. واقعیت این بود که من فقط بخش کمی از تاریخ فرانسه را بلد بودم ولی فکر می‌کردم به کل تاریخ فرانسه مسلط هستم. مدرسه توهم دانش زیاد را در من ایجاد کرده بود. بیست‌های درس تاریخ به من می‌گفت تو عالی هستی و نیازی به دانش دیگری نداری. حالا که وارد دانشکده‌ی علوم اجتماعی شده بودم می‌فهمیدم چقدر به تاریخ نیاز دارم. لازمه‌ی فهم دانش اجتماعی تاریخ است اما نه تاریخی که کتاب‌های مدرسه روایت می‌کرد. تاریخ هزاران شاخه دارد و من حتی تنه‌ی اصلی را هم کامل بلد نبودم.کجای راه را اشتباه آمده بودم. در کنکور سراسری تاریخ را 80درصد زده بودم. درصدی که به درصد تاریخ رتبه‌های تک رقمی کنکور نزدیک بود، پس در سال‌های قبل چی کار باید می‌کردم که نکردم. من به هدفی که خودم و مدرسه می‌خواستیم یعنی قبولی در دانشگاه تهران رسیده بودم. ما اصلا برنامه‌ای برای افزایش دانش و فهم تاریخ فرانسه نداشتیم پس طبیعی بود که من از جنبش دانشجویی فرانسه سر درنیاورم. هدف من رتبه سه‌رقمی بود که به آن رسیده بودم. روزهای بعد در دانشگاه فهمیدم من نه تنها از تاریخ فرانسه درکی ندارم بلکه تاریخ ایران را هم درست نمی‌دانم. دانشجوی ارتباطات بودم اما فقط می‌دانستم اولین روزنامه‌ی ایران کاغذ اخبار نام داشته است. من حتی نمی‌دانستم در چند شماره و کجا چاپ شده است، مسائل پیچیده‌تر مثل این که محتوای کاغذ اخبار چی بوده و چرا چاپ شد که پیشکش!در 19سالگی فهمیدم چه اشتباه بزرگی را مرتکب شده بودم که کتاب نقش کمرنگی در زندگی‌ام داشته است. چقدر کتاب‌هایی که خوانده‌ام به من توهم فهم داده است! چقدر باید بیشتر کتاب بخوانم و کمتر در چهارچوب کتاب‌های درسی بمانم. من سال‌ها خطا کرده بودم و حالا وقت جبران بود.مدرسه از من نمره بیست بگیر خوبی ساخت، اما فرد عمیقی حتی در یک درس نساخت. معلم‌ها و والدینم مقصر بودند؟ شاید. اما بیش از این افراد، سیستمی که دانش‌آموز خوب را در معدل نهایی و رتبه کنکور تعریف می‌کرد مقصر بود. اگر از پدر و مادری دیگر متولد شده بودم یا در مدرسه‌ای دیگر هم درس میخواندم اوضاع تفاوت چندانی نداشت. البته باید خدا را شاکر باشم که مادرم هر سال من را به نمایشگاه کتاب تهران می‌برد، بابام از این که دخترش رمان می‌خواند خوشحال بود و البته مدرسه مسابقه کتابخوانی داشت. خوش‌اقبال بودم که ساکن پایتخت بودم و با کتابفروشی‌های معروف شهر نیم ساعت فاصله داشتم. اگر امروز به سال‌های مدرسه برگردم کمی در حرف‌های مشاور تردید می‌کردم و خودم را به کتاب‌های درسی محدود نمی‌کردم و منتظر روزی بعد از کنکور برای شروع کتاب‌های غیردرسی نمی‌ماندم.