https://virgool.ir/feed/@ati.rh1385خیال نویس... اینجا تراوش های ذهنم شکل واژه می گیرند.fa2026-11-10 18:42:57https://files.virgool.ir/upload/users/4237306/avatar/QBXA6B.jpghttps://virgool.ir/@ati.rh1385https://virgool.ir/@ati.rh1385/فروپاشی-wkwkz1iikcblدلم می خواهد موهایم را از ته بزنم،لباس هایم را پاره کنم،لبه ی پنجره بنشینم و پاهایم را از آن آویزان کنم،شیشه های عطرم را یکی یکی روی سرامیک بکوبم و خرد شدنشان را تماشا کنم؛گویی می خواهم همه چیز را مانند درونم درمانده و آشوب کنم...می خواهم روی آسفالت وسط خیابان دراز بکشم و گریه کنم،کنار قطار بایستم و همراه با آمدنش داد بزنم،جیغ های کر کننده ام را به دستان باد برسانم؛دیگر توان ایستادن ندارم...شاید دود سیگار را به ریه هایم وارد کنم،چشمانم را در حدقه بچرخانم،ناخن هایم را در کف دستانم فرو ببرم؛گویی طاقتم تمام شده...هوا خالی از تنفس است،زمین پوشالی از ریشه است،قدم خالی از تعادل است؛دنیا خاکستری است...دستانم شکسته اند،پاهایم بر زمین کشیده اند،سینه ام می سوزد؛درونم آتشی برپا است...برگشتن فایده ندارد،رفتن توان می خواهد و من ناتوانم،ایستادن تکیه گاهی می خواهد؛مرا رها کنید...چشمانم را باز می کنم،دنیا رنگ باخته است،من رنگ باخته ام؛رنگ ها اینجا را ترک کرده اند.خیال نویسخیال نویسSun, 19 Jul 2026 19:25:14 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/دستخط-nyiyto51ehqoدستخط ها حرف های بسیاری برای گفتن دارند، همان حرف هایی که نتوانستیم با چشم ها، دست ها، لمس ها و زبان ها بیان کنیم. همان حرف هایی که ترسیدیم با به زبان آوردنشان صدایمان بلرزد، همان هایی که ترسیدیم با لمس کردن نصفه بمانند و کامل نشوند، همان حرف هایی که نتوانستیم بدون خیس شدن چشمانمان بگوییم.روزی را که به جای تو با کاغذی مواجه شدم را به یاد دارم. کاغذی تنها بر روی میز بی هیچ قرار و توضیح قبلی.کاغذ را که باز کردم برگ گل بابونه ای از آن به روی زمین افتاد.بابونه...مورد علاقه تو، مورد علاقه من...گلبرگ را روی میز گذاشتم و کاری را که بیش از هر چیزی از آن هراس داشتم انجام دادم؛ خواندن کلمات نوشته شده با قلم روی آن برگه ی سوخته...هر خط، هر کلمه، هر دستخط بیانگر یکی از صدها حرف ناگفته ات در تمام این مدت بود.برخی کلمات با لرزش دستانت نوشته شده بودند، گویی سخت تلاش می کردی صاف و درست بنویسی اما دستخطت گویای همه چیز بود.به خط آخر که رسیدم، کلماتت با خیسی آمیخته شده بودند که گمان می کنم اشک هایت بودند.همان اشک هایی که تمام مدت با زور قورت دادن آن توده در گلویت، جلویشان را می گرفتی.آری، تو در آن کاغذ "نامه" مانند حرف های بسیاری به من زدی اما تمامشان یک طرفه بودند و اجازه ی پاسخ دادن مرا نمی دادند.ای کاش آنها را به خودم می گفتی؛ تو ترسیدی صدایت بلرزد غافل از آنکه دستانت، دستخطت لرزید...خیال نویسخیال نویسSun, 05 Jul 2026 13:58:19 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/زیر-همان-درخت-lsgmzjorj45yمرا با زدن بوسه ای بر موهایم از دلتنگی رها کن،با کشیدن نوازشی بر پشت دستانم،یا با نگاهی در چشمانم.و اگر قرار را بر خیال ترجیح دادی،زیر همان درخت مرا ملاقات کن.همان درخت پر شاخه و برگی که یادآور روز های پربار ما است.و اگر من آنجا نبودم،اگر مرا ملاقات نکردی،در شکاف همان درخت بوسه ای به جای بگذار،قول می دهم که آن را بردارم و در سینه ام...در قلبم نگاه دارم،و از آن به مانند شیشه ی شکننده ای مراقبت کنم. و در نهایت بدان که من همیشه با تو هستم،حتی اگر نباشم.همیشه در گوشه ای از چشمانت برای دیدار جا خوش کرده ام،تنفسی هستم که در ریه هایت می کشی،همان نسیمی هستم که لابه لای موهایت روانه می شود،و همان پروانه ای هستم که بر روی انگشتانت فرود می آید؛تا تو را همیشه ملاقات کنم.خیال نویسخیال نویسMon, 22 Jun 2026 19:40:59 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/اولین-نفس-vxywi5xxab7kدورم رو چیزی گرفته، نمی دونم اسمش چیه ولی مامان بهش می گه مایع دورت که ازت محافظت می کنه. می گه تو بهش بگو آب، می گه شبیه ماهی هستم که توی دریا شناور شده. نمی دونم هیچکدوم اینا چی هستن ولی مامان مامان بهم می گه ماهی کوچولو.مامان کیه؟ دقیقا نمی دونم ولی خودش بهم گفت اسمش مامانه. یه صدا هست که هر روز می شنوم. انگار از یه جای دیگه می آد. بعضی وقت ها که خوب نمی شنوم یک جایی ازم رو که مامان بهش می گه گوش می گذارم روی دیوار خونه ای که توش هستم که البته مامان بهش می گه شکم خودش تا بتونم بهتر بشنوم.مامان هر روز باهام حرف می زنه. بهم می گه قراره برم یه جای دیگه، یه جایی که مامان هست. برام تعریف می کنه که اونجا چطوریه. می گه خورشید داره، درخت و ماهی داره.