https://virgool.ir/feed/@asoltanzade7خودم را رشته رشته پنبه می‌کنم؛ پنبه راحت‌تر و زیباتر شعله می‌گیرد.fa2026-11-11 14:39:40https://files.virgool.ir/upload/users/24967/avatar/Dp5Xsr.pnghttps://virgool.ir/@asoltanzade7https://virgool.ir/@asoltanzade7/generation-gap-flkgcxynle0c پدرم با اطمینان گفت: «برای ازدواج هم تو و هم دختر باید تقید کافی داشته باشید.» با آرامش جواب دادم: «هر دویمان داریم؛ هم من و هم او». باباجان ادامه داد: « تقید کافی ندارید.»من: «خوب چیزی دیده‌اید که این را می‌گوید؟ اتفاقی افتاده؟»پس بابا آرام و شمرده توضیح داد کسی به او گفته است که من به حلال و حرام توجه کافی ندارم. دلیل دیگر بی‌تقدی‌ام آن که رابطه‌هام با دخترها زیاد از حد صمیمی است. با آن‌ها کوه می‌روم. باباجان هنوز داشت حرف می‌زد؛ نمی‌دانم موارد جدیدی در راه بودند یا در حال شرح و بسط همان دو بود. من در تفکرات خودم فرو رفتم. همین دو مورد به اندازه کافی دلم را سوزاند. به سال‌های ۸۷ فکر کردم که تهران درس می‌خواندم اصفهان کار می‌کردم تا هزینه‌های زندگی‌ام جور باشد. درآمدی که از شرکت داشتم را یادم نمی‌رود؛ چهره رئیس هنگام پرداخت‌های اول ماه، رفت و آمدهای هفتگی اصفهان - تهران. به پروژه‌هایم با شهرداری اصفهان فکر کردم که چطور گذشت. به آن رئیس بی‌کفایت سازمان نوسازی که چقدر عمرم را هدر داد و سرمایه شهر را به باد. شهرداری مثل نان نمادری هزینه پروژه‌های تحقیقاتی می‌پرداخت و نوبر آن که من با آن پول‌ها زندگی می‌کردم. بعد از خدمت سربازی که ماهی ۶۷ هزار تومان درآمد داشت، به عنوان مشاور با شورای شهر همکاری کردم. پرداخت شورا ساعتی بود. و برای هر یک ساعت پرداخت سودمندی‌ام مهم بود. دانشگاه هم که وضع پرداخت‌هایش گفتن ندارد. آخر ترم چیزی می‌ریزند به حساب که معلوم نیست قرار است به کجا برسد. خدارا شکر از تدریس‌های خودم راضی‌ام. کفر آدم درمی‌آید که یک عمر حواسش به یه قرون دوزار سنار سه شای شهرداری، شورای شهر، شرکت و دانشگاه باشد و حالا به جای متهم بنشیند. همیشه خدا بدهکار بودم. پارسال توانستم به لطف کمک هزینه تحصیلی بدهی‌هام را تسویه کنم. خدا را شاهد می‌گیرم همه عمر حواسم به رضایت کارفرما بوده و حساب کتاب کار را نگه داشته‌ام. در مقابل هیچ وقت از پرداخت‌های شهرداری و دانشگاه آزاد راضی نبودم. پروژه‌ای که سال ۹۲ انجام دادیم، پرداخت آخرش امسال بود. این نبود که پول دوست نداشته باشیم، برعکس دویده‌ام و حالا تازه قسط آخرش وصول شده است. آن پرداخت قطره چکانی با منت و این از این طرف زخم زبان شنیدن از پدر. ای کاش یک نفر دیگر می‌گفت، مثلا غریبه‌ای، همکاری، دوستی، آشنایی. اشکم درآمد. © TS Kok, Malaysia, Entry, Open, Landscape & Nature, 2018 Sony World Photography Awards خانواده می‌تواند برای کم بودن پرداخت‌ها به من