عطیه ملک‌زاهدیعطیه ملک‌زاهدیThu, 17 Sep 2020 22:28:21 +0430https://virgool.ir/@atiye.malekzahedi/فرهنگ-تجاوز-و-زنان-فلسطینی-tv4lswylddcdدر بسیاری از فرهنگها تجاوز نوعی آسیب اجتماعی یا حداقل انحراف اخلاقی ناپسند تعریف میشود. در کشورهای خاورمیانه فردی که مورد تجاوز قرار میگیرد به عنوان لکه‌ی ننگی در خانواده برچسب میخورد. در این فرهنگ تجاوز به یکی از زنان خانواده به معنی از بین رفتن آبروی همه‌ی اقوام و خویشان است. به همین دلیل مردم این فرهنگ دو راه را برای مقابله با این ننگ انتخاب میکنند. آنها نخست سعی میکنند از تجاوز جلوگیری کنند (با توصیه‌های دینی، اخلاقی و...) که هدف این نوشته نیست. اما اگر تجاوز رخ داد به روش دوم روی می‌آورند و برای حفظ آبرو سعی در مخفی نگه داشتن آن را دارند. همه‌ی تحلیلهایی که در حوزه فرهنگ تجاوز است در نقد یا تایید این دو روش است داستان تجاوز اما در فلسطین اشغالی متفاوت است:در پیشگفتار کتاب فراتر از واپسین آسمان مترجم توضیح میدهد که چگونه فرهنگ تجاوز به نفع اسرائیل عمل کرده است. او میگوید در سالهای اولیه اشغال فلسطین توسط صهیونیستها، اسرائیل تهدید میکرد که در صورت مقاومت فلسطینیها در خانه‌ها مردان را می‌کشند و به زنان تعرض میکنند. همین تهدیدها باعث میشود که بسیاری از روستاهای فلسطین در زمان کوتاهی خالی از سکنه شوند و ساکنان زمین‌های خود را به راحتی به اسرائیلیها بدهند و خود آواره شوند. در آن سالها مردان فلسطینی ترجیح میدادند که خانه‌ی خود را ترک کنند تا این که داغ تجاوز زنان‌شان را تحمل کنند. یک زن رزمنده فلسطینی میگوید:▫️«دفاع از زنان و دختران در مقابل متجاوزین فلسطینی کابوس مردان فلسطینی شده بود... مردها از جمله رهبران به طرز بیمارگونه‌ای نگران دفاع از شرافت زنان در مقابل اسرائیلی‌ها بودند. مردها حتی وقتی به مبارزه روی می‌آورند هدف عمده‌شان حفاظت از زنان بود نه مبارزه برای آب و خاک»اما پس از مدتی فهمیدند این شیوه افتادن به دام همان چیزی است که دشمن میخواهد. به همین دلیل شیوه‌ای دیگر را انتخاب کردند. مردم با وجود تهدیدهای اسرائیل در خانه‌ی خود ماندند و این بار تجاوز نه به معنی بی‌آبرویی بلکه نماد مقاومت تعریف شد. اگر تا پیش از دهه شصت میلادی زنی که مورد تجاوز قرار میگرفت نشانه‌ای از شکست و لکه‌دار شدن حیثیت خانواده فلسطینی بود در تعاریف جدید نماد صمد یا پابرجایی بود به طوری که زنی که مورد تجاوز قرار گرفته نماد زنان و مردانی شده است که در برابر حمله دشمن مقاومت کرده است.عطیه ملک‌زاهدیعطیه ملک‌زاهدیTue, 31 Mar 2020 02:05:34 +0430https://virgool.ir/@atiye.malekzahedi/در-قلمرو-مرگ-و-زندگی-tgxpfj6xgbtpبه بهانه شیوع کرونا، نگاهی به زندگی خانواده‌ای که سال‌ها با بیماری و مرگ زیستند.نقاشی از چهره‌های خواهران برونته چند روزی است که به دلیل شیوع کرونا، سایه‌ بیماری و مرگ در بسیاری از کشورهای دنیا افتاده است. این سایه سنگین سال‌ها بر سر خانواده‌ی کشیشی انگلیسی بود خانواده‌ای که حالا دخترانشان را با رمان‌های معروفشان می‌شناسیم. شارلوت، امیلی و آن ۳خواهر نویسنده‌ی خانواده‌ی برونته بودند که در قرن نوزدهم زندگی می‌کردند. زندگی آنها از همان کودکی با بیماری و مرگ گره خورده بود. وقتی آن فرزند ششم یک سال و نیمه بود مادرشان به دلیل زایمان‌های پی در پی و ضعف از دنیا رفت و پتریک پدر خانواده را با شش بچه‌ی قدم و نیم قد تنها گذاشت. زمانی نگذشته بود که دو دختر