https://virgool.ir/feed/@ata.fardرسانه آنلاین من | در تلاش برای ساختن چیزهای به یادماندنیfa2026-11-10 20:34:50https://files.virgool.ir/upload/users/2863461/avatar/wv9OIo.jpghttps://virgool.ir/@ata.fardhttps://virgool.ir/@ata.fard/ده-چیز-که-دانشگاه-به-شما-نمی-آموزد-ولی-باید-یاد-بگیرید-dbriwk2tgvnjمدیریت زمان و برنامه ریزیوقتی وارد دانشگاه می‌شوید، اولین چیزی که به دست می‌آورید زمان است. نحوه مواجهه شما با این زمانِ آزاد شده و در اختیار خودتان بزرگترین سرمایه شما در زندگی تحصیلی‌تان است. عموما این اختیار آزاد در زمان، باعث می‌شود دچار این توهم شوید که می‌توانید بیش از اندازه به کارهای غیر درسی بپردازید. مدیریت زمان را باید حتما یاد بگیرید قبل از اینکه به خودتان بیایید و ببینید فرصت‌های زیادی را از دست داده‌اید.اگر پیش از این فقط به برنامه‌های درسی کنکوری پایبند بودید و عمل کردید، این قدم‌های اولیه برایتان مفید خواهد بود:۱. نوشتن لیست کارهای روزانه به مدت ۴۰ روز۲. انجام دادن ۸۰ درصد کارهای نوشته شده به صورت قانون روزانه در لیست نوشته شده به مدت ۴۰ روز۳. اولویت دار کردن لیست کارهای روزانه به مدت ۴۰ روز و انجام دوباره مورد دوم۴. بخش بندی روز به سه بخش برای لیست الویت دار، به مدت ۴۰ روزنکات تکمیلی:۱. لیست کارهای هر روز را شب قبل از آن بنویسید.۲. بعد از تمام شدن ۴۰ روز اول، آیین (روتین) های روزانه‌تان را استخراج کنید و دیگر در لیست کارها ذکر نکنید.۳. رویدادهای تحمیلی یا از پیش تعیین نشده را با «نه گفتن» رد کنید.۴. اگر نیاز به اطلاعات بیشتر دارید، به فصل چهارم پادکست جافکری گوش کنید.مسئولیت‌پذیریحضور در جامعه‌ای که از لحاظ عملکردی بسیار عالی است و جامعه پیش برنده کشور را تشکیل می‌دهد، چه از جنبه اقتصادی چه از جنبه علمی و مهندسی، باعث می‌شود که فکر کنیم توانایی‌ای غیر عادی در انجام دادن مسئولیت‌ها داریم.همین امر مسبب این موضوع می‌شود که کارهای زیادی را بپذیریم. همزمان که دانشجو هستیم، عضو انجمن علمی، گروه‌های فرهنگی، شریک عاطفی، کارمند یا فریلنسر و یک دانش آموز کنجکاو در حوزه‌های غیر مرتبط به رشته تحصیلی‌مان هم هستیم. ایفای این همه نقش برای یک نفر می‌تواند تبعات زیادی داشته باشد. اما پیش از تبعات آن (مثل فرسودگی و بی‌عمل شدن) باید مسئله مسئولیت‌پذیری را حل کرد.« مسئولیت‌پذیری یعنی پذیرش نتایج اعمال و تصمیمات خود و پاسخ‌گویی به آن‌ها و مواجه‌شدن با عواقب تصمیماتمان.»فهمیدن معنای مسئولیت‌پذیری (به معنای درک و در نظر داشتن همیشگی آن) باعث می‌شود آگاهانه در نقش‌هایی که می‌پذیریم حضور داشته باشیم و از طرفی این اجازه را به خودمان ندهیم که بخواهیم کارهایی را بپذیریم که می‌دانیم نمی‌توانیم در آن‌ها مسئولیت‌پذیر باشیم.چیزهایی که حین ثبت‌نام در دانشگاه باید بدانید که مسئولیتشان را می‌پذیرید:۱. مسئولیت تحصیل و عملکرد آموزشی: به وقت ثبت‌نام در دانشگاه شما تعهد می‌دهید که دانشجوی دانشگاه هستید و مسئولیت‌های مشخص آموزشی بر عهده شما است. از طرفی در کنار این مسئولیت‌ها، باید عهده دار آینده تحصیلی خود و تصمیمات مرتبط به آن باشید. به مهاجرت یا ادامه تحصیل در ایران باید فکر کنید.۲. مسئولیت حضور در جامعه دانشگاهی: شما با ورود به هر جامعه، گروه یا فرقه می‌پذیرید که بر اساس قوانین کلی آن عمل کنید. به چالش کشیدن قوانین کار درست و از لحاظ علمی منطبق بر نقد است اما نباید آن را با سرپیچی اشتباه بگیرید.۳. مسئولیت کارهای غیردرسی: قبول مسئولیت هر کار غیر درسی‌ای، زمانی پذیرفته است که آسیبی به کسی نرساند و ظرف زمانی شما اجازه انجام آن را بدهد.حل مسئلهحل مسئله یعنی توانایی اینکه وقتی با وضعیت نامطلوب، سوال، مانع یا تصمیم دشوار مواجه می‌شوی، بتوانی:۱. مسئله را درست تعریف کنی ۲. علتش را پیدا کنی ۳. راه حل‌های مختلف بسازی ۴. بهترین راه حل را انتخاب کنی ۵. اجرا کنی ۶. نتیجه را بررسی و اصلاح کنی.مهارت حل مسئله از این بابت اهمیت دارد که زندگی واقعی پر از ابهام و مسائلی است که راه حل‌های زیادی دارند. مهاجرت، شروع کسب و کار، استخدام شدن و ... همه مسائلی هستند که پاسخ واحدی ندارند و به همین خاطر حل مسئله مهم و مهم‌تر می‌شود.عناصر اصلی حل مسئله را که ذکر کردم ولی چگونه باید آن را آموخت؟