https://virgool.ir/feed/@ashkeyshfa2026-11-11 23:20:14https://files.virgool.ir/upload/users/70252/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@ashkeyshhttps://virgool.ir/@ashkeysh/فردا-دیره-ow4hyjuopcawما روزانه با افراد مختلفی سر و کار داریم. چیزی که واضح و غیر قابل انکار هست اینکه این برخوردها اصولا" برای برطرف کرد نیازی شکل میگیرن, حتی برخوردهای تصادفی ما با آدم های مختلف هم میتونن بر حسب نیازمون بوجود بیان. جنس برخوردهامون با هرکدوم متناسب با پروتکل خاصی هست که ما تعریف میکنیم که با افراد مختلف در دسته بندی های متفاوت چطور باشه, چقدر صمیمی, رسمی, دوستانه و همه ی جزئیاتی که برای ما تو برخورد با آدم های اطرافمون مهم وکلیدی هستن.ما با غریبه ها مهربون تر و صمیمی تر هستیم, برای اینکه اون ها در آینده ی ما نقش دارن!اکثرمون بر این باوریم که باید همونجوری که دوست داریم باهامون برخورد بشه, باید با بقیه برخورد بکنیم. خب این ژست روشنفرکیمونه, چون معمولا" سر بزنگاه جوری پوست از بقیه میکنیم که اگر هولاکو خان هم در دسترس بود میگفت: حالا کمی کوتاه بیا, رحمی, شفقتی بنما!ما عادت کردیم که وقتی آرومیم و در مورد مطلبی که منفعتمون توش نیست, حرف از مدینه ی فاضله بزنیم و وقتی که به هردلیلی عصبانی یا تحت فشار هستیم, جوری برخورد کنیم که تو گویی تمامی حقوقمون زیر پا گذاشته شده و مثل گربه ای در کنج به همه کس و همه چیز پنجه بکشیم تا بتونیم از اون شرایط رها بشیم. مشکل ما اینکه کلا" فراموش کاریم, فراموش میکنیم کی رو چقدر دوست داریم, کی چقدر نزدیکه بهمون, کی چقدر جایگاهش با ارزش میتونه باشه توی تک تک لحظات زندگی, هرکسی رو چطور و توی چه زمانی بدست آوردیم و چه تاثیراتی روی زندگی مون داشته.یکی از بزرگترین ضعف هامون اینکه انقدر غرق در ساخت ظاهر موجه مون برای غریبه تر ها میشیم که نزدیکانمون رو فراموش میکنیم! خیلی ساده حتی لبخند رو ازشون دریغ میکنیم! ما با غریبه ها مهربون تر و صمیمی تر هستیم, برای اینکه اون ها در آینده ی ما نقش دارن! رئیسم اگر با روی خوش من مواجه نشه ممکنه من رو اخراج کنه, دوستام اگر باهاشون خوش برخورد و مهربون نباشم بعد از مدتی دورم رو خالی میکنن و تنها میمونم, با متصدی بانک اگر با لحن خوش و لبخند برخورد نکنم میتونه ساعت ها کارم رو عقب بندازه. همه ی آدم ها وجودشون حیاتیه الی نزدیکانمون, کسایی که میتونن وقتی هیچکس نیست تنها پشتوانه ی ما باشن. ما همه چیز رو از اون ها دریغ میکنیم چون میدونیم هر اتفاقی بیافته هستن, اگر ببینیمشون و لبخند به لب نداشته باشیم, "بهرحال اونکه درک میکنه, امروز حالم خوب نیست."ما با این منطق نه چندان موجه روزها رو سپری میکنیم. ساعت ها کنار هم میشینیم در حالی که سرمون توی گوشی هامونه, در صورتی که اگر با فرد دورتری از دایره ی نزدیکانمون باشه حتم میکنیم که یک وقت فکر نکنن که داریم بهشون بی توجهی میکنیم و گوشی به دست ما رو در حالی که برای هر مطلب داریم 3 ثانیه وقت میذاریم و تند و تند فقط صفحه رو بالا پایین میکنیم, ببینن. کلا" همه مهمن الی کسانی که واقعا" مهمن!