https://virgool.ir/feed/@ashouri.samafa2026-11-12 15:26:01https://files.virgool.ir/upload/users/92246/avatar/BI7LRQ.pnghttps://virgool.ir/@ashouri.samahttps://virgool.ir/Anime-and-Manga/تکرار-زندگی-در-فیلمهای-تکراری-نقدی-شخصی-بر-انیمه-your-name-kimi-no-nawa-qcvkis2ezhb7حتما تاکنون پیش‌ آمده که فیلمی برای شخص شما، از اهمیت خاصی برخوردار باشد، در حالی که در نظر اکثر مردم فیلم متوسط یا حداقل خوبی است که یک بار از دیدن آن لذت برده‌اند. اما برای شما شاهکار سینما و غیر قابل ترک است. kimi no nawa بازی عشق و حافظه و رویا بارها و بارها به تماشای آن می‌نشینید، دیالوگ‌ها و صحنه‌ها را حفظید، هر بار در چند صحنه خاص احساساتی می‌شوید و چیزهایی از این دست. در مورد خودم اگر بگویم نه منتقد سینما هستم و نه مطالعات خاص سینمایی دارم و معیارهای انتخابم به شدت شخصی است.به ندرت حاضرم فیلمی را برای نقد دقیق‌تر برای بار دوم ببینم. اما معتقدم نقد خوب با یک بار یا دو بار دیدن فیلم حاصل نمی‌شود و بسیاری از زوایای فیلم در مرور چندباره آن کشف می‌شود.وقتی دیروز برای حداقل بار پنجم فیلم اسم تو یا Your Name را نگاه کردم به نظرم رسید از معدود فیلم‌هایی است که حق اظهار نظر درباره آن را دارم. و اینکه این فیلم بیشک فیلم شخصی من است. سال‌های گذشته انیمیشن در جستجوی نمو Finding Nemo فیلم شخصی من بود. با نگاهی به این دو فیلم به این نتیجه رسیدم نقش همذات پنداری و هماهنگی فیلم با دغدغه‌های شخصی مهمترین عامل در حس مثبت ما نسبت به یک فیلم است. قطعا پدرخوانده، فیلم‌های کوبریک، آلن رنه یا تروفو ما را شگفت‌زده می‌کند ولی ممکن است فیلم شخصی ما یک انیمیشن ساده یا فیلم تینیجری یا رمانتیک مهجور باشد. اگرچه نمو برنده اسکار سال ۲۰۰۰ بهترین انیمیشن بوده اما عنوان بهترین فیلم سینما عنوان سنگینی برای او خواهد بود. ولی بهرحال از سمت من این عنوان را دریافت کرده است. نمو در مورد اعتماد والدین به فرزند و آزادی دادن به او است. آرزویی که من همیشه برای خود داشتم. پس عجیب نیست این فیلم این چنین برای من خاص شده است یا شخصیت دری فراموشکار که از نظر دیگران خنگ و ناتوان است ولی در اصل از همه تواناتر است. *خطر شدید لو رفتن داستان فیلم اسم تو اسم تو، داستان رابطه است. عمیق‌ترین رابطه‌ای که می‌توانید تصور کنید. باور نمی‌کنید که چنین رابطه‌ای حتی یک تماس کوچک فیزیکی هم ندارد، ولی عمیق‌ترین تجربه از زندگی و افکار یکدیگر را داشتند.اسم تو شاید به نظر یک فیلم عاشقانه و نوجوانانه برسد ولی در اصل داستانی فلسفی است.روایت داستان به نحوی است که احساس می‌شود داستان پیش از شروع فیلم و پس از پایانش هم ادامه دارد و ما تنها یک برش ار آن را می‌بینیم. احساسی که در انیمه‌های میازاکی هم سراغ داریم. داستان غیرخطی است و فلش بک‌ها و فلش فورواردها به شدت با داستان همخوانی دارد و لزوم ترتیب روایت مشخص است. حداقل برای منی که کم فیلم دیدم داستان خلاقانه است و مفاهیم فیلم جذاب و جادویی. ارتباط اجسام و افراد، یا تعریف عرفانی از یگانگی جهان. کاتاواره دوکی زمانی که دنیای پس از مرگ و دنیای قبل از آن به هم می رسند. ارتباط سنت‌ها با زندگی انسان‌ها. مهم‌تر از همه ارتباط انسان‌ها و نقش عشق در پیش برد جهان.بازی با زمان و اختلاف ساعت بین شخصیت‌های داستان مرا یاد فیلم interstellar انداخت که کمی قبل از اسم تو اکران شد. آنجا هم داستان عشق موضوع اصلی فیلم بود.