بهترین کار، تمرین کردن است. تلاش کنید از این به بعد آگاهانه به مشکلات اطرافتان و مشکلات شخصی‌تان نگاه کنید و تلاش کنید مهارت حل مسئله را تمرین کنید.برای یادگیری بیشتر به اپیزودهایی که میلاد منشی‌پور منتشر کرده است گوش کنید.هدفگذاریحالا که هم می‌دانید چگونه زمانتان را باید مدیریت کنید و هم اینکه چگونه شخصی مسئولیت پذیر باشید، باید هدفگذاری را نیز یاد بگیرید.داشتن هدف مشخص در جامعه و محیطی پر از ابهام، کاری بسیار دشوار اما متمایزکننده است. چون زمانی که همه چیز با سرعت مشخصی به سمت ناکجا می‌رود، رفتن و رسیدن به جایی مشخص سخت ولی ارزشمند و مهم است. همه ما می‌دانیم که ناکجاآباد، جای خوبی برای زیستن نیست. پس چرا باید بپذیری که به آنجا برویم؟اگر هیچ هدفی برای خودتان نگذارید، دیگران برایتان هدفگذاری می‌کنند.یک نکته ظریف اینجا وجود دارد. خیلی از ما که داشتن هدف و برنامه الزامی است. اما واقعا خیلی‌ها اقدامی برای آن نمی‌کنند. چرا؟به خاطر مسئله نقطه صفر! انسان بدون هدف مثل نقطه صفر تابع Y= X^2 است. هر حرکتی به هر سمتی، باعث می‌شود به صفر برگردیم.انسان با هدف ولی بدون برنامه، مثل تابع Y= sin(x) است. مدام در حال نوسان و بدون پیشرفت از بازه‌ای محدود.انسان هدفمند و برنامه‌مدار، مثل تابع نمایی است که یکباره بیش از اندازه رشد می‌کند.هدفگذاری را به روش SMART انجام دهید. اگر نمی‌دانید چیست، در اینترنت جستجو کنید.جهت‌یابی، رسالت شخصیاگر هدف مقصدتان باشد، رسالت قطب‌نمای شماست!بزرگترین مشکل هدفگذاری می‌دانید چیست؟ این که انتهایی ندارد. زمانی که مداوم هدف می‌گذارید و به آن‌ها می‌رسید، هدف‌گذاری برایتان معنایش را از دست می‌دهد. پس علاوه بر هدف باید جهت هم داشته باشید. در فلسفه این کلمه را با «رسالت شخصی» تعبیر می‌کنند. دانستن اینکه چرا و به چه سمتی می‌خواهید بروید، مهم‌تر از مقاصدی است که به آن‌ها دست پیدا می‌کنید.فرض کنید شما می‌خواهید به شرق بروید. در این بین از سمنان، هرات و ... عبور می‌کنید. از مناظر آن‌ها، ساختارهایشان و ... لذت می‌برید. ولی اگر جهت شما شرق باشد، سفر شما همچنان به انتها نرسیده است. چون هنوز هزاران مقصد دیگر در جهت شرق در انتظارتان است که می‌توانید با توجه به زمان و منابع‌تان برایشان برنامه‌ریزی کنید. شهرها را بر اساس دوری و نزدیکی‌شان و توانمندی‌تان دسته بندی می‌کنید و تصمیم می‌گیرید که کدام‌ها را ملاقات کنید؟ولی اگر نمی‌دانستید که می‌خواهید در کدام جهت حرکت کنید، چه می‌شد؟ سر در گم می‌شدید و هر جایی که هر کسی بهتان می‌گفت را پیش می‌گرفتید و هدف می‌گذاشتید که ببینید.فهمیدن رسالت شخصی یا شاید بهتر است از بار معنایی‌اش بکاهیم و بگوییم جهت سفر زندگی‌تان، مهم‌ترین چیزی است که باید رویش زمان بگذارید. با فهمیدن جهت مورد نظرتان برای زندگی، احتمالا وقت کمتری برای از دست دادن برای زندگی و ساختن اهداف دیگران هدر بدهید.برای یافتن رسالت شخصی، توصیه می‌کنم از یک مشاور یا منتور کمک بگیرید.روابطوقتی از دوران دانشگاه حرف می‌زنیم، معمولا اولین چیزهایی که به ذهن می‌رسند، کلاس‌ها و امتحان‌ها و معدل و پروژه‌ها و در نهایت پیداکردن شغل مناسب است. اما دانشگاه اصلا برای یادگرفتن مطالب درسی نیست. لااقل هدف اولتان نباید این باشد. چرا که همین الان دسترسی به منابع، بیش از اندازه عالی است. یکی از مهمترین چیزهایی که در این سالها ساخته می‌شود چیزی است که شاید در هیچ سرفصل درسی نوشته نشده باشد؛ رابطه با آدم‌ها.دانشگاه یکی از معدودترین دوره‌هایی است که در آن با تعداد زیادی آدم، با علایق، تجربه‌ها و جهان‌بینی‌های متفاوت، در یک محیط مشترک قرار می‌گیریم. همین ارتباط‌ها می‌توانند بعدها به دوستی، همکاری، یادگیری، فرصت شغلی یا حتی تغییر مسیر زندگی بدل شوند.یکی از اشتباهات رایج این است که ارتباطات را صرفا به معنای آشنا شدن با افراد با نفوذ و استفاده از ارتباطات برای رسیدن به فرصت‌های شخصی بدانیم. در حالی که ارتباط موثر، بیش از آنکه ابزار باشد، یک سرمایه است.ممکن است همکلاسی‌ای که امروز کنار شما در کلاس نشسته است، چند سال بعد بنیان‌گذار یک شرکت باشد. شاید دوستی که در انجمن علمی با او آشنا می‌شوید، بعدها شما را به پروژه‌ای دعوت کند که مسیر حرفه‌ای‌تان را تغییر دهد. حتی ممکن است گفت و گویی ساده با فردی از رشته‌ای متفاوت، ایده‌ای به شما بدهد که نگاهتان را به یک مسئله قدیمی تغییر بدهد.