شکایت کند اما حق ندارد حرف ناروا بزند. باباجان مهندس قابلی ست. تحصیلکرده و باتجربه. کتاب‌خوان و وارد به امور. اگر با ازدواج مخالف است، از آن دختر خوشش نمی‌آید دلیل نمی‌شود که عزت نفس مرا خدشه‌دار کند تا حرفش را بپذیرم. باباجان صحبت از حلال و حرامی می‌کند که در این مملکت فرار مالیاتی، کلاه سرگذاشتن و پیچوندن زرنگی است؛ من ساده و احمق بودم که کارم حساب کتاب داشت. لعنت به این جامعه، تف به این روزگار. از این افکار بیرون آمدم و گفتم: «بابا مگر من را نمی‌شناسی؟ ما چند سال است با هم زندگی می‌کنیم؟ من به شما دروغ گفته‌ام؟ چه بی‌احترامی از من دیده‌اید؟ چرا زحمات مرا نمی‌بینید؟ نمی‌بینید که برای شهرداری و دانشگاه چه تلاشی کردم. این حقوق پاک نبود؟» از خودم شرمنده شدم که نه درآمد خوب داشته‌ام نه ارج و قرب. چند ساعت بعد که حالم سرجا آمد، دوباره گفتگویمان را مرور کردم؛ از ناراحتی گریه کردم و ازشان رد شدم. متاسف شدم که باباجان این جور در مورد من فکر می‌کرد. حرف‌های سرسری و بی‌اهمیتی بودند که مستقیم عزت نفس را هدف قرار می‌دادند پس نشنیده گرفتم. هزار بار من اشتباه کردم باباجان نادیده گرفت، یکبار هم او اشتباه بگوید من زیرسبیلی رد می‌کنم. زندگی همین است. در خیابان راه می‌فتم و با خودم حرف می‌زدم. «زندگی همین است. چندین سال جایی کار می‌کنی و نهایتا مورد بی‌احترامی قرار می‌گیری، پشت سرت حرف می‌زنند و بیرونت می‌کنند. عزیزجان این رسم روزگار است؛ ولی باز ای کاش باباجان این حرف‌ها را نمی‌گفت. یا لااقل به یک شیوه بهتری می‌گفت.» به خودم گفتم: «دست بردار آرمان! حرفی‌ست که زده شده. به مرده که چوب نمی‌زنند. مته به خشخاش نگذار. عصبانی بوده ناراحت بوده فشارش بالا رفته یک چیزی گفته. آدم‌ها که زیاد روی حرف‌شان فکر نمی‌کنند. آرام باش مرد. حتما عیار و معیار منطق‌شان با تو فرق دارد. شاید منظور درست منتقل نشده. آرام باش مرد.» .... کلفت نشنیده نیستم اما این حرف باباجان حسابی دردم آورد. بالاخره آدم عمری می‌دود، آبروداری می‌کند که جلوی خانواده‌اش سربلند باشد و ظاهری حفظ کند.مورد دیگر بی‌تقیدی‌ام، رابطه زیاد از حد صمیمی با دخترها بود. اگر کسی نداند، نبیند و نشناسد چه فکری می‌کند؟ یکبار پدرم و مادرم با ما به کوه نیامدند تا ببینید جز این که از کوه بالا برویم، صبحانه‌ای بخوریم و بگردیم کار دیگری نمی‌کنیم. یکبار به دورهمی‌ها نیامدند. به دید و بازدید نوروز یا به جشن شب یلدا نیامدند. نگهداری از والدین، گرفتاری‌ها و خستگی کاری به جای خود، حتی یکبار هم نیامدند چون اساسا تفریح گروهی دختر و پسر را قبول ندارند. اصول آن‌ها از قرآن می‌آید که باید در مواقع گفتگو با حجب و حیا بود و در راه رفتن با فاصله. دختر هم نباید صدایش را نازک کند و پسر مراقب اعمال و رفتارش باشد. ما هم که به کوه می‌رفتیم بی‌حیا نبوده و نیستیم. به طبیعت می‌رویم، با حفظ حریم و رابطه حرف می‌زنیم و می‌خندیم. اگر بخواهیم در خانه بمانیم و به حال و روز مملکت فکر کنیم که از غصه دق می‌کنیم. اگر هم حین کوه‌نوردی یا هر مناسبت دیگری دو نفری از هم خوششان آمد که چه بهتر. چه جایی بهتر از یک گروه دوستانه برای آشنایی و فهمیدن همدیگر. چه جایی بهتر از یک گروه برای تمرین تعامل و احترام به همدیگر؟ لطفا سریع این اعمال را به هوای و هوس نچسبانید. سریع انگ ناثواب هوسبازی یا بی‌قید را نزنید. باور کنید جوانان این جامعه هم حدود و حریمی دارند. روابط را می‌شناسند، اهل فکر و حساب کتاب هستند. همین اصفهان از بیشترین گروه‌های کوه‌نوردی را در کشور دارد. در همین گروه‌ها افراد متاهل یا مسن هستند. افراد خانواده‌دار و متعهد. اگر این گروه‌ها محل فسق بود، بنابه نفس پاک‌ اعضا گروه‌ها زودتر از هم پاشیده بود. اما چه حیف که الگوهای ذهنی با این حرف‌ها تغییر نمی‌کند. کسی که اردوی مختلط را مضموم می‌داند نظرش با این حرف‌ها تغییر نمی‌کند. از طرف دیگر، من هم که با این روال بزرگ شده‌ام نظرم را تغییر نمی‌دهم. این که بابا مامان حاضر به پذیرش شیوه‌های جدید تفریح و ارتباط نیستند، به خودشان مربوط است. من به نوبه خود تلاشم را کرده‌ام که سلامت این جور محیط‌ها را شرح دهم. البته اشتباه نشود. من اگر با دوستانم، فارغ از جنسیت‌شان، نمی‌جوشیدم به مشکلات روحی روانی مبتلا می‌شدم. مشکلات جامعه ما قابل انکار نیست. بیست و چند سالم که بودم، در دوران احمدی‌نژاد گه گاه به مشاور می‌رفتم و غر می‌زدم. پذیرش بعضی چیزها سخت بود. آن موقع دل و دماغی بود، حال و حوصله‌ای. حالا که دیگر جوانی رفت، شور و حال رفت، و حسرت ماند و حسرت. لعنت به این جامعه. لعنت به این جامعه. © Saba Saremi, Iran, Entry, Open, Landscape & Nature, 2018 Sony World Photography Awards من در مثال‌های بالا تنها نیستم. بسیاری از جوانان با خانواده‌هایشان چنین مشکلاتی دارند. والدین من افراد با فضل کمالات و اهل فکری هستند. هم پدر، هم مادر، هر دو دارای مدارج دانشگاهی و اهل مطالعه. با این وجود بروز چنین تعارض‌هایی اجتناب‌ناپذیر می‌نماید. خاصه آن که ما با باورها و در شرایط متفاوتی رشد کرده‌ایم و اتفاقات متفاوتی را تجربه کرده‌ایم. والدین و فرزندان نسبت به هم حق و حقوقی دارند؛ کاش بتوانیم آن‌ها را در مسیر کارآمد و درست هدایت کنیم. از دوره قاجار تا حالا زمانه عوض شده است. حالا در این مملکت زنان سمت‌های مختلفی دارند؛ پرستار، دبیر، وکیل، بازیگر، هنرمند، فروشنده، راننده و سهم قابل توجهی در تولید ایفا می‌کنند. همین افراد نیاز به تفریح دارند. مامان من دبیر کارکشته‌ای که سمت‌های مهمی در آموزش و پرورش داشته است. با این وجود تفریح را فقط در حریم خانواده یا جمع‌های زنانه می‌داند. اگر کسی حق تفریح را برای خودش قبول