من نمی دونم چی هستن ولی مامان می گه بهم نشون میده. البته می دونم ماهی چیه، چون مامان بهم می گه ماهی کوچولو پس شبیه منه.من هر روز منتظر می مونم تا مامان باهام حرف بزنه. بعضی وقت ها من هم بهش جواب می دم؛ مثلا با دست و پاهام روی شکمش براش شکلک می کشم و اون هم بعدش یک صدایی از خودش درمی آره که بهش می گه خنده.مامان بهم می گه فردا می رم پیشش. یکم نمی خوام برم چون می ترسم. نمی دونم مامان چه شکلیه، نمی دونم اون یکی جایی که مامان هست چطوریه ولی مامان می گه همش منتطر من رو ببینه. یعنی نمی شه تا همیشه اینجا بمونم؟**********************************************بیدار می شم، آب دورم داره کم می شه، چه اتفاقی داره می افته؟دارم کشیده می شم بیرون؛ مامان می گه شبیه گردابه.مامان بهم گفته بود وقتی می آم بیرون یه کاری کنم، گفت نفس بکشم و این میشه اولین نفسم... ولی یه چیز زیادی اونجاست، شبیه خورشید که مامان می گفت ولی درخت نداره و یه عالمه چیز داره که مامان بهشون می گه آدم.یه صدایی از خودم درمی آرم که اسمش گریه ست. بعدش من رو می دن به یکی دیگه. فکر کنم خودشه...آره خودشه، مامانه، صداش همونه ولی الان بهتر می شنوم. مثل من داره گریه می کنه ولی صدای خنده هم درمی آره.یعنی این مامانمه؟ مامان من؟ یعنی بازم باهام حرف می زنه؟ بازم مثل وقتی توی خونه ی آبی بودم برام قصه می گه؟ مراقبم هست که از اینجا نترسم؟ چون دیگه دورم آب نیست که ازم مراقبت کنه.مامان خیلی قشنگه. مثل همون خورشیدی که تعریف کرده بود قشنگه و وقتی می خنده نور داره و می درخشه، مثل درخت که گفته بود سبز و پر از شادیه، مثل گل که گفته بود رنگ داره و بوی خوبی می ده.من نمی دونم اینا چی هستن ولی همشون شبیه مامان هستن.فکر کنم مامان همونی هست که خودش بهم گفت اسمش زندگیه.خیال نویسخیال نویسMon, 15 Jun 2026 20:50:42 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/جایی-میان-اشک-و-کاغذ-njnynoogiorgروزی را که دیگر جواب زنگ ها و پیام هایم را ندادی یادم هست؛ پر از خشم بودم، پر از دلخوری، پر از سوال های بی جواب... فکر می کردم چه چیزی می تواند انقدر ناگهانی و بدون توضیح بین ما فاصله بیندازد. جوابی پیدا نکردم. و حالا هم اینجا نیستم که دنبالش بگردم.شاید عجیب باشد اما می خواهم ازت تشکر کنم. رفتنت مرا به خودم برگرداند. بعد از ماه ها دوباره نوشتم؛ دوباره گذاشتم کلمات از ذهنم سرازیر شوند و روی کاغذ جان بگیرند.با نوشتن، دوباره تکه های گمشده ی خودم را پیدا کردم. هر جمله، چیزی را در من روشن تر می کرد.دروغ چرا اولش درد داشت. آنقدر که روزهایم کش می آمدند و شب ها از شدت سنگینی اجازه ی خواب آرامی را بهم نمی دادند. تا آن شب... آن شب که روی تخت دراز کشیده بودم و به سقف سفید خیره شده بودم. اشک هایم یکی یکی روی بالش زیر سرم می چکیدند و هیچ چیز، حتی فکرهایم دیگر توان آرام کردنم را نداشتند.و ناگهان بی هیچ اختیاری از جا بلند شدم، سمت میز رفتم و مداد را برداشتم. کلمات، آشفته از ذهنم بیرون می ریختند، نمی دانستم چه می نویسم و فقط بی هیچ نظمی می نوشتم. و همان کافی بود.آن شب با تمام شدن کلمات، اشک های من هم تمام شدند و فردای آن روز نوشتن را از سر گرفتم. کلمات بار دیگر شلوغی ها و بهم ریختگی های ذهنم را نظم دادند و سنگینی هایم را به دوش کشیدند.خیال نویسخیال نویسWed, 03 Jun 2026 21:53:08 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/فرسودگی-آرام-nmpoasiyhwjeبر روی سایت می زنم وارد نمی شود، پیامی می فرستم ارسال نمی شود، روی عکس می زنم باز نمی شود؛ آه کی اینگونه شد؟چای می خورم تلخ تر از زهر است، قهوه دیگر بیدارم نمی کند، شیرینی دیگر خوشحالم نمی کند؛ آه کی اینطوری شدیم؟باد دیگر خنکم نمی کند، کاپشن دیگر گرمم نمی کند، خستگی دیگر از تنم نمی رود؛ آه کی خسته شدیم؟زمستان دیگر برف ندارد، تابستان دیگر گیلاس ندارد، بهار دیگر شکوفه ندارد، پاییز دیگر باران ندارد؛ آه کی به اینجا رسیدیم؟شب دیگر آرامش ندارد، روز دیگر خورشید ندارد، ابر دیگر شکل ندارد؛ آه کی بی ذوق شدیم؟چشم دیگر اشک ندارد، لب دیگر لبخند ندارد، خنده دیگر صدا ندارد؛ آه کی بی حس شدیم؟زندگی دیگر معنایی نمی دهد، مرگ دیگر معنی ندارد، قلب دیگر تپشی ندارد؛ چرا اینطوری شدیم؟...خیال نویسخیال نویسSun, 24 May 2026 12:50:24 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/رد-تو-بر-من-mnjpchn8ue6wبوی قهوه سوخته، بوی سیگار نیمه خاموش، بوی درد، بوی اشک... همه مرا یاد تو می اندازند.