اما ارزش ارتباطات فقط در فرصت‌هایی که برای ما ایجاد می‌کنند خلاصه نمی‌شود. آدم‌ها خودشان منبع یادگیری‌اند. هر فرد تجربه‌هایی دارد که ما نداریم، شکست‌هایی ندیده‌ایم، مسیرهایی که طی نکردیم و دیدگاهی که شاید هیچ وقت به تنهایی به آن‌ها نرسیم.همینطور بسیاری از فرصت‌های زندگی از غیب ظاهر نمی‌شوند. خیلی از اوقات، از طریق آدم‌ها به ما می‌رسند. به همین دلیل ارتباط با آدم‌ها یعنی ساختن مسیرهایی که ممکن است ارزش واقعی آن‌ها را سالها بعد ببینیم.دوران دانشگاه فرصت کوتاهی است برای ساختن شبکه‌ای از آدم‌ها، ایده‌ها و تجربه‌ها. ممکن است بسیاری از درسهایی که امروز می‌خوانیم، چند سال بعد اصلا به کارمان نیاید اما آدم‌های یکه در این مسیر می‌شناسیم و تاثیری بر یکدیگر داریم، می‌توانند سالها باقی بمانند.توجه به خویشتنخودشناسی،‌ اوقات فراغت شخصی، ملاقات با خود و هزار و یک چیز دیگر. حضور شما در جامعه، مصادف است با بسیاری از چیزهایی که شما را از خودتان غافل می‌کنند. گذاشتن یک مرز واضح برای اینکه بین زمان به خودتان و چیزهایی که دنیا به شما تحمیل می‌کند،‌ آسیب نبینید، خیلی مهم است.دنیای این روزها که با سرعت و جدیت بیشتری در حال حرکت است،‌باعث می‌شود یادمان برود که انسان هستیم و لازم است از خودمان مراقبت کنیم. این سرعت دنیا باعث می‌شود ابتدا از زمان‌های خالی‌مان برای کار بیشتر و بیشتر (بدون هدف شخصی) استفاده کنیم. بعد از خوابمان بگذریم و در نهایت از سلامتمان.اما گر آگاهی خودمان را نسبت به اینکه یک ظرفیت محدودی داریم که بتوانیم سالم بمانیم، افزایش دهیم، کمتر در چرخ‌دنده پرسرعت دنیا می‌افتیم و کمتر له می‌شویم.اهمیت دادن به خودمان اصلا غیرمنصفانه و خودخواهی بدی نیست. بلکه ابزاری است برای فهماندن اهمیت خودمان به خودمان، به دنیا و به دیگران. اگر این حرفها برایتان کلیشه‌ای به نظر می‌رسد، احتمالا تجربه‌ی این را ندشتید که در زیر بار انتظاراتی که به خاطر گذشتن از خویش، دیگران از شما دارند، له شوید.امیدوارم که هیچ وقت به آن نقطه نرسید. ولی اگر رسیدید، بدانید که دیر نیست و هنوز امکان برگشتن به مسیر درست (هرچند سخت‌تر از گذشته) وجود دارد.کنشگریحضور در جامعه،‌ مستلزم انجام یک سری مسئولیت‌هاست. هر جامعه‌ای هم قوانین خاص خودش را دارد. اما هر چقدر هم که این قوانین عالی باشند، باز هم مشکلاتی پیش می‌آید. کنشگری دقیقا همینجا به کار می‌آید. کنشگران تلاش می‌کنند که با انجام کارهای مختلف، هر چند کوچک، قدم در راستای رشد و توسعه جامعه بردارند. گاهی از زمان و انرژی و منابعی که در اختیار دارند، هزینه می‌کنند تا بهبودی جامعه روی دهد.کنشگری دقیقا همان چیزی است که می‌شود در دانشگاه به خوبی آموخت، هرچند که کسی آن را تدریس نمی‌کند. حضور در انجمن‌ها و کانون‌های مختلف این فرصت را فراهم می‌کند تا علاوه بر نقد ساختارها، اتفاقات و ... برای بهبود جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنید، قدمی بردارید.توصیه می‌کنم خودتان را در میان اتفاقات بیندازید و اجازه ندهید که شعله کنجکاوی خودتان و کنشگری در دانشگاهی که در آن درس می‌خوانید خاموش شود. می‌توانید از دفتر انجمن علمی دانشکده، کمک به هم‌کلاسی‌ها در مسائل درسی یا نقد ساختار آموزشی شروع کنید.عملگراییگاهی وقت‌ها چیزی که رخ می‌دهد این است که ما تبدیل به آدمی غرغرو می‌شویم. مدام از چیزهایی که بد هستند گلایه می‌کنیم و زخم زبانمان دیگرا را اذیت می‌کند ولی برای حل کردن هیچ کدام از مسائلی که درباره‌شان غر می‌زنیم، قدمی بر نمی‌داریم.این آفت، فقط یک چاره دارد که مشکل را حل کند، آن هم عملگرایی است. دست به اقدام زدن. اطراف ما پر از آدم‌هایی است که مدام درباره وضعیت و مشکلات حرف می‌زنند ولی ظرف عمل کردن آن‌ها به شدت خالی است.تا زمانی که فقط حرف بزنید و گلایه کنید، نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود و چیزی هم تغییر نمی‌کند. اصول اولیه مثل مهارت حل مسئله را بکه بلد باشید، دیگر نمی‌توانید جلوی خودتان را بگیرید و فقط به حرف‌زدن بسنده کنید.اقدام دقیقا همان چیزی است که دنیا به آن نیاز دارد.