https://virgool.ir/feed/@ashkantaravatiسیستم‌اندیش | نوپژوهشگر مطالعات سازمان و تیم | IT Geekfa2026-11-11 10:28:14https://files.virgool.ir/upload/users/6095/avatar/9mpLeF.jpghttps://virgool.ir/@ashkantaravatihttps://virgool.ir/@ashkantaravati/autumn-ejhynu8lf1reچند روزیه هوا کمی خنک‌تر شده. آفتاب تیزه و پاش بیفته چشم آدمو در میاره ولی سایه که گیر بیاری اون قدری که هفته‌های گذشته گرم بود گرم نیست. یه باد خنکی گاهی می‌وزه و وقتی به صورتم می‌خوره یه دنیا تصویر و حس از گذشته رو برام زنده می‌کنه. درست مثل وقتی که یه بویی به مشام آدم می‌رسه خصوصا که بوی عطر باشه. به عنوان مثال عمیق برای این بوهای خاطره‌انگیز می‌تونم به عطر گل یاس، عطر بهار نارنج، بوی کاه‌گل، بوی نام بارون روی خاک، بوی ساحل و دریا و بوی نون اشاره کنم که عموما نوستالژی‌های خیلی از ما رو می‌سازن و به خوبی هر کسی می‌دونه دارم در مورد چی صحبت می‌کنم.وقتی تغییراتی که گفتم پیش میاد برای من، تقریبا هر سال، حس عجیبی درست مثل رسیدن اون بوهای نوستالژیک به مشامم در من به وجود میاد ولی این بار خیلی پیچیده‌تر و گیج‌کننده‌تر چون دقیقا معلوم نیست که دارم یاد چیزهای خوب میفتم یا بد. همزمان یه حس شادی دارم و یه حس اضطراب و البته دلیلش هم دور از ذهن نیست... بوی پاییزه! بوی مهرماه! بوی اول مهر!برای هر کسی به درخور شرایطش اومدن پاییز و خصوصا ماه مهر (که بیشترین تراکم حس رو به نظرم نسبت به خودش اختصاص میده) معنی خاص و حس خاص خودش رو داره.مثلا:یه دختر یا پسر ۶ یا ۷ ساله (یه کلاس اولی!) مثلا داره برای اولین بار وارد مدرسه میشه و احتمالا کمترین خاطره‌ی بد یا خوب رو نسبت به پاییز داره که بخشی زیادی از این خاطرات خیلی زود به واسطه‌ی همون مدرسه رفتن براش ایجاد میشه. همون طور که برای ما ایجاد شد. اضطراب قبل از مهر و از طرفی هم خوشحالی‌اش که کاملا بستگی به این داشت که چقدر دوست و انگیزه برای رفتن به مدرسه داشتیم یا چقدر اذیتمون می‌کردن. بعضی‌ها هم مثل من فقط اولین هفته‌‌ی مدرسه‌ی جدید براشون سخت بود. البته خیلی وقت‌ها ما اصلا اولین هفته‌ی مدرسه‌مون توی مهر اتفاق نمی‌افتاد و کلاس‌هامون از تیر شروع می‌شد! به هر حال مدرسه به خودی خود نقش پررنگ در خاطرات پاییزه داره.پدر یا مادر همون کودک یا نوجوونی که میره مدرسه هم برای خودشون حس متفاوت خودشون رو خواهند داشت و عوامل مختلفی هم این حس رو متفاوت می‌کنن. این که فرزند چندمشونه یا چند تا از فرزندهاشون محصل هستن و هر کدوم در چه پایه‌ای تحصیل می‌کنن. فرزند کلاس اولی یه جور دغدغه داره و فرزند کنکوری یه جور و متاسفانه بعضی از کودک‌ها شرایط خاص دارن. مثلا خودم همه‌اش درگیر آسم و آلرژی بودم و بیشتر سال مریض بودم. تازه این پدر مادرها خاطرات چندین و چند ساله‌ی خودشون از پاییز رو هم به دوش می‌کشن.دختر یا پسری که تازه وارد دانشگاه شدن و اولین ترمشون رو تجربه می‌کنن. خوشحال از این که دانشگاهی که آرزوش رو داشتن یا جایی بهتر از چیزی که فکرش رو می‌کردن یا ناراحت از این که جایی که می‌خواستن ویا رشته‌ای که می‌خواستن قبول نشدن، نگران حرف مردم و فامیل، دغدغه‌های مالی، نگران رفت و آمد و مسیر، محدودیت‌ها و حساسیت‌های خانواده و.... ملغمه‌ای از همه‌ی این‌ها. تازه این وسط یه عده هم پیدا میشن که توصیه‌ها و نصیحت‌هایی می‌کنن و آدمو گیج‌تر می‌کنن. گاهی هم آدم حس می‌کنه دیگه خانواده رهاش کردن به حال خودش. من هم کمی حس رهاشدگی داشتم و شانسی که داشتم این بود که دانشگاهی که رفتم یه رفیق قدیمی سال بالایی داشتم و خیلی آسون کرد ورود منو به دانشگاه. در مورد حس یه تازه‌دانشجو خیلی روایات هست که می‌تونم بگم، هم از خوب‌هاش و هم از بدهاش. این مورد مستقیم ما رو به سمت مورد بعدی هدایت می‌کنه.بعضیا اعتقاد دارن که پاییز با خودش جدایی میاره. به نظرم می‌تونه درست باشه ولی با خودش عاشقی هم میتونه بیاره (در صورتی که این موضوع رو اکثر افراد مرتبط با بهار می‌دونن). در واقع این خاصیت رو هر فصلی می‌تونه داشته باشه ولی به نظر من پاییز یه حس دلتنگی و تنهایی خاصی داره و یه مقدار وضع روحی و روانی آدمو دگرگون می‌کنه که می‌تونه افراد رو دلبستگی یا جدایی سوق بده. برای من و برای چند تا از دوستام این شرایط اتفاق افتاده. دوست دارم این جا یادی از دو تا ترانه‌ی نسبتا امروزی بکنم اگرچه خیلی ترانه‌ها و اشعار قشنگ‌تر و اصیل‌تری جا دارن که این جا آورده بشن ولی این دو تا اونایی هستن که چند سالیه تو سرم می‌چرخن:آهای بارونه پاییزی کی گفته تو غم انگیزیتو داری خاطراتم رو تو ذهن کوچه میریزیو در مقابل:پاییز تنها یادگاریه از تو چی مونده از اولین برخورد دلتنگیام آوارهپاییز منو تو خواب خودت حبس کن روزا و شبامو برعکس کن فرقی واسم ندارهبحث دگرگون شدن حال و احوالات روحی ما رو به مورد بعدی می‌بره. برای بعضی از افراد پاییز شروع افسردگی فصلیه. مثلا خود من تا چند سال پیش این طوری بودم که وقتی پاییز شروع می‌شد همراه با کوتاه‌تر شدن روز‌ها هی حالم بدتر و بدتر می‌شد تا این که شب یلدا می‌شد و کم کم روزها شروع می‌کردن به بلند شدن. حتی گاهی دچار اضطراب می‌شدم به خاطر تاریک شدن زودتر هوا.خیلی موارد دیگه هست که میشه بهش اشاره کرد. مثلا به کسی که رفته سربازی اشاره‌ای نکردیم. اتفاقات بد و خوبی که بدون پیش‌بینی قبلی برای کسی ممکنه افتاده باشه یا بعضی ویژگی‌ها یا شرایط در مورد افراد می‌تونه حسشون نسبت به پاییز رو تحت‌الشعاع قرار بده. بطور مثال من خودم متولد مهرماه ام و طبیعتا این ماه برام ماه خاصیه. به خاطر همین موضوع تاثیر بعضی اتفاق‌ها توی این ماه برای من چند برابره. چند برابر از یه چیز ممکنه خوشحال بشم یا چند برابر ناراحت و متاسفانه معمولا مورد دوم بوده!نگاهی به تقویم پاییزهای (مهرهای) زندگیم که میندازم این شکلیه:مهری که به دنیا اومدم... (مهرهای طفولیت که یادم نمیاد)مهری که معنی مهاجرت اقوام رو فهمیدم و این قصه شروع شد... (مهرهایی که داشتم تو خونه و مهد کودک و غیره چیزی یاد می‌گرفتم)مهری که رفتم کلاس اول و شروعش بدون حضور پدر و مادرم بود چون برادرم تازه متولد شده بود(مهرهای دوم و سوم دبستان و شروع انزوای من از عموم هم‌سن و سال‌ها اما بهم اجازه میدادن برای تولدم دوستامو دعوت کنم)مهری که خونه‌مون و طبیعتا مدرسه عوض شده بود اما به طرز عجیبی یکی دیگه از بچه‌های مدرسه‌ی قبلی هم اومده بود همون جامهری که به گمانم اولین بار عاشقی رو تجربه کردممهری که رفتم راهنمایی، یه مدرسه‌ی جدید و توی آزمون بنیه علمی نفر اول شدم و پدرم تهران نبودمهری که برادرم رفت مدرسه و معلم زبان ترمی‌مون رو عوض کردنمهری که دیگه دایی‌ام بین ما نبود در حالی که دخترش می‌رفت اول دبستانمهری که رفتم دبیرستان و شروع سیر نزولی من بودمهری که افسردگی شروع شد و چند ماه بعدش دوست جدیدم شد دارومهری که یاد گرفتم چند تا مشغله رو مدیریت کنم ولی احساساتم رو نهمهری که دو تا از نزدیک‌ترین آدما تو زندگیم دانشجو شدن و من کنکوریمهری که رفتم دانشگاه آزاد تهران مرکز مهندسی کامپیوتر گرایش نرم‌افزار و با خودم عهد کردم بهترین باشم حداقل وقتی که دانشگاه دولتی قبول نشدم و اون ترم ریاضی۱ افتادم و فیزیک۱ حذف کردم ولی مبانی کامپیوتر با یکی از سختگیر‌ترین‌ اساتید داشتم و با ۱۹.۵ نفر دوم کلاسش شدم. نفر اول هم قابل رقابت نبود! اعجوبه بود! نابغه بود!مهری که رفتم انجمن علمی و شدم مسئول کمیته‌ی منابع انسانی و سیلی و از اتفاقات پشتش جاری شد به سمتم.مهری که فهمیدم چیزی که تموم شده رو نمیشه به زور نگه‌اش داشت خصوصا وقتی که راه‌ها از هم جدا شده باشن و به سرعت در حال فاصله گرفتن از هم باشن.مهری که ۱۱ ماه از یه اتفاق خوب می‌گذشت اما جوری به اوج استرس می‌رسیدم که هنوز اثراتش از وجودم پاک نشده. اولین باری بود که کشش نداشتم چند تا چیز رو با هم مدیریت کنم. یکی‌اش هم کارآموزی بود که برگشتن به خونه و اون همه تو راه موندن دیوونه‌ام می‌کرد. از اون مهر تا الان دیگه مثل قبل نشدممهری که پروژه‌ام رو داده بودم و فقط چند واحد مونده بود که ترم آخری باید می‌گذروندم و دو روز در هفته باید تا سوهانک می‌رفتم اما جذاب‌ترین کادوی تولد رو گرفتم! اسممو کلاس آواز نوشته بود!و اما... مهر امسال هنوز نرسیده، با این حال تا این جا یه تفاوت مهم رو در موردش می‌دونم و اون اینه که... ولش کن خیلی شخصیه!وقتی بوی مهر میاد همه‌ی این حس‌ها یک جا به وجود من حمله‌ور میشن. بعضیاشون خاطرات خوش دارن بعضیا‌شون اضطراب. دیگه به سنی رسیدم که گاهی با اونایی که پدر شدن هم هم‌ذات‌پنداری می‌کنم و خودمو توی اون وضعیت تصور می‌کنم و خدا می‌دونه چقدر دلم برای بچه‌ی مدرسه‌ایم قنج میره! اما بعد با واقعیت امروزم مواجه می‌شم و همه چیز خراب میشه و در آخر فقط می‌تونم خودمو با بوی لوازم‌التحریر نو خوش کنم. این امیده که برامون باقی مونده و ادامه دادن چیزی که فکر می‌کنیم درسته و از درون می‌خواهیمش.برای من شرایط عجیبیه چون در موقعیت بچه‌های مدرسه‌ای نیستم فقط گاهی یه لحظه اون حس انگار به مشامم می‌رسه و دوباره میره. حتی شرایطم دقیقا مثل یه تازه‌دانشجو نیست اگرچه در یه دانشگاه جدید وارد مقطع کارشناسی ارشد میشم. دوران مدرسه واقعا دوران خوشی بود چون خیلی از دغدغه‌ها و مسئولیت‌ها رو نداشتیم. حتی نمی‌دونستیم وجود دارن! اما با همه‌ی این‌ها هیچوقت حاضر نیستم دوباره به اون دوران برگردم و فقط میرم که پاییزهای خاطره‌ساز بعدی رو بسازم و تجربه کنم.بوی پاییز برای شما چه شکلیه؟The falling leavesDrift by the window The autumn leaves All red and gold ... Autumn Leaves (Les Feuilles mortes)اشکان طراوتیاشکان طراوتیThu, 05 Sep 2019 01:50:32 +0430https://virgool.ir/@ashkantaravati/آشوبنوشت-یکم-به-تاریخ-۱۶-مرداد-۹۸-o4rnxeiiqa9lنیاز به نوشتن دارم. مدت زیادی است که این طور است اما مطالب آن قدر منسجم نیستند که بتوان به شکل یک مطلب آن‌ها را نوشت. اما باید بنویسم! به هر قیمتی!آن وقت‌ها که شعر می‌نوشتم گاهی نمی‌توانستم در قالب شعر به نوشتن ادامه بدهم چرا که زود قافیه به تنگ می‌آمد و شعر که قرار بود حالم را بهتر کند با ناتمام‌ماندنش حالم را خراب‌تر می‌کرد. در آن زمان نهایتا به شعر نو پناه بردم. حال به این سبک نوشتن رو آوردم که خودم اسمش را آشوب‌نوشت می‌گذارم. در این سبک نوشته نیازی به وجود انسجام میان بندها نیست چرا که باید کمک حال فردی مثل من باشد که فعلا آن قدر انسجام در ذهنش وجود ندارد و این موانع فقط باعث ننوشتن بیشتر او می‌شود و احساس خفگی بیشتر.دیروز برای اولین سوشی را امتحان کردم. جالب بود. کمی می‌ترسیدم اما به خودم جرات دادم. نمی‌توانم بگویم مزه‌اش فوق‌العاده بود ولی این که توانستم نسبتا آسان امتحانش کنم فوق‌العاده بود!کاش انقدر خودمان را با دیگران مقایسه نکنیم! کاش بفهمیم اگر هم قصد مقایسه داریم با از همه چیز اطلاع کافی داشته باشیم نه این که ظاهر دیگران را با باطن خودمان مقایسه کنیم. دیگران خیلی چیزها را از ما پنهان می‌کنند و حتی گاهی ظاهرسازی می‌کنند و گاهی حتی دروغ می‌گویند که حال ما را بگیرند. مگر مرض داریم؟!اخیرا به راک ایرانی هم علاقمند شدم! کاش می‌شد خودم هم یک بند داشته باشم. در حال حاضر که به درد نواختن نمی‌خورم... می‌توانم بخوانم.. اما آیا کسی استقبال می‌کند؟ کسی با من همراه می‌شود؟ اصلا فرصت و موقعیتی وجود دارد برای این کار؟ خیلی دلم می‌خواهد. حداقل ایده‌های موسیقایی خوبی می‌توانم بدهم! می‌توانم ترانه بنویسم. حتی می‌توانم ملودی بسازم اما خب... نمی‌توانم به آسانی بنوازمبرگشتیم به خانه‌ی اول؛ چرا خانه‌های ما در ایران گاراژ ندارند. چرا فاصله از دوستانمان زیاد استبه راستی اگر خواب نبینیم دیوانه می‌شویم. برای من که این طور است. رویاها یا کابوس‌هایی که در خواب می‌بینم...صبر کنید؛ یکی دیگر از بهترین ویژگی‌های این سبک من درآوردی قابلیت تغییر نوع نگارش است. ینی الان می‌تونم بیام عامیانه بنویسم. پس یه بار دیگه بند قبل رو عامیانه می‌نویسمواقعا اگه خواب نبینیم دیوونه میشیم. برای من که این حداقل این جوریه. رویاها یا کابوسایی که تو خوب می‌بینم یه سری از نیازها و آرزوهای دنیای بیداری من (مثلا نیاز به مسافرت) رو برآورده می‌کنن و فشارهای روانی‌ای که به خاطر اون نیازها بهم میاد رو کاهش میدن و باعث میشن تو بیداری حال بهتری داشته باشم. باعث میشه اثر منفی اتفاقات روز شسته بشه بره.امروز نشسته خوابم. حالا شب که باشه درازکش هم خوابم نمیبره. خب یه دلیلش شرطی‌سازی اشتباه مکان‌هاست. مثلا عادت کنی توی تخت خواب به جای خواب به مطالعه بپردازی....