وقتی دستت را روی سرم می کشیدی، ردی از ترکیب بوی سیگار و قهوه روی موهایم به جا می گذاشتی. وقتی انگشتانت را روی پوست گردنم می کشیدی، ردی سوزناک را تا نهایت استخوان هایم احساس می کردم. وقتی چشمانم را می بوسیدی، اشکانم بی اختیار من شدت می گرفتند.روزی را به یاد داری که قرار بود مرهم من باشی؟ روزی را که ترمیم قلب های یکدیگر را به عهده گرفتیم؟ یا روزی را که با قول انگشتی به من اطمینان دادی باعث شکسته شدنم نمی شوی چطور؟این روزها زودتر از آنچه که تصورش را می کردم به پایان رسیدند.قول هایت تهی بودند، قرار هایت پوچ بودند، اما... اما چشمانت چطور؟ آنها چه بودند؟ نقش بودند؟ بازی بیش نبودند؟من در چشمان تو عمیق می شدم و خیال می کردم تمام دنیا از آن من است اما تو همیشه درست می گفتی که بازیگر خوبی هستی و من این را به حساب شوخ طبعی هایت می گذاشتم بی آنکه بدانم حقیقت را با خنده ای بر صورت من می کوبی.تو تمام حقیقت را از همان ابتدا برای من بازگو کرده بودی اما من... من به سبب این قلب خسته و دردمندم، آنها را نادیده گرفتم.در نهایت تمام اینها از من عبور کرد و اکنون من ماندم و درد تو.خیال نویسخیال نویسMon, 11 May 2026 13:50:48 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/جمعه-هایی-که-دیگر-بر-نمی-گردند-cec8ueg4ao3pاز خواب بیدار می شوم، در خانه مادربزرگ هستم. به دستانم نگاه می کنم، کوچک شده اند. در آیینه به خود نگاه می کنم، دوباره هشت ساله شده ام.هوا شبیه ظهر جمعه است. یکم دیر بیدار شده ام ولی انگار تلافی هفت صبح بیدار شدن های در طول هفته را درآوردم.بوی قرمه سبزی از آشپزخانه باعث می شود احساس گشنگی به سراغم آید. مادربزرگ همیشه بهم قول می داد جمعه ها قرمه سبزی درست کند.با عجله به سمت آشپزخانه می روم. مادربزرگ تا چشمش بهم میفته با لبخندی می گوید: دختر جون! اول دست و صورتت را بشوی، رخت خوابت را جمع کن و بعد بپر تو آشپزخانه.بدون مقدمه رخت خوابم را جمع می کنم و دست و صورتم را آب می زنم.سفره را پهن می کنیم، جلوی تلویزیون می نشینیم و تا پدربزرگ تلویزیون را روشن می کند برنامه آشنایی پخش می شود؛ برنامه ای که هر جمعه ظهر منتظرش بودم. برنامه عمو فیتیله ها...به پدربزرگ نگاهی می کنم و بعد با خنده کوتاهی می گوید: ای بچه از دست تو. و بدون عوض کردن شبکه، کنترل را روی زمین می گذارد.من، خوشحال تر از همیشه شروع به غذا خوردن می کنم. قرمه سبزی خوشمزه داریم، عمو فیتیله ها دارد پخش می شود، جمعه است و مدرسه ندارم، تکالیفم را دیروز نوشته ام و از همه مهم تر، خانه مادربزرگ هستم.بدون اینکه فکر کنم دیروز بیست سال داشتم و در سا ل 1405، وسط درد های بی شماری زندگی می کردم.کاش دوباره هشت ساله می شدم...خیال نویسخیال نویسMon, 04 May 2026 11:10:20 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/آنچه-میان-آبان-و-دی-بر-ما-گذشت-cuszttsyy0vrفکر می کنم تا پایان عمر رد دردهایی بر وجودمان می مانند، تا پایان عمر شرمندگی هایی بر سینه مان سنگینی می کنند، اشک های بی پایانی برخی شب ها بی خبر به سراغمان می آیند، فکر می کنم تا پایان عمر "دی" ماه را به رنگ قرمز، به رنگ خونین به یاد داریم یا حتی "آبان" ماه را...گاهی چشمانم را که می بندم فکر می کنم تمام اینها خواب بوده اند، خیال می کنم تمام زندگی ام تاکنون خواب بوده و خیلی چیزها را ندیده ام، نشنیده ام و تجربه نکرده ام.خیال می کنم آن روز صدای سیلی خوردن های پسر بیست و پنج ساله را کنار خیابان نشنیده ام، خیال می کنم چهره ی وحشت زده ی پسر نوجوان دست بسته را ندیده ام، خیال می کنم نمی دانم صدای شلیک گلوله چگونه است، خیال می کنم صدای جیغ و فریاد های دختران را نشنیده ام، خیال می کنم سوزش آتش را احساس نکرده ام...گاهی با خود می اندیشم این دردها چه زمانی پایان می یابند؟ اصلا پایانی دارند؟ ما چه کرده ایم که سزاوار اینگونه زیستن هستیم؟ اما هرکار کرده باشیم سزاوار خون نیستیم...هر قدر که می اندیشم نمی توانم بپذیرم که ما اینگونه با غم و دردمندی روزهای خود را سپری کنیم و اینگونه زندگی کنیم.بگذار برایت از آرزو بگویم...آرزو کلمه ای است که در دنیای ما تنها آرزو می ماند و رنگ زندگی را نمی بیند.مانند 207 مشکی که آرزو ماند، مانند رفتن به مسابقه فوتبال تیم مورد علاقه که آرزو ماند، مانند دیدن فرزند در لباس دامادی که هیچگاه حقیقی نشد، مانند تبدیل شدن به بزرگترین آشپز جهان که آرزویی است همچنان چشم انتظار به زندگی پیوستن، مانند خواننده محبوبی شدن که رنگ زندگی را ندید، مانند کشتی گیر پر تجربه ای شدن که تبدیل به طناب دار شد و هزاران آرزوی دیگر که تنها آرزو باقی ماندند...