دست است که محدودیت‌های زیادی داریم، ولی تا زمانی که دست روی دست گذاشته‌ایم و کاری نمی‌کنیم، محدودیت‌ها همچنان باقی خواهند ماند.رسانهورود به دانشگاه برای بسیاری از دانش‌آموزان آغاز مرحله‌ای تازه در زندگی است؛ مرحله‌ای که در آن فرد باید بخش زیادی از مسیر یادگیری و تصمیم‌گیری خود را شخصاً مدیریت کند. در این میان، رسانه‌ها به یکی از مهم‌ترین ابزارهای شکل‌دادن به نگاه و انتخاب‌های دانشجویان تبدیل شده‌اند. شبکه‌های اجتماعی، سایت‌ها، پادکست‌ها، ویدئوها و رسانه‌های تخصصی هر روز حجم زیادی از اطلاعات را در اختیار ما قرار می‌دهند. مسئله اصلی دیگر فقط دسترسی به اطلاعات نیست؛ مهم این است که بدانیم با این حجم از اطلاعات چه کنیم.یک دانش‌آموز پیش از ورود به دانشگاه می‌تواند از رسانه برای شناخت بهتر دنیای دانشگاه استفاده کند. آشنایی با رشته‌های مختلف، تجربه‌های دانشجویان، فضای دانشگاه‌ها، فرصت‌های شغلی و مسیرهای ادامه تحصیل، بخشی از اطلاعاتی است که می‌توان از رسانه به دست آورد. چنین شناختی کمک می‌کند انتخاب رشته و تصمیم‌های آینده بر اساس اطلاعات واقعی‌تری شکل بگیرد.با این حال، رسانه می‌تواند به همان اندازه که مفید است، حواس انسان را نیز از مسیر اصلی دور کند. دنبال‌کردن بی‌هدف صفحات مختلف، مقایسه زندگی خود با دیگران و مصرف مداوم محتوای کوتاه، زمان و تمرکز زیادی را از فرد می‌گیرد. به همین دلیل، دانش‌آموز باید از همان ابتدا یاد بگیرد میان «مصرف رسانه» و «استفاده از رسانه» تفاوت بگذارد.استفاده درست از رسانه یعنی برای آن هدف مشخص داشته باشیم. می‌توان بخشی از زمان روزانه را به یادگیری اختصاص داد، منابع معتبر را دنبال کرد، افراد متخصص را شناخت و از تجربه‌های دیگران استفاده کرد. در مقابل، لازم است هر مطلبی را صرفاً به دلیل انتشار در یک صفحه یا کانال معتبر ندانیم و پیش از پذیرفتن اطلاعات، منبع و اعتبار آن را بررسی کنیم.دانشگاه فقط محل یادگیری در کلاس و آزمایشگاه نیست؛ بخشی از یادگیری در مواجهه با جهان بیرون اتفاق می‌افتد و رسانه یکی از مهم‌ترین دروازه‌های این جهان است. دانش‌آموزی که پیش از ورود به دانشگاه شیوه درست استفاده از رسانه را یاد بگیرد، می‌تواند از آن برای شناخت، یادگیری و ساختن مسیر آینده خود استفاده کند؛ بدون آنکه اجازه دهد رسانه مسیر زندگی او را به جای خودش تعیین کند.عطاالله طباطباییعطاالله طباطباییFri, 09 Oct 2026 10:31:11 +0330https://virgool.ir/@ata.fard/یک-صحبت-کوتاه-کافی-بود-j4mc7rxenfm5هفته گذشته این فرصت فراهم شد که بالاخره پا در صحن دانشگاه بگذارم. دلم خیلی برای فضای دانشگاه تنگ شده بود و این جشن بهار شریف که می‌دانستم شرکت‌کننده‌ای هم نخواهد داشت را به جان خریدم و ثبت نام کردم و رفتم.از حضور جناب عبدالجبار کاکایی و دکتر فخارزاده که بهره‌مند شدیم، نوبت به یک آدم عجیب و غریب رسید. مهندس حسینی‌نژاد. صاحب شرکت علی‌بابا. توصیه می‌کنم صحبت‌های ایشون رو از اینجا ببینید. (از دقیقه ۷۰ شروع کنید به دیدن)من که دوباره شروع کردم، چون به نظرم این تلنگر خوبی برای شروع دوباره بود. (البته که این شروع چندم است نمی‌دانم.)عطاالله طباطباییعطاالله طباطباییMon, 04 May 2026 08:50:22 +0330https://virgool.ir/Gasedak/یک-قهرمان-عادی-باش-azbtk18de7wn عادی بودن هیچ ایرادی ندارد. من همیشه دوست داشتم که ابرقدرت داشته باشم. این تصور هم از دل رویای کودکانه‌ام برای نجات دنیا می‌آمد. رویای اینکه در شرایط بحرانی به قدری توانمند باشم که بتوانم از عزیزانم و آدم‌های عادی در برابر مشکلات و مصائب دفاع، مراقبت و محافظت کنم. حتی گاهی تلاش می‌کردم واقعا ادایش را دربیاورم. کودک بودم دیگر، چه انتظاری می‌رود؟اما هرچه بزرگتر شدم معنای قهرمان بودن و همینطور معنای عادی بودن برایم تغییر کرد. فهمیدم که این دو می‌توانند همزمان باشند و هیچ منافاتی با یکدیگر ندارند. فهمیدم که قهرمان بودن هیچ ربطی به داشتن قدرت‌های ماوررایی یا بسیار زیاد نیست. لازم نیست که حتما بتوانی کوهی را جا به جا کنی یا از چشمانت لیزر بدهی تا تبدیل به قهرمان شوی.قهرمان بودن به داشتن دلی بزرگ و شجاع مربوط است. قهرمان بودن گاهی ترسیدن و عقب‌کشیدن است. قهرمان بودن ربطی به ابرقدرت بودن ندارد. بلکه قهرمان بودن، در درک شرایط موجود و احساسات خود نسبت به آن و پیدا کردن بهترین واکنش به آن معنی پیدا می‌کند.