https://virgool.ir/feed/@athenfa2026-11-10 19:15:14https://files.virgool.ir/upload/users/2921155/avatar/53pefY.jpghttps://virgool.ir/@athenhttps://virgool.ir/@athen/wsc2026-rngaurbrl2iiرژه تیم ملی مهارت ایران در Worldskills 2026تیم ملی مهارت ایران این دوره، با شعار «همه برای ایران» از سمت سازمان فنی و حرفه‌ای به مسابقات جهانی مهارت اعزام شد. هم‌اکنون که این متن را می‌نویسم، تنها چند ساعت تا اختتامیه WorldSkills 2026 Shanghai باقی مانده؛ آن زادگاه مهارت که جهانیان علم و عمل خود را در آن به عرصه نمایش می‌گذارند.تیم باشکوه ایران، که در این ایستگاه رقابتش تمام شده، در ایستگاهی بسیار دورتر مسیر خود را آغاز کرده بود. به‌عنوان یک عضو کوچک جامعه مهارتی این مملکت، یا حتی بهتر بگویم، یک ناظر علاقه‌مند به این تیم، تمثیل «همه برای ایران» و بازتاب عینی آن را به شکل عمیقی لمس کردم. مسیر این تیم در واقع از آنجایی شروع شد که تک‌تک این رقابت‌کنندگان عزیز، مشت‌های خودشان را گره کردند و به سوی مهارت‌آموزی خیز برداشتند.ولی بیایید از تقریباً یک سال و اندی پیش صحبت کنیم؛ جایی که برنامه‌ریزی برای حضور در این مسابقات انجام می‌شد. از مرحله شهرستانی و استانی گرفته تا برگزاری مسابقات کشوری در اصفهان.از مراحل اولیه اردو تا اردوی تخصصی، شاهد یک هم‌افزایی شکوهمند بین عناصر مختلف بودم. در زیر سایه جنگ، فشار اقتصادی، قطع اینترنت، افول اقتصاد دیجیتال و لغو حضور در مسابقات آسیایی ۲۰۲۵، شاهد این بودم که هیچ‌کدام از این‌ها نتوانست به معنای «همه برای ایران» خدشه‌ای وارد کند.نمی‌توانم تمام تلاش‌هایی را که در این دوره شد، دانه‌به‌دانه نام ببرم؛ از کوچک‌ترین تأثیرگذاری‌ها بگیر تا بزرگ‌ترینشان. ولی می‌توانم مثال‌هایی را نام ببرم.ما شاهد تلاش‌های باشگاه مهارت در مستندسازی تجارب گذشتگان مسابقات بودیم؛ تشکلی خودجوش و بدون منافع مالی که ساعت‌ها وقت صرف کردند تا پایگاه داده‌ای به زبان فارسی از مسابقات تشکیل دهند. همان باشگاه پیشنهاد برگزاری مدل جدیدی از مسابقات شهرستانی/استانی را به سازمان فنی و حرفه‌ای ارائه کرد تا ورودی‌های ملی در رشته‌های فناوری اطلاعات باکیفیت‌تر باشند. در این مسیر، شاهد همکاری فوق‌العاده آن سازمان بودیم و همان معنای میدان دادن به ایده‌های نو را تجربه کردیم.همچنین شاهد برگزاری مسابقات ملی با استانداردهایی نزدیک به استانداردهای جهانی بودیم. در کنار آن، تلاش‌های بی‌نظیر بخش‌های خصوصی مانند اسپارا و ابرآروان را دیدیم که پشتیبانی‌ای مثال‌زدنی از تیم کردند و با دعوت انجمن تجارت الکترونیک، پای اقتصاد دیجیتال را به میدان مسابقات کشاندند.و در آخر، شاهد حمایت‌های بی‌چشم‌داشت رفقای خودم، یا همان رقابت‌کنندگان دوران گذشته، بودم. کسانی که با عشقشان به مسابقات، همه‌جوره حامی رقابت‌کنندگان بودند و در این چهار روز، آن‌قدر که دلشان برای تیم ملی ایران می‌تپید، در پوست خودشان نمی‌گنجیدند.هرچند این تعریف‌ها در برابر تلاش‌های صورت‌گرفته برای تقدیر کم هستند، اما این به آن معنا نیست که نواقصی وجود نداشته است. صددرصد نواقص پررنگی وجود دارند و چون به پایان راه نرسیده‌ایم، کمالی هم وجود ندارد.