حقیقت اینکه بعد از مدتی, ما به لبخند نزدن و روی خوش نشون ندادن و نخندیدن و شادن نبودن با اونها عادت میکنیم و اون ها هم دیگه انتظاری از ما ندارن و شاید به هردلیلی و یا حتی بالاجبار کنارمون بمونن, ولی دیگه روابط اون کیفیتی که باید داشته باشه رو نداره, شکاف ها اونقدر عمیق میشن که دیگه بود و نبودها خیلی تفاوتی نخواهند داشت, خیلی ساده هرکسی توی دنیای خودش به زندگیش ادامه میده. اگر که زودتر فکری برای این ضعف بزرگمون نکنیم, روزی میرسه که فقط آدم هایی که با روی خوش دور خودمون نگه داشتیم و هر لحظه ممکنه از دست بدیم رو, دور ورمون خواهیم داشت و اون کسایی که به هرقیمتی ممکن بود پامون وایسن, خیلی وقته که پارو زدن و از ما دور شدن. فردا میتونه خیلی دیر باشه برای اینکه جلوشون رو بگیریم که ازمون دور نشن!Ashkan ShahrokhAshkan ShahrokhSat, 28 Sep 2019 11:46:28 +0330https://virgool.ir/@ashkeysh/از-موفقیت-نترس-چون-وجود-نداره-hcy5mgskqeepچند سالی هست که عنوان ها, همایش ها و مطالب انگیزشی رو همه جا می خونیم و میشنویم. اما این انگیزه برای چیه و چرا بهش نیاز داریم؟این مطالب رو کسی مینویسه که اساسا" به هیچ عنوان اعتقادی به مطالب و صحبت های انگیزشی علاقه ای نداره! حتی اگر کسی هم در این ارتباط باهاش صحبتی بکنه پذیرا نیست, این ها به این معنی نیستند که خیلی آدم منطقی نیستم, بیشتر بر این باورم که هرکسی باید خودش نسخه ی موفقیت و پیروزی و سعادت خودش رو بپیچه و اگر از این دست صحبت ها دردی دوا میکرد خیلی سال پیش با خوندن یک کتاب همه ی دنیا موفق میشدند! خب ممکنه یک مطلبی این وسط شروع بکنه به قلقلک دادن ذهن مون که, نکنه خیلی ها مثل من فکر می کنن و اگر پی این مطالب رو میگرفتن الآن یک جامعه ی بشری موفق و بی بدیل و بی نقص داشتیم؟حقیقت اینکه موفقیت وجود خارجی نداره! شما هیچوقت موفق نمیشین, یعنی اون موفقیتی که توی خونه و مدرسه یادمون دادن وجود نداره! اونی که با بدست آوردنش تا ابد خوشحال خواهیم بود.من کودکی, نوجوانی و تا حدودی جوانی ساده ای رو تجربه نکردم و فراز و نشیب های جدّی رو طی زمان تجربه کردم که می تونم به جّد بگم که بعضی هاش رو خیلی ها حتی تصور هم نمی کنن که ممکنه وجود خارجی داشته باشن یا بیشتر شبیه فیلم ها بوده. از نظر من سختی ها خیلی نسبی هستن, خیلی بستگی به توان, باورها, شرایط زندگی, محیط و اجتماعی که ازش میاییم داره, چه بسا دردهایی که من دارم مرثیه ش رو براتون میگم برای عده ای خیلی پیش پا افتاده و زندگی روزمره باشه, ولی حقیقت امر اینکه برای شخص من و ویژگی های جسمی و روانی که دارم شرایط یکم از نرمال خارج بوده! و همین باعث میشد که همیشه فکر کنم که خب لابد منم باید مثل خیلی از آدم های معروفی که زندگی ساده ای نداشتن معروف بشم, چون همه چیز سخت بوده پس ویژگی اصلی رو دارم دیگه!