باید حواسمون به چیزایی که می‌نویسم باشه به دلایل مختلف. در ساده‌ترین حالت باید مراقب حرفامون باشیم که تصوراتون اطرافیان رو از خودمون خراب نکنیم؛ که این می‌تونه آسیب‌های جبران کم‌پذیر در برندینگ شخصی ما داشته باشه!این آشوب‌نویسیه داره جواب میده! ببین چقدر نوشتم و چقدر الان حس بهتری نسبت به خودم دارم. منی که داشتم از پروداکتیو نبودن (با وجود این که کارهای زیادی برای انجام دادن دارم ولی پیش نمیره هرچقدر خودمو مجبور می‌کنم) می‌نالیدم و حرص می‌خوردم و .....توصیه‌های زیادی در مورد داشتن یه جلسه‌ی مصاحبه‌ی موفق وجود داره ولی یه توصیه‌ی خیلی خلاصه که میشه ازش خیلی چیزا رو نتیجه گرفت اینه:«وقتی میری مصاحبه به این دقت کن که طرف چیزی رو باور می‌کنه که خودت هم بهش باور داشته باشی»چقدر فکر مرگ دردناکه. البته من اصلا منظورم درد خود کسی که می‌میره نیست. درد بستگان! حالا فکر کن وسواس‌ فکری هم داشته باشی و همه‌اش با از دست دادن عزیزانت فکر کنی. رسما زندگی رو برای خودت به جهنم تبدیل می‌کنی.دلم چای می‌خواد!... نه دلم یه همبرگر گنده میخواد با یه عالمه پنیر... نه! نمی‌دونم اصلابخوای بلند بلند فکر کنی همین جوری میشه دیگه (به زبان لینوکس/یونیکسی‌ها بخوایم بگیم مثلا یه چیز این شکلی میشه: think --verbose >> virgool )پسره بهم گفت کلاس خیلی خسته‌کننده است. خودمم می‌دونستم این جوریه ولی دلم شکست وقتی بهم اینو گفت... آخه تقصیر من چیه که کلاس ساعت ۶ تا ۹ شب برگزار میشه و همه‌مون خسته ایم و همه‌اش هم با پروژکتور و کلاس تاریک که یه مقدار هم دم می‌کنه چون پنجره اینا نداره... به خدا من دارم تمام تلاشمو می‌کنم و بعد کلاس فقط جنازه‌ام می‌مونه.... هعییییاین فکرای من تمومی نداره بهتره همین جا قیچیش کنم و مابقی رو بذارم برای شماره‌های بعدی اشکان طراوتیاشکان طراوتیWed, 07 Aug 2019 20:05:50 +0430https://virgool.ir/@ashkantaravati/silence-z7gh2edzl5atچند هفته میشه که بر خلاف همیشه دستم به نوشتن، صحبت کردن و تولید هر نوع محتوای دیگه نمیره با این که خیلی دلم می‌خواد! در حقیقت قضیه از این قراره که در مدتی که مشغول مطالعه‌ برای کنکور ارشد بودم خیلی پیش میومد دلم بخواد بنویسم یا توی کانال تلگرامم به صورت صوتی مطالبی رو بگم. در واقع این کار روشی برای خالی کردن افکارم بود ولی تو اون مدت سرکوبش می‌کردم و سعی می‌کردم از راه‌های دیگه فکرم رو خلوت کنم. اما بعد از این که کنکورم رو دادم وارد وضعیت عجیب جدیدی شدم و الان این اولین مطلبیه که بعد از مدت‌ها دارم می‌نویسم. این مطلب هم کاملا به شکل بلند فکر کردن و همین طوری یهویی داره نوشته میشه که فقط بنویسم چون که خسته شدم از ننوشتم و امیدوارم که مطلب قابل خوندنی ازش در بیاد.چه بلایی سرم اومده؟در یک کلام هیچی نشده و می‌تونم تضمین کنم به اندازه‌ی سابق سالم ام! و سوال به این شکل تغییر می‌کنه که آیا از اولش سالم بودم یا نه که محل تردید زیاد داره. اما جدا از شوخی اگه بخوام بشکافمش می‌تونم موضوع رو به چند فاز تغییر تقسیم کنم که شاید براتون جالب باشه:اولی‌اش اینه که من از مدت‌ها قبل از موضوعاتی که برای من ایجاد ایده برای نوشتن می‌کرد دور شده بودم! بله این موضوع از مدت‌ها قبل شروع شده بود و میشه گفت شروعش از اون جا بود که دیگه تقریبا با ورودی‌های جدید مهندسی کامپیوتر دانشگاه آشنا نمی‌شدم و کمتر کسی بود که از من بخواد سوال خصوصا سوال جدید بپرسه که باعث بشه به خاطرش مطلب بنویسم. در نهایت موفق نشدم مخاطب جدید به کانال تلگرامم سرازیر کنم و همچنان دارم فکر می‌کنم چه طور این کارو بکنم و البته پیچیدگی این موضوع بخش زیادش به خاطر سبک خاص (شاید هم بی‌سبکی خاص) کانال منه.در قدم دوم باید به این اشاره کنم که درس‌هام تموم شد! و دیگه کاری با دانشگاه نداشتم و از اون جایی که بیشتر مطالبی که می‌نوشتم وابسته به این بود که رفتار افراد دور و برم رو زیر نظر بگیرم، تحلیل کنم و بر اون اساس چیزی بنویسم، داده‌های ورودی من به حداقل خودش رسید و بعد هم که مشغول خوندن برای کنکور ارشد شدم.بعدش گاهی با توجه به مسائلی که توی مدیریت زندگی و درس‌خوندن خودم بهشون بر می‌خوردم به ذهنم می‌رسید یه چیزایی بنویسم ولی چون دغدغه‌ی اصلی من تو اون بازه‌ی زمانی درسم و فشار‌های روانی مربوط به کنکور یا عملکرد خودم بود، فرصت نمی‌کردم بشینم افکارم رو به شکل نوشته در بیارم و بعد از مدتی فراموش می‌کردم و الان هم دارم همچنان به خودم فشار میارم یادم بیاد و مدوّنشون کنم و یه مطلب در بیارم ازشون.در گام بعدی به طرز خیلی غریبی این مدت طوری پیش رفت که کمی اخلاق و سبک افکارم و دغدغه‌هام و حتی ذائقه‌ام عوض شد! فقط یه کار خوب قبل از کنکورم کردم: سعی کردم خودمو قانع کنم که هرطور که بوده تلاشمو کردم و به اندازه‌ی تلاشم نتیجه خواهم گرفت و استرس می‌تونه خیلی الکی همه چیو خراب کنه. قبل‌تر هم البته یه پروسه‌ی خودقانع‌کنی رو چند ماه قبل‌تر قبل از این که شروع کنم به خوندن برای کنکور ارشد طی کرده بودم و نکته‌ی مهم این جور پروسه‌ها اینه که دغدغه‌هامو به چند نفر مختلف که بهشون تا حد خوبی اعتماد دارم می‌گفتم و دیدگاهشون رو تحلیل می‌کردم و با هر کدوم به یه نتیجه‌گیری می‌رسیدم و بعد سعی می‌کردم برآیندی ازش بدست بیارم که حالمو خوب کنه و اجازه بده با قدرت ادامه بدم. بعدا راجع به همین موضوع و تصمیم من به تغییر رشته براتون می‌نویسم.و اما بازگشت مجدد به زندگی غیر کنکوری که به نوعی منو شوکه کرد! بعد از این که کنکورم رو دادم از یک برنامه‌ی سنگین پر استرس که حسابی خط‌کشی شده بود و زمان هر چیزی مشخص بود و هر روز می‌دونستم برنامه‌ام چیه و باید چی کار کنم پرت شدم به وسط یه زندگی که هیچ روتینی براش باقی نمونده بود و از اون جایی که مدتی بود هیچ کلاس یا هیچ همکاری با شرکت یا انجمنی نداشتم کاملا به یه وضعیت پوچ رسیدم با این تفاوت که یه لیست دراز از کارهایی تو یک دستم بود از اقداماتی که باید برای مراحل بعدی زندگیم بکنم (مثل رسیدگی به کارای فارغ‌التحصیلی و خیلی چیزای دیگه) و تو دست دیگه یه لیست بلند بالا از کارایی که تو این مدت دلم میخواست بکنم که مدیون اید فکر کنید ماهیت تفریحی داشتن؛ همه‌شون مطالعاتی بودن (و هنوز هم هستن)! دو سه روز اول که هی میومدم درس‌های کنکور رو بخونم و اون چیزایی که انجام نشده بودو طبق عادت هر هفته تکمیل کنم!بعد... با حقیقت زندگیم رو به رو شدم. مثل کسی که تازه از راه رسیده بوده و داشته نفس نفس می‌زده و حالا نفسش بالا اومده و حالش جا اومده و تازه داره شرایط رو درک می‌کنه. شروع کردم به انجام همه‌ی اقدامات که می‌بایست انجام می‌شدن. مطالعه‌ها رو از سر گرفتم، رزومه‌ام رو به روز کردم و چند جا فرستادم، یه سری از دوستام که مدتی بود ندیده بودمشونو دیدم، یه کم فیلم و انیمیشن دیدم، به یه سری قول‌هایی که به یه سری از دوستام داده بودم برای بعد کنکور عمل کردم (یا بهتره بگم تلاشمو کردم که عمل کنم)؛ تو این مدت یه استرس عجیبی باهام بود و دائم خواب پریشون می‌دیدم. خواب می‌دیدم کنکورم رو هنوز ندادم و امتحان دارم و ازم تقلب گرفتن و ... (با این که من شاید تو تمام دوران تحصیلم یه بار در حد این که یه گوشه چشمی نگاه کنم یادم بیاد جواب سوال چی میشه تقلب کردم).تا رسیدیم به دیروز! دیروز نتایج اولیه‌ی کنکور یعنی کارنامه‌ی کنکور اومد و من رتبه‌ام رو دیدم و خیلی بهتر از چیزی بود که حتی تصورش رو تو تموم این مدت داشتم. طبیعتا خوشحالی شدیدی باید تمام وجودم رو فرابگیره و گرفته! اما نمود این خوشحالی در حد یه لبخند گنده و بی‌صدا و یه آرامش قلبی بود. حتی مهم نیست کجا قبول بشم. من یه دستاورد مهم‌تر داشتم. این که تونستم خودمو برای هدفی که داشتم مدیریت کنم خصوصا با مشکلات مختلفی که هم از محیط و هم از درون خودم بهم فشار می‌آورد و این دستاورد اصلی من توی این کنکور بود. و در نهایت انگار مهر سکوت از لب من برچیده شد!همین الان صفحه‌ای که دارم توش تایپ می‌کنم رو بالا پایین کردم و گفتم یا خدا! باورم نمیشه بعد این همه مدت بالاخره تونستم این همه بنویسم!حقیقت سکوتحقیقت این سکوت من در تولید محتوا چند تا چیز بود:تغییر در افکار و سبک زندگیپریشونی برنامه‌ی زندگیفکر پر دغدغه با تعدد دغدغه‌هانبود سوژه‌های مناسبنبود مخاطب مستقیمو اما نکته‌ی حائز اهمیت اصلی اینه که سکوت لزوما به معنی این نیست که حرفی برای گفتن نیست!خیلی وقتا سکوت یعنی اندیشه و کلام برای ابراز بسیاره اما یا نمی‌دونیم از کجا باید شروع بکنیم یا مطمئن نیستیم که آیا باید بیانش کنیم یا نه و از جنبه‌های مختلف در حال کلنجار رفتن با خودمون ایم. یه بار خودمون رو قانع می‌کنیم به گفتن یه بار قانع می‌کنیم به نگفتن. سکوت در یک کلام کشمکش درونی ما برای لب‌گشودنهامیدوارم بعد از هر سکوتی یک دستاورد بزرگ و راضی‌کننده داشته باشین.اشکان طراوتیاشکان طراوتیTue, 09 Jul 2019 18:54:45 +0430https://virgool.ir/@ashkantaravati/مروری-بر-خلقیات-عدهی-کثیری-از-کامپیوتریون-uydnwlajmlqhیه مسئله‌ای رو از سال اولی که تو دانشگاه آزاد وارد رشته‌ی مهندسی کامپیوتر شدم دارم بهش توجه می‌کنم اون هم ویژگی‌های دانشجوهای مهندسی کامپیوتره.اکثرمون علاقه‌ی وافری به موسیقی داریم. هرچقدر گیک‌تر باشیم به موسیقی راک و متال و الکترونیک بیشتر علاقه داریم.بعد میشه به دو دسته‌ی عمده تقسیممون کرد:یه سریامون خیلی گرایش به هنر داریم. از عکاسی و نقاشی و طراحی تا تئاتر و سینما و آواز. به طوری که شاید اگر به طور جدی میرفتیم سراغ رشته‌های هنر نابغه‌هایی می‌شدیم.یه سریامون هم خیلی اهل مباحثه و تحلیل هستیم. از این دسته بعضیا شاید باید فیلسوف میشدن، بعضیا شاید باید روانشانسی و جامعه‌شناسی میخوندن، بعضیا خیلی برای بازاریابی و مذاکره و فروش توانمند هستن.یه عده‌ی قلیلی هم هستن که خیلی به این دو تا دسته نمی‌خورن. اینا همونان که اگه آدمای باپشتکاری باشن معمولا وارد حوزه‌ی آکادمیک میشن. ولی اگه باپشتکار نباشن چی؟... مثالی الان از این نوع توی ذهنم نیست ولی یه سری ویژگی‌ها هم هست که توی بچه‌های کامپیوتر کمیابهالبته اینا خاص بچه‌های خودمونه شاید توی دانشگاه دیگه متفاوت باشهمثلا خیلی‌هاشون اهل سیاسی‌کاری نیستن. منظورم مسائل سیاسی کشور نیست. منظورم باندبازی یا نقشه کشیدن و ائتلاف کردن و به طور گروهی و منظم و متحد یک کاری (چه پروژه چه اعتراض و ...) رو انجام دادنه.یه ویژگی دیگه که دقت کردم این بوده که بچه‌های کامپیوتر اغلب از لحاظ روحی و اعتماد به نفس از بچه‌های سایر رشته‌ها ضعیف‌ترن و معمولا توی دروس ریاضی فیزیک دچار ضعف هستنیعنی احتمالا اگر ضعف نداشتن وارد رشته‌های دیگه میشدن. چون خیلی‌ها به صورت رد گزینه رشته‌ی دانشگاهی‌شون رو انتخاب می‌کنن:مثلا میگن که خب به هر حال باید مهندسی بخونیم ولی میگن عمران سخته هرچند پول توش زیاده، مکانیک هم باید خیلی ریاضی فیزیکت خوب باشه که من خوب نیستم ولی خوب بلدم با کامپیوتر کار کنم پس برم کامپیوتریه نکته‌ی جالب هم در مورد خانم‌های رشته‌ی کامپیوتر بگم. نمی‌خوام کسی بهش بربخوره ولی یک حقیقته. اون هم اینه که اکثر خانم‌های رشته‌ی کامپیوتر چالش‌گریز هستن. البته این خاص دانشجوهای کامپیوتر نیست ولی تو رشته‌ی ما من حس می‌کنم شدیدتره. مثلا دخترهای مهندسی کامپیوتر رو با دانشجوهای دختر رشته‌ی خواهرمون یعنی مهندسی برق اگر مقایسه کنیم می‌بینیم اونا بیشتر تن به چالش میدن. این قسمت از این متن رو مدیون دوست عزیزم پویا کاری هستم. میگفت که بازی کردن و به طور کلی ایجاد چالش چیزیه که خانم‌ها کمتر سراغش میرن ولی آقایون خیلی راحت‌تر این کار رو می‌کنن. البته نباید شرایط اجتماعی و روش تربیت هر کدوم از این دو جنس در جامعه‌مون رو نادیده بگیریم ولی اگر کسی خودش به فکر خودش باشه باید فارغ از محیط اطراف برای خودش کاری بکنه.من داشتم فکر می‌کردم ما پسرها معمولا خیلی بازی‌های کامپیوتری رو دوست داریم و وقتی بازی رو می‌خریم به هر دری میزنیم که حتما بتونیم روی سیستم‌مون راه بندازیمش. هر تنظیماتی که لازم باشه هر رنجی که لازم باشه بکشیم رو می‌کشیم تا بازی راه بیفته. لازم باشه تا کله سحر بیدار می‌مونیم تا به خواسته‌مون برسیم. در نهایت هم وقتی بازی رو شروع می‌کنیم سعی می‌کنیم تا آخر بازی رو پیش ببریم و تازه امتیاز خوبی هم کسب کنیم. همین تقلا برای راه اندازی بازی کلی چیز راجع به کامپیوتر بهمون یاد داده. البته این چیز‌ها چیزهایی هستن که به نظر من هر کاربری باید بلد باشه ولی اکثر کاربران کامپیوتر به خاطر تکنولوژی‌گریزی و یا این تصور که من نیازی ندارم این‌ها رو بلد باشم چون یه آدمی وجود داره به اسم سرویس‌کار کامپیوتر یا مسئول آی تی که جور منو می‌کشه، در مقابل کسب این اطلاعات مقاومت می‌کنن. همین وارد بودن توی کاربری کامپیوتر باعث میشه بعضیا خیال کنن باید رشته‌ی دانشگاهی‌شون رو مهندسی کامپیوتر انتخاب کنن. در صورتی که این رشته راجع به استفاده از کامپیوتر نیست. بلکه راجع به تولید کامپیوتره!