نوشته های hamzeh najafian

بعد از حادثه

hamzeh najafian — Thu, 01 Jul 2021 14:27:38 +0430

فرهاد توی مسیر دانشگاه بود که با پیچ خوردن پاش توی پیاده رو، دوباره فکرای همیشگی‌ به ذهنش هجوم آوردن. با کمک یه رهگذر از زمین بلند شد و دوباره به راهش و فکرهاش ادامه داد.باخودش میگفت: کاش بجای اینکه کور بودم یه مشکل دیگه داشتم. چه میدونم مثلا یه دست نداشتم عوضش چشمام می دید. ولی فرقی هم نمی کرد اون موقع هم آرزوم این بود که مثل بقیه دو تا دست داشتم.بازم همیشه غصه میخوردم که چرا من باید یه عیب و ایرادی داشته باشم و بقیه سالم باشن. ولی اگه دیوونه بودم چی؟ لااقل دیگه خودم نمیفهمیدم که یه فرقی بابقیه دارم. دیگه این همه رنج و عذاب نمیکشیدم. فرهاد وقتی به تقاطع رسید اینقدر غرق افکارش بود که متوجه صدای چراغ راهنمای صوتی نشد که اعلام کرده بود چراغ برای عابر پیاده قرمزه. وبعدش تنها صدایی که شنید صدای وحشتناک ترمز ماشین بود***پلک هاشو به سختی باز کرد. چند لحظه ای سرش رو به اطراف چرخوند و متوجه شد که توی بیمارستانه.انگار به آرزوش رسیده بود و همه جارو میدید. متوجه شد که مادرش بالای سرش ایستاده. باخوشحالی داد زد: مامان ببین، من دارم میبینم. من دارم همه چیو میبینم.صدای گریه مادرش رو شنید ولی گریه ش شبیه کسایی که از سر شوق اشک می ریزن نبود. از گریه مادرش ناراحت نشد. حتی دیگه ازینکه مثل بقیه آدما نیست،ناراحت نبود. یه دلهره ای یه آن تموم وجودش رو گرفت و لحظه به لحظه داشت اضطرابش بیشتر می شد . وقتی فهمید پرستار داره آنژیوکتش رو عوض میکنه با صدای وحشت زده التماسش میکرد که پنجره هارو زودتر ببنده تا اون ماشینی که باسرعت داره به طرفشون میاد نتونه وارد اتاق بشه.

بازگشت

hamzeh najafian — Wed, 14 Apr 2021 09:24:55 +0430

بازگشت«همیشه در کنارت هستم» جمله ای که دیگر نمی توانم به فرزندم بگویم.می دانم که به زودی جداییمان رغم خواهد خورد. تجربه تلخ رنجی که قرار است تکرار شود. گرچه فارغ از این اتفاق پیش رو، نباید در گذشته نیز این جمله را برایش تکرار میکردم. زیرا در نهایت مرگ باعث می شود این فراق صورت گیرد.این فکر که مسبب اصلی این جدایی، تنها خودم هستم،تمام روحم را مثل خوره میخورد. و این دوری برایم با مرگ و نیستی تفاوتی نمی کند.به شباهت های یک انسان که می میرد و شخصی که زندانی می شود می اندیشم. هر دو دیگر در کنار عزیزانشان حضور ندارند و هنگام سختی و رنج نمی توانند به اطرافیان خود هیچ کمکی کنند .حال اگر آن فرد، مهربانی را نثار اطرافیان خود کرده و خاطرات خوبی را برایشان به یادگار گذاشته باشد، غم و ماتم حاصل از این فقدان برای آنها چندین برابر میشود.خوبی و مهربانی گویا رنجی در آینده برای اطرافیان انباشته میکند.«بازگشت» شباهت دیگری که گویا هم در اسارت و هم در مرگ وجود دارد.برای زندانی انتظار و امید به اتمام حبس که به آزادی و به آغوش کشیدن عزیزان ختم می شود. چه بازگشت شیرینی ست.مرگ نیز می تواند نوعی بازگشت باشد.رجعتی به عالم روح و پیوستن به آن که همانا ناخوداگاه جمعی ماست و امید به وصالی که به جاودانگی ختم شود.چه بازگشتی!!؟همان طور که در داستان اساطیر یونانی آخرین چیزی که درجعبه برای پاندورا باقی مانده بود، امید بود که با آن می توانست با تمام بدی ها مقابله کند. شاید برای من نیز امید تنها چیزی باشد که حتی پس از مرگ باقی بماند. امید به دیداری دوباره که به من تواناییِ ادامه زندگی داده است. آنچنان که شاملو گفت:<< هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخواست که من به زندگی نشسته ام>> . و دوباره به دخترم می گویم «دوستت دارم و همیشه در کنارت هستم». و این مشقت را می پذیرم و به گفته نیچه همزمان به استقبال بزرگ ترین رنج و بزرگ ترین امید خود می روم.