پس به‌عنوان یکی از شاکی‌ترین‌ها، شکایتی هم‌اکنون ندارم و می‌خواهم از تمام این عوامل تشکر کنم؛ عواملی که به مانند افسانه‌ها، چرخ‌دنده‌هایشان کنار هم قرار گرفت و تغییر رویه‌ای چشمگیر در این نزدیک به دو سال ایجاد کردند.ممنونم که پای کار ایران آمدید.حضور بچه‌های تیم ملی امسال شکوهمند و مایه غرور بود. در شرایطی که مملکت ما با مشکلات زیادی، از جنگ گرفته تا فشارهای اقتصادی و اجتماعی، دست‌وپنجه نرم می‌کرد، این بچه‌ها ایستادند، تلاش کردند و نماینده ایران شدند. هرچند بر این باورم که نتیجه تیمی مناسبی قرار است به دست بیاید، اما فارغ از نتیجه و رنگ مدال، به تک‌تکشان دست‌مریزاد و خسته‌نباشید می‌گویم.به امید روزهای بهتری برای ایرانمان؛ که جانش خسته و تنش فرسوده از ظلم و جور است، ولی همچنان امید در آن می‌جوشد. امیدوار می‌مانیم تا رشد جامعه‌مان را شاهد باشیم.برای ایران.امیرعباس قاسمی، رقابت کننده مسابقات ۲۰۲۴.امیرعباسامیرعباسSun, 27 Sep 2026 09:56:19 +0330https://virgool.ir/@athen/ted-lasso-isxecrkpkbynسریال Ted Lasso از اون آثاریه که بی‌سر و صدا آن‌چنان به دل می‌نشینه که گاهی باورش هم برای خودمون سخته؛ شبیه آدم‌هایی تو دنیا که بی‌ادعا، خیلی ساکت هوامونو دارن و در عین سکوت باشکوهی که دارن، از عمق بی‌نظیری برخوردارن.قسمت چهارم فصل چهار Ted Lasso رو تماشا می‌کردم که در دقایق پایانی، وقتی تیم زنان ریچموند بعد از کلی چالش و تحقیر، در دقیقه ۷۶ اولین بازی دوستانه‌شون موفق به گل‌زنی شدند، بغض من ترکید و اشک از چشمانم جاری شد؛ اشک شوقی که عمیقاً بهم کیف داد و اصلاً خبر ندارم از کجا سر زد.با اینکه ذهنم مشغول صدها چیزه و بدون تمرکز کافی داشتم این قسمت رو دنبال می‌کردم، ولی مثل همیشه Ted Lasso کار خودش رو بلد بود و تونسته بود من رو به شکل مثال‌زدنی‌ای درگیر خودش کنه.نمی‌دونم چی تعیین می‌کنه که چیزی واقعی باشه یا نه، ولی از موفقیت تیم زنان ریچموند بیشتر از خیلی چیزهای دیگه احساس غرور کردم.امیرعباسامیرعباسFri, 21 Aug 2026 23:43:02 +0330https://virgool.ir/@athen/all-men-are-mortal-bx2o4ov2mowhسیمون دوبوارکتاب همه می‌میرند اثر سیمون دوبوار را در اردیبهشت‌ماه امسال به پیشنهاد یکی از دوستان عزیزم آغاز کردم و مطالعه این کتاب هم‌زمان شد با تلاطم‌های شخصی‌ام که آن را برای من خاص‌تر می‌کرد، این کتاب را شب گذشته پس از چالش‌ها و فراز و نشیب‌های فراوان به پایان رساندم و به‌جرئت می‌توانم بگویم که این اثر یکی از آثار به‌غایت ارزشمندی است که در طول زندگی‌ام با آن مواجه شده‌ام و بسیار از تصمیم برای مطالعه آن خشنود هستم؛ در این نوشته می‌خواهم نگاه خودم را نسبت به این اثر سیمون دوبوار بازگو کنم و ممکن است اگر شما این کتاب را مطالعه نکرده باشید خواندن این متن ذائقه شما را تحت‌تأثیر بگذارد و برداشت خالصانه شما را پیرو دیدگاه من قرار دهد، هرچند بنده باور دارم که هرکس می‌تواند نقطه‌نظر خاص خودش را داشته باشد و این به خود شما برمی‌گردد، اگر باور دارید که همچنان قدرت حفظ نگاه منحصربه‌فرد خود را دارید پیشنهاد می‌کنم این متن را مطالعه کنید! رمان همه می‌میرند اثری فلسفی