https://virgool.ir/feed/@athe_bad...fa2026-11-11 16:16:28https://files.virgool.ir/upload/users/58882/avatar/igUmvQ.jpeghttps://virgool.ir/@athe_badhttps://virgool.ir/@athe_bad/محمدِ-دنیا-قسمت-دوم-r0k4z6yx2imoمحمدِ دنیاهوا کاملا تاریک شده بود و محمد همچنان بهت‌زده کنار پدرش نشسته بود. هنوز منتظر بود از این کابوس وحشتناک بیدار شود. کم‌کم داشت می‌پذیرفت که با واقعیت روبرو شود و اما واقعیت چه بود؟ حوالی عصر روز دهم مهر سال 1402 همه‌ی آدم‌ها مرده بودند به جز محمد! محمد با خود گفت "اگه همه نمرده باشن چی؟ اگه اینا همش محدود به تبریز باشه چی؟ شاید شهرهای دیگه همه چی روبراه باشه". این فکر کمی به او تسلی داد و همین حس تسلی موجب حیرتش شد. حیرت از اینکه همین چند ساعت پیش داشت به خودکشی فکر می‌کرد اما حالا می‌خواست زنده بماند و آن هم چه زنده ماندنی! وقتی همه مردند. شاید اصلا این همان دنیایی بود که محمد می‌خواست یا شاید این همان محمدی است که دنیا می‌خواهد. محمدِ تنها محمدی که دیگر مجبور نیست برای کسی نقش بازی کند محمدی که خود خودش است. خواست اینستاگرامش را چک کند متوجه شد گوشی‌اش در خانه جا مانده. بلند شد، به پیکر بی‌جان پدرش نگاه کرد باز نزدیک بود گریه‌اش بگیرد اما به خودش گفت "کافیه محمد انقد ناله نکن، این همون چیزی نیست که همیشه میخواستی؟ این همون راه فراری نبود که دنبالش بودی؟ راه در رو از اون دنیای مسخره‌ای که توش گیر افتاده بودی. فکر می‌کردی با مردن ازش فرار می‌کنی اما چقدر شانس آوردی که با وجود زنده موندت ازش خلاص شدی. حالا دنیا مال توئه و تو مال دنیا پس از همدیگه لذت ببرین".انباری درمانگاه را پیدا کرد، خوشبختانه برق ساختمان همچنان برقرار بود. بیل کهنه‌ای را از میان وسایل گوشه انباری بیرون آورد، میخواست پدرش را خاک کند. با خود گفت "حالا کجا خاکش کنم؟ اما چه فرقی میکنه؟ همین جا تو فضای سبز درمانگاه دفنش می‌کنم"محل مناسبی را پیدا کرد خوشبختانه خاکش نرم بود. اولین بیل را که زد احساس گرسنگی و ضعف تمام وجودش را گرفت. وارد بقالی بغل درمانگاه شد، فروشنده هم مثل باقی مردم روی زمین افتاده بود. کمی کیک و کلوچه برداشت با نوشیدنی مخلوط شیر و طالبی که مورد علاقه‌اش بود. ناخودآگاه دستش را داخل جیب شلوارش کرد تا پول جنس‌ها را حساب کند که یادش افتاد دیگر نیازی نیست، اینکار دیگر معنایی ندارد. "اما الان من دارم دزدی می‌کنم" این را از خودش پرسید! چند دقیقه‌ای همان جا میخکوب شده بود، همه‌اش حس می‌کرد دارد دزدی می‌کند نه قانع میشد که دزدی است و نه می‌توانست خلافش را بپذیرد. آخر سر پول جنس‌ها را حساب کرد!به هر زحمتی بود بعد از چند ساعت قبر پدر محمد آماده شد. درست بالای سر قبر درخت کاجی بود که محمد آن را به عنوان نشان قبر در نظر گرفته بود. "اما بابا از کاج متنفر بود! ولی دیگه چه اهمیتی داره" این را گفت و دست به کار شد. حوالی ساعت یک بامداد بود که کارش تمام شد و قصد رفتن به خانه را کرد. از محوطه‌ی درمانگاه خارج شد. چراغ‌های کوی همگی روشن بودند، عجیب بود که هنوز کار می‎کنند. نگاهش به اجسادی افتاد که روی زمین افتاده و چند تایی کلاغ که مشغول خوردن آنها بودند. ترس عجیبی بر محمد مستولی شد. با خودش گفت "اینجا که هیچ آدمی نیست، هیچکس به من صدمه نمیزنه. به جن و روح هم که اعتقادی ندارم پس داری از چی میترسی احمق؟". ترسش عجیب بود عملا تنهاترین انسان روی زمین به حساب می‌آمد حداقل تا آن لحظه آنطور فکر می‌کرد اما همه‌اش حس می‌کرد کسی یا کسانی نگاهش می‌کنند، سنگینی نگاهشان را به خوبی حس می‌کرد. فکر می‌کرد دیوانه شده و خودش را احمق خطاب می‌کرد. به هر طریقی بود بر ترسش غلبه کرد و به سرعت خودش را به کوچه‌ی خودشان رساند. مرد همسایه همچنان آنجا افتاده بود اما پرنده‌ها دیگر آواز نمی‌خواندند.