در صحنه های پایانی یور نیم، تاکی به ماتسوها میگوید: «اومدم تو رو ببینم ولی خیلی دور بودی»و دوری برای آنها بعد دیگری داشت. زماننقش عجیب حافظه و رویا هم نکته قابل توجه دیگر فیلم است. با این که این فیلم تخیلی است ولی باز در فضایی رئال بازگو می‌شود و مخاطب انتظار دارد رخدادها حداقل با منطق خود داستان قابل توضیح باشد. حافظه ما به شدت انتخابی عمل می‌کند. صحنه‌های دردناک یا غیرقابل توجیه ممکن است از ذهن ما پاک شود یا تشخیص حقیقت یا خیال بودن آنها از بین برود. بسیاری از اتفاقات داستان با این ویژگی مغز ما قابل توضیح است. صحنه‌های زیادی در ذهن ما گرگ و میش است مخصوصا صحنه‌هایی که برای ما دردناک است. مانند از دست دادن فردی که احساس یکی بودن با او داشتیم. عجیب نیست که تاکی جزئیات رویداد عجیبی که نمی‌داند خواب بود یا حقیقت را به خاطر آورد. انیمه بودن فیلم هم بر جذابیت آن می‌افزاید. مناظر بی‌نهایت زیبا از شهری کوچک، ستاره دنباله دار و شگفتی‌های شهر توکیو. حتی به تصویر کشیدن جزئیات رفتارهای انسانی در حرکات شخصیت‌های کارتونی بی‌نظیر است.گرچه ممکن است از منظر تاکید بر لزوم حفظ سنت‌ها پرچانه و بی پایه به نظر برسد ولی شاید اگر تخیل کنیم پشت مراسم‌های ما هم جادویی هست برایمان لذت بخش تر باشند گرچه باور داریم جادویی نیست.در یک کلام، اسم تو فیلم زندگی من است چون از نزدیکی بدون اندازه دو روح می‌گوید و از تلاش برای پیدا کردن کسی که بینهایت در تو رسوخ کرده. سماسماWed, 06 May 2020 16:00:34 +0430https://virgool.ir/@ashouri.sama/رابطه-toxic-مارگزیدگی-همیشگی-mqms9gmyqwgmقطعا رابطه سمی چیز بدی است. به نظرم این نوع رابطه ممکنه برای هر کسی پیش بیاد اما تفاوت آدم‌ها در واکنش به شرایط به وجود آمده است. کسی که نسبت به خودش و احساساتش احترام قائل ه بهتر متوجه بی‌احترامی دیگران و لزوم خروج از رابطه می شه. برای خیلی‌ها خیلی طول می کشه تا متوجه بشن کاملا حق دارن در برابر این رفتارها آزار ببینن. حتی گاهی مورد آزار قرار گرفتن باعث نمیشه از اون افراد نفرت پیدا کنن. آدمهایی که تاکسیک رفتار می‌کنن خودشون هم درگیری‌های حتی شدیدتر روانی و دارن تجربه می‌کنن که اصلا حس خوبی نیست. قاعدتا اونها بیشتر از قربانی هاشون قربانی خودشونن. ولی اول و آخرش یا باید به طرز قابل توجهی عوض شن یا باید تجربه تکراری رها شدن رو به جون بخرن چون چند نفر خودآزار و خودکوچک‌بین پیدا میشه که تحملشون کنه؟گرچه واقعیت اینه که خیلی‌ها رابطه‌های این مدلی رو به دلایل واهی ادامه میدن. دلایلی مثل ترس از تنهایی یا تصور اینکه پارتنرشون حق داره و اونها اشتباه کردن یا خیلی چیزای دیگه. ولی من حرفم این نیست. کاری به دینامیک‌های این رابطه ندارم. من میخوام در مورد ریکاور شدن از این رابطه‌ها حرف بزنم یا این که چرا نباید برای مدت طولانی در رابطه‌های تاکسیک بمونیم. حتما از این جمله‌ها شنیدید که فلان چیز پترن یا الگوی زندگی توعه. بعضی چیزا در زندگی هر فرد بیشتر رخ می‌ده. طرف میگه ای داد چرا من هر بار باید با یه نفر دوست بشم که مثلا پررو و حاضر جوابه. انگار این آهنرباعه و اون آهن. در نتیجه عجیب نیست که یه نفر چندین رابطه تاکسیک رو پشت سر هم تجربه کنه. رابطه سمی تنها تجربه ایه که سعی کنید نکنید :)ولی اتفاقی که بعدش میفته برای من جالبه.ترس از داشتن رابطه سمی. مثل مارگزیده ای که از ریسمون سیاه و سفید می‌ترسه.