تکرار تاریکی

hamzeh najafian — Sun, 11 Apr 2021 09:53:39 +0430

نقدی بر نمایشنامه ((تیمور)) نوشته شارمین میمندی نژادخواندن تاریخ و مقایسه آن با وضعیت فعلی،برایم همیشه جذاب بود. اما وقتی کم کم متوجه شدم تاریخی که ما میخوانیم بیشتر نوشته صاحبان قدرت در عصر خودشان است، دیگر رغبتی به خواندن این نوع کتاب ها به سبک و سیاق قبل ندارم. موضوعی که در خواندن نمایشنامه تیمور نوشته ی شارمین میمنذی نژاد نیز بدان برخوردم.آنجا که «جلایر» هنگام اعدام به کار ناکرده اعتراف میکند تا تنها درخواستش را قبول کنند.جلایر:کسی بگوید. کسی برای آیندگان بگوید.طفلی، پیری، جوانی، حتی دیوانه ای، به دیوانه هم راضی ام که خاطره ذلت این ملک را در اندیشه نگه دارد و سینه به سینه بگرداند.روایت سینه به سینه،کلام، لوگوس، چیزی که مارا به گذشته ی مان پیوند بزند. تاریخ شفاهی، تاریخی که تکرار میشود و عبرتی که از آن نمیگیریم. همان آموزه ی هِگلی که میگوید«نخستین درسی که از تاریخ می آموزیم این است که کسی از تاریخ درس نمی آموزد» و در جایی دگر گفته است که تاریخ همواره دوبار تکرار میشود و مارکس، افزوده بود که استاد فراموش کرده بیافزاید «بار اول به شکل تراژدی و بار دوم به شکل کمدی» . به رغم آشکار شدن عواقب هر اقدامی در تاریخ، حوادث دردناک گذشته به شکل بیرحمانه یا مضحکی تکرار می شود. و گویا قرار نیست کسی درسی بیاموزد.مردمان نسل های متفاوت، گویی هیچ گاه تغییر نکرده اند و در موقعیت های مشابه تصمیم هایی شبیه به گذشتگان خود میگیرند و هیچ پیشرفتی از بعد انسانی صورت نمیگیرد ای بسا جایگاه آن نیز تنزل می یابد.و همچنان انسان ها به مانند مردمان آریان شهر در نمایشنامه تیمور درخواب غفلت به سر می برند.روایت های سینه به سینه گویا برای این است که سبب اندکی فهم شود و این آگاهی موجب حرکت شود.تا تاریخ بیرحمانه تر از گذشته تکرار نشود.و حال این گونه ی «امید» به عدم تکرارِ تاریخِ تاریک از چه قسم است؟سوال را آنجا که راوی در انتهای نمایشنامه از فردای روشن ایران سخن میگوید،تیمور پاسخ میدهد: حال می بینم لاف آخر میزنی.شعار می دهی برای چه؟ برای اینکه انتهای نقلت را نور امید بگیرد؟