نکند، حق تفریح دیگران را هم نمی‌پذیرد. والدین عزیز ما را با کسی مقایسه نکنید. با خودتان هم مقایسه نکنید. شرایط به سرعت در حال تغییر است. فقط در سی سال اخیر سه بار ارزش پول ملی یک سوم افت کرد. این یعنی شما در رفاه به مراتب بیشتری بودید. شغل و درآمد خودتان را حمل بر زرنگی و کارآمدی و بیکاری و مشکلات نسل من را حمل بر تنبلی و بی‌عرضگی نکنید. جامعه ما از نظر اجتماعی هم در حال تحولات جدی است، شاید سریع‌تر از اقتصادی. اگر در زمان‌تان بی‌بندوباری عرف بود حجاب اجباری راه‌حل‌ش دلیل نمی‌شود که تا ابد همین طور باشد. نگران نباشید؛ قرار نیست به دوره پهلوی برگردیم. ما نظم خود را طلب می‌کنیم. ما هم به اخلاقیات باور داریم. ما با شما متفاوتیم در عین حال اشتراکات زیادی هم داریم. امیدوارم ما را بپذیرید. آرمان سلطان‌زادهآرمان سلطان‌زادهSat, 22 Dec 2018 12:23:52 +0330https://virgool.ir/@asoltanzade7/go-ahead-like-her-oyhsrda5du5r در یک روز زیبای تابستان در یکی از دفاتر کار خیابان حکیم نظامی اصفهان دختر صددرصد دلخواهم را دیدم. راستش را بخواهید آنقدرها هم زیبا نیست. آدم خیلی مهمی هم نیست. لباس پوشیدنش هم چیز خاصی ندارد. از ظاهرش برمی‌آید که حدود ۲۵ سالی داشته باشد. لبخند ظریفی دارد؛ وقتی او را می‌بینم، دل در سینه‌ام شروع به تپیدن می‌کند و دهانم مثل کویر خشک می‌شود. Roads and Rain by Abbas Kiarostamiشاید هر کسی به دختر خاصی علاقه‌مند باشد، دختری با پاهای قلمی، چشمهای درشت و انگشتهای ظریف؛ یا این که همین طوری با دختری آشنا بشود که همیشه برای وقت گذرانی با هرکسی وقت دارد. اما من چیزهای خاصی را ترجیح می‌دهم. دوست دارم پاهای دختر کمی تپلی باشد. خیلی از دخترهای ایرانی پاهای چوقونی دارند. گاهی وقت‌ها در رویدادهای اجتماعی خودم را در حالی که به دخترهای دیگر خیره شده‌ام به این خاطر که طرز نگاه یا لبخندشان را دوست دارم، گیر می‌اندازم. اما هیچکس نمی‌تواند طرز نگاه بهتر است چطور باشد که واقعا به دل بنشیند یا لبخند رویایی چگونه است. هیچکس هم نمی‌تواند ادعا کند که تیپ، حالت لبخند یا نوع نگاه با همه تصوراتش کاملا مطابقت دارد. با این حال، دختر دلخواه من هم‌زمان هر سه این‌ها را داشت. چیزی که به تجربه دریافته‌ام این که دختر دلخواه من چیز مشترکی با مادرم دارد. این صرفا یک حس شخصی است و به راحتی قابل توضیح نیست. مثلا بینی مامان را دوست دارم: قلمی، تراش‌خورده، شیک و مجلسی و ناخودآگاه دنبال همین مدل‌ها می‌گردم. حالا دقیق خاطر ندارم بینی مامان چه شکلی است یا هنوز هم همان طور خوش‌فرم است؛ با این وجود ذهنیتی از بینی دلخواه دارم که دختر دلخواهم را با آن تطبیق می‌دهم. با این که شکل دماغ‌ها را دوست دارم، نمی‌توانم شکل دماغ دختر دلخواهم را به خاطر بیاورم. حتی یادم نمی‌آید اصلا دماغی داشته باشد. تنها چیزی که