نمی دانم، اما شاید یک روز همه چیز کمی کمتر درد داشته باشد، شاید نفس کشیدن کمتر ریه هایمان را بسوزاند..._برای آنها که مانند قاصدک پر کشیدند_خیال نویسخیال نویسSat, 02 May 2026 11:50:28 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/من-بی-حفاظ-در-برابر-تو-sc8parnocvmtنه من هیچگاه احساس تنهایی نمی کردم، نه تا زمانی که چشمانت را نمی دیدم. هیچگاه احساس تنهایی نمی کردم تا زمانی که دستانم را می گرفتی. دستانت آنچنان گرمایی به من می بخشید که تمام وجودیت و توان مرا زیر سوال می برد، آنچنان احساس خوشی در من ایجاد می کرد که تمام تقلا ها و تلاش های مرا برای به فراموشی سپردن تو به یک باره مانند خاکستری از بین می برد.از چشمانت چه بگویم؟ بگویم که هرگاه در آنها می نگرم تمام عهد ها و قول هایی که به خود دادم به زیر آب می روند و غرق می شوند؟ یا از اشکانی بگویم که به واسطه ی چشمان تو در قلب من جاری می شوند؟روز ها، هفته ها و ماه ها تلاش می کنم تو را از خود برانم؛ تو را از قلب خود، از خیال خود و از تمام وجود خود برانم اما تنها ثانیه ای کافی است تا تمام تلاش هایم پوچ به نظر آیند، تنها نیم نگاهی کافی است تا تمام تحملم به یک باره تمام شود.تمام تحملم تمام شود و من دوباره به مانند شیشه ای بی حفاظ شوم. شیشه ای که با یک ضربه کوچکی توسط تو می تواند هزاران تکه شود. نمی دانم تو مرا هزار تکه می کنی یا نه، نمی دانم اگر بی حفاظ باشم تو محتاط می شوی یا نه اما حتی نمی توانم فرصتی در اختیارت بگذارم تا این شیشه را در دست بگیری.می گویی: چرا؟ می گویم: چون این شیشه با کوچکترین ضربه و بی توجهی می شکند، پودر می شود، تمام می شود.پس به من بگو، بگو آیا تو می توانی از این شیشه مانند چشمانت محافظت کنی؟خیال نویسخیال نویسWed, 17 Dec 2025 17:46:44 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/حالا-بدون-تو-jwzjqvuthspxجملات یکی پس از دیگری از مغزم عبور می کنند، سوالات بی پاسخم ذهن خسته و درمانده ام را رها نمی کنند اما چیزی نمی پرسم، سکوت می کنم. می هراسم، از پاسخ سوالاتم می هراسم؛ چه می شود اگر پاسخ ها همان باشند که همیشه از آن ها دوری می کردم، همان هایی که چشمانم را به رویشان می بستم، همان هایی که تمام این مدت از هراس شنیدن آن ها گوش هایم را چفت می کردم، همان هایی که...چشمانم را به گونه ای بهت می دوزم تا شاید سوالاتم را از آن ها بخوانی و پاسخی آرام و به دور از سیاهی به من بدهی اما نگاه های پر سوالم را نادیده می گیری و رد می شوی گویی هیچ نشده، گویی همه چیز خوب و آرام است، و من از این رفتار تو متنفرم. متنفرم از آنکه به گونه ای وانمود می کنی انگار اتفاقی نیفتاده، همه چیز عادی است، همه چیز مانند دیروز است و تمام تغییرات را نادیده می گیری.چشمان پر اشک مرا نادیده می گیری، رویت را از صورت رنگ پریده ام برمی گردانی، دستانت را از دستان یخ کرده ام بیرون می کشی و بعد با لبخند تصنعی به من می نگری تا وانمود کنی من خوبم، تو خوبی، ما خوبیم... اما همین لبخند تصنعی ات ناراحتی و دل آشوبه ی بیشتری را مانند خوره ای به جان من می اندازد که تو از آن بی خبری.سوالات بی انتها مغزم را پر کرده اند اما چشمانم را می بندم، گوش هایم را می گیرم و سکوت می کنم تا تو را نبینم، صدایت را نشنوم و حرفی باهات نزده باشم. حالا به خواب می روم اما این بار بدون تو.خیال نویسخیال نویسTue, 02 Dec 2025 21:00:46 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/وقتی-هنوز-بچه-بودیم-rirvqic0bbuyیاد اون زمان ها بخیر؛ اون شب هایی که قبل از خواب عمه لالایی می خواند تا به خواب بریم، فقط یک لالایی بلد بود و همیشه همون رو می خواند ولی هر بار طوری بهش گوش می دادیم که انگار بار اول می شنویم.یاد اون شب هایی بخیر که بابا موهامون رو نوازش می کرد تا کم کم چشم هامون خمار بشه و به خواب بریم. اون روز هایی که می رفتیم تو حیاط خونه مامان بزرگ، یه زیرانداز پهن می کردیم، دراز می کشیدیم روش و با ابر ها شکل درست می کردیم بعد مامان بزرگ هم با یک ظرف پر از میوه و خوراکی می آمد پیشمون و با هم یکی دو ساعت تو حیاط می نشستیم.اون روز هایی که بابا بزرگ وقتی از سرکار می آمد بدو بدو می رفتیم دم در و می پریدیم تو بغلش و منتظر می موندیم تا اون کیسه خوراکی ها رو از کیفش دربیاره و بهمون بده.اون وقت هایی که مامان می آمد مدرسه دنبالمون و تو راه برگشت از مدرسه، از مغازه همیشگی برامون نوشمک می خرید. یاد اون روزی بخیر که برای اولین بار جثه ی ظریف و بامزه ی خواهر برادر کوچکمون رو توی دست هامون گرفتیم و معنی عشق رو فهمیدیم.اون روز هایی که همه دور هم خونه ی مامان بزرگ جمع می شدیم و شب مثل کتاب های فشرده شده کنار هم می خوابیدیم.چیشد که این شادی ها و دوست داشتن های به ظاهر ساده اما عمیق از یادمون رفتن؟ چیشد که منتظر یه روز و اتفاق رویایی موندیم؟ از کجا شروع شد که دیگه عشق نورزیدیم، شادی نکردیم، دور هم جمع نشدیم و دست های همدیگر رو ول کردیم؟هیچ وقت فکر نمی کردیم این روز ها تموم بشن؛ روز هایی که به نظر بی اهمیت می آمدن اما عمق شادی و دوست داشتن رو تو همین روز ها می شد حس کرد. کاش انقدر زود تموم نمی شدن، کاش هنوز دم در خونه منتظر آمدن بابا بزرگ بودیم، کاش هنوز شب ها قبل خواب منتظر قصه و لالایی بودیم، کاش هنوز شب ها تو یه ذره جا کنار هم بخوابیم، کاش چشم هامون رو که می بندیم و بعد باز می کنیم تو حیاط خونه مامان بزرگ درحال آب بازی باشیم ولی الان اون روز ها دور به نظر می رسن، خیلی دور...خیال نویسخیال نویسWed, 19 Nov 2025 18:31:48 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/چینش-داستان-ما-klcaxirwokilچینش داستان ما متفاوت بود. چینش داستان من و تو متفاوت بود، تو در دنیای خود با آدمیان خود و من در دنیای خود به دور از تو با آدمیان خود. نمی توان چینش داستانمان را تغییر داد، همان است که هست. چینه را تغییر دادی اما تکه ای اضافه آمد، چینه را تغییر دادم اما تکه ای کم آمد و همان جا بود که پی بردم نمی توان هیچکدام چینش ها را تغییر داد، نمی توان در چینش داستانمان دست برد. اگر تغییرش می دادیم خلأ ایجاد می شد و اگر تغییر نمی دادیم زندگی معنای دیگری داشت.چینه زندگی طوری چیده شده بود که گویا ما در زندگی یکدیگر جایی نداشتیم. تو در داستان پر از انسان های خود و من در داستان خاله از سکنه ی خود زیرا تمام سکنه ی من همان دو چشم تیله ای مانند بود، همان دو ابروان کمند بود، همان دستان گرم بود و اکنون که تو رفتی سکنه ی من نیز رفته است.بودن تو در این داستان در حالی که من نیز هستم از محالات است. نمی دانم هستی چه چیز را می خواهد که اینگونه آتش به دل هایمان می اندازد؛ مگر ما، مگر من چیزی جز بودن تو در داستان خود می خواستم؟داستان ها نوشته می شوند، یکی پس از دیگری، با شخصیت های متنوع، با اتفاقات متنوع اما اینجا چیزی خالی است، وجود تو خالی است. اهمیت ندارد داستان من چند شخصیت داشته باشد و چقدر اتفاق افتاده باشد، همیشه اتفاق افتادن تو در مرکز این داستان خالی است.نمی توانی خود راهی به داستان من باز کنی؟ حتی اگر به گوشه ای بیایی و بنشینی کافی است و من از همان جا تماشایت کنم یا حداقل بیایی و سری به به داستان من بزنی؟می دانم که خواسته هایم در عین ناچیز بودن بزرگ اند. در این دنیا، در این دنیای کوچک ما، ناچیز ترین خواسته ها نیز بزرگ به نظر می آیند اما نمی دانم شاید فردا روزی به نحوی تو نیز توانستی به داستان من راه یابی و خود را شخصیت درخشانی از چینش داستان من کنی.خیال نویسخیال نویسWed, 22 Oct 2025 16:39:36 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/من-بی-تو-v4x6nukfkpqvروز ها، ماه ها، سال ها یکی پس از دیگری می گذرند و من با این غم در دل بزرگ می شوم؛ با غم نبود تو، با غم از دست دادن تو.هنوز روز هایی را که کنار هم از سر می گذراندیم مانند اول به یاد دارم، روز هایی که ما خام بودیم، بچه بودیم، ساده بودیم و هیچ چیز جز در کنار هم بودن نمی خواستیم. چه روز های شیرینی بود، روز های شیرینی که سپس روزگار تلخی زندگی را مانند زغالی سیاه بر دامن من انداخت؛ تلخی رفتن تو؛ زغالی که از آن روز زندگی مرا سیاه ساخت.جوان که بودیم از آینده می گفتیم، از فردا می گفتیم، از آنکه وقتی موهایمان سپید شدند چگونه خواهیم شد؟ از آنکه وقتی خط لبخند هایمان خشک شوند و همانگونه بمانند دل هایمان نیز همانگونه پر محبت خواهند ماند؟ و صد ها خیالبافی و سوال های دیگر داشتیم که هیچگاه نه تو به آنها رسیدی و نه من خواهم رسید زیرا بی تو تمام آنها بی معنی اند. راستش را بخواهم بگویم تمام وجود و هستی من بی تو معنایی ندارند.می کوشم، باور کن می کوشم که از دردم کم کنم، که دوباره به زندگی باز گردم، که دوباره آنقدر بخندم که خط لبخند هایم همانگونه بمانند اما بی تو... بی تو تمام تلاش هایم نتیجه ای جز خستگی و فرسایش برایم حاصل نمی کنند. من در تمام زندگی ام، از همان روزی که چشم به این جهان گشودم تو را در کنار خود دیدم، تمام تولد هایم تو در کنارم بودی، هنگام اشک ریختن و خندیدن از ته دل مرا دیدی و صدایم را شنیدی و بنا بود در کنار تو چشم از جهان ببندم نه آنکه تو زودتر مرا ترک کنی آن هم بدون آنکه من در کنارت باشم.روزی هزاران بار این افکار که اگر آن لحظه من در کنارت بودم چه بهم می گفتی؟ نگاهت چگونه بود؟ مثل همیشه گرم و نافذ بود یا به سردی یخ می نگریستی؟ نمی دانم، جواب هیچکدام را نمی دانم و هیچگاه هم نخواهم فهمید؛ همین است که قلبم را می فشارد و به درد می آورد، سوال های بی پاسخم هستند که مرا از افکار بی رحم و غضبناک رها نمی کنند.شب های تولدم همیشه بهم یادآوری می کردی "عزیزکم آرزویت فراموش نشود." و من آرزو می کردم و با یکدیگر شمع ها را فوت می کردیم زیرا همیشه می گفتی آرزوی تو آرزوی من نیز هست با آنکه هیچگاه نمی دانستی من چه آرزویی می کنم. اکنون اگر بخواهم آخرین آرزویم را در شب تولدم بر زبان آورم آن است که به تو بپیوندم و هیچگاه دیگر درد نبود تو را نچشم.خیال نویسخیال نویسSun, 19 Oct 2025 00:49:48 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/عطر-کتاب-uhwahkromeq0بوی کتاب، اگر بخوام از دید خوره کتاب ها توصیفش کنم سخت می شه چون کلمات هیچ وقت برای توصیف احساسات کامل نیستند اما...وقتی ما خوره کتاب ها چشممون به کتابی می افته که نظرمون رو جلب می کنه یا کتابی رو که خیلی وقته دنبالشیم پیدا می کنیم یا وسط خواندن کتابی هستیم خیلی ناخودآگاه بدون اینکه کنترلی روی این کار داشته باشیم چشممون رو می چرخونیم اینور و اونور اتاق و بعد که مطمئن شدیم کسی نگاهمون نمی کنه ورقه های کتاب رو با تمام وجود بو می کشیم و بعد لبخند رضایت بخشی روی صورتمون نقش می بنده. بعد از اینکه تمام داستان اون کتاب رو وارد مغز و ریه هامون کردیم برای چند ثانیه سر درد عجیبی برامون به وجود می آد. شاید بگید وای چه بد یا وای چه دردناک ولی اصلاً جای نگرانی نیست چون این سر درد نه تنها اذیت کننده نیست بلکه لذت بخش هم هست. این یه سر درد معمولی نیست، سر دردی با خاطرات و داستان اون کتابه که برای مدتی ما باهاش زندگی کردیم یا قراره باهاش زندگی کنیم.به نظر خیلی از آدم ها بوی تمام کتاب ها یکیه و اصلاً متوجه نمی شن یعنی چی که کتاب رو بو می کنید؟ مگه کتاب بو داره؟ اصلاً مگه دیوونه اید؟ نه ما دیوونه نیستیم فقط خیلی کتاب دوست داریم درواقع باید بگم که زندگیمون با کتاب ها پیوند خورده.بوی هر کتابی برای خوره کتاب ها فرق داره و هر کتابی برای ما بوی خاص خودش رو داره؛یه کتاب بوی عشق می ده، یکی نفرت؛یکی بوی شادی می ده، یکی بوی غم و اندوه؛یکی بوی صلح می ده، یکی بوی جنگ؛اما در آخر همه بوی زندگی می دن درست مثل کتاب زندگی ما.اگه خواستین به یه خوره کتاب هدیه بدید ولی نمی دونستید چی، عطر ورقه های کتاب پیدا کنید و بهش بدید.خیال نویسخیال نویسThu, 16 Oct 2025 00:31:19 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/استخوان-های-دلتنگ-puowjkxeeo3qدرد دارم؛ در بند بند وجودم درد دارم، آنقدر در من نفوذ کردی که حتی استخوان‌هایم هم درد می‌کنند.با دیدن تو، با شنیدن صدای تو، با فکر کردن به تو فرو می‌پاشم، مانند شیشه‌ای تقسیم شده به هزاران تکه.دستانت هرگاه تکه‌ای از وجودم را لمس می‌کنند، درد مانند سیم برق در وجودم جریان می‌یابد، وقتی با آن چشمان فندقی رنگت به من خیره می‌شوی، قلبم برای لحظه‌ای فراموش می‌کند کارش چیست، وقتی نامم را صدا می‌زنی، بی حرکت می‌شوم و نمی‌دانم که هستم.وقتی از من می‌پرسی امروز حالت چگونه است؟ می‌خواهم بهت چنگ بزنم تا مرا بگیری و حالم را دگرگون کنی.وقتی دست‌هایت دور بدن من حلقه می‌شوند می‌خواهم خودم را رها کنم تا کمی از این درد را همراهم بکشی.به راستی تو این درد را احساس می‌کنی؟ آیا درد به استخوان‌هایت، به تک تک سلول هایت نفوذ کرده؟عجیب است اما با فکر کردن به تو، با فکر کردن به دردی که در من کاشتی استخوان‌هایم تیر می‌کشند، درد می‌گیرند، گویی خاطراتت حتی در آن ها هم جا مانده‌‌اند.استخوان ترقوه‌ام، آنکه مورد علاقه تو بود از همه بیشتر درد می‌گیرد. با یادآوری انگشتان کشیده‌ات روی استخوان ترقوه‌ام یادآور خاطراتی از دست رفته می‌شوم و از ناراحتی با درد به خود می‌پیچم.آیا خواسته زیادی است که بیای و بار دگر قلبم را لمس کنی، دستانم را بگیری و آغوشت را نصیب تن خسته‌ی من کنی؟تمام بهانه هایت برای نبودن را می‌پذیرم اما تنها یک بهانه برای بودن کافی نیست تا بیای و استخوان‌های دلتنگ مرا مرهم بدهی؟خیال نویسخیال نویسWed, 08 Oct 2025 23:39:58 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/پریود-درد-جسمی-درد-روحی-owlynctxwolhبله، درست خواندی، می خوام درمورد پریود بنویسم، اتفاقی بسیار طبیعی در بدن خانم ها که خیلی ها از گفتنش خجالت می کشند یا حتی الان هم با خواندن این متن خجالت کشیدن یا حتی شاید زحمت خواندن به خودشون ندن و رد بشن ولی من باز هم قراره درموردش بنویسم.اصلا چرا ما خانم ها پریود می شویم؟ چرا ماهانه تا هشتاد میلی لیتر خون ممکنه از دست بدیم؟