نکته‌ی جالب‌تر اینه که تعداد معدود و انگشت‌شماری از خانم‌ها اهل بازی کامپیوتری هستن ولی توی رشته‌مون من تا حالا هر کسی رو که دیدم که اهل بازی بوده جربزه‌ی بیشتری داشته و کاربر بهتری هم بوده.یکی از نکات مهم دیگه اینه که یه مهندس کامپیوتر قطعا باید کاربر خیلی خیلی خوبی هم باشه. یعنی باید یه super user باشه!نمیشه که شما ماشین سواری بلد نباشی بعد بخوای ماشین تولید کنی! اگرچه نمیشه ماشین داشته باشی و رانندگی کنی ولی هیچی هیچی از اجزا و عملکردش سر در نیاری. دیگه در حد تعمیرنگهداری ساده باید بدونی.پیشنهاد می‌کنم هم خودتون رو توی کاربری کامپیوتر مسلط کنین و هم سواد و اطلاعات دوستان و اقوامتون رو بالا ببرین! بالا رفتن سواد کامپیوتر در ایران بستری رو فراهم می‌کنه که گنجایش بیشتری برای خدمات بربستر فناوری اطلاعات داشته باشیم.اشکان طراوتیاشکان طراوتیMon, 25 Mar 2019 22:07:28 +0430https://virgool.ir/@ashkantaravati/sixthsense-btiieetmhyokگاهی آدم «حس» می‌کنه که یه تصمیمی درست‌تره و باید اونو انتخاب کنه. گاهی آدم «حس» می‌کنه که به زودی قراره اتفاقی بیفته. همه‌ی این حس‌ها اتفاق می‌افتن ولی ما نمی‌تونیم بگیم از کجا اومدن و چرا چنین «حسی» داریم. چرا که مراحل ادراک و استنتاج رو طی نکرده و ما قادر به توضیح نیستیم. این جور وقتا اسمش رو میذاریم حس ششم؛ یعنی حسی خارق‌العاده و وصف‌ناپذیر که اطلاعاتی فراتر از داده‌های خامی که حواس پنجگانه به ما می‌دن و بعد به ادراک و جلوتر به استنتاج بر اساسشون می‌پردازیم، در اختیار ما قرار می‌دن. در حقیقت گمان می‌بریم که این‌ حس به اصطلاح ششم داده‌ی خام در اختیارمون قرار نمی‌دن و حکم یک حسگر رو ندارن بلکه ارتباطی ماورائی هستن که یک نتیجه‌گیری آماده رو به ما منتقل می‌کنن. شاید واقعا این طور باشد ولی بیایین کمی موضوع رو بشکافیم.در این نقطه ما در رد یا تایید جنبه‌ی ماورائی ماجرا صحبتی نمی‌کنیم و تمرکزمون بیشتر روی چیزی است که میشه اسمش رو گذاشت غریزه یا دریافت ناگهانی (intuition)نمودی از یک عامل عقلانی که در هوش مصنوعی مطرح می‌شهاستدلال (reasoning) یا استنتاج که مرحله‌ی بعد از اونه چه طور اتفاق می‌افته؟ به طور انتزاعی اتفاقی که در مغز ما می‌افته اینه که داده‌های خامی رو از محیط اطراف (environment) به کمک حسگر‌هامون (sensors) که همون حواس پنج‌گانه هستن دریافت می‌کنیم و به کمک یک سری پیش‌فرض (predicate) که پیش‌تر یاد گرفتیم به یک استدلال و نتیجتا به نتیجه‌گیری می‌رسیم و در نهایت نتیجه‌گیری ما، احتمالا، یک کنش (action) رو سبب خواهد شد که در اون ممکنه از اعضای بدنمون (effector/actuator) مثلا برای حرف زدن در پاسخ یک سوال یا واکنش به یک رویداد یا حتی نجات خودمون از یک تهدید استفاده کنیم. اما در همون مرحله‌ی استدلال چه اتفاقی می‌افته خصوصا با فرض این که شرایط و داده‌های ورودی تازگی داشته باشن؟کاری که در پس این فرآیند انجام می‌دیم تلاش برای منطبق کردن داده‌های خام ورودی به یک الگو پیش‌تر شناخته شده است. به زبان دیگه این شناسایی الگو (Pattern Recognition) و توجه به جور در اومدن یک سری شرایط کنار همه که باعث میشه حتی ساده‌ترین ادراک‌ها صورت بگین. تشخیص رنگ‌ها و طعم‌ها و عطرها و چهره‌ها و آهنگ‌ها و هرچیز تشخیص‌دادنیِ دیگه و دقیقا همین موضوع گاهی تشخیص رو برامون دشوار هم می‌کنه؛ مثل زمانی که کسی رو بعد از مدت طولانی می‌بینیم و ظاهر اون فرد تغییرات زیادی کرده و با الگویی که ما در حافظه‌مون ذخیره کردیم جور در نمیاد خیلی بیشتر طول می‌کشه تا تشخیص بدیمش یا حداقل مطمئن بشیم که درست تشخیص دادیم و بعد به این خودآگاهی برسیم که کدوم المان‌های تصویری که مشاهده کردیم از فرد مورد نظر کمک حال ما در تشخیص فرد و برقراری ارتباط با الگوی موجود بوده. بعد از اون ذهن ما الگوی جدید رو به سایر الگوها اضافه می‌کنه و به این صورت به نوعی میشه گفت پایگاه دانش ما (Knowledge base) ما به‌روزرسانی می‌شه. البته واقعا مقایسه‌ی حافظه‌ای که در یک سیستم عصبی به شکل الگو ذخیره می‌شه، که الهام‌بخش شبکه‌های عصبی یادگیر مصنوعی بوده، با یک پایگاه دانش مملو از گزاره‌های منطقی از پیش تعریف شده که اساس کار سیستم‌های خبره است، مقایسه‌ی درستی نیست و البته دقیقا همین موضوع بحث حس ششم رو جالب می‌کنه!ذهن ما پیوسته در حال شناسایی الگو ئه حتی از دوران جنینی؛ و از همین راه هم یاد می‌گیره و هم استدلال می‌کنه. خیلی از اوقات ما متوجه این فرآیند هستیم و کاملا به شکل خودآگاهانه صورت می‌گیره، اما موضوع وقتی جالب‌تر می‌شه که می‌بینیم خیلی وقت‌ها هم ذهن ما به طور کاملا ناخودآگاه و بدون این که ازش خواسته باشیم و نیَتی داشته بوده باشیم الگوهایی رو شناسایی کرده. یکی از رویارویی‌های متداول ناخودآگاه با شناسایی الگو و ادراک موضوع شرطی‌سازیه. تا حالا شده مسیری رو صرفا به خاطر این که مسیر هرروزتون بوده به جای مسیر درست انتخاب کنین؟حالا دقیقا الگوها چی هستن؟ من دقیقا نمی‌دونم ولی می‌تونن شامل خیلی چیزا باشن. کنار هم قرار گرفتن یک سری ویژگی خاص مربوط به یک سری شیء زنده که اتفاقا مربوط به اعضای صورت انسان که یک موجود زنده است و خودمون هم یک مورد از اون هستیم و طبیعتا دوستانمون هم همینطور، چه معنایی می‌تونه داشته باشه؟ بله! این صورت صورت دوست صمیمی‌مونه که داره به ما سلام می‌کنه و ما اونو بلافاصله تشخیص می‌دیم. کمی سخت‌ترش کنیم. چطور صورت یک زن رو از یک مرد تشخیص میدین؟ می‌تونین دقیقا اسم ببرین؟ اصلا لزومی داره هر بار بهش فکر کنین و دونه دونه حساب کتاب کنین تا به این نتیجه برسین که به صورت کدوم جنس نگاه می‌کنین؟ همین موضوع در مورد صدا هم وجود داره.نکته‌ی جالبی که در مورد خاطرات (چه خوب و چه دردناک) انسان وجود داره اینه که ما دقیقا تصویر اون واقعه رو توی حافظه‌مون ضبط نمی‌کنیم بلکه ویژگی‌ها و سناریوی اون رو به خاطر می‌سپاریم(البته افرادی از جمله Mnemonistها هستند که کمی شرایطشون با ما فرق داره). مثلا اون روز که با فلان دوستم رفتم فلان کافه من در سمت چپ میز نشسته بودم و اون هم رو به روم بود و آقای جوونی که اومد سفارش ما رو بگیره در سمت راست من ظاهر شد و پیش‌بندی بستی بود و دفترچه‌ای در دست داشت. هر بار که می‌خوایم اون روز رو به یاد بیاریم با جزئیاتی که در مورد سناریوی واقعه ذخیره کردیم اون تصاویر رو توی ذهنمون مجددا می‌پردازیم و خیلی از جزئیات رو فراموش می‌کنیم چون مورد اهمیت ما نبودن و حتی اگر بهشون دقت هم کرده بودیم اما با تکرار نکردن توی ذهنمون کم کم رنگ می‌بازن و دقیقا به همین روش می‌تونیم بعضی خاطرات رو توی ذهنمون به شکل دیگه‌ای در بیاریم و این دقیقا یکی از واکنش‌های دفاعی انسان نسبت به خاطرات ناگواره. حافظه‌ی ما چیزی رو بهتر نگه می‌داره که بیشتر تکرار بشه و الگوهای بیشتری ازش موجود باشه.پرسش بعدی اینه که، چطور شرایط خوشحالی یا ناراحتی یا اضطراب‌آور رو می‌تونیم تشخیص بدیم یا به این نتیجه برسیم که باید بترسیم؟ چطور گاهی حدس‌هایی بی‌منطق و استدلال از آینده‌ای نزدیک می‌زنیم و اتفاقا درست هم از آب در میان؟ بعضی از این موارد رو شاید بشه به تلقین ربط داد یا شاید منبع دیگری داشته باشن ولی تعداد زیادی از اون‌ها صرفا یه تشخیص الگوی کاملا ناخودآگاه و سریع بودن که ما توضیحی براشون نداریم و نمی‌تونم با کلام و استدلال‌های معمول بگیم چطور این نتیجه رو گرفتیم و از قضا درست هم از آب در اومده.اتفاقی که افتاده این بوده که قبلا هم پیش اومده بوده که یک سری اتفاقات پشت سر هم به وقوع بپیوندن و ذهن ما این موضوع رو ثبت کرده و ناخودآگاهِ ما که پیوسته در حال تطبیق الگوهاست به سرعت متوجه این شده که وقایع اخیر با یکی از الگوهای گذشته طوری جور در اومده که می‌تونه با اطمینان خوبی بگه در گام بعدی باید شاهد فلان اتفاق باشیم و سعی می‌کنه موضوع رو به ما اطلاع بده اما نمی‌تونه اون رو به یه استنتاج خودآگاهانه تبدیل کنه و نتیجتا این موضوع صرفا یه حس برای ما باقی می‌مونه اما جالب‌تر این که بدن ما زودتر واکنش‌های لازم رو ممکنه نشون بده و شروع به ترشح و انتشار هورمون‌های لازم بکنه.این الگوها گاهی به حدی پیچیده میشن که ممکنه شامل وضعیت آب و هوا و ترافیک و یا حالت چهره‌ی یکی از دوستامون باشه. مثلا ما توی یک مباحثه‌ی کاملا عادی تشخیص بدیم بوی دعوا می‌آد!اشکان طراوتیاشکان طراوتیSun, 27 Jan 2019 02:33:24 +0330https://virgool.ir/@ashkantaravati/کنوانسیون-پیشنهادی-استفادهی-از-دستگاههای-خودپرداز-ejujumxusm0jدیروز در حالی که مقدار زیادی کار انتقال و دریافت وجه داشتم، وقتی رفتم سراغ تنها دستگاه خودپرداز محله‌مون با یک صف طویل مواجه شدم که هر کدوم از اون افراد هم خودشون مقدار زیادی کار داشتن که میخواستن به نوبت انجام بدن و خوشبختانه این فرهنگ توی اون جمع وجود داشت که منصفانه نیست همه رو منتظر بذاریم تا کارای خودمون رو تمام و کمال انجام بدیم و هر کس یه مقدار از کارشو انجام میداد و برمیگشت به انتهای صف. نوبت من که شد دو تا انتقال وجه انجام دادم و رفتم که برم ته صف بایستم. در همین حین یه خانمی اومد که به جمع کاربران تنها خودپرداز محله بپیونده و من در کمتر از ۳ ثانیه این افکار رو داشتم توی سرم: منتظر بودم بره ته صف.ناراحت این بودم که خب چرا باید در دفعه‌ی دوم مراجعه‌ی من، اول نوبت ایشون بشه!در ادامه‌ی مورد قبل با خودم این جوری کنار اومدم که خب توی زمان‌بندی فرآیند‌ها که توی سیستم عامل خوندیم هم همین جوری بود اگه Arrival Time اون فرآیند زودتر از Arrival Time مجدد من بود خب اون جلوتر توی صف قرار می‌گرفت.در همین حین دیدم که خانم محترم با نادیده گرفتن همه‌ی ما رفت سراغ خودپرداز. (خودپردازه درستش یا عابربانک؟). بعد از اون جا که همه آقا بودن و فرضشون هم این بود که این خانم یه کار کوچیک عجله‌ای داره پس هیچی بهش نگفتن ولی نهایتا دیدیم که ایشون ۳ ۴ تا عملیات پشت سر هم با کمال خونسردی انجام داد و همه باز هم در حالی که هیچی نمی‌گفتن ولی چشماشون هشت‌تا شده بود.اون لحظه بود که یه ایده‌ی قدیمی دوباره در من بیدار شد و اون نوشتن یک کنوانسیون برای استفاده از دستگاه خودپرداز بود که در ادامه مطالعه خواهید کرد.متن کنوانسیون پیشنهادی استفاده‌ی مشترک از دستگاه خودپردازمقدمهدر زمانی که چند موجودیت (در این جا فرد) نیاز به استفاده از منبعی محدود (در این جا دستگاه خودپرداز) داشته باشند، ناگزیر پشت آن صف تشکیل می‌شود. از این رو لازم است ساز و کاری وجود داشته باشد که منبع به منصفانه‌ترین حالت در دسترس هریک از موجودیت‌های نیازمند قرار گیرد و جملگی از آن بهره‌مند گردند.هدف این کنوانسیوندر استفاده از دستگاه خودپرداز در زمانی که تعداد کاربران نسبت به دستگاه‌های آماده‌ی خدمت‌رسانی به شکلی است که موجب ایجاد صف می‌شود لازم است قراردادی بین افراد موجود باشد تا افراد به منصفانه‌ترین شکل از خودپرداز استفاده نمایند. با صرف نظر از سرعت عمل افراد در استفاده از رابط کاربری خودپردازی و عیوب و تاخیری که گاه پیش‌ می‌آید، موضوعی که در برنامه‌ریزی منصفانه‌ی صف کاربران خودپرداز باید مورد توجه قرار گیرد به شرح زیر است:تعداد کارتی که هر فرد در هر بار نوبت خود وارد دستگاه می‌کند.تعداد عملیاتی که هر فرد مجاز است در نوبت خود به ازای کارت خود انجام دهد.قواعد پیشنهادیماده ۱. با توجه به موارد فوق، پیشنهاد اینجانب آن است که در شرایطی که صف وجود دارد، افراد در هر نوبت مجاز هستند حداکثر یک کارت در دستگاه قرار دهند و با خارج شدن کارت از دستگاه، اگر به دلیل ورود اشتباه رمز نبوده باشد و پس از پایان عملیات رخ دهد، برای استفاده‌ی مجدد از دستگاه می‌بایست به انتهای صف بروند. ماده ۲. همچنین به ازای هر کارت افراد مجاز خواهند بود تا حداکثر ۲ یا ۳ عملیات بسته به تعداد و اضطرار افراد حاضر در صف انجام دهند. بدیهی است که می‌بایست ابتدا عملیاتی نظیر انتقال وجه را انجام دهند و دریافت وجه نقد در صورت نیاز می‌بایست آخرین عملیات آن نوبت از مراجعه باشد و پس از آن برای استفاده‌ی مجدد از دستگاه می‌بایست به انتهای صف رفته و نوبت جدید برای خود ادعا کنند.ماده ۳. در صورتی که ایشان در اضطرار هستند می‌بایست از افراد حاضر در صف اجازه بگیرند.با تشکر از بذل توجه‌تان (همه‌ی مردم ایران)سید اشکان طراوتیاشکان طراوتیاشکان طراوتیSat, 22 Dec 2018 21:48:40 +0330https://virgool.ir/@ashkantaravati/همیشه-حق-با-مشتریه-hjnkgokgpcs5تا به حال به عمق این جمله فکر کردین؟ این شعار که قدمتی در حدود یک قرن داره، در اولین برخورد به نظر میاد منظورش «رضایت» مشتری باشه اما تفسیر من از این شعار چیز دیگه‌ایه.اول این رو روشن کنم که قرار نیست از دید صاحبان کسب و کار به این قضیه نگاه کنم چون از نگاه اون‌ها این که همه‌اش به فکر رضایت مشتری باشی به خودی خود تفکر اشتباهیه و مشکلات زیادی رو می‌تونه برای کسب و کار به وجود بیاره؛ مثلا فرض کنیم مشتری‌های ما دروغگو باشن! پس ما قراره از نگاه مشتری به شعار نگاه کنیم.طرح مسئلهدرسته که قراره از دیدگاه مشتری به قضیه نگاه کنیم اما خوب که فکر کنیم می‌بینیم دقیقا در نهایت قضیه می‌رسه به دیدگاه صاحبان کسب و کار و سرمایه‌دار‌ها. چطور؟ این جوری که صاحبان کسب و کار با خودشون می‌گن اگه ما بخوایم همه رو جوری راضی نگه داریم که مطمئن باشیم هیچ اجهافی در حقشون نشده دیگه نمی‌تونیم سود زیادی داشته باشیم و در بهترین حالت با یه رشد خیلی کند و ضعیف باید ادامه بدیم و نهایتا فقط بهمون میگن «آدمای خوبی ان». پس این شد که با خودشون گفتن بهتره مفهوم رضایت رو برای مشتری بازتعریف کنیم. «همیشه حق با مشتریه!» یعنی چی؟ یعنی ما خدمات و محصولاتی رو به شما ارائه می‌کنیم که شما ناراضی نخواهید بود. خب، رضایت ما در چیه؟ این سوال بزرگیه که این جا مطرحه و این وقتی بیشتر اهمیت خودش رو نشون می‌ده که در نهایت می‌بینیم واقعا در بلند مدت اون رضایتی که فکر می‌کردیم باید داشته باشیم رو نداریم!نگاهی به مفهوم رضایترضایت یعنی چی؟رضایت یعنی شرایط بر وفق مراد ما باشه و ازش راضی باشیم. بهتر بگم، رضایت یعنی موضوع با فاکتورهای کیفی ما جور در بیاد. خب سوال جدیدی مطرح میشه. فاکتور‌های کیفی ما در دریافت خدمات و محصولات در حال حاضر چیه؟ولی من ترجیح میدم به جای پاسخ به این سوال یه سوال دیگه‌ای رو مطرح کنم و به اون جواب بدم؛ فاکتورهای کیفی یا رضایت برآمده از چیه؟ از خواسته‌ها؟ یا از نیازها؟یاد یکی از ترانه‌های Cold Play میفتم که میگه:When you get what you want, but not what you needوقتی که چیزی که می‌خوای رو بدست میاری ولی چیزی که نیاز داری رو نهمسئله اینه که نیازهای ما لزوما با خواسته‌هامون یکی نیستن و ما خواسته‌هامون رو مطالبه می‌کنیم نه رفع نیازهامون رو و اون چیزی که مطالبه می‌کنیم رو بهش میگن حق!پس بیاین به جای کلمه‌ی حق بگیم چیزی که مشتری مطالبه می‌کنه و شعار به این شکل تغییر می‌کنه: «چیزی رو به مشتری بده که مطالبه می‌کنه».این جا فرصتی برای ترفند‌های رسانه‌ای متقاعدکننده فراهم می‌شه؛ فرصتی برای دستکاری کردن خواسته‌های ما و منحرف کردنش از نیازهای واقعی‌مون و تغییر دادن فاکتورهای کیفی اثرگذار در رضایتمون به عنوان یک مشتری. هم با تبلیغات زیاد متقاعدمون می‌کنن که خرید یا استفاده از این خدمات برامون لازمه و با داشتنش می‌تونیم زندگی بهتر و راحت‌تری داشته باشیم یا کاری رو راحت‌تر به انجام برسونیم (مثل انواع داروهای لاغری که هیچوقت جای ورزش و تغذیه‌ی صحیح رو نمی‌گیرن و محصولات آرایشی‌پیرایشی که ممکنه بخریم و خیلی زود بذاریم کنار) و هم سعی می‌کنن توقعات ما از خودشون رو تغییر بدن.من اخیرا دقت کردم به نظرم رسید اخیرا این که اگه یه مشکلی پیش اومد یه نفر زنگ بزنه کلی ازمون عذرخواهی کنه و بتونیم کلی سرش غر بزنیم و بعد فراموش کنیم چه مشکلی پیش اومده بود خیلی مهم‌تر از تکرار نشدن مشکلات شده. هزینه‌ی زیادی هم برای شرکت نداره. یه نفر رو با حقوق کم استخدام می‌کنی با «روابط عمومی بالا» و می‌ذاری هرچی شد زنگ بزنه قربون صدقه‌ی مشتری بره و معذرت‌خواهی کنه و اگر هم نتونست و خودش هم آدم بی‌اعصابی بود می‌تونی خیلی راحت اخراجش کنی.خلاصه که اون رضایت واقعا رضایت نیست، بلکه یک خوشحالی کاذبه که از دریافت چیزی که می‌خواستیم دریافت کنیم یا از شنیدن چیزی که می‌خواستیم بشنویم به وجود اومده ولی مشکل ما حل نشده!ما به عنوان مشتری واقعا حق خودمون رو نمی‌دونیم. گاهی حتی مثل مسخ‌شده‌ها رفتار می‌کنیم.صبر کنین ببینم! آخ آخ... من یه اشتباه خیلی بزرگ کردم....یادم نبود ما مشتری نیستیم. مصرف‌کننده‌ایم. همیشه این costumer رو با consumer با هم قاطی می‌کنم. دیکته‌شون آخه شبیه همه.خلاصه که مشکل حل شد چون حق همیشه با مشتریه نه با مصرف‌کننده!اشکان طراوتیاشکان طراوتیFri, 23 Nov 2018 15:53:10 +0330https://virgool.ir/farayand/namespaces-ugk2ijxj6kzpفرض کنین دو تا شرکت داریم به اسم‌های مایکروسافت و اشکان‌سافت (?)، که یه سری محصولات نرم‌افزاری روانه‌ی بازار کردن به شرح زیر:محصولات مایکروسافت: Paint، Word، Access، Visio ، Windows و موارد دیگه.محصولات اشکان‌سافت:QuickMemo+ ، EasyDB، TDRRS، Paint، EasyCli، Windows و موارد دیگه.از قضا اسم بعضی از محصولاتشون عین همه! دو تا Windows داریم و دو تا هم Paint!فرض کنیم شما به عنوان مسئول تدارکات یه شرکت رفتین بازار کامپیوتر، وارد یه فروشگاه نرم‌افزار شدین و بهتون گفتن برو ۵۰ تا نسخه ویندوز بخر (با فرض محال این که تو ایران کپی‌رایت رعایت میشه) و اون جا تازه متوجه میشین دو تا شرکت محصولی با همین اسم دارن!این جاست که باید شرکت به شما میگفت که Microsoft Windows رو بخر.مثال دیگه؛با بچه‌های دانشگاه دارین راجع به یه نفر از بچه‌ها که تو جمعتون نیست صحبت می‌کنین به اسم علیرضا و خب اسم علیرضا خیلی زیاده! فامیلیش هم یادتون نمیاد ولی یادتونه که تو کلاس ریاضی۱ باهاش هم‌کلاسی هستین.میگین علیرضای کلاس ریاضی۱اصلا چرا راه دور بریم؟ خود مفهوم نام خانوادگی یه جور فضای نامه! کدوم علی؟ علی مقدمقبل‌تر از اون هم از اسم ولایت طرف استفاده می‌کردن؛ لئوناردو؟ کدوم لئوناردو؟؟ لئوناردو از وینچیو بله، da در ایتالیایی یعنی از و در حقیقت نشون میده طرف بچه‌ی کجاست ?Leonardo Da Vinci. لئوناردویی که بچه وینچیهمثال برنامه‌نویسی:تو برنامه‌ای که داریم می‌نویسیم از کتابخانه‌های آماده‌ی مختلفی استفاده کردیم که بعضاً توابعی با اسم‌های یکسان توی خودشون دارن. مثلا کتابخانه‌ی استاندارد زبان پیاده‌سازی از تابع سینوس داره که خوبه ولی حرفه‌ای نیست و دامنه‌ی ورودی‌هاش هم محدوده ولی یه کتابخانه‌ی دیگه رو هم آوردیم توی پروژه که یه پیاده‌سازی خیلی قوی از این تابع داره.فضای نام کتابخانه‌ی استاندارد همونطور که میدونین std ئه و فرض کنین کتابخانه‌ی حرفه‌ای رو هم من خودم نوشتم و دوست داشتم فضای نامش ashkanLib باشه.توی زبان سی پلاس پلاس یا حتی تو دیاگرام‌های UML اینارو این جوری نشون میدیم:Microsoft::WindowsMath1_class::Alirezastd::sin()ashkanLib::sin()به این :: هم میگن namespace resolution operator یا عملگر تعیین فضای ناماین کار که بهش میگن namespacing خیلی جاها کاربرد داره و فقط منحصر به زبان‌های برنامه‌نویسی نیست. تقریبا هرجایی که احتمال اشتباه شدن دو تا چیز هم‌نام با هم وجود داشته باشه این ویژگی هم پیاده‌سازی شده. مثلا: XML، Docker و DNS. امیدوارم اگه احیانا تو فهمیدنش مشکلی داشتین کمکی بهتون کرده باشم و خوشحال میشم برای بهتر شدن این مطلب برام نظرتون رو بنویسین.اشکان طراوتیاشکان طراوتیFri, 23 Nov 2018 14:48:02 +0330https://virgool.ir/@ashkantaravati/مروری-بر-عمدهی-دوستیهای-سال-اول-دانشگاه-که-به-چشم-دیدم-kcftg7us6jjaهر سال که به دانشجوهای ورودی جدید رشته‌ی خودمون تو دانشکده‌ی خودمون دقت می‌کنم یه الگوی خاصی به چشمم میخوره که میخوام باهاتون در میون بذارم.دو هفته‌ی اول که کاملا سردرگمی و یه حس متفاوت و یه عالمه فکر و حرف خوب و بد که تو ذهن آدم میچرخه؛ «خواستم از کلاس برم بیرون از استاد اجازه بگیرم؟» بعضیا شانس دارن و تو دانشکده یه دوست یا فامیل سال بالایی دارن که یه مقدار اون هفته‌های اول هواشون رو داره.بعد کانال‌ها و گروه‌های تلگرامی دایر میشن. همیشه چند نفر (معمولا پسر) هستن تو هر ورودی که دوست دارن آدما رو جمع کنن و اکیپ درست کنن یا دوست دارن ادمین باشن. اینا دو تا تیپ جدا هستن ولی گاهی تو یه نفر دیده میشه و خیلی اثرگذارن.دیگه تو آبان یه سری اکیپ (معمولا مختلط و البته تعداد دخترا بیشتر از پسرا شاید باشه) تشکیل میشه و جمعیت هم رو به رشده. گاهی چند تا اکیپ با هم ادغام میشن و دانشجوها با این موضوع آشنا میشن که میتونن نرن سر کلاس! پس دورهمی‌ها و خوش‌گذرونی‌ها و آشنایی‌ها شروع میشه.در همین مدت یک سری روابط خصوصی هم به وجود میاد و بعضیا کم کم حضورشون تو جمع کمرنگ‌تر میشه.بعضی‌ها هم از بعضیا خوششون میاد ولی هیچوقت نمیگن. فقط اگه دقت کنیم متوجه می‌شیم که هر وقت فرد x جایی باشه فرد y هم حتما هست و خیلی وقتا تو عکس هم کنار هم ان!یک سری دوستی‌ها هم هست که از قبل ورود به دانشگاه بوده. بیشتر منظورم به دوستی‌های همجنسه. مثلا هم‌مدرسه‌ای بودن. اینا یک ماه اول که یه مقدار تو دانشگاه غریب هستن خیلی به هم نزدیک میشن ولی رفته رفته با آشنا شدن با افراد جدید و شبیه‌تر به خودشون و پیوستن به اکیپ‌ها و رو به رو شدن با تفاوت‌های خلقی و سلیقه‌ای‌شون کم‌کم فاصله‌شون زیاد میشه در حدی که شاید دیگه سراغ هم رو هم نگیرن!یه تعداد محدودی با قبول این که دانشگاه سراسری قبول نشدن یک شکست بزرگه و دیگه تحصیلاتشون ارزشی نداره از همون ترم اول به هر شکلی جذب بازارکار میشن؛ البته معمولا میرن پیش یکی از فامیل‌هاشون کار می‌کنن و دائم هم از محیط کارشون عکس و استوری اینستاگرام میذارن و هی حرف کار میزنن.یه سریا هم اکیپ میشن میرن دنبال قلیون و سیگار و سایر موارد و خیلی دلشون میخواد که حتما تو اکیپ خانم‌ها هم باشن و باهاشون همراهی کنن (واقعا چرا؟!).یه سری اکیپ‌های تک‌جنسیتی هم هستن که تا مدت طولانی‌تری سر پا می‌مونن ولی رفته رفته از تعداد اعضای فعالشون کم میشه. یه سریاشون میرن سر کار، یه سریاشون وارد فعالیت‌هایی میشن که مشغله و حضورشون زیاد میشه، یه سریاشون ترم قبلش مشروط شدن و ترسیدن، یه سریاشون هم عاشق میشن و یه سری هم اکیپ‌های بهتری برای خودشون پیدا می‌کنن.اواخر ترم اول تقریبا شاکله‌ی کلی اکیپ‌ها به وجود میاد، هر چند ممکنه افراد برن و بیان ولی هسته‌ی مرکزی اکیپ ثابته و کم‌کم دوستی‌های خیلی قوی (نه لزوما عمیق) شکل میگیره و کم کم مسائل شخصی افراد (تا حدی البته) در اختیار سایر اعضای اکیپ قرار میگیره و خوش‌گذرونی‌ها ممکنه به سطوح بالاتری برسه. بعضی هم البته اکیپ درس خوندن و فعالیت تشکیل میدن ولی معمولا دوام زیادی ندارن.البته اکیپ‌ها میتونن خودشون عضو یه مجموعه‌ی بزرگتر از اکیپ‌ها باشن. ولی بعضی از افراد اون ورودی هستن که توی هیچ اکیپی وارد نمیشن و تعداد کمی میشناسنشون.ترم دوم یه عده سعی می‌کنن تعداد واحد‌هاشون رو جوری بردارن که کمتر بیان دانشگاه خصوصا که بتونن برن سر کار یا خونه بمونن، یه عده هم سعی می‌کنن تایم بیشتری رو با اکیپشون صرف کنن. از همین جا کم کم یه سری روابط عمیق‌تر و شدید‌تر میشه و وابستگی/دبستگی‌هایی بوجود میاد. ممکنه شراکت‌هایی به وجود بیاد، قول و قرار‌هایی گذاشته بشه و حتی برنامه‌ها و اهداف مشترکی تنظیم بشه در راستای موفقیت و پیشرفت. ولی عملکرد افراد مثل هم و متناسب با هم نیست...بعضیا خیلی ترم دوم به فکر جبران ترم اولن، بعضیا برعکس خیلی ترم اول بهشون مزه کرده و میخوان بیشتر لذت ببرن. نهایتا تا بعد از امتحانات ترم دوم اولین غربال اساسی توی اکیپ‌ها شکل می‌گیره و متاسفانه یه عده با بغض و کینه جدا میشن...اولین تابستون که میاد دیگه خیلی چیزا راجع به افراد معلوم میشه و این که برنامه‌شون چیه و دوستاشون کی‌ان. یه سری تصمیم میگیرن برن گردش و سفر و یه نفسی تازه کنن؛ حالا یا با خانواده یا با دوستان جدید یا با دوستان قدیم که از وقتی کنکور دادن دیگه خیلی نشده با هم وقت بگذرونن (چون بعضیا دوست اولشون خانواده‌شونه و بعضیا برعکس). یه سری تصمیم می‌گیرن برن کلاس. اینا همونان که خیلی نگران موفقیت خودشونن. یه سری هم تصمیم‌ می‌گیرن ترم تابستونی بردارن چون اصلا از عملکرد خودشون در سالی که گذشت راضی نیستن و البته بدشون هم نمیاد بیشتر بیان دانشگاه.ترم سوم که میشه ولی شاهد به‌هم خوردن خیلی از قول و قرارا هستیم...بعضی دوستی‌ها هم هست (معمولا بین خانم‌ها) که در کمال تعجب به خاطر یه سری چیزای نا‌به‌جا (مثلا جنس مخالف) بعد از چند ترم خراب میشه. بعضی دوستی‌های دو سه نفری از همین دست هم هست که هم دوست هستن هم به شدت رقابت درسی (یا حتی مادی یا عقیدتی) دارن و دائم خودشون رو با اون یکی مقایسه می‌کنن در صورتی که توانایی و استعدادها و علاقه‌هاشون فرق داره و خیلی اذیت میشن و تو یه نقطه دیگه خسته میشن و ممکنه اون دوستی خیلی بد تموم بشه.