همینطور فهمیدم عیب و ایرادی در عادی بودن نیست. چون عادی بودن به این معنی نیست که نمی‌توانی قهرمان باشی. عادی بودن چه از لحاظ هوشی، چه از لحاظ اجتماعی و چه از ملاحظات دیگر، سبب نمی‌شود که تو نتوانی تصمیمات قهرمانانه بگیری.تو می‌توانی یک کتابفروش باشی و قهرمانانه تصمیم بگیری که دل کسی را با هدیه دادن کتابی از قفسه کتاب‌هایت خوشحال کنی. تو می‌توانی نانوا باشی و هر پنج‌شنبه به خاطر گوشه‌ای از عقاید زیبایت، یک تنور نان صلواتی بدهی.تو می‌توانی رفتگر باشی و با آن گربه که زیر ماشینی خوابیده، مهربان باشی.تو می‌توانی نویسنده باشی و قلمت را در راه درست روی کاغذ بگذاری.تو می‌توانی کنشگر اقتصادی باشی و با اعتراض درست صدای مردم را به گوش آن‌هایی که باید بشنوند، برسانی.تو می‌توانی قهرمان باشی اما همچنان در همین خیابان‌ها، در همین کوچه‌ها و در خانه‌هایی میان مردم زندگی کنی و عادی باشی. و برایت عادی باشد که می‌توانی قهرمانی بزرگ برای جامعه‌ت باشی.فقط باید بدانی که قهرمان بودن در هر لحظه چگونه امکان‌پذیر می‌شود؟ با کدام تصمیم تو؟قهرمان بودن سخت نیست.عطاالله طباطباییعطاالله طباطباییTue, 27 Jan 2026 09:29:08 +0330https://virgool.ir/@ata.fard/رابطه-میون-گرونی-و-ترافیک-zbcyuwviuhlzاولین چیزی که به ذهنم می‌رسه اینه که چه قدر همه‌چیز به هم مرتبطه. تقریبا دو ماه پیش به کمک بیست نفر، هزینه‌ی خرید یک اتومبیل را برای یک زوج جوان آماده کردیم. اما باورکردنی نبود که در انتهای قضیه اون ماشین ۲۰ میلیون تومان گرون شد و کارمون بی‌ثمر موند. از اونجایی که مرد خانواده و خانم خونه هر دو شاغل هستند و در شوش زندگی می‌کنند ، مجبورند برای رسیدن به دفترهای کار خود از شوش تا ولنجک را طی کنند!این موضوع هم قطعا با سوار اتوبوس و مترو شدن میسر نیست. پس برای رسیدن به محل کار از اسنپ استفاده می‌کنند. غم‌انگیز نیست تقریبا ۱/۳ درآمدشون صرف رفت و آمد به محل کاری می‌شود که از آن حقوق دریافت می‌کنند تا بتوانند هزینه‌ی رفت و آمد به همان شرکت را بدهند. عمیق‌تر آنکه حالا با ۲/۳ درآمد خودشون باید ۲۰ میلیونی را پس انداز کنند که بتوانند ماشینی را بخرند که بتوانند به محل کار بروند که ...چند روز پیش آدمی رو دیدم که به خاطر خرج خونه ماشینش رو انداخته در اسنپ. البته خرجی که از اسنپ در میاد، خرج ماشین رو به زور می‌ده اما حداقل دیگه تو خونه دعوا نیست که چرا به اندازه کافی کار نمی‌کنه. حالا خیابون ها شلوغ‌تره، اعصاب‌ها داغون تره و صدای بوق ماشین‌ها بیشتره. اما برای چه کسی اهمیت داره؟ سفیر و مسافربرای چه کسی اهمیت داره؟ اسنپ که یک بیزنسه و داره پولش رو در میاره.برای چه کسی اهمیت داره؟ دولت که حمل و نقل عمومی داره و مالیاتش رو می‌گیره. فقط من و تو دور یک میز نشستیم و نگران آدم‌هایی هستیم که در این سیکل معیوب، افسرده و فرسوده می‌شن.عطاالله طباطباییعطاالله طباطباییWed, 13 Nov 2024 14:45:54 +0330https://virgool.ir/@ata.fard/کار-دانشجویی-یا-درس-خوندن-dytc3srw26rb# متن اولنظر شخصی من این است که آدم تا می‌تواند باید کار کند. اما واقعا مرزگذاشتن هم چیزی است که اگر به آن بی‌توجهی کنیم، خودمان اذیت می‌شویم. چرا؟ چون که ترجیح می‌دهیم که همه چیز را تبدیل به کار کنیم.البته بگویم که کار دانشجویی کردن منافاتی با کسب مهارت ندارد ولی گاهی هم این کارهای دانشجویی از حوزه‌ی مهارت‌های تخصصی رشته‌مان خارج می‌شوند.چه چیزی می‌خواهم بگویم؟ می‌خواهم بگویم که آدم‌ها هر چقدر هم سعی کنند بین این‌ها مرز خوبی برقرار کنند یه جایی شکست می‌خورند. چون که کار دانشجویی مثل یه جور اعتیاد است. هر دفعه که یکی از این کارها رو شروع می‌کنی، می‌گویی که این آخرین چیزی هست که می‌پذیرم، اما به محض این که کار تموم میشود، مغزت دنبال یک کار جدید می‌گردد.از یک جایی به بعد هم بدون اینکه خودت بفهمی دیگه نمی‌توانی مثل قبل درس بخوانی، و انگار درس برای تو به حاشیه می‌رود. مگر اینکه به یکی از آن کارهای خوب دانشجویی یک «نه»ی بزرگ بگی و چرخه‌ی اعتیادت رو بشکنی. احتمالا نئشه بشی و بخواهی که برگردی، حتی حس عذاب وجدان بگیری چون که می‌توانستی در آن کار بسیار چیز جدید یاد بگیری. از بحث دور شدم. سوال دارم. الان واقعا دنیای پیدا کردن تخصص است یا باید تجربه‌گر بود؟ آیا سنی داریم که بتوانیم بدون تجربه‌های کار دانشجویی راجع به علایقمان تصمیم‌گیری کنیم؟ به نظرم خیلی سخت است. خیلی سخت است که بخواهی فقط درس بخوانی. آن کسی هم که فقط درس می‌خواند، حتما کنار درس، کارهایی می‌کنه که برایش تجربه‌های جدید است. شاید ما فقط به خودمون حساس شدیم و حس اعتیاد هم به سراغمان آمده است.# متن دوم حس اعتیاد؟ این همون چیزیه که ترم سه اومد سراغم. ایستادم جلوی تابلوی راهنمای طبقات دانشکده و یک ربع بهش خیره شدم. همون لحظه کیارش از کنارم رد شد. داد زدم و صداش کردم و گفتم:« یه لبولوژی‌مون نشه؟» اون هم مریض‌تر از من، گفت:« بشه.»استاپ. پرت شدم ترم پنج، یک سال گذشت؟ آره. در این مدت لبولوژی رو راه انداختیم، برش رو بالا اوردیم، بازدید ها شروع شد، دو تا کنفرانس بین‌المللی برگزار شد و بعدش ترنم. عید که تموم شد رسیدم به برگزاری جهادی و عکاسی و فیلمبرداری و مصاحبه‌هایش و در همین حین دغدغه‌ام، برگزاری مدرسه تابستانه بود و آخر تابستون هم برگزاری ارزاق. در کنار همه‌ی این‌ها تدریس خصوصی و نویسندگی و فریلنسری رو هم اضافه کن. خودم رو غرق کردم در یه حجم زیادی از کارهایی که اصولش رو نمی‌دونستم. اما الان بعد از یکسال وقتی به این دوره نگاه می‌کنم، به اون حجم از انرژی که ریختمشون در یادگیری چیزهای جدید، خیلی احساس خوشحالی می‌کنم. اگر بر می‌گشتم به عقب چه کاری بهتر از ین می‌توانستم بکنم؟آدم‌های جدید، دوستی‌های خوب و خاطره ساز و در نهایت یک خانواده بزرگ‌تر که گاهی از داشتنشون، گریه می‌کنم.#writers_clubعطاالله طباطباییعطاالله طباطباییMon, 04 Nov 2024 22:23:32 +0330https://virgool.ir/@ata.fard/جامعه-شناسی-و-شکاف-دیجیتال-o6m35mzamfprدر دنیایی زندگی می‌کنیم که دسترسی به اطلاعات و محتواهای به روز از اهمیت خیلی زیادی برخوردار است. درست در جایی هستیم که با رشد و گسترش هوش مصنوعی و رسانه‌های اجتماعی فکر می‌کنیم که از لحاظ اطلاعاتی، افراد جامعه در سطح یکسانی نسبت به یکدیگر قرار دارند ولی برخی اینگونه معتقدند که دسترسی به فاوا ( فناوری اطلاعات و ارتباطات ) باعث شده که شکاف بین افرادی که از لحاظ بهره‌وری توانمند‌تر هستند و کسانی که نحوه استفاده یا ابزارهای استفاده از فاوا را ندارند بیش از پیش شده است.جلسه نقد و بررسی کتاب شکاف دیجیتال سومدر طی هفته ای که گذشت، جلسه‌ای از طرف انجمن فلسفه دانشگاه صنعتی شریف در سالن جابر ابن حیان برگزار شد که مترجم کتاب شکاف دیجیتال سوم، علی راغب به همراه هکر و جامعه‌شناس( عنوانی که افراد او را می‌شناسند)‌، جادی میرمیرانی حضور به هم رساندند و برای جمعی از دانشجویان این دانشگاه و دانشگاه‌های دیگر، صحبت کردند. موضوع جلسه حول محتوای کتاب چرخید و به خاطر علاقه جوانان به جادی، سوالات انتهایی بیشتر به جادی اختصاص داشت.جلسه با پانزده دقیقه تاخیر شروع شد و با ارائه خلاصه‌ای از طرف علی راغب برای حضار ادامه پیدا کرد که به طور خاص میتوانم بگویم از بهترین خلاصه‌هایی بود که تا به حال شنیده بودم و نشان از تسلط ایشان روی موضوعات کتاب داشت.در ادامه، جادی با ارائه‌ای از خلاصه‌هایی که قبلا از مطالعه کتاب داشت ادامه داد و با عنوان کردن این موضوع که جامعه‌شناس نیست و صرفا مطالعاتی در این زمینه داشته و خود را بیشتر یک هکر می‌داند تا یک جامعه شناس ادامه داد و به دانشجویان پیشنهاد کرد که بیشتر به علوم انسانی بپردازند.محتوای کتاب شکاف دیجیتال سوماین کتاب به نظرم بیشتر جنبه یک تحقیق مطالعاتی حول این موضوع داشته و با آمیختن این موضوع با جامعه شناسی تلاش به بسط و گسترش مطلب داشته.کتاب به طور کلی به اهمیت و پیچیدگی شکاف دیجیتال و نحوه بررسی آن، اهمیت دیدگاه «وبر»ی در موضوع و در نهایت تاثیر نابرابری‌های دیجیتال و اجتماعی و رابطه دوسویه آنها پرداخته است. از طرفی مفاهیمی مانند سرمایه دیجیتال نیز در این کتاب مورد بحث قرار گرفتند.هر آن چیزی که باید درباره شکاف دیجیتال و دیدگاه وبری بدانید.۱. شکاف دیجیتال چیست؟