بزرگ خانواده ماریا و الیزابت بر اثر سل مردند. کشیش پس از همسرش ازدواج نکرد و به تنهایی وقت رسیدگی به فرزندانش را نداشت پس خاله برنول به کمک شوهر خواهرش به خانه‌ی برونته‌ها آمد. اقامت خاله برنول موقتی نبود او در خانه‌‌ی برونته ماندگار شد و اتاق خواهر فوت شده‌اش اتاق شخصی او شد‌. چند سال بعد خاله هم به خاطر بیماری از دنیا رفت. بیماری او هیچ وقت مشخص نشد ولی حدس زده می‌شد علت مرگش سرطان معده یا روده بوده. در تمام این سال‌ها پدرخانواده درگیر بیماری ریه و تنگی نفس بود. این علاوه بر بیماری روحی او یعنی افسردگی بود. سه خواهر برونته و برادرشان که با کسی رفت و آمد نداشتند و در همه این سال‌ها در تنهایی سوگوار مرگ زودرس عزیزانشان بودند. بقیه فرزندان هم در جوانی از دنیا رفتند و پدر داغ مرگ همه‌ی فرزندانش را دید.شارلوت برونته که رمان جین ایر را نوشته است به دلیل تیفوس مرد. او که از بقیه خواهران بیشتر عمر کرد در زمان مرگ 38ساله بود. شش سال قبل از فوت او تنها برادرشان در بستر بیماری مرد. امیلی خواهر بعدی پرستار برادر بود. او که با نوشتن بلندی‌های بادگیر توجه منتقدان را جلب کرده بود پس از مرگ برادر بیمار شد.امیلی نه تنها تلاشی نمی‌کرد که از بیماری رها شود بلکه با غذا نخوردن و نپذیرفتن پزشک به استقبال مرگ هم می‌رفت.در زمستان ۱۸۴۸ شارلوت در وصف بیماری امیلی نوشت: «التهاب تدریجی ریه، سرفه‌ی شدید، اختلال تنفس، درد در ناحیه سینه و تب‌.» سرانجام این شاعر و نویسنده در 30سالگی به خاطر ذات الریه درگذشت. او را در کنار مادر، خاله، خواهرانش و بردارش به خاک سپردند. خواهر آخر آن برونته بود که رمان‌ مستأجر عمارت وایلدفل را نوشت سل علت مرگ او بود.آن در 29سالگی فوت کرد.فاصله مرگ او با امیلی ۵ماه بود. خواهران برونته شعر هم می‌گفتند اشعاری که سایه بیماری و رنج در آنها دیده می‌شود یکی از اشعار معروف امیلی همین رنج را نشان می‌دهد. به قول خودش او سالها در قلمرو مرگ و زندگی بود:زر و زیور این جهان را به خواری می‌نگرمو عشق را به سُخره می‌گیرمو شهوت نام و آوازهدر چشم من جز خواب و خیالی پوچ نیستکه با طلیعه‌ی صبح رنگ می‌بازدوگر این لب‌ها به راز و نیازی بگشایدبه جز این زمزمه دعایی بر لبم نیست؛«بار سنگین این دل را از من بازستان و به من رهایی بخش»آه آری همچنان که روزهای عمر منشتاب‌آلود به سوی لحظه‌های واپسینگام برمی‌دارنداین است آنچه من به لابه و زاری می‌خواهم؛«در قلمرو مرگ و زندگیمرا جانی آزاده عطا کنو شهامتی که رنج را تاب آرم....»گرچه بیماری و مرگ در خانواده‌ی برونته فرصت زیادی برای زندگی به شارلوت و امیلی نداد اما آن‌ها دو رمان عاشقانه ادبیات جهان_جین ایر و بلندی‌های بادگیر_ را نوشتند.پ.ن: شعر از کتاب جان آزاده، نوشته کاترین فرنک، ترجمه‌ی فیروزان زهادیعطیه ملک‌زاهدیعطیه ملک‌زاهدیSat, 14 Mar 2020 00:49:40 +0330https://virgool.ir/@atiye.malekzahedi/علیه-جهنم-fprc2phxxqvwسرخپوست چه تفاوتی با دیگر فیلم‌های فرار از زندان دارد؟