است که بر یکی از عمیق‌ترین معانی و یا می‌توانیم بگویم بر چندین تا از عمیق‌ترین معانی موجود بشریت چنگ می‌زد و آنان را از پستوهای ذهنمان به جلو می‌کشد و با روایت داستان فوسکا علامت سؤال‌های عمیقی را تومان با سردردی از تفکر و اندیشه برایمان به ارمغان می‌آورد، باور دارم که سیمون دوبوار به نحو احسنت کار خودش را در درگیرکردن خواننده با معانی عمیق حاضر در اثر انجام داده است، قلم فلسفی این ادیب فیلسوف ما را به وجد می‌آورد و بر این باورم که داستان بازتاب‌هایی از شخصیت عاشق خود نویسنده را نیز به همراه دارد. کتاب، ذهن ما را به تفکر درباره معانی ای همچون «زندگی» «مرگ» و «عشق» وادار می‌کند و اندیشه‌هایی که به من هدیه کرد بی‌نهایت ارزشمند بودند، زندگی با تولد از مادر آغاز می‌شود و سپس با آرامیدن در خاک تمام می‌شود و هر آنچه در مجال تنگ، مابین آن دو اتفاق می‌افتد زندگی نام دارد و بر خلاف تصور زندگی بیش از حیات معنای خود را به مرگ وابسته است؛ انسان دو پا پس از راست‌قامت شدن سفری ماجراجویانه را به دنبال معنا آغاز کرد که در این سفر ذهنی و تمدنی معانی ای عمیقاً انسانی همانند شجاعت، شهامت، رشادت، شادی، غم، امید و … را ساخت، معانی ای بی‌نهایت زیبا که هر کدام شکوهمندی ای بی‌نظیر را به همراه دارند و ما خود و انسانیتمان را به آنان مدیون هستیم. آیا به این فکر کرده‌اید که این معانی خود، وجودشان را به چیزی وابسته هستند؟ بله وجودشان را به زندگی وابسته هستند و با زندگی معنا می‌شوند و حالا زندگی بیشتر از هر چیزی نیازمند مرگ است، تیک‌تاک ساعت و حرکت به‌سوی مرگ است که به زندگی رنگ‌وبو می‌بخشد و آن رنگ‌وبو است که به تعریف‌هایمان از بشریت همانند آنچه مطرح کرده‌ام معنا می‌دهد. - وقتی مسیح می‌خواست مرد یهودی را که به او ریشخند زده بود تنبیه کند، به زندگی ابدی محکومش کرد. فانی بودن بر خلاف آن چیزی که تصور می‌کنیم ضعف بشریت نیست؛ بلکه شکوه آن است، جلال بشریت است و ابدیت نفرینی بزرگ است که با آنکه ما میوه ممنوعه را خورده‌ایم؛ ولی نصیب ما نشده است و این را می‌توان از خوش‌شانسی‌مان شمرد! ابدیت نه‌تنها برای انسان‌ها نفرین است؛ بلکه برای عقاید نیز نفرین بزرگی است؛ وقتی باورها ابدی می‌شوند نفرین و سحر بزرگ‌تری گریبان‌گیر بشریت می‌شود، ابدیت عقاید و نامتناهی بودنشان است که تعصب را به ارمغان می‌آورد و هیولایی قاتل آزادگی می‌سازد، تفکرات نامیرا مجازند تا هر چه می‌خواهند کنند و به ما فانی‌ها پاسخی ندهد. بودن و رفتن در زمان درست نیز قابل‌ستایش است و این را می‌توان از انسان و تفکراتش و عقایدش به هر چیز دیگری بسط داد و این معنی گه‌گداری حتی تلخ و سخت باور را بایستی با تمام وجود بپذیریم تا با آرامشی باشکوه نقش خود را در این مسیر از تولد تا مرگ، از رحم تا خاک را به شکل منحصربه‌فرد خودمان طی کنیم. فارغ از معانی ای چون زندگی و مرگ کتاب با قلم زیبایش و روایاتی که دل برای آنان غنج می‌رود از عظمت عشق سخن می‌گوید، به‌راستی که عشق از تمام آنان که گفتیم اعجاب‌انگیزتر است، از ابدیت، مرگ و هر آنچه به زبان آوردیم، اعجاب‌انگیزتر و ناشناخته‌تر، شاید زندگی‌مان همان‌قدر که معنای خودش را به مرگ وابسته است به عشق نیز وابسته است یا اصلاً شاید بتوانیم بازتعریف کنیم، زندگی از عاشق شدن شروع می‌شود و با پیوستن به گور خاتمه پیدا می‌کند، آری این تعریف درست‌تری است، زیرا تن مرده فوسکا، آن مرد ابدی داستان، بارها با بوسه‌های عاشقانه جوانه زندگی زد و او به‌عنوان جنازه‌ای متحرک عشق را همچون تکه‌ای از پازل زندگی می‌یافت.