اشکان طراوتیاشکان طراوتیWed, 24 Oct 2018 07:54:20 +0330https://virgool.ir/@ashkantaravati/farewell-to-academia-c6ulajjrtpgyامروز از کنار دانشکده رد میشدمتنها بودم و فرصت کردم بیشتر به اطرافم توجه کنمخب وقت ناهار بود و همه به سمت خیابون سرازیر می‌شدناز اون جا که خلاف جهت سایر عابرین پیاده داشتم حرکت می‌کردم خیلی حجم جمعیت رو حس کردم. چون به سختی داشتم از کنارشون رد میشدم و بخش زیادی از خیابون رو هم اشغال کرده بودنهرچقدر به دانشکده نزدیک‌تر میشدم تراکم جمعیت هم بیشتر میشد.کرور کرور آدم میومد بیرون. برای اولین بار خیلی بیشتر بهش فکر کردم؛ خیلی خیلی بیشتر از همیشهکدوم دانشکده تو دنیا این همه دانشجو داره؟کدوم مدرسه این قدر دانش‌آموز داره؟کدوم پادگان این همه سرباز داره؟اصلا چه معنی میده این تعداد زیاد اون هم وقتی ظرفیت موجود وجود نداره و امکانات به اندازه‌ی افراد نیستهیچ وجدان و مسئولیتی که وجود نداره هیچهیچ نظارتی وجود نداره هیچخود اون افراد هم با این که روزی چند بار حرص میخورن از این وضعیت و اذیت میشن ولی انگار در درازمدت خیلی هم ناراضی نیستنچون اگه واقعا ناراضی بودن واقعا اقدامی میکردن یه اعتراضی می‌کردن یه حرکتی به هر حالولی میترسن ...شایدم دلیل دیگه دارهکجای دنیا کسی به چنین چیزی سکوت میکنه؟تازه من به این نتیجه رسیدم که هرروز بیش از نیمی از جمعیتی توی دانشکده کلاس دارن میان دانشکده ولی کلاس نمیرن! میرن اطراف دانشکده میچرخن. میرن پارک، میرن کافه، میرن این ور و اون وردر حدی که من ۱ مهر اول صبح دیدم چقدر آدم اومدن.همون هفته‌ای که میگن هیچکس نمیرهفک کنین! پدر مادرشون با خودشون میگن «? دخترم/پسرم چقدر درسخون و عاشق دانشگاهه ۱ مهر پاشده رفته تازه کلاس هم نداشته! مدرسه داشت این جوری نبودا! صبح به صبح با اردنگی باید مینداختیمش از خونه بیرون بره مدرسه ?»طرف چند سال درس میخونه، کلاس کنکور میره، تست میزنه، کلی خرجش می‌کنن و پول شهریه مدرسه میدن، تفریحش تعطیل میشه، حرص میخوره، کنکور میده، استرس میکشه، انتخاب رشته می‌کنهکه مهندس بشه (یا هررشته‌ی دیگه ولی من دانشکده مهندسی رو دارم توصیف می‌کنم)!میاد ثبت نام می‌کنه، واحد برمیداره و نمیاد!اگه همه‌ی اونایی که کلاس دارن پاشن واقعا بیان سر کلاس متوجه میشیم که جای نشستن هم نداریم برای همه و مضاف بر سقف ظرفیت دانشکده دانشجو وجود داره و دانشگاه هم این رو به خوبی میدونه و میدونه با چه افرادی طرفه!نکته‌ی مهم‌تر از این که هر سال تعداد زیادی دانشگاه ورودی میگیره اینه که، تعداد خیلی کمی خروجی میده و براش هم مهم نیست. در اکثر مواقع یه جور رابطه‌ی همزیستی وجود دارهو اگر اشتباه نکنم دولت این تعداد مثلا شاغل به تحصیل رو به عنوان «شاغل» به یه چیزی در نظر میگیره و در دسته‌ی بیکاران قرار نمی‌گیرن.قسمت دردناک قضیه توجیهات خود دانشجوهاست برای تلاش نکردن خودشون که البته خیلی وقت‌ها اگه هم‌عقیده نباشی باهاشون و در اون جبهه نباشی به این نتیجه میرسی که طرف نباید اصلا وارد مقطع آموزش عالی میشده و بهتر بوده یه مهارتی یا یه تجارتی رو یاد بگیره و همین رو ادامه بده.بعضیا اصلا دانش‌آموز هم نیستن (یعنی یه درس رو جزوه کنی بگی اینو بخون و این تمرینا رو حل کن بیا امتحان بده) چه برسه به دانشجو (یعنی اهل تحقیق و توسعه‌ی علم و سوال پیچ کردن اساتید و حتی جلو زدن ازشون)اکثر افرادی که من دیدم اولین ایرادهایی که به یه استاد میگیرن ایرادهای بچه‌گانه است از جمله: «جزوه‌ی درست حسابی نمیگه»، «اخلاقش بده و آدمو تحقیر می‌کنه»، «نمره‌ی خودتو میده!! ارفاق نمی‌کنه!»، «حضور سر کلاسش اجباریه!» و سایر موارد- خب مگه دانشجو نیستی؟؟+ بابا ما گفتیم میایم دانشگاه دیگه کسی به کارمون کار ندارهبعد یه سری استاد هم پیدا میشن که از این وضع استفاده می‌کنن در جهت اذیت نکردن خودشون یا پنهان کردن بی‌سوادی خودشون و مثلا شصت جور امتیاز میذارن برای نمره آوردن:امتحانتون ۱۰ نمره است که عین جزوه میاد، ۴ نمره حضور در کلاسه، ۴ نمره کنفرانس، ۶ نمره پروژه.اگر هم خواستین میتونین نیاین ۱۰ نمره بهتون تحقیق میدمهر جلسه هم خودتون پروژکتور رو بیارین نصب کنین کنفرانس بدین من شاید بعضی جلسه‌ها دیر بیام دیگه نماینده‌ی کلاس خودش هماهنگ می‌کنهدانشجوها هم از خدا خواسته.بعد به طرف میگی خب این چه وضع دانشجو بودنته، جواب میده سیستم آموزشی کشور اشکال داره و دانشگاه ما هم داغونه. خب آره ولی اگه سیستم آموزشی کشور رو قبول نداری الان چرا ثبت نام کردی، اگه دانشگاه داغونه و برات نمی‌صرفه چرا اومدی؟ از این بدتر چرا داری به این قضیه دامن میزنی؟ الان خودت یکی از عوامل داغون بودن دانشگاهی خب دانشگاه باید دانشجوی فعال و مشتاق‌ داشته باشه که رشد کنه و باید بهت بگم که چند سال پیش به این بدی که الان می‌بینی نبوده این دانشگاه! هی دانشجوها افت کردن و در نتیجه هی اساتید افت کردن و در نتیجه هی دانشگاه بیشتر بی‌خیال کیفیت شده و کمیت‌گرایی رو سیاست خودش قرار داده. گفته بابا اینا که اهل درس و فعالیت و تولید علم و غیره و غیره نیستن بذار من پولمو در بیارم آخر هم یه مدرکی بهشون میدم میرن دیگه.نگاه می‌کنی می‌بینی همونایی که بیشتر غرغر جزوه و سواد و لحن و احترام و امکانات و نمره و اخلاق میزنن، همونان که جزوه نمی‌نویسن و دنبال سواد نیستن و حرف زدن با لحن درست رو یلد نیستن و پاش بیفته حرمت میشکنن و برای امکانات ارزشی قائل نیستن و دنبال نمره‌ی بالاتر از نمره‌ی واقعی خودشون میگردن و انواع بداخلاقی‌ها رو میشه ازشون دید.وسط محیط دانشگاه طرف وایساده داره با لهجه چاله‌میدونی و الفاض رکیکی که هیچوقت هیچ‌جا نباید از دهن آدم خارج بشه با رفیقاش (داشیا) راجع به یه دختره که اخیرا دارن با هم چت می‌کنن حرف میزنه. کی محیط دانشگاه‌هامون این شکلی شد؟!سال ۱۳۹۱ شروع مرگ تدریجی روحیه‌ی دانشجویی و مرگ روحیه‌ی خودانگیختگی و خودساختگی و فعالیت در دانشکده‌ی ما بود و الان تقریبا نفس‌های آخرش رو می‌کشه.شاید بشه قبول کرد که لباس و پوشش دانشجو تعیین‌کننده‌ی کیفیت دانشجویی اون فرد نیست ولی شخصیت و دیدگاه اون فرد قطعا تعیین‌کننده و تاثیرگذاره خصوصا وقتی شامل حال اکثریت افراد اون مجموعه باشه و روح جمعی رو عوض کنه. سیستم آموزشی قابل اصلاح و تغییره، امکانات رو میشه فراهم کرد ولی اول باید خواهان حقیقی داشته باشه. چیزی که من می‌بینم اینه که واقعا کسی خواهانش نیست و فقط حرفش رو میزنن. کسی که واقعا چیزی رو بخواد به طور جدی مطالبه‌اش می‌کنه و از اون مهم‌تر، همین افرادی که هر روز به نبود خیلی از امکانات و استانداردها (اعتراض که چه عرض کنم) غر میزنن، از سایر موارد موجود مراقبت نمی‌کنن و فقط دائم شرایط رو با شرایط سایر جوامع مقایسه می‌کنن میگن ما نداریم و اونا دارن. خب عزیز من اگه اونا دارن بلدن درست ازش استفاده کنن، بلدن مطالبه‌اش کنن. خیلی وقتا آخرش معلوم میشه هدف از مطالبه هم چیز دیگه‌ای بوده! همین افراد فکر می‌کنن دارن حیف میشن و باید هرچه سریع‌تر خودشون رو از این کشور نجات بدن. جالب این جاست که خیلی‌هاشون وقتی وارد کشور جدید میشن به مطیع‌ترین افراد تبدیل میشن ولی تو کشور خودشون نمی‌تونستن قانونمند و پایبند به یه سری چیزا باشن.شاید چون اون جا «مجبوری» ولی این جا بهت میخندن و روت اسم میذارن. باز این هم عیب در اون روح جمعی مریضه که کلمه‌ای رو به میل خودش تعریف کرده؛ کلمه‌ی «زرنگی».خلاصه‌ی موضوع اینه که هیچ جُستنی برای دانش دیده نمیشه. اصلا جُستن دیده نمیشه تو هیچ بعدی. تنها چیزی که دیده میشه لج‌بازی برای داشتن چیزاییه که شاید حتی قرار به استفاده ازشون نیست. مثل این که یه بچه‌ی ۴ ساله به باباش اصرار کنه براش ماشین حساب مهندسی بخره. خب بچه‌جون تو همون حداقل‌ها رو هم هنوز بلد نیستی میخوای چی کار کنی این همه امکانات رو؟توهین به سیگاری‌ها نباشه ولی وضعیت ما تعمیم‌یافته‌ی این حقیقته که «هر وقت همه‌ی سیگاری‌ها با ته‌سیگارشون مثل بقیه‌ی پسماندها برخورد کنن وضع پاکیزگی شهر‌هامون تازه یه تکونی می‌خوره»این مطلب قرار نیست چیزی رو توجیه کنه از هیچ طرف ولی فقط این نکته رو تاکید می‌کنه که چیزی به پایان عمر روح دانشجویی در کشور باقی نمونده. اگر شانس بیاریم تولید علم و دانش به جایی غیر از دانشگاه‌ها منتقل بشه (مثل موسسات آموزشی، فنی و صنعتی و مراکز تحقیقاتی مستقل از دانشگاه) ولی ادامه پیدا کنه و زنده بمونه ولی باز هم دانشجویی خواهد مرد چرا که دانشجو بودن یک اندیشه و طرز فکره که دیگه دیده نمیشه.اشکان طراوتیاشکان طراوتیFri, 12 Oct 2018 17:07:52 +0330https://virgool.ir/@ashkantaravati/کَنه-نباشیم-cdik5bwppuq5کَنه‌ها از جانوران کوچک انگلی هستند. کنه‌ها بندپا هستند و از نظر علمی به دو گروه کنه‌های حیوانی یا Ticks و سایر کنه‌ها یا Mites تقسیم می‌شوند که گروه اخیر را برخی هیره می‌نامند. در باور عامه نام کنه فقط به کنه‌های حیوانی اطلاق می‌شود که این نوع کنه‌ها از راه خوردن خون پستانداران، پرندگان و گاه خزندگان و دوزیستان تغذیه می‌کنند.ولی منظور ما این جا از کنه این جانوران نیستن بلکه با گونه‌ای از انسان‌ها کار داریم.قصد توهین ندارم و اگر توهینی هم باشه گریبان خودم رو هم ‌میگیره چون خودم هم گاهی وارد این طیف میشم. چه کنم بعضی وقتا واقعا دست خودم نیست...مقصود من از کَنه‌:کَنه‌‌ به افرادی اطلاق می‌شود که هر کار می‌کنی دست از سر آدم برنمیدارند تا مشکل خود را حل کنند و برحسب موضوعی که گیر سه‌پیچ می‌دهند به گونه‌های مختلفی تقسیم می‌شوند از جمله: کنه‌ای که دنبال پول است (که خود دسته‌های متعدد دارد که بستگی به حلال و حرام بودن ماجرا دارد)، کنه‌ای که دنبال شیرینی است، کنه‌ای که دنبال لطف یا پارتی‌بازی است، کنه‌ای که دنبال علم است (گونه‌ای بسیار کمیاب و رو به انقراض)، کنه‌ای که دنبال افرادی برای گذراندن اوقات می‌گردد و موارد دیگردر این مطلب قصد داریم به اون گونه بپردازیم که دنبال افرادی برای گذراندن اوقات می‌گرده.خیلی وقتا یه حس عجیبی تمام وجودمون رو فرا می‌گیره که باعث میشه بخوایم یه برنامه‌ای بچینیم یا تو یه برنامه‌ای شرکت کنیم که چار تا آدم دوست و آشنا ببینیم.اگه دانشجو باشیم ممکنه بی‌دلیل و بدون این که کلاس داشته باشیم پاشیم بریم دانشگاه بلکه چند تا از دوستامونو ببینیم و دلمون شاد شه.ممکنه عضو یه تشکل دانشجویی باشیم و تو اون تشکل دوستانی داشته باشیم و در اون صورت اولین جایی که وقتی برسیم دانشگاه میریم سراغش محل اجتماع اعضای اون تشکله (خصوصا اگه دفتری در کار باشه). گاهی وقتا هم تشکل‌های دانشجویی میشه محل تجمع تعداد زیادی از ماهایی که دچار اون حس عجیب غریب شدیم و هرروز هرروز هم یخه‌مون رو میگیره.‌یا ممکنه بریم یه سر کافه‌هایی که پاتوق دوستامونن و امیدوار باشیم یکیشون رو اون جا ببینیم و بهش ملحق شیم.حسی که اون لحظه ما تجربه کردیم یه جورایی یه ترکیبی از احساس تنهایی و بی‌کاری و بی‌حوصلگیهحالا اتفاقی که میفته چیه؟ اتفاقی که میفته اینه که احتمالا دوستامون دنبال مزاحم نمی‌گردن!شاید بخوان با هم درس بخونن، شاید بخوان خلوت کنن، شاید بخوان استراحت کنن، شاید بخوان راجع به چیزی حرف بزنن که ربطی به ما نداره، شاید بخوان چیزی بخونن، شاید بخوان چیزی بنویسن، شاید نیاز به تمرکز دارن، شاید...، شاید...، شاید... و ما میریم ملحق میشیم بهشون و اونا هم تو رودرباستی ما گیر می‌کنن و نه به برنامه‌ی خودشون میرسن نه از برنامه‌ی جایگزینی که حالا با حضور ما ایجاد شده لذت می‌برن و ما هم عین کَنه به حضور خودمون تو اون موقعیت ادامه میدیم و دست از سرش/سرشون بر نمیداریم که نمیداریم و اصلا نمیخوایم بفهمیم که راحت نیستن با حضورمون.ولی داستان این جا تموم نمیشه!یه وقتایی کارد به استخونشون میرسه و ممکنه برخورد جدی با ما بکنن ولی ما،هه?، ما باز هم نمیخوایم بفهمیم و ناراحت و عصبانی میشیم از دستشون و این دوستی دیگه اون دوستی قبل نمیشه!یه وقتایی هم هست که به ما چیزی نمیگن ولی سرِ ما دعواشون میشه و فکر می‌کنین مقصر اون دعوا کیه؟ بله، ما!این یه مشکل جدیه در وجود ما که باید دنبال علاجش باشیم و وقتی این مسئله به سطح گروهی میرسه دیگه واقعا معضل میشه. اجتماعی از کَنه‌های تنها و بی‌حال که وقتی هم دور هم جمع میشن کار خیلی خاصی هم نمی‌کنن. صرفا افیونشون کنار هم بودنه و به محضی که اون شرایط ازشون گرفته میشه (به هر حال تا ابد که نمیتونن بیرون از خونه و کنار هم بمونن) دوباره حالشون به هم میریزه و افسرده و مضطرب میشن.گاهی هم روی دیگه‌ی سکه ظهور پیدا می‌کنه؛ به شکل میزانتروپی یا تلاش وسواس‌آمیز در جهت ایجاد روابط با آدم‌های جدید که کمترین شباهتی به اون جماعت نداشته باشن! این معمولا وقتی پیش میاد که اون جمع پر از حاشیه و حس اضطراب میشه.