فوکو جامعه‌شناس فرانسوی می‌گوید: «زندان راه‌حل کریهی است که نمی‌توان از آن اجتناب کرد.»و همین تناقض است که بسیاری از کارگردانان را مجاب کرده است که درباره زندان فیلم بسازند. فرار از آلکاتراز ، پاپیون، رستگاری در شاوشنک و... نمونه‌ای از این فیلم‌ها هستند. کارگردانان ایرانی نیز اگر چه به سراغ این موضوع رفته‌اند اما هیچ یک نتوانسته‌اند اثر خوش ساختی چون سرخپوست را بسازند. سرخپوست که این روزها در سینماهای کشور اکران است ماجرای چند ساعت کاری، در زندانی در دهه 40 شمسی است. گم شدن یکی از زندانیان گره اصلی داستان است.نقشه‌ی فرار، ظلم حاکم بر زندانیان،رابطه‌ی زندانیان با یکدیگر و رابطه‌شان با رئیس زندان مولفه‌های همیشگی زیر ژانر فرار از زندان است. اما سرخپوست تفاوت‌های عمده‌ای با فیلم‌های مشابه دارد که باعث شده است این اثر تکرار و تقلیدی از فیلم‌های معروف نباشد:1.فراری و نقشه‌ی فرار: در همه‌ی این فیلم‌ها یک یا چند نفر از زندانیان در حال ریختن نقشه‌ای برای فرار هستند. تماشاگر، هم پای زندانیان به این فکر می‌کند که راه کم دردسرتر برای فرار چیست؟ و دقایق زیادی از فیلم به پیدا کردن راه فرار می‌گذرد .به علاوه زندانی و انگیزه فرار مشخص است. در سرخپوست اما همان سکانس‌های آغاز متوجه می‌شویم که احمد نامی فرار کرده است. شخصی که نه میشناسیم و نه انگیزه فرارش را می‌دانیم. ما این بار به جای همراه شدن با زندانی، با رئیس زندان همراه می‌شویم تا هم نقشه‌ی فرار را کشف کنیم و هم احمد سرخپوست را بشناسیم.2. غیاب فراری: فیلم اگرچه در باره‌ی احمد با نام مستعار سرخپوست است اما هیچ گاه او را نمی‌بینیم. زندانی‌ای که در هیچ سکانسی چهره‌اش دیده نمی‌شود اما کارگردان با تمهیدات دیگری ما را با او آشنا می‌کند و دیگر نیازی نیست که برای شناخت سرخپوست او را ببینیم. زیرا توسط مددکار، هم‌بندی‌ها، همسر وحتی قورباغه‌اش معرفی شده است. مکث‌های درست دوربین بر دارچوبی وسط حیاط هم در خدمت این شناخت است. این انتخاب هوشمندانه کارگردان، سرخپوست را با فیلم‌های مشابه که، فراری، معمولا در بیشتر سکانس‌ها حضور دارد متفاوت کرده است.3. خشونت پنهان: در سرخپوست نه تصویر عریانی از شلاق و شکنجه وجود دارد نه فحش و ناسزا، با این حال این به معنی نبود خشونت در زندان نیست. رنگ سرد دیوارها، فضای بسته، چوبه‌ی دار، چهره‌ی جدی نوید محمدزاده،موسیقی خوفناک و... همگی نشانی از زندانی است که خشونت در جای جای آن وجود دارد و زندانیان چه رنجی را تحمل می‌کنند. رنجی که از اواسط فیلم بیشتر از آزار زندانیان، رئیس زندان را آزار می‌دهد. صحنه‌ی گیر افتادن نعمت جاهد در سلول و دیدن نقاشی بر دیوار زندان گواهی از این ادعاست.4. همدلی با رئیس زندان: منطق فیلم‌هایی با موضوع زندان این است که زندانبانان همیشه افرادی خشن و ظالم تصویر می‌شوند. دیکتاتورهایی که نمادی از دیکتاتورهای واقعی جامعه خود هستند که این بار در جامعه‌ی کوچک زندان حکومت می‌کنند. در سرخپوست نوید محمدزاده اگر چه خشن، جدی و محافظه‌کار به تصویر کشیده می‌شود اما این فقط یک بعد از شخصیت اوست. در ادامه ما او را فردی مهربان، خجالتی و حتی عاشق پیشه می‌بینیم. از نیمه داستان رئیس زندان بین دوراهی اخلاق و منفعت فردی در گیر می‌شود. چشم پوشی از فریب کاری مددکار، در آغوش کشیدن دختر احمد و... جز همین بعد شخصیتی اوست. بعدی که باعث می‌شود به زندانبان سرخپوست هم علاقمند شویم. موقعیتی متناقض که هم با زندانی و هم زندانبان، همدلی می‌کنیم.