نه که هر چه در جهان است، نه که عشق جانِ آن استجُزِ عشق هر چه بینی، همه جاودان نماندتو مبین جهان ز بیرون، که جهان درونِ دیده‌ستچو دو دیده را ببستی، ز جهان، جهان نماند - مولاناامیرعباسامیرعباسSat, 18 Jul 2026 00:10:44 +0330https://virgool.ir/@athen/سریال-چرنوبیل-پژواک-دروغ-jxasfgbar0x4-jxasfgbar0x4امروز ۱۷ مارس ۲۶ اسفند ساعت ۰۰:۴۱ بامداد در روز ۱۷ ام جنگ، مینی‌سریال چرنوبیل را تمام کردم، و وقتی که شروعش می‌کردم خیلی هیجان داشتم؛ چون درباره چرنوبیل خیلی پادکست گوش داده بودم و عملکرد رآکتورهای هسته‌ای خیلی برایم هیجان‌انگیز است، چرنوبیل از آن ورقه‌های تاریخ است که مدام دوست دارم درباره‌اش با دوستان و آشنایان حرف بزنم پس مشخص است که چقدر برای تماشای این سریال هیجان داشتم.
خوب به‌عنوان یک بیننده‌ای آماتور که دوست دارد ادای تماشاچی‌های حرفه‌ای را در بیاورد از وجوه هنری و فنی سریال شروع می‌کنم، سریال از نظر هنری شاهکار هست، سریال با جزئیات خیره‌کننده همراه است، اتمسفر اروپای شرقی و اتحاد جماهیر شوروی به‌خوبی به نمایش گذاشته می‌شود و بیننده را غرق در خودش می‌کند، معماری شوروی، علائم و تبلیغات حزب کمونیست شوروی به‌خوبی و با وسواس به نمایش گذاشته می‌شوند و اتمسفر سریال به شکل یک ماشین زمان برای ما عمل می‌کند و ما را در کوچه خیابان‌های کی‌اف، مسکو، بلاروس و … در شوروی می‌برد، با اینکه تخصصی در مباحث هنری ندارم؛ ولی ناخودآگاهم و ذائقه من می‌تواند کادر بندی‌ها، میزانسن و رنگ و نور استادانه را بفهمد، هرچند شاید ایراداتی داشته باشد؛ ولی من به‌عنوان یک بیننده می‌توانم از تماشای چرنوبیل لذت ببرم (چنانچه از HBO کمتر از این هم انتظار نمی‌رود).درباره جزئیات خیره‌کننده جایی به وجد آمدم که بعد از انفجار رآکتور تا آخر سریال زمانی که دوربین به سراغ رآکتور و اطراف آن می‌رفت تصویر برفکی می‌شد و به ما می‌فهماند که اینجا رادیواکتیو بسیار زیاد است و توجه به این جزئیات در هر نوع کاری برای من لذت‌بخش است و افرادی که این‌گونه عاشق کارشان هستند و به این چیزها توجه می‌کنند افراد محترمی برای من هستند.باید این را بدانیم که سریال راوی یک اتفاق تاریخی است و به‌احتمال زیاد ما درباره آن اتفاق تاریخی کم‌وبیش اطلاعاتی داریم و اینجا کار نویسنده بسیار سخت‌تر است و باید خیلی حرفه‌ای و موشکافانه فیلم‌نامه تدوین بشود تا ما را میخکوب و مجذوب داستان بکند، خوشبختانه در یک‌کلام اگر بخواهم بگویم چرنوبیل در این موضوع موفق است، به هنگام تماشا من میخکوب، وقایع را دنبال می‌کردم و شخصیت‌هایی برایم جای سؤال و اکتشاف می گذاشتن، حتی با اینکه چرنوبیل یک مینی‌سریال بود و مجال تنگی داشت و وقایع قابل روایت بسیار زیاد بوند ولی باز هم شخصیت‌ها جذاب تدوین شده بودند، حتی کسی مثل گورباچوف که من زیاد در پادکست‌های مختلف از او شنیده بودم باز در چرنوبیل برای من طراوت داشت و خلاصه کلام چرنوبیل تبدیل به مستند نشده بود.