<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های asieh.av</title><link>https://virgool.ir/feed/@asieh.a18</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:32:20</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/134751/avatar/gSJDWH.png</url><title>asieh.av</title><link>https://virgool.ir/@asieh.a18</link></image><item><title>ماندگارترین حس خوب بعد بدترین شرایط به وجود میاد پس امیدوار باش?</title><link>https://virgool.ir/@asieh.a18/ماندگارترین-حس-خوب-بعد-بدترین-شرایط-به-وجود-میان-پس-امیدوار-باش-hw8vxmgqdguq</link><description>یه دختر، تو یه خانواده مذهبی که از قضا هیچ خواهر و برادری نداره، با کلی محدودیت به دنیا میاد، آره این داستان زندگی منه :)همیشه مهمترین چیز برام این بود که پدر و مادرم بهم افتخار کنن، ریاضیو خیلییییی دوست داشتم، ولی همش بهم گفتن که مهندسی برا یه دختر جایگاهی نداره، منم که خانواده دوست، بوسیدمش گذاشتمش کنار :( . رفتم سراغ تجربی :)چهار سال اول دبیرستان شاگرد اول کلاس باشی ولی سال کنکور، رتبت جوری نشه که بهش افتخار کنی! مگه میشه؟ آره واقعا همینطور شد ...(یکم زیادی کمالگرا بودم ?، البته الان که فکر میکنم اسمشو میذارم طمع)خب دوباره کنکور و دوباره و دوباره ...اما آخرش این امتحان با منِ حساس استرسی کنار نیومد، تمسخر ... تحقیر. انگار درسخون بودن رو فراموش کرده بودم، حس میکردم هر روز دارم کوچیکتر از قبل میشم، نمیتونستم باهاش کنار بیام ولی خب اشکالی نداره، هر چی میخواد بشه؛ من آرزوم رو می‌خوام ...حالا وقت انتخاب بود، باید انتخاب میکردم، از طرفی خانوادم خیلی اذیت میشدن و از طرف دیگه ذهنم بود که تا وقتی به آرزوش نمی‌رسید آروم نمیشد ...انتخاب کردم که از ایران برم.این که مراحل خیلی سختی داشت به کنار، آدمی که یه زمانی مرکز توجه بود و تو تنهایی خودش فکر می‌کرد که همه آدما مثل خودش ساده هستن الان دیگه تو یه کشور غریب و نژادپرست بود.تا حالا شده حس کنی ذهنت، فشرده شده؟ سنگین شده؟ شبیه یه گوله سنگینی که نمیتونی حملش کنی؟ بخوای بِکَنیش, بندازیش دور؟ همش به خاطر فکر، فکر، فکر ...بعد یه سال،قوانین جدید برگشت این اجازه رو بهم می‌داد که برگردم؛ دوره های خیلی سختی رو گذروندم ولی درست شد، بالاخره اون روز از راه رسید ?آرزویی که بهاش پنج سال از عمرم بود، پنج سالی که می‌تونست از بهترین سال‌های عمرم باشه گرچه تجربه های خیلی زیادی داشت و بزرگتر و قوی‌ترم کرد ...امیدوارم همیشه اینو یادم باشه که برای بدست آوردنش، چیا رو از دست دادم. میگن آدما قدر چیزایی که بهای سنگینی داره رو، خیلی بهتر می‌دونن.امیدوارم بهترین استفاده رو ازش بکنم و هیچوقت اهدافم رو از انتخابش، فراموش نکنم.روزایی رو یادم میاد که از شدت درد ذهن ناامید میشدم ولی تو اوج ناامیدی و در کمال ناباوری یه دفعه همه چی درست می‌شد،انگار که تو بغل خدا بودم، اون بود که بهم میگفت آروم باش،تموم شد،من هستم،نگران نباش. از خدا میخوام همیشه اینجوری کنارم باشه؛ یه امید وسط دلم ⁦❤️⁩پ.ن ویرایشگر: قوی باش؛ مث دختری که دنیا رو واسه هدفش زیر و رو کرد :)(ممنون از ویرایشگر عزیز?)</description><category>asieh.av</category><author>asieh.av</author><pubDate>Sat, 22 Feb 2020 11:14:27 +0330</pubDate></item></channel></rss>