به طور کلی پاسخ به این سوال کار دشواری است،‌ چرا که با رشد و گسترش بیش از پیش دنیای دیجیتال، این تعریف باید نسبت به فناوری‌های روز نیز منعطف باشد. اما در دهه‌ اول قرن بیست و یک، این مفهوم با عنوان « میزان دسترسی افراد به فاوا» تعریف می‌شد، که جلوتر متوجه می‌شویم که چرا این تعریف، تعریف کاملی نیست. با این حال، ایده‌ی شکاف دیجیتال جهانی عمدتا مبتنی بر عوامل اقتصادی است. با ارائه گزارش بانک جهانی در سال ۲۰۱۶، حدود ۲ میلیارد نفر از اینترنت استفاده نکرده‌اند و این تقریبا حاصل سرشماری برای برنامه توسعه سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۵ بود که در آن ۱۹ هدف تعیین شد و در برابر هدف شماره ۹ چنین آمد:« دسترسی به فاوا را به میزان قابل توجهی افزایش دهیم و تلاش کنیم تا سال ۲۰۲۰ در کشورهای نه چندان توسعه‌یافته دسترسی جهانی و مقرون به صرفه به اینترنت را فراهم کنیم.»البته می‌توان با نگاهی سطحی فهمید که با وضعیت اینترنت کشور ما در سال ۲۰۱۰ به سر می‌بریم.علاوه بر دسترسی به فاوا، موضوع مهم دیگر آن است که افرادی که منزلت و قدرت بیشتری در جامعه دارند دسترسی بیشتر و سریع‌تری به اطلاعات و محتوای به روز دارند و این خودش باعث رشد و تقویت این شکاف اولیه می‌شود. کل طیف فعالیت‌های انسانی به نحوه‌ی دسترسی، توزیع، تولید و پردازش اطلاعات بستگی دارد. بنابر این طرد از جامعه الکترونیکی به واسطه فیلترینگ و ...... به معنای طرد از جامعه است. (مفهوم گروه منزلتی در اندیشه‌های ماکس وبر از اهمیت زیادی برخوردار است که می‌توانید از نوشته‌های او آن را پیگیری کنید.)مضاعف بر این دو مطلب، نحوه استفاده افراد جامعه،‌ اگر که تصور کنیم دسترسی یکسان و مهارت‌های دیجیتال یکسانی دارند، باعث رشد شکاف دیجیتال می‌شود. شکاف دیجیتال نشان‌دهنده تقسیم دوگانی نیست، بلکه پیوستاری مبتنی بر سطح و نحوه استفاده فناوری اطلاعات است. کسانی که از اینترنت برای کسب درآمد در دنیای واقعی بهره می‌برند یا کسی که اعتبار و منزلتی از طریق فضای آنلاین برای فضای آفلاین ذخیره می‌کنند با کسی که از فضای آنلاین برای اوقات فراغت استفاده می‌کند، اختلاف طبقاتی‌ای پیدا می‌کنند که در گذشته به این صورت( از لحاظ سرعت و شدت) امکان نداشت.۲. آیا می‌توان این شکاف را از بین برد؟در این زمینه دو رویکرد وجود دارد: « عادی سازی » و « قشر بندی ». رویکرد عادی سازی بیان می‌دارد که تفاوت‌های اولیه در دسترسی به فاوا به تدریج در نتیجه فرآیندهای اجتماعی-اقتصادی ناپدید می‌شوند. حامیان رویکرد دوم استدلال می‌کنند که نابرابری‌هایی که با معرفی فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات جدید به وجود می‌آیند، دی یک فرایند چرخه‌ای و انباشتی، به موارد موجود اضافه می‌شوند که این دیدگاه من در این زمینه نیز هست. زمانی که مردم به واسطه قشربندی‌ای که اقتصاد، فرهنگ، قدرت و منزلت به آن‌ها تحمیل کرده‌است، تفاوت‌های اولیه‌ای برای نحوه دسترسی، سرعت دسترسی و مقدار دسترسی به اطلاعات دارند، افراد ممتاز تلاش می‌کنند برای ثبات جایگاه خود این اختلافات را افزایش دهند تا بیشتر از قبل جلو بیفتند.این ذات طبیعت است که افراد قوی‌تر زمین‌های سرسبز را بین خودشان تقسیم کردند و بیابان‌های بی‌ آب و علف برای ضعیفان به جا ماند.در نهایت با داشتن آگاهی می‌توان قدم‌های سنجیده‌تری برداشت و در جهت معتدل کردن این شکاف قدم برداشت( البته در شهری آرمانی) ولی باید بپذیریم که هنگامی که صفحه نمایش را خاموش می‌کنیم و تلاش می‌کنیم که دستاوردهای آنلاین خود را مجددا در حوزه‌های اجتماعی سرمایه گذاری کنیم، از وضعیت نابرابری برخورداریم.۳. این موضوع چه ربطی به مهندسی دارد؟همه چیز به مهندسی ربط دارد :) . اما از اهمیت این موضوع می‌توان به خالی بودن جای آموزش مهارت‌های دیجیتال در مدارس و دانشگاه‌های ایران اشاره کرد که با پیشرفت زیاد تکنولوژی، احتیاج مبرم به اینترنت پر سرعت و دسترسی آزاد به سایت‌ها و وبلاگ‌های خارجی و آموزش مردم در استفاده از آن‌ها تنها راه کاهش این شکاف دیجیتال جهانی است.و انسان در کمبودها، شگفتی آفرینی میکند.عطاالله طباطباییعطاالله طباطباییSun, 17 Dec 2023 10:48:19 +0330https://virgool.ir/@ata.fard/هیچ-کس-گناهکار-به-دنیا-نمی-آید-cb1fpjkkcc0eخیلی در این مورد فکر کرده‌ام. هیچ آدمی گناهکار به دنیا نمی‌آید. راجع به بقیه حیوان‌ها اطلاعی ندارم ولی این را درباره گونه خودمان، مطمئن هستم. همه‌ی ما با قلبی صاف‌تر از باران‌های متوالی در شمال کانادا به دنیا می‌آییم ولی این دلیل خوبی برای پاک مردن نیست.