احتمالا خیلی ها اطلاعات داشته باشند ولی محض اطمینان: بدن هر ماه خودش رو برای بارداری احتمالی آماده می کند که اگر جنینی به وجود اومد بتواند از جنین نگهداری کند. حالا اگه بارداری صورت نگیرد چی میشه؟ آفرین، پریود به دیدار ما میاد.پریود فقط خون نیست بلکه بافت های ریز آندومتر(لایه داخلی رحم)، خون و ترشحات رحمی هستن که از بدن خارج می شوند. گفتیم خانم ها ماهانه تا هشتاد میلی لیتر خون می توانند از دست بدهند اما با بافت های آندومتر و ترشحات رحمی (که به همشون با هم می گویند مایع قاعدگی) تا دویست میلی لیتر می توانه برسه.حالا چه اتفاقی برای خانم ها میوفته؟درد جسمی: درد جسمی برای همه خانم ها اتفاق نمیوفته ولی حدود هفتاد تا نود درصد خانم ها این درد رو دارند. حالا اصلا کجا ها درد ایجاد میشه؟ پایین شکم(درد)، کمر(درد)، ران ها(تیر کشیدن)، لگن(تیر کشیدن)، معده و روده ها(حالت تهوع، دل پیچه، مشکلات گوارشی). بعضی خانم ها در این دوره علائم دیگه ای مثل سر درد، خستگی شدید و ضعف، تغییرات اشتها، تغییرات پوستی، تغییرات در خواب و... رو هم دارند.حالا شاید فکر کنید دارم بزرگش می کنم در صورتی که اصلا اینطوری نیست حتی باید بگم تحقیقی انجام شده و گفته گاهی درد جسمی انقدر زیاد هست که میزانش برای بعضی خانم ها با میزان درد حمله قلبی برابری می کنه (بازم بگم برای بعضی خانم ها نه همه).پیشنهاد می کنم از گفتن جملاتی مثل: چقدر بزرگش می کنی، جمع کن خودت رو، انقدر لوس نباش، حالا مگه چقدر درد داره و جملاتی رو مخ از این سبک خودداری کنید چون فقط اوضاع رو بدتر می کنه که دلیلش چیزی نیست جز درد روحی.درد روحی: طبق آمار فهمیدیم که همه خانم ها درد فیزیکی پریود رو ندارند اما درد روحی پریود شامل حال همه خانم ها می شه، از همون سن یازده دوازده سالگی که پریود شروع می شه(سن شروع در هر فرد متفاوته) درد روحی هم باهاش شروع می شه.حالا منظور از درد روحی چیه؟ به علت تغییرات هورمونی در این دوره(پروژسترون و استروژن و چند هورمون دیگه) تغییرات و نوسانات خلقی و روانی ایجاد می شه. این تغییرات باعث می شوند احساسات تشدید بشن و به شدید ترین حد خودشون برسند. حس عصبانیت و خشم، ناراحتی و غم، زودرنجی، احساس نیاز و درک شدن و... به شدید ترین حد ممکن می رسند. علاوه بر این، تغییرات خلقی دیگه ممکنه ایجاد بشوند مثل اضطراب یا بی قراری، کاهش تمرکز، کاهش انگیزه و انرژی. این تغییرات و نوسانات از سه تا هفت روز قبل از شروع پریود ایجاد می شوند(دوره PMS).تو این دوره بیشترین چیزی که خانم ها بهش نیاز دارند احساس حمایت، درک شدن و مهربون بودنه. درد جسمی رو می شه برای چند ساعت با قرص و مسکن بر طرف کرد اما درد روحی از اول تا اخر بدون وقفه همراهمون هست. بحث کردن، دعوا کردن، گیر دادن به خانم ها در این دوره نه تنها چیزی رو بهتر نمی کند بلکه بدتر هم می کند.احتمالا باز هم جمله "وای چقدر بزرگش می کند" به ذهنتون خطور کرد اما این رو هم دقیقا مثل درد جسمی تا حس نکنید متوجه نمی شید دقیقا از چی حرف می زنم.مهم نیست خانمید یا آقا یا کدوم یکی از خانم های اعضای خانوادتون یا حتی دوستاتون پریوده فقط سعی کنید درکشون کنید و با حرف های بی خود و رو مخ زدن حالشون رو از چیزی که هست بدتر نکنید.ممنون که وقت گذاشتید و مطالعه کردین.خیال نویسخیال نویسTue, 30 Sep 2025 22:07:26 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/نهایت-پیکر-بشر-f9s4u5o6mptqچشم هایت بسته می شوند، دست هایت باز می شوند و دیگر مشت نیستند، نفست تمام می شود و قلبت...قلبت از حرکت می ایستد، گویی رها شده ای. حالا تنها یک پیکری، پیکری بی جان که کم کم رنگش رو به سفیدی می رود و در نهایت تو را "روح" می نامند و می گویند: او مانند روح سفید شده.ناگهان شروع به تکان خوردن می کنی اما بی اختیار. دو مرد پا ها و بازوانت را گرفته اند و با بلند کردنت تو را روی تختی می گذارند و بعد سوار ماشین بزرگی می شوی که چراغ های آبی و قرمزش تو را کور می کنند.با آن ماشین تو را به مکانی می برند که دیوار ها، سقف ها و چراغ هایش سفید اند، حتی برخی افرادی که آن ها را "دکتر" صدا می زنند هم لباس هایی سفید به تن دارند. آنقدر همه چیز سفید است که می خواهی جیغ بکشی اما صدایی از گلویت خارج نمی شود.همه عجله دارند که تو را جایی ببرند، افرادی را می بینی که چهره های آشنایی دارند و بالا سرت با صدای بلند گریه می کنند.یکی از همان مرد هایی که به او دکتر می گویند گوشی را در گوشش می گذارد و بخش دایره ای شکل آن را روی قسمت چپ بدنت می گذارد و بعد از چند ثانیه که همه در سکوت اند گویا منتظر چیزی اند می گوید: متاسفم و با تکان دادن سر دور می شود. صدای گریه ها با این خبر بلند تر می شود و همه چیز آنقدر کر کننده است که می خواهی پا به فرار بگذاری اما انگار تو را فلج کرده اند.