از سن خیلی کم آرزوی موفقیت و ستاره شدن داشتم, تو چه زمینه ای؟ خب نمی دونم من خیلی اون زمان رو یادم نمیاد, ولی تا جایی که یادمه قدیمی ترین آرزویی که توی چشم هام با فکر کردن بهش برق میزد و قلبم شروع به تپش شدید می کرد صحنه ی اجرای موسیقی جلوی جمعیت بود. جمعیتی که موج میزنن وقتی بالا و پایین میپرن یک صدا اسمم رو صدا میزنن, آرزوی این چنینی با من بزرگ شد. وقتی که 19 سالم بود اولین گیتارم رو بعد از کلی پیگیری و کله شّقی به عنوان هدیه ی تولد گرفتم (برای اینکه پدرم برام بگیرتش باید براش یک نامه می نوشتم و متقاعدش میکردم که چرا گیتار رو میخوام!).توی نامه به پدرم قول دادم که انقدر ساز بزنم تا یک روزی بتونم روی صحنه جلوی جمعیت اجرا کنم. وقتی که به ساز فروشی "واقف" که کمی بالاتر از لارستان بود رفتیم, اولین گیتار زندگیم رو گرفتم. من فقط برای چند وقتی ساز زدم و گیتار بیشتر وقت فقط گوشه ی اتافم بود! همه میگفتن اشکان گیتار میزنه, ولی آیا واقعا" اشکان بلد بود گیتار بزنه؟ نه! عجیبتر از همه این بود که من همچنان با رویای ستاره ی راک شدن زندگی میکردم, روزها کنسرت میدیدم, در مورد آلبوم ها مطالعه میکردم. ولی مهمترین چیزی که باید انجام میشد جاش خالی بود, اشکان ساز نمی زد ولی انتظار داشت که یک ستاره ی راک بشه.زمان گذشت و برای تحصیل مدتی به سوئد مهاجرت کردم , اونجا رشته ی تحصیلیم به هیچ عنوان باب میلم نبود! برای همین, من موندم و سازم. بعد از چند سال بالاخره با سازی که طی سال ها جسته گریخته تمرینی میکردم و بیشتر به ادا درآوردن میپرداختم تا اصل قضیه که تمرین کردن بود تنها موندم.به قول پدرم: "خیلی عجیبه تو ساز درست نمیزنی, ولی جوری ادا درمیاری آدم فکر میکنه که واقعا" داری یک کارهایی میکنی!"اون ها ادا نبودن, عطش من به موسیقی بود که بلد نبودم مهارش کنم و به سمت و سویی درست ببرمش, طی چند ماه آینده و با بازگشتم به ایران همه چیز عوض شد, روزی 5-7 ساعت ساز تمرین میکردم, من میخواستم که ستاره بشم. بعد از چند ماه برای اولین بار در سالن برج آزادی تهران روی صحنه رفتم و برای اولین بار آرزوی دیرینه زنده شد. جمعیت مهم نبود, این من بودم و تنها باور زندگیم. بعد از اون چندین بار دیگه روی صحنه های کوچیک و بزرگ رفتم که یکی از مهمترین هاش برای خودم 31 فروردین 1397 در برج آزادی بود.اجرا در تالار رودکی , با پای تو گچ! مرداد 94حقیقت اینکه من بعد از این اتفاقات و تلاش هایی که برای انتشار قطعات نوشته ی خودم کردم و همچنان هم مشغولشون هستم کردم, دست آورد هایی داشتم که برای خودم خیلی با ارزشن و احتمالا" برای خیلی ها بگم, میگن خب, الآن چی داری؟ چیزی ندارم , من کاری که باور داشتم رو کردم! کاری که خیلی ها از انجامش واهمه دارن. من کاری کردم که هرگز پشیمون نخواهم بود, تجربه ای رو دارم که خیلی ها حتی نمی تونن تصورش رو بکنن.اجرا در برج آزادی , اسفند 93حالا این همه مقدمه چینی برای چی بود؟ شما اصلا" تو این حرف های بی سر و ته و یک نیمچه زندگی نامه ای که خوندین اصلا" نشانی از موفقیت دیدید؟مطالبی که خوندین تمامی فرایند یک موفقیت برای یک کودک بود که با گذر زمان به واقعیت تبدیل شد. من از بی هدفی شروع کردم, به هدفی رسیدم, اون هدف رو توی زندگیم پرورش دادم , دنبالش رفتم, دلسرد شدم, ازش دور شدم و بعد بهش برگشتم, در نهایت با پیگیری هایی که کردم تونستم توی زمان نسبتا" کوتاهی به هدفی که داشتم برسم. این اگر موفقیت نیست پس چیه؟ زندگی پره از این موفقیت های بزرگ و کوچیک که ما اون ها رو نمیبینیم. جوری زندگی کن که وقتی 30 سال دیگه آلبوم زندگی رو ورق میزنی با لبخند بگی, کارهایی که دوست داشتم رو کردم, نه کارهایی که بقیه دوست داشتن و من با اکراه انجام دادم.شاید هیچکس اسم اشکان شاهرخ رو نشنیده باشه, شاید در کنار نام ها بزرگ و جوانی که همین الآن نوازنده های چیره دست و قابل ستایش ایران هستند جایی نداشته باشه, ولی اشکان به یک هدف رسید, به آرزویی که داشت.ولی حقیقت اینکه موفقیت وجود خارجی نداره! شما هیچوقت موفق نمیشین, یعنی اون موفقیتی که توی خونه و مدرسه یادمون دادن وجود نداره! اونی که با بدست آوردنش تا ابد خوشحال خواهیم بود. موفقیت در حقیقت دست یابی به اهداف کوچیک و قدم برداشتن برای هدف بعدیه, یا اینکه به دست آوردن هدف کوچیک و رضایت داشتن برای باقی عمر از همون چیزهای کوچیک, تعجب نکنیم, برای هرکسی تعریف موفقیت و سعادت فرق داره برای همینه که باور دارم نمیشه برای هم نسخه پیچید!در نهایت میرسم به حرف حسابم!از موفقیت نترس! دنیا به تو هیچ احتیاجی نداره! تو به تو احتیاج داری! دنیا با یا بدون تو به گردشش ادامه میده, این دست توئه که جوری تلاش کنی که روزی که نبودی , گردش دنیا کمی معناش رو از دست داده باشه, چون یک ستاره از دست داده!ما از ستاره شدن میترسیم! چون فکر میکنیم دنیا به اندازه ی کافی ستاره داره و نیازی به ما نیست, اما حقیقت اینکه اگر حتی 7 میلیارد ساکن کره ی خاکی هم ستاره باشن اتفاقی خاصی نمی افته, فقط انسان هایی هستند با کیفیت فکری و زندگی بالا که باید برای وضعیت بهتر باز هم تلاش کنند! پس در نهایت همه چیز باید بهتر بشه, موفقیتی برای دنیا و زندگی وجود نداره, بلکه فقط چیزها بهتر میشن و باید برای به بعد از بهتر شدنشون فکر کرد.ما همیشه میگیم دوست دارم موفق باشم, اما وقتی بپرسیم توی چی؟ و برای چی؟ سردرگم میشیم, خیلی ها مون هدف نداریم, وقتی هدف داشته باشیم میریم دنبالش. ساده تر از اون چیزی که فکرشو رو بکنیم, و قطعا" اگر هم راهی براش نباشه, برای رسیدن بهش راهی میسازیم, اگر نسازیم یعنی واقعا" نمیخواستیم!من از نصیحت و تشویق شدن توسط بقیه برای اینکه بهتر بشم بدم میاد, ولی بهت میگم که بگرد ببین چی میخوای و براش بجنگ, ته داستان تو میمونی و خاطرات و موفقیت ها و شکستت, بذار زندگیت معنی داشته باشه,حداقل برای خودت.Ashkan ShahrokhAshkan ShahrokhSun, 22 Sep 2019 10:55:17 +0330