مطمئنم حتی یک روستایی تحصیل نکرده هم تصدیق کند که قلب انسان‌ها، با آموزش‌هایی که دیگران به آن‌ها می‌دهند،‌رنگ می‌گیرد. برای برخی سیاه،‌ برخی سفید و برخی خاکستری می‌شود. از وضع دنیا می‌شود فهمید که قلب خیلی از ما را سیاه رنگ زدند. اما کسی اهمیت نمی‌دهد که قلب تو چه رنگی است،‌ تو مسئول تمام احساساتی هستی که به این دنیا داری. جالبتر آنکه هیچ کس هم به تو آموزش نمی‌دهد که چگونه وقایع را احساس کنی، نه تنها هم رهایت نمی‌کنند. آنها به تو حس خودشان از وقایع را تحمیل می‌کنند.شنیدن این حرفها از زبان من،‌ شاید برایت عجیب‌تر از شنیدن این حرف‌ها از زبان پدربزرگ خدابیامرزت در خوابی که شب شنبه می‌بینی باشد ولی خوشحال می‌شوم که تمام آنها را بشنوی. من ، به نظر خودم، محصول نهایی آموزش اشتباه، اقتصاد ضعیف و سیاست آلوده به تزویر دولت‌های رشد و توسعه هستم. شنیدن این حکایت‌ها از زبان افرادی به سن ما، شبیه نصیحت‌های هیتلر به کودکان آلمانی است. ولی مگر هیتلر کسی جز یک سرباز سرخورده در جنگ اول و یک شکست‌خورده در آزمون ورودی مدرسه هنر بوده است که اقتضای شرایط ناراحت‌کننده زمانه خود را به خوبی درک کرده و به کمک توتالیاریسم، به جامعه پیرامون خود برای هدفی والا اتحاد بخشیده است؟؟؟؟قضاوت با خودتان.( این یک پست دلی بود، به دل نگیرید.)این کثافت باید تمام شود.عطاالله طباطباییعطاالله طباطباییThu, 07 Sep 2023 11:12:53 +0330https://virgool.ir/@ata.fard/من-کیستم-و-چرا-اینجام-wdzahague5jrدنیای انسان‌ها با مطالعه کردن گسترش پیدا میکند. من هم روزی از روزهای نوجوانی ام ـ البته الآن هم سن زیادی ندارم ـ تصمیم گرفتم که دنیای اطراف خودم را بزرگتر کنم. شاید هم خواندن کتاب تنها راهی بود که می‌توانستم بیشتر در تنهایی خودم به سر ببرم. ولی بعد از تقریبا پنج سال که الان بیست ساله شدم، احساس می‌کنم بیش از حد در دنیای تنهایی خودم به سر برده‌ام. چند وقت پیش، که فکر می‌کنم چند ماهی از آن گذشته است،‌ به سرم زد که شروع به نوشتن کنم. روش‌های مختلفی را تست کردم. از نوشتن روی دستمال کاغذی گرفته تا برگه A3، همه را امتحان کردم. ولی تمام این‌ها یک مشکل بزرگ داشتند. بایگانی کردن آن‌ها به شدت سخت و دشوار بود. و از طرف دیگر من روش مناسبی را برای استفاده کردن از اینترنت نیافتم که در آن به سیستم هورمونی مغزم آسیب نزنم، قضیه دوپامین و اینها که امروزه همه جا مطرح می‌شود. تا اینکه از طریق فیدیبو و طاقچه عزیز، که چقدر بابت کم کردن سختی‌های خرید کتاب بهشان مدیونم، با فضای وبلاگی ویرگول آشنا شدم. بعد به مرور زمان متوجه شدم که چه قدر این فضا می‌تواند بستر مناسبی برای به اشتراک گذاری ایده‌ها و اندیشه‌ها باشد. به همین خاطر ترغیب شدم که این حساب را بسازم و شروع به نوشتن کنم. همینجا از ویرگول تشکر می‌کنم که این مقدار به ما فضای در دسترس و آسان داده است تا بتوانیم خودمان را با دیگران در علممان شریک کنیم. من کیستم؟؟؟من خودم را به آدم‌هایی که در فضای مجازی با من در ارتباط هستند، « مربع »‌ معرفی می‌کنم. علتش هم این است که این اولین جمله‌ای است که من برای رمان اولی که نوشتم استفاده کردم؛ « برای اینکه بتوانی یه مکعب سه بعدی باشی،‌ اول باید مربع بودن را یاد بگیری».من هنوز یک مربع هستم. کسی که دنبال مسیر مکعب شدن است. اما هرگز و هیچ وقت دوست نداشتم که به تنهایی به مسیرم ادامه بدهم. جمله معروفی هست که می‌گوید:« اگر میخواهی سریع برسی، تنها برو ولی اگر می‌خواهی به مقصد دوری بروی باید با یک همراه بروی». من هم مسیر مکعب شدن را کوتاه نمی‌پندارم. به همین خاطر دوست دارم که در این مسیر تمام تجربیاتم را با شما به اشتراک بگذارم. هرچند که در مسیر‌هایی که پا می‌گذارم موفق عمل نکنم. امیدوارم که انگیزه‌‌ای باشد برای شما تا کارهای مختلف را امتحان کنید و تجربیاتتان را با دیگران به اشتراک بگذارید.چرا اینجا هستم؟؟؟به خاطر اینکه می‌خواهم مطالبی که می‌آموزم را با شما به اشتراک بگذارم. همانطور که در پاراگراف قبلی خشت زدم. امیدوارم که مثمر ثمر واقع شود.این کثافت باید تمام شود............................عطاالله طباطباییعطاالله طباطباییSun, 03 Sep 2023 13:50:24 +0330