همه‌ی این‌ها هست و دلیل داره و باید با خودمون بررسی کنیم و حلش کنیمولی من یه خواهش ساده اول از خودم و بعد از بقیه دارماین که نسبت به این حس عجیب و غریب آگاهانه عمل کنیم.بیایید کَنه نباشیم؛ حداقل از این گونهاشکان طراوتیاشکان طراوتیFri, 05 Oct 2018 01:31:00 +0330https://virgool.ir/@ashkantaravati/اندر-احوالات-گروههای-تلگرامی-دانشجویان-ما-xnc20ydzo25jفک کنین من یه چیزی تو مایه‌های گزارشگر فوتبال ام و به جای فوتبال قراره حال و هوای گروه‌های تلگرامی (یا اصن هر پیامرسان دیگه اگه خیلی حساسیت دارین) دانشجوها رو براتون گزارش کنم.تقریبا یه چنین چیزی میشه که در ادامه میخونین:۱- یه هفته قبل انتخاب واحد با کی بردارم؟ خوبه؟؟؟ نمره میده؟؟ آخه به من گفتن نمره نمیده؟ حضور غیاب مهمه واسش؟۲- هفته‌ی انتخاب واحدظرفیت دادن؟ نمیدن؟ میدن؟ میشه برداری حذف کنی من بردارم؟ من بهم نرسید! سایت باز نمیشه!!!۳- هفته اول بچه‌ها شما میرین؟ میاد؟ نمیاد؟ تشکیل شد؟ نشد؟ میشه؟ نمیشه؟ آخه میگن میاد.... نه نمیاد...۴- تا حذف و اضافهحذف کنم یا زوده؟ میای عوض؟ mn nmdonm shayd hazf konm۵- دو هفته بعد ترمکسی کتاب فلان رو داره؟ کدوم کلاس ایم؟ تمرین داد؟ اه مرتیکه عقده‌ای...۶- از هفته سوم تا اواخر ترمپست بی‌ربط (طنز)پست بی‌ربط (سیاسی)نه من با شما مخالفم به نظرم مشکل ما ایرانیا.... نه شما که این جوری میگی معلومه چی کاره‌ای... آره عزیزم برات میارم ...پست بی‌ربط (اجتماعی)کسی میدونه دفتر x کجاست؟بچه‌ها شما میدونین جواب این تمرین چی میشه؟ سکوت....سکوت....سکوت....سکوت...جوین شو ??? بزن رو لینک....rozita felani joined the groupاسپم اسپم اسپم اسپم اسپم مبتذل صور قبیحهبچه‌ها.... اسپم اسپم اسپم .... یکی این باتو ... اسپم اسپم اسپم... ریموو کنه... اسپم اسپم ... @admin بیا .. اسپم اسپم...admin removed rozita felani۷- نزدیک امتحانبچه‌ها شما نمونه سوال فلانو دارین؟؟ میشه برام بفرستین؟؟!! بچه‌ها من کل ترم رو نیومدم برام یه مشکلی پیش اومده بود کسی هست کل درس رو برام توضیح بده؟... میگن خیلی بد نمره میده.. نه من شنیدم اوکیه که نگوووو!! به نظرم ولی حذف کنیم ☹️... آره تو این جوری میگی نمره‌ات از همه هم بالاتر میشه... بله من هستم اگر خواستید فردا تشریف بیارید براتون بگم.۸- امتحان حاجی این چی میشه؟؟!!! خیلی بد عکس گرفتی نمیتونم بخونم!!!۹- بعد امتحان من که خراب کردم.... آره جون عمه‌ات! نه داداش به خدا خراب کردم... *منشن* خانم فلانی شما چطور.... بابااا چرا این جوری بود سوالاش عقده‌ای بود استاده!! هیچ کدوم از اونا که خوندم نیومد... مگه خوندی؟؟؟ من دیشب عروسی همسایه‌ی دوست همکار خواهرناتنی مادربزرگم بود اصن لای کتاب هم باز نکردم ولی فک کنم پاسم... مطلب بی‌ربطدوستان شرکت ما دنبال نیروی در زمینه‌ی «بلا بلا بلا» می‌گرده اگه مایل بودین به folansherkat.jobs@yahoo.com رزومه‌تون رو بفرستین.... سکوت...سکوت... مطلب بی‌ربط۱۰- یک هفته بعد بعد امتحانچرا نمره‌ها رو نمیده؟؟؟!! فک کنم استاد مرده... من شنیدم هر ترم همین جوریه!... نه بابا ترم پیش همون شب نمره‌ها رو داد! کسی شماره‌اش رو نداره؟!مطلب بی‌ربطبچه‌ها کسی کتاب یا ویدیو آموزشی واسه فلان چیز میشناسه؟ ... سکوت... داداش حالت خوبه؟مطلب بی‌ربط۱۱- دو هفته بعد امتحاننمیخواد نمره‌ها رو بده!!! .... من رفتم پرسیدم گروه گفت به ما ربطی نداره مشکل خودتونه به استاد ایمیل بزنین! آره اونم جواب میده!..آقا من نمره‌امو لازم دارم میخوام کارنامه بگیرم...Re mnm hamntr...انصافا پاشین بیایم بریم دانشگاه با هم تعدادمون زیاد باشه مجبور میشن کارمونو راه بندازم... بله فکر درستی هست!... akh mn khonmon dore... میخوای بیام دنبالت؟ na merC... مطلب بی‌ربطمطلب بی‌ربطدوستان میشه گروه رو شلوغ نکنید!!!؟؟۱۲- سه هفته بعد امتحان اهههه انتخاب واحد داریما!!! آره با این سایت افتضاح... آره بابا دوست من دانشگاه دوقوزآباد درس میخونه از این مشکلا ندارن اصن!...۱۳- دم انتخاب واحد ترم بعدی بچه‌ها نمره‌ها اومد.... ۷ داده بهم!! به من داده ۳.۵! تو چند شدی. ۱۱.۲۵.. خوبه باز پاس شدی کثافت... خب خودت چند شدی؟؟ من خراب کردم.... بذار تو پی وی بهت میگم (در پی‌وی: ناموسا ۱۷ شدی؟؟؟) ... بچه‌ها این عوضی شده ۱۷!!!بچه‌ها کسی ایمیل استاد فلان‌آبادی رو داره؟!! به نظرتون من باهاش صحبت کنم ۵ منو ۱۰ میده؟ مشروط میشم آخه بار سومه مشروط میشم....بچه‌ها ما داریم نامه می‌نویسیم بریم اعتراض شمام بیاینبچه‌ها رفتین اعتراض؟... الو؟...۱۴- برو به ۱اشکان طراوتیاشکان طراوتیThu, 04 Oct 2018 01:08:46 +0330https://virgool.ir/coderlife/پسست-سال-اول-کامپیوتری-بیا-کارت-دارم-hwlwsqdcsha2❗️اگه رشته‌تون مهندسی کامپیوتر (یا حتی علوم کامپیوتر) ئه و اوقات فراغتتون (حداقل تو دانشکده) صرف پیاده‌کردن ایده‌های یهویی که به ذهنتون میرسه یا حداقل تلاش برای این موضوع نمیشه، یه جای کار رو بدجوری دارین اشتباه میزنین❗️????کل لذت دانشجوی کامپیوتر بودن اینه که داری با دوستات چرت و پرت میگی یهو میگی کاش یه برنامه بود همچین کاری می‌کرد...??یهو یه لامپ بالا سرتون روشن میشه?بعد میرین میشینین یه گوشه شروع می‌کنین به پیاده کردنش?شاید هم یه ساعته/ یه روزه جمع نشهشاید اصلا بیشتر از حد توان و سواد شما باشه ولی میتونین هی ساده‌ترش کنین یا چند ماه روش وقت بذارین و حتی آخرش بفهمین که خیلی ایده‌ی مسخره یا حتی تکراری یا حتی یکی از مشکلات حل نشده‌ی علوم کامپیوتر باشه!ولی معدودن کسانی که این کارو می‌کنن....حیف... حیف.....⚡️اگه هیچ جوره اهلش نیستین چند تا احتمال میدمیکیش اینه که رشته رو اشتباه اومدین (اگرچه معنیش این نیست که مسیر شغلی اشتباهی رو انتخاب کردین)مهم هم نیست چقدر درستون خوبه و نمره‌هاتون بالاساصلا مهندس شدن بخشیش همین قضیه است و شما از ترم یک این روحیه رو نداشتی یا ترسیدیکامپیوتر هم از رشته‌های لبه‌ی تکنولوژیه و این موضوع توش شدیدا اهمیت داره✨✨خلاصه که دوران دانشجویی‌تون رو حروم نکنین✨✨??اونایی هم که میگن «خب دانشگاه که به ما یاد نداده بوده باید بریم کلاس و فلان...»باید بگم اصلا ربطی ندارهخیلی از این خدماتی که الان شما دارین استفاده می‌کنین رو آدمایی بوجود آوردن که اصلا دانشگاه رو ادامه ندادن کلاس هم نرفتن و اونا هم تو دانشگاه خیلی درساشون مفیدتر از درسای الان ما نبودهحتی سال اولی بودن وقتی نوشتن و هنوز خیلی چیزا رو نگذرونده بودنامروز به حدی آسون شده برنامه‌نویسی که یه دانش‌آموز هم میتونه با چند ساعت مطالعه انجامش بدهمهم علاقه و پشتکارهکه نداریم اکثرا ....و عوض این که سعی کنیم یه تایمی با دوستامون بذاریم کنار هم کد بزنیم سعی می‌کنیم یه جوری برداریم درسا رو که کمتر ریخت نحس استادا رو دانشگاه و هم‌کلاسی‌هامون رو ببینممیدونم از نصیحت خوشتون نمیادهیشکی تو سن ما خوشش نمیادولی اینو جدی بگیرین و به دوستاتون هم بگینترم آخر هم که باشین هنوز میشه این رو تجربه کرد (البته اون موقع دیگه کسی پیدا نمیشه پایه باشه )تاکیدم به خانم‌ها بیشتره (دلیلش هم خودشون میدونن)من تا حالا نشده ببینم دو تا خانم بشینن با هم کد بزننتا حالا به چشمم ندیدمنه تنها کد بلکه کلا یه چیزی رو بشینن خیلی عمیق و با علاقه (نه برای امتحان و نه به خاطر استاد) به هم یاد بدن و به هم تو یادگیری کمک کنناونایی که خیلی هم پرتلاشن معمولا تنهایی میخونن بعدا با هم چک می‌کنن ببینن خودشون بیشتر خوندن یا دوستشون زده جلو..اشکان طراوتیاشکان طراوتیThu, 04 Oct 2018 00:20:54 +0330https://virgool.ir/@ashkantaravati/قوتِ-بزرگِ-من-ضعفِ-بزرگِ-من-gvjvruraeeltدر حالی که فکرم مشغول یه سری درگیری‌های ذهنی اخیر بود رفتم سری به چند آگهی شغلی زدم و بعد از مطالعه‌ی چندتاشون به شوخی اینو توییت کردم:از شرایط استخدام فقط اونایی رو دارم که داشتنش مزیت حساب میشه اون هم به تعداد زیاد! پوزیشنی نداریم کارش این باشه که کلی از این مزیت‌ها داشته باشه؟ اتفاقا مدتیه که به این نتیجه رسیدم که تعریف Scrum Master دقیقا مطابق با شخصیت منه ولی جدا از این که الان خودمو به زور و زحمت متقاعد کردم که تمرکزم روی کنکور ارشد و یادگرفتن باشه و دنبال کار شرکتی نباشم و جدا از این که اگر هم دنبال کار باشم کسی به من کار مرتبط با اسکرام‌مستری نمیده چون سابقه‌ی مرتبط یا آموزش معتبری در موردش ندیدم، اصلا این شغل در اکثر موارد هیچ شباهتی با تعریفش نداره و بیشتر شبیه یک رویاست. طرح مسئلهبه مقوله‌ی درس خوندن که میرسه یه مشکل خیلی عظیم جلوم قرار می‌گیره:هیچ جا درسم نمیاد! نیاز به یه محیط خوب دارم برای درس خوندن. نه توی خونه میتونم درس بخونم، نه تو کتابخونه. هیچ جا بهم انگیزه‌ی لازم رو نمیده که بتونم تنهایی ساعت‌ها بشینم و درس بخونم. اگه خیلی صدا باشه یه جور مشکله و اگه خیلی سکوت باشه یه جور دیگه!و تازه می‌رسیم به قسمت فاجعه‌بار قضیه:و برای یه سری از درس‌ها نیاز به یه آدم پایه دارم مثل خودم که بشینیم به هم توضیح بدیم و هی برامون سوال ایجاد بشه و با هم بریم دنبال جوابش و الان دور و برم پره از آدمایی که برنامه‌ای برای درس ندارن یا وقتش رو ندارن یا اصلا این قدر براش علاقه و انگیزه ندارن!قریب به اتفاق افراد ترجیح میدن تنها درس بخونن و حوصله‌ی کسی رو ندارن یا در صورتی کار به صورت گروهی انجام میشه که خودشون شخص یادگیرنده یا یاددهنده باشن، نه به صورت برابر!بعضیا هم البته آدم خودشون رو دارن و همه کاراشون با اون آدمه. منم داشتم البته در مراحل مختلف ولی بعد از یه مدت مسیرها جدا میشه و دیگه مثل سابق نمیشه ادامه داد.اما باز مشکل همین جا تموم نمیشه؛این ویژگی من متاسفانه تو همه‌ی ابعاد زندگیم حضور داره:مثلا اگه یه ایده‌ی خوب تجاری یا علمی هم داشته باشم که حتی بدونم واقعا موفق میشم، تنهایی نمیتونم حتی بیشتر از یه روز پیش ببرمش و خیلی زود خسته میشم. باید یکی باشه کنارم (نه لزوما به صورت فیزیکی بلکه فکر و ذکرش) که به وجد بیام و به عشق این کاری که با هم داریم پیش می‌بریم و پیشرفتی که با هم می‌کنیم و خوشحالی و انرژی مثبتی که برداشت می‌کنیم در هر مرحله از کار، تمام جونم رو بذارم رو اون کار. اما وقتی که این شرایط برقرار میشه و عزم راسخ ایجاد میشه، میشم تانک و دیگه هیچی جلودارم نیست.که خب... متاسفانه این شیوه‌ی زندگی و این خلق و خو در درصد بسیار بالایی از اوقات با خلق و خوی هم‌میهنان عزیزمان جور در نمیاد... (تازه اگه مسخره‌ام نکنن)بررسی عللسوال خوبیه! ولی تا جایی که یادم میاد از دبستان همین جوری بودم و همیشه سعی می‌کردم کار‌ها رو به شکل کار گروهی در بیارم. این موضوع از دوران دبیرستان شدت گرفت.راهکاردر درجه‌ی اول باید بگم این موضوع رو فی‌نفسه عیب و اشکال نمی‌بینم که بخوام راهکاری براش ارائه بدم ولی اگر هم بخوام چیزی به ذهنم نمیرسه. چی کار کنم؟ خودمو بکوبم از اول بسازم؟ولی یکی از دلایل بازدارنده‌ی خودم از موفقیت همینه چرا که مسیر موفقیت در زندگی ما (خصوصا در ایران) با این شیوه جور در نمیاد!بهتر بگم، گرگ تنها بودن خیلی بهتر از سگ گله بودنه! (منظوری ندارما فقط مقایسه است)نتیجه‌گیریبله من واقعا دارای حجم زیادی از خصلت‌ها و مهارت‌هایی هستم که در انتهای آگهی‌های استخدام در دسته‌ی «داشتن .... مزیت حساب می‌شود» قرار می‌گیرن، مثل روحیه‌ی کار تیمی و چندین مورد دیگه و حتی موارد دیگه‌ای که هنوز به فکرشون نرسیده بنویسن. ولی در موارد اصلی، نه که نداشته باشمشون ولی اون «مسلط به» و «تسلط کامل به» رو ندارم چون لازم بوده جایی مشغول بوده باشم (که خود این یه خاصیت بازگشتی داره) یا این که زمان زیادی رو گذاشته باشم برای پروژه‌های خودم، تنهایی یا با تیم خودم.اشکان طراوتیاشکان طراوتیWed, 03 Oct 2018 21:49:51 +0330https://virgool.ir/@ashkantaravati/آرزوهای-۲۳-سالگی-من-jcfjdcobamdmآخر این ماه ۲۳ سالم تموم میشه و امسال با همه‌ی سال‌های زندگیم متفاوته. یعنی تعریف شادی و ناراحتی من خیلی عوض شده. شاید برای بقیه هم همینطور باشهاحتمالا این متن خیلی متن افسرده‌ای باشه و اگه با روحیاتتون جور در نمیاد به خوندن ادامه ندین... دیگه شرمنده...داشتم تو آشوب ذهنی خودم به این فکر می‌کردم که «اگه یه نفر از من الان بپرسه برای تولدت چی می‌خوای یا بگه چیزایی که میخوای رو لیست کن و من با کمال پررویی همه چیز رو براش بنویسم، چی‌ می‌نویسم؟» و به نتایج زیر رسیدم:خب بذار ببینم چیا می‌خوام.... آها!یه تعداد زیادی جوراب نو و با دوومدو تا شلوار خوب حالا نمیخواد مارک داشته باشه فقط زود نپوسه و رنگش نره (به‌روزرسانی: انجام شد!)دو سه تا تی‌شرت پاییزه یه دست کت و شلوار (تا حالا نداشتم... نه بچگیام داشتم یه دست...)