تا روز بعد در کنار بدن های روح مانند دیگر می خوابی و فردا تو را می برند. نمی دانی کجا اما امیدواری هر جا که هست دیگر خبری از سفیدی نباشد اما در کمال تعجب لباسی سر تا پا سفید بر تنت می پوشانند. لباس آنقدر تنگ است که احساس فشار می کنی، روی صورتت را هم پوشانده است. باد می زند و گوشه ای از لباس منزجر کننده ی سفید کنار می رود و تو می توانی ببینی. تو را روی زمین گذاشته اند و همه بالا سرت گریه می کنند. کنارت چاله ای بزرگ کنده شده که حس خوبی ندارد. دستانی تو را بلند می کنند و ناگهان درون همان چاله می افتی و بعد رویت ماده ای تیره و قهوه ای رنگ به نام خاک می ریزند، هر چقدر فریاد می زنی که دست نگه دارند کسی تو را نمی شنود و پیکرت باقی عمر خود را در کنار مورچه ها و ملخ ها که ذره ذره وجودش را می خورند تا تمام شود می گذراند.اما به راستی، جان تو کجا می رود؟خیال نویسخیال نویسSat, 27 Sep 2025 18:34:48 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/قوی-آواز-خوان-y3w08hoiqwzpدر حال مرتب کردن کتاب های کتابخانه ی اتاقش بود که چشمش به کتاب جین ایر افتاد. با دست های لرزان و پیرش کتاب را برداشت، نگاهی بهش انداخت، خواست کتاب را در زباله ها رها کند اما چیزی مانعش شد. کتاب را باز کرد و ورق زد تا به صفحه ای رسید، صفحه ای به خصوص. به نقاشی قو گوشه ی صفحه چشم دوخت، دستی روی نقاشی کشید و چشمانش پر از اشک شدند و خاطره ی اون روز را به یاد آورد."-یک لحظه کتاب رو بده.+می خواهی چیکار؟-کاری ندارم. می دانم روی کتاب هایت حساسی ولی بده کار دارم.مرد کتاب رو بهش داد. زن مداد سیاهی از روی میز برداشت.+وایسا ببینم، می خواهی چیکار کنی؟-ساکت باش می فهمی.کتاب را بالا گرفت و شروع کرد به کشیدن چیزی. مرد هر چند ثانیه یک بار سرک می کشید که ببینه چی می کشه اما هر بار زن کتاب را بیشتر به خودش نزدیک می کرد تا مانع دید مرد بشه.کارش تمام شد و کتاب را رو به روی مرد گرفت. یک قوی سفید زیبا کشیده بود که در حال آواز خواندن بود.+وای این چقدر قشنگه.-آره هست اما می دانی چی قشنگترش می کنه؟مرد سوالی بهش نگاه کرد.-قو ها یکی از با وفا ترین پرنده ها هستن که فقط یک بار عاشق می شوند و تا آخر عمر با یک همسر زندگی می کنند.+خب.-در طول زندگیشون هیچ صدایی از خودشون در نمی آورند اما نزدیکی لحظات مرگشون می روند یه گوشه و به عنوان پایان زندگی عاشقانه ی خود یکی از زیباترین آواز هایی که شنیدی رو می خوانند و بعد از خواندن آواز می میرند.+قشنگه و غمگین. حالا چیزی که گفتی افسانه بود دیگه؟-افسانه یا واقعی بودنش فرقی نمی کند، مهم اینکه همیشه وفادار می مانند."بالاخره قطرات درخشان چشمانش را آزاد کرد، اشک ها روی صورت خسته و پیرش لیز می خوردند و هر کدام به مسیری می رفتند و در نهایت روی زمین می ریختند. کتاب را بست و روی قلبش گذاشت. خوشحال بود که هنوز کتاب را داره و نگه داشته؛ کتابی که بیست سال خاطره درونش جای گرفته. حالا او هم یک قو بود، قویی که تنها عاشق یک نفر شده بود حتی با اینکه او دیگر زنده نبود.خیال نویسخیال نویسMon, 22 Sep 2025 21:18:51 +0330https://virgool.ir/@ati.rh1385/به-یاد-تو-mpf9ux8og2anدر کافه را باز کرد، کافه ای که هزاران خاطره را برایش تازه می کرد. مثل همیشه وارد کافه شد و بلافاصله بوی قهوه به مشامش رسید. به سمت کتابخانه کوچکی که گوشه ی کافه قرار داشت رفت و جای همیشگی اش نشست. سوزان، گارسونی که دیگر بیشتر دوستش بود تا گارسون به سمتش آمد و سلام کرد و بعد سمت میز های دیگر رفت و پسر را تنها گذاشت.پسر هم مثل هر روز کتاب رومئو و ژولیت را برداشت و شروع به خواندن کرد. همینطور که بیشتر به خواندن ادامه می داد اشک در چشم هایش جمع می شد. این کتاب همانی بود که اولین بار در دست های دختر رویاهایش دیده بود. با اینکه خیلی اهل کتاب خواندن نبود اما عاشق رومئو و ژولیت بود. این کتاب یادآور روز های خنده، شادی، غم و اشک هایش بود. کتاب را بالاتر گرفت تا کسی متوجه گریه های بی صدایش نشود اما سوزان همیشه متوجه می شد، متوجه می شد اما حرفی نمی زد و می گذاشت پسر با تنهایی خودش سر کند. سوزان تنها کسی بود که درمورد اون دختر می دانست.بعد از یک ساعت کتاب را سر جایش گذاشت و خواست از کافه خارج شود که با صدای موسیقی آشنایی سر جایش خشکش زد؛ صدای موسیقی زیبای کازابلانکا بود. موسیقی که خاطرات زیادی را برایش تداعی می کرد. همه چیز اون شهر برایش خاطره بود. هر جا که پایش را می گذاشت نشانه ای از اون دختر را می دید اما خودش نبود، هیچ جا نبود، فقط در قلب پسر همیشه وجود داشت.خیال نویسخیال نویسWed, 17 Sep 2025 20:34:42 +0330