من همچنین تجربه مشابهی را در روایت یک واقعه تاریخی در فیلم‌های اپن‌هایمر و نورنبرگ هم داشتم که آن‌ها هم به همین اندازه جذاب بودند، اگر بخواهم مثالی بزنم می‌توانم لحظه آزمایش هسته‌ای اپن‌هایمر را بگویم که دانشمندها و کل افراد پروژه منهتن یک نگرانی بزرگ دارند آن هم آنکه واکنش زنجیره‌ای کل دنیا و هستی و گیتی را به نابودی بکشاند. ولی خوب در واقع ما می‌دانیم که این اتفاق نیفتاده است و آزمایش هسته‌ای اولین‌بار بدون آنکه بخواهد دنیا را نابود کند با موفقیت انجام می‌شود؛ ولی در لحظه‌ای که بمب منفجر می‌شود ما به همراه اپن‌هایمر، سرهنگ ارتش و باقی دانشمندان منهتن استرس داریم و نگرانی می‌کشیم و این یعنی شگفتی این فیلم، شاید دقیق نتوانم بفهمم این شگفتی چطور ایجاد شده ولی می‌دانم که این یک شاهکار است (هرچند از این نابودکردن دنیا و نابودی دنیا که در چند سکانس مهم از اول فیلم تا لحظه پایان فیلم ایهام‌های به‌مراتب زیبا ساخته می‌شود که برای فاش نشدن داستان به آن اشاره نمی‌کنم؛ ولی می‌خواهم که به آن دقت کنید).خلاصه ازاین‌دست چیزها در چرنوبیل زیاد است و بارها در جریان اتفاقات و چالش‌های مهارکردن فاجعه چرنوبیل با لگاسف و تیمش همراه می‌شویم و نگرانی می‌کشیم و باید دست‌مریزاد به نویسندگان و کارگردان این سریال بگویم.
روند داستان به‌غیراز برخی مواقع کند و کسل‌کننده نیست و روایت جوری در چرنوبیل طی می‌شود که برای من جدید بود، از آخر به اول و مجدداً به آخر این روایتگری انجام شد و چیزی بود که تا حالا تماشا نکرده بودم. 
درست است که تعداد اپیزودها کم است؛ ولی به نظرم آمد که کیفیت اپیزودها با یکدیگر متفاوت‌اند، لزوماً سریال یک‌روند خطی در روایت را طی نمی کنه و گاهی شاهد کاهش یا افزایش کیفیت اپیزودها هستیم.
و سریال همراه پیام‌های تاریخی و اخلاقی بسیار زیادی است، شاید خیلی وقت‌ها شنیدیم که گوش‌دادن به وقایع تاریخی، داستان افراد، تماشای فیلم و سریال بسیار امر مهمی در زندگی است و به جهان‌بینی ما کمک می‌کند و این را می‌شود با چرنوبیل لمسش کرد، یک شاخصه خیلی مهم درباره چرنوبیل این است که هیچ فردی سوپرمن و منجی نیست و هیچ فردی هیولا نیست، پیچ‌وخم انسانیت و تضادهای انسانی به‌خوبی به نمایش گذاشته می‌شود، شخصیت‌پردازی لگاسف مدام به‌صورت سینوسی است، جایی قهرمان داستان است و جایی نه. این نوع شخصیت‌پردازی را اولین باری که به‌صورت تحسین برانگیزی مشاهده‌اش کردم، در سریال The last of us بود، در آن سریال شخصیت جول هیچ‌وقت نه ابرقهرمان داستان بود و نه هیولای داستان، درست شبیه انسان‌های واقعی، ما در چرنوبیل می‌فهمیم که شایسته‌سالاری، پذیرش واقعیت و مسئولیت‌پذیری، مسئولیت‌پذیری و مسئولیت‌پذیری در جای‌جای زندگی چقدر مهم‌اند؛ و در نهایت در اپیزود آخر و صحنه‌ای که پرده سریال بسته می‌شود یک پیام بسیار زیبا درباره حقیقت گفته می‌شود که بسیار تأمل‌برانگیز است، این را می‌گذارم تا خودتان بشنوید و درباره‌اش تفکر کنید. 
امیرعباسامیرعباسFri, 10 Apr 2026 14:07:29 +0330