گام سیزدهم، گام آغازین

hamzeh najafian — Tue, 09 Mar 2021 09:34:12 +0330

گاهی اسامی می‌توانند مقدم بر اعداد و ترتیب آنها باشند.۱۲ قدم، برنامه ایست که معمولا برای بهبود و رهایی از اعتیاد مورد استفاده قرار میگیرد.۱۲ قدم، برنامه ایست که معمولا برای بهبود و رهایی از اعتیاد مورد استفاده قرار میگیرد.اما گام سیزدهم اقدامی است که به واسطه آن یک جامعه از این بیماری مسری، رهایی میابد تا علاوه بر جلوگیری از سرایت اعتیاد به دیگر افراد جامعه، شمار نجات یافتگان از بند این بیماری بیشتر شود.علاوه بر جلوگیری از سرایت اعتیاد به دیگر افراد جامعه، شمار نجات یافتگان از بند این بیماری بیشتر شود.اصطلاح قدم سیزدهم را شارمین میمندی نژاد در شب قدر سال ۸۸ در یکی از کمپ های ترک اعتیاد عنوان کرد که من به واسطه‌ی یکی از اعضای جمعیت امام علی با این عنوان آشنا شدم.اگر در گام نخست،سوال هایی ازین دست ازخود بپرسیم که چرا انواع مواد مخدر در جامعه به وفور یافت میشود و حتی در دورافتاده ترین شهرها و روستا ها و مناطق حاشیه نشین به راحتی دردسترس همگان قرار میگیرد. و ذینفعان این سیستم چه کسانی هستند؟ و به دنبال جواب آن باشیم و از مسئولین و نهادهای ذی‌ربط , پاسخ را مطالبه کنیم و آنان را وادار به اقدام در جهت حل این معضل کنیم و یا اگر آنها را مسببان اصلی این مشکل میدانیم، در مقابلشان سکوت نکنیم و تک تک افراد جامعه را نسبت به این اتفاق آگاه کنیم، و آن را به یک مطالبه جمعی تبدیل کنیم تا به واسطه‌ی این مطالبه‌ی عمومی، معضل اعتیاد و شمار معتادان تا حد زیادی در جامعه کاهش یابد، دیگر چه تعداد از افراد جامعه نیاز به گذراندن آن ۱۲ قدم میباشند؟اینجاست که گام سیزدهم می تواند قدم آغازین باشد تا به جای رهایی هر فرد از اعتیاد، یک جامعه از این بیماری مسری مصون باشد.اما بی تفاوت نبودن و سکوت نکردن در مقابل معضلات اجتماعی در هر جامعه و حکومتی با توجه به نوع آن (توتالیتر،دمکراسی و...)هزینه هایی نیز به همراه دارد. به عنوان نمونه، این که امروز حکم انحلال موقت جمعیت امام علی صادر شده است و مؤسس و مدیرانش را به انواع جرم های بودن مستند متهم و بازداشت کردند، هزینه هایی‌ست که این سازمان مردم نهاد و اعضایش در قبال ۲۰ سال فعالیت در مناطق حاشیه نشین کشور و مطالبه‌گری حقوق اقشار آسیب دیده جامعه می‌پردازد. و تا زمانی که همه‌ی نهادهای مدنی و افراد جامعه به سمت مطالبه گری و عدالت خواهی حرکت نکنند واین تبدیل به خواست جمعی نشود، همچنان نهادها و فعالان مدنی حقیقی (که با توجه به شرایط حاکم بر جامعه تعدادشان نیز رو به کاهش است) باید بهای آن را به طرق مختلف بپردازند. و جامعه نیز روز به روز به سمت انحطاط اجتماعی و اخلاقی حرکت کند.حال هرکدام از ما به عنوان عضوی از جامعه می بایست انتخاب کنیم که در کدام مسیر میخواهیم قدم بگذاریم تا بتوانیم با عمل به وظیفه انسانی و اجتماعی خود که همانا مطالبه گری و کنش اجتماعی‌ست ، در راستای رسیدن به جامعه‌ای عاری از معضلات اجتماعی حرکت کنیم و یا با بی تفاوتی و عدم مسئولیت پذیری، حرکت جامعه به سمت افزایش معضلات اجتماعی و فروپاشی نظام اخلاقی را تسریع بخشیم.

مرگ

hamzeh najafian — Wed, 14 Oct 2020 15:00:35 +0330

وقتی بهش فکر می کنم ترس های زیادی سراغم میاد و بیشتر از همه ترس از پوچی اذیتم میکنه ولی با یه باوری که دوست دارم بیشتر تقویتش کنم این ترس رو از خودم دور میکنم به نظرم با مرگ یک سری از آدم ها توی همون لحظه تموم میشن و همون جوری که جسمشون خاک میشه،روحشون هم دفن میشه.ولی اون هایی که توی زندگیشون راه جاودانگی رو پیدا کردن و انتخاب کردن که خالق باشن،بعد از مرگ جسمشون،درون اون راهی که قدم گذاشتن و چیز هایی که خلق کردن،زندگی شون جریان پیدا می کنه و همیشه زنده خواهند بود.