یه کت تک نودو سه تا کفش درجه یک و عمری که بتونم چند سالی بپوشمشونیه کیف کوله پشتی جدید که اصلا حالمو خوب کنهدیگه... آها!یه گوشی پرچمدار اندرویدی که کم کم دو سالی بتونم دستم بگیرم و بعد ۶ ماه به غلط کردن نیفتم. الان که فعلا گوشی ویندوزی قدیمم دستمه و عملا فلج ام و نمی‌خوام هم از کسی قرض کنم... (به‌روزرسانی: انجام شد!)یه هدست از این روگوشیا که صدای هیچکس رو اطرافم نشنومیه لپتاپ جمع و جور و سبک که البته زور داشته باشه باهاش کد بزنم و یه سری کارای دیگه بکنم که دیگه شب‌ها از کمردرد به خودم نپیچمیه مقدار قابل توجهی پول (اگرچه باز به دلار عددی نمیشه) که با خیال راحت برم دندون‌هام و یه سری چیزای دیگه از جمله ماشینم رو به بهترین نحو و بدون دردسر درست کنم. (به‌روزرسانی: ماشین انجام شد!)یه جشن تولد حسابی که همه اونایی که دوستشون دارم جمع بشن و عصرونه و شام با هم باشیم و بگیم و بخندیم و همه با هم اوکی باشن و کسی تو شرکت کردن توش مشکل نداشته باشه و من هم نگران مخارجش نباشمیه بلیت رفت و برگشت با هواپیما به هر جا، فقط امنیت جانی داشته باشم... آخه تا حالا سوار هواپیما نشدم... جدی میگمیه سفر دلم میخواد برم جنوب کشور... تا حالا نرفتمیه سفر به یکی از این کشور‌های شوروی سابقیه سفر دو روزه با اونایی که باهاشون بهم خوش میگذرهیه پروژه‌ی نسبتا پیچیده با زمان زیاد و هم‌تیمی‌های خوب؛ چیزی که ددلاین نداشته باشه بلکه نیازمند فکر و تحقیق باشهیه آموزشگاهی پیدا بشه تو یکی از زمینه‌هایی که چیزی بلدم بهم یکی دو تا کلاس در هفته بده و منم خودمو واسه شاگردام هلاک کنم.یه چاردیواری بدون مزاحمت که بتونم توش بخندم، گریه کنم، بخوابم، بیدار بمونم، کار کنم و درس بخونم. مهم نیست کجا باشه... اتاق یه خونه باشه، یه آپارتمان باشه، یه انباری باشه، زیرپله باشه، یه سازه‌ی آجری یا چوبی وسط بیابون باشه... فقط مهم اینه که مشکل آب و برق و آنتن‌دهی موبایل و گرمایش و سرمایش و دستشویی نداشته باشمبعد.... دیگه...یه آب و هوای خوب با منظره‌ی خوب (به‌روزرسانی: یه مسافرتی رفتیم خوب بود!)مقدار زیادی تمرکز و انگیزه (به‌روزرسانی: بهتر شدم!)روزمره‌ی بدون فشار عصبیآرامش...آرامش...آرامش و اطرافیان آرومیه مسیر و رفت و برگشت از خونه به محل کار و محل تحصیلم که بشه با دوچرخه/مترو رفت و اومدیه وقت اضافه که بتونم بذارم و خودم رو از اول بسازم. دست خطم رو بهتر کنم، ریاضیاتم رو بهتر کنم، حافظه‌ام رو بهتر کنم، فیلم‌هایی که ندیدم رو ببینم، زبان سومم رو با جدیت شروع کنمیه لبخند گنده که همیشه رو لبم باشهدیگه جونم برات بگه که...یه شهر پر از آدمای صمیمی و مهربونیه فرهنگ درست درمون که معاشرت و کمک کردن و صمیمیت رو به حساب چیزای دیگه نذارهمردمی که برای خودشون و شهرشون احترام قائل ان و هرروز اعصاب آدمو خورد نمی‌کنن با کارای بدون و احمقانه‌شونیه مقدار زیادی جرأت برای گفتن و انجام دادن و مخالفت کردناگه اینارو داشته باشم:قول میدم فقط به خاطر فرار از سربازی درسم رو ادامه ندمقول میدم یه چیزی به این دنیا و تک تک آدمایی که میشناسم اضافه کنمقول میدم فقط موفق شمقول میدم هیچوقت با هیچکس دعوا نکنم و عصبی نشمقول میدم همه نمره‌هام بالا باشهقول میدم اعتماد به نفسم همیشه بالا باشهقول میدم وضع سلامت جسمی و روحیم خوب باشه و اضافه وزن هم نداشته باشمقول میدم همه ازم راضی باشن حتی خودمقول میدم هیچوقت نخوام گریه کنمقول میدم بالاترین بهره‌وری و بالاترین مهارت و سرعت عمل و فکر خلاق رو داشته باشمولی خب اینا خیلی هزینه‌اش میشه نمیخوام اذیتت کنم... اگه خواستی برام چیزی بخری رو همون جوراب و تی‌شرت مانور بده ... ولی واقعا راضی به زحمت هم نیستم... بهم یه زنگ بزنی چند دقیقه‌ای با هم صحبت کنیم یا یه سر بیا ببینمت خیلی خوشحال میشمبه خدا!هئییی...اگه تو یه کشور دیگه بودم احتمال خیلی زیاد الان همه اینارو داشتم. تهیه‌ی خیلی از اینا نهایتا با دو سه ماه حقوق میسر بود ولی من واقعا واقعا خودم خواستم این جوری زندگی کنم. هیچوقت تنها تنها چیزی رو برای خودم نخواستم و هیچوقت نتونستم دیگران رو دوست نداشته باشم و فقط به خودم بها بدم. هیچوقت اهداف خیلی بلند برای خودم نداشتم که مثلا مدیر عامل فلان شرکت موفق بشم و سالی فلان قدر درآمد داشته باشم و فلان ماشین و فلان خونه و ویلا رو داشته باشم. شاید اشتباه از همینجا بوده و اگه اون جوری فکر می‌کردم الان همین حداقل‌ها رو داشتم. میگن واسه شریف بخون آزاد تهران قبول شی این هم همونه شاید.اما عیبی نداره بازم... چون خیلی از بدترین روزام در آخر خوب تموم شده و با این ذکر که «آدمای خوبی تو زندگیم هستن» و یه لبخند گنده و باز هم رویاهای کودکانه و شیرین ادامه دادن راه به سمت طلب نکردن اون ویلا و ماشین و حقوقبه حقیقت وجود من پی بردین؟ من هیچوقت هیچی برای پنهان کردن نداشتم و چیزی هم برای خجالت کشیدن نداشتم.ولی خیلی دردآوره که وقتی حال خوشی نداری هرکسی به خودش اجازه بده تورو نصیحت کنه و افراد نزدیک بهت هم بگن داری همه چیزو بزرگ می‌کنیخب شاید ظرفیت من خیلی کمه ... شما مثل من نباشین!اشکان طراوتیاشکان طراوتیTue, 25 Sep 2018 20:18:39 +0330https://virgool.ir/@ashkantaravati/سوءتفاهمهای-استاد-و-دانشجو-در-پوست-گردو-okjdcoosxub2قصد دارم کنش و واکنش اساتید و دانشجوها توی دانشگاه رو به اندازه‌ی ۴ سال دوره‌ی کارشناسی براتون بنویسم.تذکر اکید: تو این مبحث بارها و بارها حرف شنیدم. بار‌ها بهم طعنه و کنایه زدن. البته تعجبی نداره چون از خیلیا بیشتر در پی‌اش بودم. «دانشجو بودن»؛ این روزها به یکی از مبهم‌ترین مفاهیم تبدیل شده. میخوام به خودم جرأت بدم و بحثش رو به وبلاگستان فارسی بکشونم در حالی که کمی از بازخورد‌های احتمالی مطلب میترسم. این مطلب زخم خیلیا رو تازه می‌کنه و از طرفی خیلیا رو برانگیخته.اول قرار بود این مطلب این شکلی شروع بشه: «همه‌ی ما با انواع مختلف ترس آشنا هستیم ولی من میخوام راجع به یه نوعی از ترس صحبت کنم که تا قبل از این که وارد رشته‌ی کارشناسی مهندسی کامپیوتر بشم این قدر از نزدیک باهاش سر و کله نزده بودم.» و تیترش هم یه چیز دیگه بود. اما کم کم دیدم دارم خیلی مفصل‌تر و پیچیده‌تر به قضیه نگاه می‌کنم.صورت مسئله اینه: «نبود دیدگاه و انتظارات واحد و یکسان در رابطه با دانشگاه در میان هم اساتید و هم دانشجویان»من میگم: «حتی اساتید هم باید تا وقتی از محیط دانشگاهی کنار نرفتن دانشجو باقی بمونن». حالا شما در جواب باید بگین: «منظورت از دانشجو چیه؟». من هم در جواب فقط میتونم بگم «منظورم از دانشجو اونی نیست که دانشگاه ثبت نام می‌کنه و هر ترم یه سری درس بر میداره که یه تعدادش رو پاس میشه یه تعداد رو میفته و یه تعداد رو حذف می‌کنه».چیزی که از ترم اول دیدیم تفاوت عقیده‌ی تک تک اساتید و گروه گروه دانشجو‌ها نسبت به معنی مفاهیم پایه‌ای مثل «دانشجو»، «استاد» و «دانشگاه» بود که به طرز مسخره‌ای در ترکیب‌های مختلف باعث موفقیت یا شکست ما توی اون درس به‌خصوص توی اون ترم به خصوص میشد! قطعا مسیری که کلاس طی می‌کنه برآیندی است عقیده و دیدگاه تک تک افراد حاضر در اون. حال این که عقیده و دیدگاه شخص استاد به عنوان یکی از افراد حاضر در کلاس (و البته مهمترین فرد) سابقه‌ای به قدمت دوران تحصیل و تدریس استاد داره. تک تک شاگردها و کلاس‌هایی که تا حالا دیده و داشته رو این عقیده تاثیر میذارن. پس ناگزیر ما تحت تاثیر رفتار‌های سال‌بالایی‌هامون هستیم!حرف از موفقیت و شکست زدم. واقعا تعریف ما از موفقیت و شکست در یک واحد درسی چیه؟ چه چیزی رو میخوایم بدست بیاریم و چه چیزایی رو در مقابل حاضریم یا حاضر نیستیم از دست بدیم؟در این راستا بهتره اول سعی کنیم یه سری مفاهیم رو از اول تعریف کنیم.دانشگاه کجاست؟ استاد کیست؟ دانشجو بودن چیست؟دقیقا بخش زیادی از مشکلات این جا شروع میشه. خب قاعدتا کسی که میاد دانشگاه دانش‌آموز مدرسه بوده، کنکور داده و حالا ثبت نام کرده و بهش میگیم دانشجو؛ مگر این که بین مدرسه و دانشگاهش چند سال فاصله بوده باشه. استاد هم کسیه که تو دانشگاه وظیفه‌ی تدریس دروس رو بر عهده داره. اما واقعا موضوع خیلی پیچیده‌تر از اینه.دانش‌آموز، معلم، مدرسه هر کدوم یک سری ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری و مسئولیت‌هایی نسبت به هم دارن. در مورد دانشجو، استاد و دانشگاه هم این قضیه کاملا صدق می‌کنه اما موارد کاملا متفاوته! مثلا دانش‌آموز موظفه هر روز به مدرسه بره و هر کاری که معلمش بهش میگه انجام بده و خیلی حق نداره از اون چارچوب بیرون بزنه و هر جور که خودش دلش میخواد درس رو یاد بگیره. از طرف دیگه معلم موظفه تمام و کمال مباحث رو طبق چیزی که همه‌ی مدارس دیگه میخونن به دانش‌آموزهاش درس بده و فقط هم از همونا که درس داده امتحان بگیره. در راستای این آموزش معلم وظیفه داره وقتی رو برای پیگیری تلاش دانش‌آموزهاش بذاره و مشکلاتشون رو تا حد امکان حل کنه تا موفق بشن. مدرسه موظفه بستری امن و مطمئن برای برگزاری کلاس، که محل ملاقات دانش‌آموز با معلمه، ایجاد کنه و پشتیبان معلم‌ها و دانش‌آموز‌ها در ابعاد مختلف اداری، خدماتی و سایر موارد باشه و در همین راستا وظایف دیگه‌ای هم در مدارس تعریف میشن که ساختار سازمانی مدرسه رو تشکیل میدن. در مدرسه بحث پژوهش و تحقیق خیلی مطرح نیست و بیشتر در حد یک کار فوق برنامه است و معلم وظیفه‌ی تحقیق کردن یا راهنمایی کردن دانش‌آموز در تحقیقات رو نداره!همین جا یه عده ممکنه بگن خب تو دانشگاه هم همینه و نه اساتید و نه دانشجوها دنبال تحقیق و پژوهش نیستن. باید بگم که بله حق با شماست اما تفاوت اینه که مشکلی نیست که مدرسه این شکلی باشه ولی دانشگاه وقتی این جوری باشه یعنی اون جا اصلا دانشگاه نیست و تقریبا میتونم بگم خیلی از دانشگاه‌های ما در باطن و حقیقت امر اصلا دانشگاه نیستن بلکه یه آموزشگاه خیلی بزرگن که توشون همه چیز تدریس میشه و هرکی تو فاز خودشه و در نهایت یه مدرک به شما میدن که دلت خوش باشه.«ما هم آدمای محققی نبودیم ولی تلاشمون رو کردیم که باشیم حداقل و سعی کردیم اساتیدمون رو امیدوار کنیم ولی خب نیروی مخالف زورش به ما می‌چربید»دانشگاه‌ هم مثل مدرسه یک بستره ولی انتظاراتی که ازش داریم و نحوه‌ی فعالیتش در بحث آموزش و پژوهش کیلومترها با مدرسه فرق می‌کنه. یعنی، باید فرق کنه ولی خیلی وقتا شاید نکنه چون هم مدرسه‌ها دارن شبیه دانشگاه‌ها میشن هم دانشگاه‌ها دارن شبیه مدرسه‌ها میشن. شبیه شدن مدرسه‌ها به دانشگاه‌ها بیشتر به خاطر رقابت تجاری‌ایه که برای جذب دانش‌آموز و متقاعد کردن اولیای اون‌ها با هم دارن و سعی می‌کنن یک سری خدمات اضافه داشته باشن که اولیای دانش‌آموز فکر کنن بچه‌شون داره دانشمند میشه اون جا. اما دلیل این که دانشگاه‌ها شبیه مدرسه دارن میشن خودش یه بحث مفصله که به اختصار می‌تونیم این جوری بگیم: خیلی از دانشجو‌ها دانشجو نیستن و خیلی از اساتید هم استاد نیستن!اگرچه دلایل بسیار بسیار زیاد جامعه‌شناختی، سیاسی، اقتصادی و تربیتی وجود داره که وضعیت رو این شکلی کرده اما فقط روی اساتید و دانشجو‌ها تمرکز می‌کنیم.دانشجو کیه؟ استاد کیه؟بذارین به جای ارائه‌ی یک تعریف، این دو مفهوم رو از طریق مقایسه‌شون با معادلشون در مدرسه شفاف‌سازی کنم:توی دانشگاه استاد موظف نیست تمام سرفصل رو مو به مو به دانشجو درس بده و یه جزوه به دانشجو بگه و دقیقا همون جزوه رو از دانشجو توی امتحان بخواد. استاد صرفا کلیت ماجرا رو به دانشجو توضیح میده و یک سری نکات رو به دانشجو منتقل می‌کنه که دانشجو بتونه خودش اون مبحث رو عمیقا مطالعه کنه. استاد در دسترس دانشجو هست که دانشجو ازش سوال بپرسه و راهنمایی بگیره.خلاصه‌اش کنم براتون: دانشجو خودش به خودی خود دانش می‌جوید و منتظر کسی نمی‌نشیند ولی دانش‌آموز منتظر می‌نشیند تا معلمش به وی درس بیاموزد! این میشه اولین رکن دانشجو بودن!اینایی که گفتم توصیف فرمال دانشجو و استاده که به سادگی متوجه میشیم که شبیه داستان‌های تخیلیه و کمتر استاد و دانشجویی این شکلی هستند. بخش زیادیش به انگیزه مربوط میشه! به علاقه‌ی ما به کاری که داریم می‌کنیم، به تعلیم و تعلم در رشته‌ی تحصیلی‌مون.همین موضوع باعث میشه حق و ناحق بشه؛ یه دانشجو نمره‌ی کم یا زیادی بگیره و یه استاد بشه محبوب یا منفور.اوج اهمیت ماجراخیلی خلاصه بخوام بگم جواب این که « این تعاریف کجا مهم میشه؟» اینه:تعریف ما از «دانشجو» و «استاد» چیزیه که برای ما «خوب و بد» رو مشخص می‌کنه و باعث میشه عملکرد افراد رو تایید کنیم یا باهاش مخالفت کنیم و نهایتا اتمسفر دانشگاه رو تعیین می‌کنه.