با اطمینان یادم می‌آید، این است که شبیه چهره مامان بود. او در یک محیط کار فعال است. تا قبل از آن روز گاهی با هم حرف می‌زدیم و تعامل داشتیم اما همه چیز معمولی و ابتدایی پیش می‌رفت. یکبار به نظرم رسید که چقدر شبیه دختردایی‌ام است: پفکی، سفید و مرتب. بعضی وقت‌ها بنا به حس کنجکاوی در رفتارش دقیق می‌شدم که چکار می‌کند یا چه چیزی برایش مهم است. مدتی به روی خودم نیاوردم و سرگرم کار خودم بود تا آن که در یک روز بخصوص نتوانستم به او فکر نکنم. این که تا چند ماه او را نمی‌دیدم دلیل خاصی دارد. وقتی به ایران برگشتم تا چند ماه تزم را تکمیل می‌کردم. در انگلیس افسردگی بر من غلبه کرد برای همین به من دو ماه بیش از سایر همکلاسی‌هایم زمان دادند. استرس زیادی داشتم چون مطالعه فشرده بود و حاصل دو سال تحصیلم در گرو آن بود. تا به پایان رسیدن تز به هیچ چیز دیگری فکر نمی‌کردم. حتی به دیدن اقوام هم نرفتم. صبح و شب در همان فضای کار اشتراکی بودم.بعد از آن کمی آرام شدم. از آن موقع بود که کم کم علائم افسردگی خودش را نشان داد. پروژه شهرسازی که به من ارجاع داده شده بود را دست نمی‌زدم. هم‌زمان برای امتحان زبان تافل آماده می‌شدم، دنبال شغل می‌گشتم و در پی خرید خانه بودم. یکی از همین روزها پرناز را دیدم. به پرناز که نگاه می‌کنم آدم مصمم و آرامی را می‌بینم. چشم‌های مهربان و وحشی دارد؛ شبیه چشم‌های گربه سیاهم در ادینبرا. ته دلم گواهی می‌دهد جنس این چشم‌ها یکی است. گربه بغلی و مغروری بود. روی لپتاپ می‌نشست و تا حسابی بهش توجه نمی‌کردم ول نمی‌کرد. این رفتارش اذیتم می‌کرد اما خوشم می‌آمد چون احساس تنهایی نمی‌کردم. در عوض پرناز آرام است و خودکفا. عجیب است چطور آن چموشی و گیرایی گربه‌ام یکجا در چشم‌های پرناز جمع شده‌اند. این که چطور محبت‌ش به دلم افتاد از مادرم شروع شد، با گربه‌ام بیشتر شد و نهایتا به خودش رسید. پرناز در خانواده متوسطی بزرگ شده بود که به درس بها می‌دادند. مستقیم از لیسانس صنایع دانشگاه صنعتی اصفهان رفته بود خارج برای تحصیل مدیریت. این که برای رشد و پیشرفت ریسک می‌کند و جسور است، او را در نظر من خاص کرده بود. اوایل شهریور برای اولین بار به کافی‌شاپ رفتیم. اکثر خانم‌ها شامه تیزی دارند و رد احساسات را حتی در شب تار می‌زنند. پس مطمئن بودم که همه چیز را می‌داند و سبکبارتر موضوع را با او در میان گذاشتم. چند بار دیگر بیرون رفتیم و هر چه حس می‌کردیم مهم است را به زبان آوردیم. هنگامی که به اطمینان نسبی رسیدم با خانواده‌ام به خواستگاری رفتیم. شاید تعجب کنید که چقدر سریع مراسم خواستگاری مطرح شد. من بنابه تجربیات قبلی‌ام فهمیده بودم بهتر است خانواده‌ها زودتر در جریان قرار بگیرند. آرمان سلطان‌زادهآرمان سلطان‌زادهFri, 21 Dec 2018 20:10:42 +0330https://virgool.ir/@asoltanzade7/living-in-modern-world-with-traditional-manner-byfbfyw4s5ujمن