داخل خانه همه چیز عادی به نظر می‌رسید. برق خانه هنوز جریان داشت و آب لوله‌کشی همچنان برقرار بود. گوشی‌ همراهش را پیدا کرد و با استرس اینستاگرامش را باز کرد، اینترنت هم به درستی کار می‌کرد ولی چیز جدیدی در اینستاگرام نبود. انگار همه چیز متوقف شده بود. به دوستش که در تهران بود پیام فرستاد و تازه همان لحظه یادش افتاد که خیر سرش در خود تبریز کلی فامیل و آشنا دارند! همان‌‌هایی که هیچوقت حوصله‌ی دیدنشان را نداشت و به زور خانواده با آنها معاشرت می‌کرد. به هر کسی که یادش میفتاد زنگ زد اما کسی جواب نداد. با خودش گفت "خب معلومه که جواب نمیدن مگه خاله اعظم و شوهرش چه فرقی با بقالی سر کوچه دارن؟ همه مردن محمد، خنگ نباش". این را گفت اما می‌خواست خنگ باشد، می‌خواست احمقانه امید داشته باشد که هنوز همه نمرده باشند و باز خودش را شماتت می‌کرد که اصلا چرا امید داری هنوز بعضی‌ها زنده باشند؟ مگر همین را نمی‌خواستی؟ دنیای تمام و کمال برای تو.غذایی که از ظهر مانده بود را گرم کرد و با بی‌اشتهایی و از سر اجبار خورد. گاز هم هنوز قطع نشده بود. با خودش گفت "یعنی تا کی آب و گاز و برق خواهم داشت؟". آماده‌ی خوابیدن شد اما مگر میشد؟ هنوز همان ترسی که بیرون سراغش آماده بود در وجودش بود. تصمیم گرفت همه‌ی چراغ‌های خانه را روشن نگاه دارد به جز اتاق خودش. هم در اصلی خانه و هم در اتاقش را از داخل قفل کرد و داخل گوش‌هایش پنبه گذاشت! می‌ترسید نصف شب از داخل آشپزخانه صدای بشقابی چیزی بشنود، چیزی که حتی شب‌های عادی هم اتفاق می‌افتاد و باعث ترسش میشد. حالا با این اتفاقی که افتاده بود دیگر تحمل این یکی را نداشت پس ترجیح میداد پنبه بر گوش‌هایش بگذارد و کلا چیزی نشنود. روی تخت خوابش دراز کشید و تا جایی که میشد خودش را لحاف پیچ کرد. لحافش حس امنیت مسخره‌ای به او میداد. "سعی کن بخوابی محمد، فردا صبح میرم بیرون و کل شهر رو می‌گردم. زندگی بهتر میشه" این را گفت و به هر سختی بود خوابش برد.ادامه دارد...ع - بع - بSat, 02 Oct 2021 22:34:25 +0330https://virgool.ir/@athe_bad/محمدِ-دنیا-قسمت-اول-ov6g9ing9s5hپرنده‌ها همچنان آواز می‌خواندند!"چرا باید ادامه بدم!؟" محمد این را از خودش پرسید. بعد از فوت مادرش بارها این سوال را از خودش پرسیده بود. البته قبل از آن هم دائما به مرگ فکر می‌کرد، محمد آدم این دنیا نبود. خودش را غریبه می‌دانست، از این دنیا و آدم‌هایش خسته شده بود و دائما از خودش می‌پرسید "آخرش که چه؟". زندگی‌اش به بی‌معنایی مطلق رسیده بود اما شاید فقط از سر ترحم بر پدرش بود که کار را یکسره نمی‌کرد. مرد بیچاره خیلی تنها میشد و از نظر محمد این دیگر خیلی بی‌انصافی بود. غرق همین افکار بود که ناگهان صدایی به بلندی رعد و به گوشخراشی کشیدن ناخن بر روی تخته سیاه در هوا پیچید. محمد وحشت‌زده دست‌هایش را روی گوش‌هایش گذاشت اما فایده‌ای نداشت انگار که صدا از داخل مغزش بود. صدا چند ثانیه‌ای ادامه داشت و ناگهان قطع شد. بعد از آن صدای پرنده‌ها را میشد شنید اما همه چیز عجیب به نظر می‌رسید انگار که چیزی از صداهای دنیا حذف شده بود. صدای ماشین‌ها! محمد این را گفت و سمت پنجره‌ی اتاقش دوید. پرده را کنار زد به خیابانی که از پشت کوچه دیده میشد خیره شد. همه‌ی ماشین‌ها متوقف شده بودند، چند تایی هم تصادف کرده بودند اما عجیب بود که کسی برای دعوا پیاده نشده بود! ناگهان متوجه آدم‌هایی شد که روی زمین افتاده بودند. همه‌ی آدم‌ها افتاده بودند! بی‌حرکت، مثل مرده‌ها. وحشت زده فریاد زد: "بابا؟ بابا؟ بیا اینو ببین". اما جوابی دریافت نکرد. سراسیمه به سمت اتاق پدرش رفت. پدرش بی‌حرکت روی زمین افتاده بود. چند بار با صدای بلند پدرش را صدا کرد. بدنش را تکان میداد و باز صدایش می‎کرد، بی فایده بود. خواست نبضش را چک کند اما منصرف شد، خیلی می‌ترسید. با خودش گفت "حتما از حال رفته، چیزی نشده که محمد. حتما باز فشارش افتاده فقط کافیه ببرمش درمانگاه محل". با این حرف‌ها سعی می‎کرد بر ترسش غلبه کند. به سمت در رفت تا از همسایه‌ی روبرویی درخواست کمک کند اما هر چه در زد کسی جواب نداد. سراسیمه به طبقه‌ی پایین رفت، زنگ در هر دو واحد را زد اما باز کسی جوابی نداد. در حالی که وحشت تمام وجودش را گرفته بود باز هم پایین‌تر رفت، به طبقه دوم رسید. زنگ درها را زد اما منتظر نماند به طبقه اول هم رفت و زنگ درها را زد. باز هم کسی جوابی نداد. با خودش گفت "حتما دارم خواب می‌بینم" اما همه چیز خیلی واقعی به نظر می‌رسید. با نا امیدی به سمت خانه رفت، به سختی پدرش را بر کولش انداخت و به هر طریقی بود چهار طبقه را در حالی که پدرش را حمل می‌کرد پایین آمد. ماشین پدرش آماده در پارکینک بود اما محمد گواهی‌نامه نداشت، رانندگی هم بلد نبود، او از ماشین‌ها متنفر بود.درمانگاه فاصله‌ی زیادی با خانه‌شان نداشت. با پدرش که بر کولش بود از در اصلی ساختمان خارج شد. چند قدمی راه رفته بود که متوجه مرد همسایه شد که بی‌جان بر زمین افتاده بود. ترس محمد هر لحظه داشت بیشتر میشد و هیچ ایده‌ای نداشت که چه اتفاقی در حال افتادن است فقط مدام به خودش میگفت " اینها همش خوابه". کمی آن طرف‌تر گربه‌ی سیاه معروف کوچه را دید که داشت با تکه استخوانی ور میرفت. کبوترها هم در حال پرواز بودند. از کوچه خارج شد و به کوی اصلی رسید. ماشین‌هایی را دید که متوقف شده بودند و آدم‌هایی که همگی روی زمین افتاده بودند. ولی پرنده‌ها همچنان آواز می‌خواندند!محمد داشت گریه می‌کرد، این اتفاق فراتر از قدرت هضم او بود. نمی‌دانست چه اتفاقی رخ داده یا در حال رخ دادن است فقط میخواست همین حالا تمام شود یا به آن درمانگاه کوفتی برسد. سرعتش را بیشتر کرد، به نفس نفس کردن افتاد اما چاره‌ای نداشت فقط می‌خواست به درمانگاه برسد. البته در گوشه‌ی ذهنش می‌دانست که یحتمل رسیدن به درمانگاه هم چیزی را عوض نخواهد کرد، اتفاقی عظیم‌تر از حد تصورش افتاده بود اما چاره‌ای نداشت، نمیخواست این را باور کند و تنها امیدش همان درمانگاه بود. بعد طی کردن چند صد متر بالاخره به درمانگاه رسید. وارد ساختمان شد، همه‌ی آدم‌ها روی زمین افتاده بودند! در حال گریه فریاد زد "تو رو خدا یکی کمکم کنه. تو رو خدا! کسی نیست؟ خدایا تو هم نیستی؟ من خیلی میترسم، اگه این خوابه فقط بیدارم کن، اگه این بیداریه فقط تمومش کن". صورت محمد از اشک خیس خیس شده بود، هیچ امیدی نداشت فقط ناله سر میداد و گریه می‎کرد. پدرش هنوز روی کولش بود!با احتیاط پدر را روی زمین درمانگاه گذاشت. کنارش نشست، دستش را که در حال سرد شدن بود گرفت و به صورت بی‌جان پدر خیره شد. چیزی نگفت، زبانش بند آماده بود. احساس می‌کرد در حال دیوانه شدن است، قدرت تکلمش را از دست داده بود. در اوج استیصال سرش را روی سینه‌ی پدرش گذاشت و دوباره گریه‌اش گرفت. چند دقیقه‌ای در همان حال ماند. هنوز امید داشت همه‌ی اینها خواب باشد. فکر می‌کرد چند دقیقه‌ای را در آغوش پدرش بماند و بعد بالاخره بیدار میشود. اما بی‌فایده بود، محد بیدار بود. به دیوار ساختمان تکیه داد، سرش را بالا گرفت و فریاد زد "خدایا! هستی خدا؟ من خیلی میترسم خدا، من خیلی میترسم...خورشید در حال غروب بود و هوا داشت تاریک میشد. اما محمد همچنان آنجا منتظر نشسته بود نمی‌دانست منتظر چه چیزی است فقط منتظر بود.ادامه دارد...ع - بع - بFri, 01 Oct 2021 23:16:48 +0330