اگر بیشتر ارزش خودمون و بدونیم و برای خودمون جذاب باشیم در نتیجه انتظار احترام و توجه بیشتری داریم و اگر به آدمی رفتار خوبی با دیگران داره و بالطبع با ما هم رابطه خوبی داره بربخوریم میتونیم یک رابطه سالم و تجربه کنیم. و رفتارهای ما هم حتی به سلامتش بیشتر کمک کنه. اما در این دنیایی که به نظر همه چیز خوبه ترس ما رو رها نمیکنه. کوچکترین نشانی از کم توجهی یا بی‌احترامی مثل یه پرچم قرمزه و ممکنه بدمون هم نیاد ثابت کنیم در رابطه نامناسبی هستم و برای اثبات هر چه بیشتر تسلطمون بر زندگی آمادگی داریم تا قهرمانانه از رابطه سالممون که قطعا مزایای زیادی هم داره بیرون بریم. برای همینه که میگم رابطه سمی و تجربه نکنید. خودتون و توی رابطه فراموش نکنید. و باور کنید تنهایی همیشه همیشه همیشه از رابطه بد بهتره. درسته که یه همراه واقعی میتونه همه بهانه ها را از دلمون بگیره ولی وای به روزی که اون هم طاقتش طاق بشه. اونوقته که بیخودی زندگی خودمون و خراب کردیم.سخت‌ترین چیزی که تو رابطه‌های سمی تجربه میکنیم بی اهمیت بودن علاقه ما به اون افراده. انگار هر چی بیشتر بهشون توجه می کنیم کمتر بهمون علاقه پیدا می کنن. این بزرگترین اشتباهیه که ما میکنیم که فکر میکنیم کم محلی کن خودش برمیگرده. نصیحت درستش اینه که اگه کسی با محبت کمتر محبت بیشتر بهت کرد در اولین لحظه رهاش کن.البته این که فکر کنید فقط پارتنرها میتونن سمی باشن در اشتباهید. مدیر، پدر و مادر، همکارها یا دوستانتون هم می‌تونن تجربه دردناک پذیرفته نشدن رو براتون رقم بزنن. مهم نیست که کی داره این فضا رو درست می‌کنه مهم شناسایی و حذف کردنشه. یا حداقل اگر قابل حذف کردن نیست مراقبت از خودمون در برابر اثرات یک رابطه سمی ه. سماسماWed, 06 May 2020 02:36:30 +0430https://virgool.ir/@ashouri.sama/در-ستایش-تجربه-tzh4xvordgfbدر مارکتینگ مفهمومی هست به نام فروختن تجربه. یعنی امروزِ روز علاوه بر کالا و خدمات کاروکسب‌ها یک چیز دیگر هم ارائه میدن که اسمش تجربه است. مثلا وقتی اسکیپ روم میریم یا وقتی ماشینمون و در تعمیرگاهی که ویترین داره تعمیر میکنیم بخشی از چیزی که بابتش پول میدیم تجربه است. حتی خرید از یه مال لاکچری یا خرید یه قهوه بیرون بر ممکنه خریدن تجربه باشه. کاروکسب‌ها سعی میکنن با اضافه کردن تجربه‌های منحصر به فرد به محصولاتشون ارزش اونها رو بالا ببرن. حالا من کاری به ماجرای تجاری ش ندارم. چیزی که من میخوام در موردش حرف بزنم محدوده تجربه آدمها است. من دوستی دارم که همیشه از شنیدن داستان‌های دردناک یا بحث‌های سیاسی به بن بست رسیده، فیلم‌های تاریک و غیره گریزانه. ترجیح میده span تجربه شو کوچیک کنه و دنیای بهتری و در ذهن خودش داشته باشه. از ماده اولیه تا تجربهمن هم به نوع دیگری این محدوده تجربه رو برای خودم تعریف کردم. من دلم میخواد تصور کنم بدن انسان فقط پوسته و زیرش چیز دیگری نیست و پوست پاره نمیشه. برای همین از دیدن تصویر تکه تکه شدن آدمها یا هر گونه خراش برداشتنی در فیلم‌ها پرهیز می‌کنم. از شهربازی چندان لذت نمی‌برم چون اکثر بازی‌هاشو تجربه نزدیک به مرگ می‌دونم. همیشه از بسیاری از تجربه‌های تلخ گریزان بودم و حتی تصورش هم برام غیر ممکنه. البته به نظر خیلی هم عجیب نیست. کیه که دلش بخواد تجربه تلخ داشته باشه. اما رویکرد دیگری هم میتونست به این وقایع وجود داشته باشه. رویکرد لذت تجربه کردن. همه ما تنهایی و غم و خشم و ترس رو تجربه