مثل پدر مادرم فکر نمی‌کنم. آن‌ها عقاید راستینی دارند و به شدت بر آن‌ها پافشاری می‌کنند. حتی برای آن‌ها انقلاب کرده‌اند. برعکس من انعطاف بیشتری نشان می‌دهم و حاضر نیستم چنان هزینه هنگفتی برای عقایدم بدهم. نه این که عیاش یا بی‌بندوبار باشم، نه. من دل خوشی از این تعصبات ندارم. فکر می‌کنم ما جامعه تکه تکه‌ای داریم. حتی مذهبی‌ها هم برای خودشان صف‌بندی دارند. همه این‌ها با روح مذهب که ما را به آشتی و صلح دعوت می‌کند فرق دارد. برای من مذهب یعنی رعایت حقوق دیگران، یعنی راه و رسم زندگی صلح‌آمیزو مسالمت‌آمیز. Abbas Kiarostami, Photo from the Snow Series, 2002.با والدینم تفاوت دیگری هم داریم. مذهب برای پدر مادرم پاسخی بوده به اقدامات شاه و رستگاری در جامعه‌ی به شدت در حال تغییر آن زمان. آن‌ها تشنه دریافت معنایی نو بودند. نسل من در زمانه‌ای رشد یافته که از به طور مستمر از رسانه‌های جمعی و مکان‌های عمومی باورهای دینی دریافت می‌کند. از مدرسه تا دانشگاه درس معارف جزئی از امور لاینفک است. آموزش عربی و قرآن هم در همان راستاست. در حال حاضر اینقدر تبلیغ دین شده که دیگر خواندن و دیدن دین جذابیتی ندارد. به قول مولوی «آب کم جو تشنگی آور بدست. تا بجوشد آبت از بالا و پست» ما تشنه نیستیم. این تبلیغ درون‌تهی، که سازگاری با عملکرد و رفتارهای جامعه ندارد، موضوعات دینی را به ابتذال کشانده است. همه این‌ها را نگفتم که نشان دهم چقدر ما تفاوت داریم. نه اصلا. اتفاقا اشتراکات زیادی هم داریم. اما همه آن‌ها به حاشیه می‌روند هنگامی که یکی از اصول زیرپا گذاشته شود. به نظرم جمهوری اسلامی از خانه ما شروع می‌شود. جمهوری اسلامی هم از اصول نمی‌گذرد حالا خواه هرچقدر هزینه داشته باشند. اجازه دهید در مورد یکی از این اصول صحبت کنم. هنگامی که روان‌شناسم پرسید مشروب می‌خوری گفتم: «در چند سال اخیر چند لیوان آب‌جو خورده‌ام.» برایش توضیح دادم کشورهای زیادی بوده‌ام اما تمایلی به مشروبات نداشته‌ام. دکتر لبخندی زد و گفت: «پس یک کلمه بگو نخورده‌ای.» راست هم می‌گفت. همین ماجرا را که برای خانواده‌ام نقل کرده‌ام برآشفتند. پدرم بلند گفت: «دیگر از این حرف‌ها در این خانه نزن، مسکرات حرام است.» مادرم خروشید: «تو می‌فهمی ما در این خانه چه ارزش‌هایی داریم؟ هرکاری خواستی بکن، تو آزادی اما در این خانه حرف الکل نزن.» نگذاشتند حرفی بزنم! نوع واکنش‌شان شگفت‌زده‌ام کرد. اما مگر چند لیوان آب‌جو چکار می‌کند که این خشم را در پی دارد؟ در فرهنگ و تاریخ کشورمان مشروبات امری مضموم و نکوهیده بوده است به علت آن که مستی و وابستگی به مشروبات به از بین رفتن ارتباطات و هنجارها منجر می‌شده است اما این به معنای مخفی کردن آن نبوده و نیست. چو پیری در آید ز ناگه به مرد... جوانش کند باده سال‌خورد (فردوسی)بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است ... بیار باده که بنیاد عمر بر باد است. (حافظ) اگر دل خوش بود می‌خوشگواراست ... شراب تلخ در غم زهر مار است (وحشی بافقی)ای صاحب فتوا ز تو پرکارتریم... با این‌همه مستی زتو هشیارتریم تو خون کسان خوری و ما خون رزان... انصاف بده کدام خونخوارتریم (خیام)اما آب‌جو با مشروبات تفاوتی جدی دارد. یک لیوان آب‌جو آن هم هر شش ماه یکبار مست نمی‌کند. مزایای زیادی هم دارد. در قرآن هم تاکید بر اجتناب از مستی است. حتما باید بگویم ماالشعیر تا حلال شود؟ لعنت به این فرهنگ دون‌مایه که هرچیزی که عربی می‌شود پاک و تطهیر می‌شود. شرکت‌های بزرگ آب‌جوی صفر درصد هم تولید می‌کنند. برای مثال برای بازی فینال جام باشگاه‌های اروپای یوونتوس - رئال مادرید ۲۰۱۸ در ورزشگاه آب‌جوی صفر درصد می‌فروختیم. من آنجا فروشنده بودم و واکنش مردم را می‌دیدم. بعضی کمی قر می‌زدند، اما در کل موضوع عجیب غریبی به نظر نمی‌آمد.فقط برای همین یک فقره آب‌جو یک خانواده جدی و متعصب مذهبی تمام روابط والدین فرزندی از یادشان می‌رود. خوب، اگر آن یک لیوان آب‌جو نادرست است، عملی حرام است، بیایید با هم حرف بزنیم. من که در این مورد آموزشی از خانواده، مدرسه و دانشگاه دریافت نکرده‌ام. خودم رفته‌ام یاد گرفته‌ام و انتخاب کرده‌ام. بیایید با هم حرف بزنیم اگر اشتباه است مسیرم را عوض می‌کنم. مگر خانواده محل رشد و یادگیری جمعی نیست؟ مگر این موضوع برایتان مهم نیست؟ موضوع این است که باورهای مذهبی اعتماد بنفس می‌دهند، این باور را ایجاد می‌کنند که اصول محکم و بلاتغییری وجود دارند که به هیچ عنوان قابل تغییر یا چانه زدن نیستند و برای همه مسلمانان بلااستثنا ملزم به اجرا هستند. کسانی که خدا و پیامبرانِ او را انکار می‌کنند، و می‌خواهند میان خدا و پیامبرانش تبعیض قائل شوند، و می‌گویند: «به بعضی ایمان می‌آوریم، و بعضی را انکار می‌کنیم». بعدها بابا برایم توضیح داد که «بهتر است از موارد شبهه‌ناک پرهیز کرد» اما نظری در مورد آب‌جو نداشت چون اساسا برایش مطرح نبوده است. روز دیگری هم مورد بازخواست قرار گرفتم که «چرا اینقدر صریح و روشن در مورد آب‌جو حرف می‌زنی؟ حتی مشروب‌خورهای قبل انقلاب هم عیان نمی‌گفتند چکار می‌کنند یا در ملاعام نمی‌خوردند.» با وجود اختلاف دیدگاه‌ها، ای کاش فضایی وجود داشت نظر همدیگر را می‌شنیدیم و بدون قضاوت و پیش‌داوری صحبت می‌کردیم. این که دیگری هم حق دارد آن طور که می‌خواهد زندگی کند، از اصول بدیهی و مسلم دنیای جدید است. آرمان سلطان‌زادهآرمان سلطان‌زادهFri, 21 Dec 2018 16:22:18 +0330https://virgool.ir/@asoltanzade7/we-are-apart-uf9hlo8uc5sq تا مدتی فکر می‌کردم خانواده‌ام دوستم ندارند. نمی‌دانم این چه فکر شومی بود که گاه و بیگاه به سرم می‌آمد. تا این که یک روز فهمیدم