همه‌ی این موارد باعث می‌شود فیلم جاویدی بیش از آن که داستان نجات زندانی بیگناه از مرگ باشد؛ داستان رهایی زندانبان از جهنم خود باشد. جهنمی که به قول ایزدیار «با مهربانی هم می‌شه اداره‌اش کرد.» و همین «راه‌حل کریه اجتناب ناپذیر» است که نعمت جاهد را رستگار می‌کند.عطیه ملک‌زاهدیعطیه ملک‌زاهدیSun, 27 Oct 2019 12:59:57 +0330https://virgool.ir/@atiye.malekzahedi/چگونه-موضوعی-برای-مقالهی-خود-در-حوزه-زنان-پیدا-کنیم-b2wauxygoevj▫️بر اساس تجربه شخصی خودم چند نکته برای انتخاب موضوع پژوهش در حوزه زنان را به اشتراک می‌گذارم. سه مورد اول درباره هر پژوهشی صدق میکند و سه مورد آخر درباره پژوهش درباره مسائل زنان است:۱.علاقه: به کدام موضوع در حوزه زنان علاقه دارید؟ مادری؟ مشکلات زنان شاغل؟ آزار خیابانی؟ حوزه علاقه شما می‌تواند به انتخاب دقیق‌تر موضوع کمک کند.۲.دسترسی: درست است که علاقه مهم است اما باید به این سوال هم پاسخ دهید که به این موضوع دسترسی دارید؟ مثلا اگر درباره زنان کارتن‌خواب میخواهید مطالعه کنید آیا می‌توانید این زنان را پیدا کنید و وارد میدان تحقیق شوید؟ آیا از نظر روحی آمادگی صحبت کردن با زنی کارتن‌خواب را دارید؟۳.جست‌وجوی منابع خارجی: نه فقط درباره زنان در هر موضوعی که می‌خواهید تحقیق کنید مقاله‌های خارجی را بخوانید. این مقاله‌ها ایده‌های بسیاری به شما می‌دهند‌. در فرآیند سرچ کردن ممکن است ایده جدیدی پیدا کنید و کلا موضوع قبلی را کنار بگذارید.۴. به اینستاگرام بسنده نکنید: درست است که صفحات مختلفی در اینستاگرام به مسائل زنان می‌پردازد اما شما در جایگاه پژوهشگر نباید به فضای مجازی بسنده کنید. این صفحات به دلایل مختلف فقط برخی از مسائل زنان را خبری می‌کنند. مشکلات زنان بی‌سواد، زنان کارگر و... در فضای واقعی باید به دنبالش رفت نه فضای مجازی.۵.به زنان فرودست بپردازید: بین دسترسی به منابع ثروت و قدرت و محرومیت اجتماعی ارتباط عکس وجود دارد. یعنی هرچه قدر شخصی ثروت کمتری داشته باشد و در موقعیت اجتماعی پایین‌تر باشد احتمالا تبعیض‌ها و محرومیت‌های بیشتری را تجربه می‌کند. به همین دلیل زنان روستایی، زنان بی‌سواد، زنان دارای معلولیت تبعیض‌ها و مشکلات جدی‌تری نسبت به زنان شهری، تحصیلکرده، زنان بدون معلولیت دارند.۶. با سازمان‌های مردم نهاد ارتباط بگیرید: ان‌جی‌اوهایی هستند که برای زنان سرپرست‌خانوار، زنان معتاد و... کار می‌کنند‌‌. ارتباط با این موسسات کمک می‌کند فهم بهتری درباره مسائل زنان داشته باشید.عطیه ملک‌زاهدیعطیه ملک‌زاهدیFri, 25 Oct 2019 15:54:08 +0330