کردیم. اما همین اواخر در مکالمه با یک عزیز من به این نکته توجه کردم که من هیچوقت این موارد رو تجربه نکردم. با این که در این شرایط قرار گرفتم ولی تمام تلاشم و کردم که حسشون نکنم یا باورشون نکنم. مثل وقتی که در فیلم پای کسی و میبرن. میدونی که این اتفاق در حال رخ دادنه اما چشم ها رو میبندی که تجربه ش نکنی. این عزیز هر وقت ناراحت می‌شدم پیشنهاد میداد به این واقعه هم به چشم یک تجربه نگاه کنم. درد رو تجربه کنم. من وقتی تنها بودم فقط در فرار ازش بودم. یا وقتی ترسیده بودم یا خشمگین بودم. در حالی که می تونستم به عنوان بخشی از زندگی تنهایی یا غم یا خشم رو در آغوش بگیرم. به نظرم زندگی کردن یعنی تجربه کردن. کسی که همیشه در فرار باشه فرصت زندگی کردن و از دست میده. احتمالا دفعه بعد که کسی در فیلمی چشم رقیبش رو فشار بده و بترکونه من سعی می کنم چشمهامو نبندم.سماسماTue, 05 May 2020 14:07:13 +0430https://virgool.ir/@ashouri.sama/همه-کارهایی-که-نباید-کرد-bzd5f5eaduexحس محدود بودن در من خیلی قویه. همیشه حس می کردم اجازه انجام خیلی کارها رو ندارم. ۳۰ ساله شدن هم باعث نشد این حس در من تغییر کنه. محدودیت حتی در قالب قانون برای من آزاردهنده است. کسانی در زندگی من هستند که برای محافظت ازم راه حلشون در جریان جزئیات زندگی من بودن یا قوانین سخت گیرانه برام گذاشتن بوده . گاهی هم این محافظت برام گرون تموم شده .پس من در یک دو گانه نیاز به محافظت و فرار از محافظت گیر کردم. این حس که تصمیم های من غلطه و منجر به آسیب زدن به خودم میشه برای من تبدیل به یک واقعیت گریزناپذیر شده.و من برای اثبات این حرف آسیب هایی هم به خودم می زنم. حالا کرونا برای من نماد این آسیبه. علی رغم توصیه ها من خودمو در معرض رفت و آمد با ۴ نفر گذاشتم که یکیشون دوریش برام غیرقابل تحمله ولی از همه چیز بیشتر تو زندگیم کاریه که نباید کرد. فکر که میکنم کرونا جز ترس از مرگ برای من ترس از اثبات اینه که من به خودم آسیب می زنم . من تصمیم‌های اشتباه می گیرم. عامل مرگ و بیماری و آزار من خودمم. مرگ خیلی بده ولی اگه میفهمیدم تقصیر من نیست که کرونا گرفتم یا مُردم حس بهتری داشتم. مهمترین استرسی که در این دو روزی که حال تب دارم تجربه می کنم اینه که من با تصمیم اشتباهم باعث این رویداد شدم. ولی خب حتی اگه بیمار هم نشم و قضیه پنیک ساده باشه فرقی نمیکنه اولین چیزی که همیشه زیر سوال میره من و تصمیماتمه. اولین کسی هم که زیر سوال میبره منم. بنظر میرسه تو این ماجرا قاتل و مقتول ، شاکی و متهم یک نفره. نمیدونم. حس میکنم بهترین راه حل کاهش این اضطراب باور پیدا کردن به اینه که من اولین و تنها کسی ام که حق دارم در مورد زندگیم تصمیم بگیرم. حدس بزن که چی! حق دارم تو این تصمیم هم اشتباه کنم. و این حرف که «من که بهت گفته بودم» درست نیست چون قرار نیست همیشه تو بهم بگی. مسئولیت اشتباهم و میتونم بپذیرم و اضطراب اینکه «چرا به حرف بقیه گوش ندادم که گرفتار شم» رو بذارم کنار. اگر واقعا الان کرونا گرفته باشم همدستی عجیبیه که کرونا با مسائل روانی من کرده. برای اثبات بی کفایتی من در اداره زندگی م به سراغم اومده. اون هم در زمانی که من برای اولین بار سعی میکنم ثابت کنم که صلاحیت تصمیم گیری درباره زندگی خودم و دارم و دلیلم براش اینه که تا الان زنده موندم و نسبتا هم موفق بودم.کاش این آیرنی به حقیقت نپیوندهسماسماTue, 17 Mar 2020 01:51:34 +0330