چطور این فکر در ذهنم جا خشک کرده است. مدتی در انگلیس زندگی می‌کردم. آنجا ارتباط اجتماعی‌ام محدود بود. در آن زمان با حداقل ۱۰ نفر از کشورهای مختلف حشر و نشر داشتم اما این برای آدمی اجتماعی مثل من کم بود. نبود آدم‌هایی که بتوانم با آن‌ها خوش و بش کنم و بدتر از همه نشنیدن زبان فارسی درد بزرگی بود. از آنجا که خانواده‌ام همیشه پشتیبان و همراهم بودند، ناخودآگاه آنجا هم انتظار داشتم سراغی از من بگیرند و بیشتر بجوشیم. چیزی که انجام نشد. از انصاف نگذریم گه‌گاه زنگ می‌زدند اما خوب طفلکی‌ها گرفتاری‌های خودشان را داشتند. مادرم معلم وظیفه‌شناس دبیرستان است و همواره برای بهتر شدن تلاش می‌کند. پدرم ناظر مترو است و به طور منظم پروژه‌های نظارت مسکونی کوچک برمی‌دارد. به قول خودش: «چرخ زندگی همین جوری نمی‌چرخد!» باید قبول کرد چنین مسئولیت‌های حرفه‌ای‌شان روح و جسم‌شان را خسته می‌کند. علاوه بر این‌ها مامان مراقب مادربزرگم است و بابا خودش را وقف مراقبت از پدربزرگم کرده است. با این اوصاف همین که دو هفته‌ای یکی دوبار به من زنگ می‌زدند و چند دقیقه‌ای حرف می‌زدیم نهایت سعادت بود. به ندرت طول می‌کشید که گفتگو با خانواده‌ام طولانی شود اما در مجموع حرف چندانی هم با هم نداشتیم. با دوستم آرمین ارتباط صمیمی‌تری داشتم. گفتگوهای تصویری و طولانی مدت‌ش مرا کیفور می‌کرد. طنز را می‌فهمید، با هوش سرشار خود مرا در حل مسائل کمک می‌کرد و من هم متعاقبا ایده‌هایی برایش داشتم. یک رابطه سازنده دوسویه. هیچ‌وقت به ذهنم خطور نکرد که رامین را دوست نداشته باشم؛ این یعنی انتظاراتم و دنیای بیرون هم‌خوان بود. از وقتی به ایران برگشتم چندین و چند بار ناخودآگاه این اوهام در ذهنم می‌پیچید که خانواده‌ام دوستم ندارند. اوایل این اوهام را شیطانی و ناسپاسی می‌دیدم و با خودم تندی می‌کردم. یکبار بالاخره به ذهنم رسید که ریشه این احساسات منفی به دوران افسردگی‌ام در بریتانیا برمی‌گردد و بعد از آن دیگر چنین خیالاتی به ذهنم نرسید. پدر مادرم مرا دوست دارند اما نوع رابطه‌مان جفت و جور نیست. بالاخره ارتباط داخل خانواده هم ساده نیست؛ فوت و فن خودش را دارد. نیاز به مطالعه و مهارت‌های لازم دارد. مهارت‌های زیادی بلد نیستیم و از موضوعات زیادی بی‌خبر بودیم. همین ها مایه دلخوری و کدورت بود و هست. مخصوصا در این دوران که نظم کهن فروریخته و گاه تصمیم‌گیری‌ها به شخص واگذار می‌شود، اصطکاک و تنش زیاد می‌شود. با وجود همه آن دلخوری‌ها و بگومگوها، مگر می‌شود پدر مادری فرزندشان را دوست نداشته باشند؟ اما عموم والدین فرزندشان را از جان و دل دوست دارند. آنچه که میان والدین و فرزند فاصله می‌اندازد، فرهنگ و باورهای اعتقادی است وگرنه نمی‌شود به ذات رابطه پرمهر و عاطفه پدر مادر شک کرد. آرمان سلطان‌زادهآرمان سلطان‌زادهFri, 21 Dec 2018 14:23:47 +0330