نهایتا خیلی عجیب نیست که توی دانشگاهی یه سری رفتار غلط بین دانشجوها و اساتید تبدیل به عرف بشه و هر سال به نسل بعدی منتقل بشه. اصولا افراد خیلی دوست دارن سال‌پایینی‌هاشون رو نصیحت کنن. بهتر بگم دوست دارن بترسوننشون و بهشون تاکید کنن که «ما کردیم نشد، شما نکنین» یا برعکسش.سال دوم دانشگاه وارد انجمن علمی کامپیوتر شدم و بعد از زمان کوتاهی مسئولیت‌هایی رو برعهده گرفتم. یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های ما (شاید بر خلاف خیلی از انجمن‌های دانشگاه‌های دیگه) جذب عضوی بود که حاضر باشه مسئولیت برعهده بگیره و انجمن رو زنده نگه داره و واقعا کار سختی بود. دلایل متعددی هم داشت از جمله: علاقه نداشتن خیلی‌ها به رشته، علاقه نداشتن خیلی‌ها به کار علمی، علاقه نداشتن خیلی‌ها به کار گروهی، بی‌ارزش دونسته شدن این جور فعالیت‌ها، حمایت ناکافی از طرف گروه مهندسی کامپیوتر و سایر موارد. برآیند همه‌ی این‌ها رو بگیریم تقریبا کمتر از ۵ درصد افراد هر ورودی باقی می‌موندن که باز به دلایل مختلف هر کسی از بین اون‌ها به سمت انجمن کشیده نمیشد.واضح‌تر بگم، ما برای جذب نیروی خوب از بین دانشجوهای خوب نیاز داشتیم برندینگ خوبی داشته باشیم، برای برندینگ خوب نیاز به فعالیت‌های خوب داشتیم، برای فعالیت خوب نیاز به موضوع و فکر خوب داشتیم، برای موضوع و فکر خوب نیاز به دانشجوی خوب داشتیم، برای دانشجوی خوب نیاز به حمایت هیئت علمی داشتیم، برای حمایت هیئت علمی نیاز به جلب اعتمادشون داشتیم و برای جلب اعتمادشون نیاز داشتیم دانشجوهای خوبی باشیم و با فکرهای خوبمون، فعالیت‌های خوبمون و برندینگ خوبمون بهشون خودمون رو ثابت کنیم.سعی کردیم قضیه رو یه مقدار اخلاقی‌فرهنگی کنیم. از دفتر انجمن شروع کردیم. یه سری کار‌ها رو ممنوع کردیم. کارهای خیلی ساده و پیش پا افتاده. مثلا کسی حق نداشت توی دفتر اسم استادی رو بدون لقب «استاد» یا «دکتر» یا «مهندس» بیاره یا ازش بد بگه، چون ممکنه بود اساتید از جلو دفتر رد بشن و بشنون و وضع از اون چیزی که هست هم بدتر بشه. به علاوه بد گفتن از استاد فقط ذهن سال‌پایینی رو خراب می‌کنه، هرچند خیلیا فکر می‌کنن با این کار دارن به طرف کمک می‌کنن.از طرفی برای بعضی کارها لازم می‌دیدیم با انجمن‌ها و کانون‌های دیگه همکاری کنیم و لازم بود یه منفعت مشترکی رو پیدا کنیم. خب منفعت مشترکی که پیدا کردیم «اعتلای دانشکده» بود؛ این که دانشکده‌مون رو به یک جای حائز اهمیت برای سازمان مرکزی تبدیل کنیم که روش بیشتر سرمایه‌گذاری کنن و نتیجتا امکانات بهتر، ورودی‌های بهتر، خروجی‌های بهتر و نتیجتا مدرک و سوابق خودمون باارزش‌تر...اینا همه‌اش رویا‌های ما بود که البته در نطفه خفه شد و چقدر من شخصا حرف شنیدم. یکی از مشکلات اساسی این بود که مرام و منش ما با سایر انجمن‌ها و کانون‌ها یکی نبود! اونا دنبال چیزای دیگه‌ای بودن و شرایطشون هم با ما فرق داشت. اون‌ها خیلی از قوانین رو رعایت نمی‌کردن، خیلی چیز‌ها رو دور میزدن و حتی حاضر بودن برای جذب عضو اساتید رو مسخره کنن!خلاصه تعریف ما یکسان نبود از چیزی که هستیم و قراره باشیم و خدمتی که قراره به خودمون و هم‌کلاسی‌هامون و دانشکده‌هامون بکنیم. اکثر افراد فقط به فکر خودشون هستن البته و چیزی از community (بهتره انگلیسیش رو بگم) نمیفهمن. نهایتا ما به فکر یک پروتکل افتادیم و یک «مرامنامه دانشجویان» تعریف کردیم. هر جلسه‌ای با هر تیمی که میرفتیم این رو میذاشتیم جلوشون و می‌گفتیم اگه این بند‌ها رو قبول دارین پس ما می‌تونیم باهاتون کار کنیم. اعضای خودمون هم می‌بایست اون رو قبول میداشتن و بهش عمل می‌کردن، هرچند که واقعا این اتفاق نیفتاد و البته دلایل محکم خودشون رو هم داشتن! البته قبول دارم خیلی از مفادش بدیهی و بچه‌گانه بود اما کسی همون‌ها رو هم رعایت نمی‌کرد.تصویر مرامنامه‌ی مذکوراز این جا به بعد هرجا به «استاد» یا «دانشجو» اشاره شد منظور اینه که تعاریف بالا تا حد خوبی صادق باشه!موفقیت و شکست؛ معیار‌هایی برای چند‌دسته‌شدن دانشجویانخود شما! تعریف شما از موفقیت توی دانشگاه چیه؟...تعاریف موجود برای دانشجوها:کسب نمرات بالا و نتیجتا معدل بالاکسب شرایط بهتر برای مقطع بعدیکسب علم، اطلاعات و تجربه به واسطه‌ی اساتیدکسب روابط حرفه‌ای خوبکسب موقعیتی برای کارآفرینیکسب مهارت و تجربه از راه فعالیت‌های دانشجوییکسب روابط دوستی و عاطفیکسب مدرککسب شرایطی برای دیرتر سربازی رفتنکسب شرایط مناسب برای ازدواجکسب موقعیتی برای فرار هرچه زودتر از ایرانو سایر موارد که به ذهنم نرسید...قطعا هیچ کس فقط یک مورد از این‌ها رو نمیخواد. ولی دانشجوها رو میشه بر اساس این که کدوم مجموعه از این موارد رو انتخاب می‌کنن دسته‌بندی کرد. اصلا خودشون بعد یکی دو ترم دسته‌بندی میشن! اکیپ‌های دوستی بر اساس همین چیزا تقریبا تشکیل میشن چرا که اکثر روابط انسان‌ها بر این اساس شکل میگیره که «آیا سایرین با شما نیازهای مشترک دارن و می‌تونن در مسیر رفعشون به هم کمک کنین یا میشه با هم راجع بهشون صحبت کنین و همدیگه رو آروم کنین یا آیا اون چیزی رو شما میخواین تو اون اکیپ پیدا میشه یا نه؟». این خیلی موضوع مفصلی میشه که بیام تک تک افراز‌های این مجموعه رو بنویسم و تحلیل کنم پس فعلا ازش صرف نظر می‌کنیم.ولی یه سوال که پیش میاد اینه که معیار‌های موفقیت برای اساتید چیه؟درآمد؟تعداد دانشجوها؟تعداد دانشجوهای باسوادی که تحویل جامعه میدن؟تعداد مقالات و سوابق پژوهشی؟مرتبه‌ی علمی؟محبوبیت و شهرت؟تاثیرگذاری در جامعه‌ی علمی کشور و بین‌الملل؟مهاجرت و تدریس در یک دانشگاه خارجی؟!بهتره تا همین جا نگهش داریم و بحثی روشون نکنیم. حداقل من بهتره صحبتی راجع بهش نکنم چون نمیدونم چه چیزی برای اساتید ممکنه موفقیت محسوب بشه و ایده‌ای از سبک زندگی‌شون ندارم. اگرچه خودم خیلی دوست دارم روزی روزگاری استاد دانشگاه بشم هرچند فکر کنم هیچوقت این اتفاق نمیفته.انتخاب واحد؛ اوج تناقض معیار‌های موفقیتبدیهیه که موفقیت یعنی رسیدن به هدف. تعریف ما از موفقیت کاملا مشخص‌کننده‌ی هدف ماست. بر اساس هدفمون به انتخاب وسیله می‌پردازیم. هر کدوم از دوستانی که انتخاب می‌کنیم، اساتیدی که باهاشون درس برمیداریم و موارد دیگه وسیله‌هایی هستند برای ما برای نیل به اهدافمون، البته تا جایی که اختیار و انتخابی داشته باشیم! مثلا گاهی اوقات یک درس رو فقط یک استاد ارائه میده...تو انتخاب واحد معیار من همیشه این جوری بوده که با استادی برمیداشتم که بیشتر سختگیری می‌کرد و بیشتر از جونش مایه میذاشت و ممکن هم بود نمره‌ی کمتری بده. در حالی که معیار خیلی‌های دیگه این‌ها بود:خوش اخلاق باشه و آدمو تخریب شخصیتی نکنهسر کلاسش خوش بگذرهبشه نری سر کلاس و حذف نکنهامتحانش راحت باشهپروژه نخوادراحت بشه نمره‌ی بالا ازش گرفتو موارد دیگهپدیده‌های جالبی هم رخ میده: شایعه میشه که ترم گذشته فلان استاد قریب به اتفاق دانشجوها رو پاس کرده. یه دفعه همه تصمیم می‌گیرن و هجوم می‌برن که با اون استاد بردارن! بعضیا ترم‌ها درسی رو برنمیدارن بلکه استاد دیگه‌ای اون درس رو ارائه بده چون ازش میترسن!بعضیا واحد درسی معامله می‌کنن! برمیدارن و تو حذف و اضافه برای کسی حذفش می‌کنن.بعضیا کانال تلگرامی و بات تلگرام و وبلاگ و وبسایت و پایگاه دانش اساتید راه اندازی می‌کننبعضیا به شدت شروع می‌کنن راجع به یه استاد خاص به شدت خوب یا به شدت بد میگن صرفا چون خودشون تونستن یا نتونستن نمره‌ی خوبی از اون استاد بگیرن.از طرفی همین مسائل بالا باعث میشه ارزش‌های استاد بودن هم عوض بشه. بعضی از مدرسین با علم به این رفتارهای دانشجوها شروع می‌کنن به آسون گرفتن بعضی چیزها و جا به جا کردن بعضی مرزها. ساده‌تر بگم، بچه‌ها از مدرسه به دانشگاه که میان همون موقع بدعادت هستن، بعضیا بدعادت‌ترشون هم می‌کنن و نتیجتا انتظار دارن همه‌ی اساتید همون رفتار رو داشته باشن...چیزایی که دانشجوها باهاش مشکل دارن ویا تحسینش می‌کنندوست خوبم سینا بختیاری چند وقت پیش یه متن مفصل و جالب از گلایه‌هاش نوشته بود برام که چکیده‌اش رو پایین براتون آوردم و میتونن منفی‌ترین چیزا رو توش ببینین:بنظرم مهم ترین چیزی که باید بهش دقت کنیم اینه که دانشگاه با مدرسه فرق میکنه. و این که هرانسانی اخلاقیات خودش رو داره و استاد هم یه انسانه و میتونه هرطوری رفتار کنه و در نهایت انتقادی بهش وارد نیست.اما من شخصا با یک سری مشکلاتی دارم که همش ناشی میشه از این که استاد مدعی منش و رفتاری هستش که شخصا رعایتش نمیکنه...در مقابل استادایی هستند که مدعی هستند تا حدی و دمشون هم گرم که پایبندن حتی شاید من راضی نباشم. مثلا استاد سیستم عامل بهم گفت تو که نمیای کلاس بهت ارفاغ نمیکنم و نکرد ولی خیلی منطقی بود و خیلی انسان با شرفی بود واقعا...استادایی هستند که صاف و ساده منش خودشون رو بیان میکنن و دارن فریاد میزنن از اول ترم آقا من این ام استاد الگوریتممون که دستش رو به نظرم باید بوسید کاملا خط مشی رفتاری مشخصی داره که از اول ترم هم مشخصه و ده ها بار هم در طول ترم وضعیت دانشجو رو باهاش در میون میذاره و یادآوری میکنه! استاد هوش مصنوعی میگه شما هیچی نمیفهمید ولی کاملا قابل درک و احترام و در طول ترم هم باز خطی مشی رفتاری مشخص؛ درس میدن و وظیفه اصلی خودشون رو به بهترین شکل انجام میدن.شاعر یه شعر قشنگی داره که میگه:گفتا؛ شیخا، هر آن‌چه گویی هستم آیا تو چنان‌که می‌نمایی هستی؟درباره ی دانشجو ها هم...چند تیپ شخصیتی من رو اذیت میکنن...اول کسایی که فکر میکنن اومدن سیرک.طرف از کلاس ۲ راهنمایی دیگه عقل رو خاموش کرده و رشد نداده. بابا بانمک!دوم کسایی که غلط های روشن میگیرن از استاد یا سوال های عجیب میکنن...من ۲ سال دبیرستان های نسبتا خوب تهران درس دادم و معلما رو دیدم که از گرفتن اشتباهشون توسط دانش آموز خیلی خوشحال میشن ولی گرفتن بعضی اشتباها یا پرسیدن سوالا حس مچ گیری و مسخره کردن و آبروبردن استاد رو داره که قشنگ نیست!کاری به اونایی که فکر می‌کنن دانشجو هستن ولی نیستن ندارم.برای دانشجوها خیلی غیرقابل تحمله اساتید خط و نشون بکشن بعد خودشون تو عمل کردن به همون مسائل ضعیف عمل کنن. یه نمونه‌اش مدیریت زمانه!برای دانشجو‌ها خیلی اذیت‌کننده است که روش تدریس استاد گیج‌کننده باشه. این خودش مصادیق مختلف داره. مثلا بعضی از اساتید مطالب درسی و غیردرسی که میگن به شدت با هم مخلوطه. اگرچه از نظر من هر دوتا درس محسوب میشه فقط یه سریاش تو امتحان قرار نیست بیاد ولی باید یاد گرفت.برای دانشجوها معمولا عصبی‌کننده است که ندونن دقیقا با چقدر تلاش چه نتیجه‌ای در آخر میگیرن. بعضی از اساتید از اول ترم مشخص می‌کنن که چه چیزایی براشون مهمه و نمره چطور توزیع میشه و تا آخر ترم هم با همون سیستم پیش میرن و شما مطمئنی هرچقدر تبعیت کنی همون قدر هم نتیجه‌ات تضمین شده است.دانشجو از دانشگاه منزجر میشه وقتی ببینه استادش در برابر مطرح شدن مباحث روز دنیا، مسائل فنی تجاری و به طور کلی هر چیزی که خارج از سرفصل درسه مقاومت می‌کنه.دانشجو دوست داره درس تئوری‌ای که از استاد یاد میگیره رو در عمل ببینه و ازش استفاده کنه؛ برای دانشجو خیلی ناراحت‌کننده و دردناکه که ببینه استادش همچین ذوق/سوادی نداره و بدتر از اون با این استدلال که «بچه‌ها اهلش نیستن...» توجیه کنه و راه یادگیری رو روی دانشجو ببنده!و البته برای دانشجوها خیلی کلافه‌کننده است که هم‌کلاسی‌هاشون کلاس رو با جای دیگه اشتباه بگیرن ویا احترام استاد رو نگه ندارن! طبیعتا هر کلاس درسی که این مشکلات رو نداشته باشد مورد تحسین دانشجوست.تحلیل خلقی اساتیددر مورد اساتید هم باید این طوری بگم که از منظر تمرکز و تخصص به دو دسته تقسیم میشن. استاد تجاری و استاد مقاله‌ای. قشنگ‌ترش البته شاید صنعتگر و پژوهشگر باشه. بعضی هم تعادل بین هر دو رو حفظ می‌کنن که خیلی عالیه! امیدوارم کسی به دل نگیره. اساتید صنعتی خیلی بهتر می‌تونن توی مقطع کارشناسی راهنما و هدایتگر بچه‌ها باشن. ولی اساتید مقاله‌ای بیشتر به درد تحصیلات تکمیلی میخورن. بهترین نوع اساتید اونایی هستن که هر دو رو با هم داشته باشن که خب خیلی نادر هستن. باز در بین اساتید ما سه نوع شخصیت داریم. اساتید دلسوز، اساتید بی‌تفاوت و اساتید آسانگیر.اساتید آسانگیر بر اساس یک جزوه‌ی مختصر مفید و کار کلاسی کم کلاسشون رو پیش می‌برن و خیلی دانشجو رو اذیت نمی‌کنن. در نهایت هم اگه از قوانینشون سرپیچی نکنی نمره‌ی خوبی گیرت میاد. این نوع اساتید خیلی زود محبوب قلب‌ها میشن و همه هجوم میارن باهاشون بردارن ولی در نهایت کار به سوء استفاده کشیده میشه و خبرش هم به گوش مسئولین میرسه و به استاد تذکر میدن. نتیجتا از یه جا به بعد اخلاق استاد عوض میشه و سیستم «با اون بردار» به «با اون برندار» تغییر می‌کنه.اساتید بی‌تفاوت اساتیدی هستن که ممکنه خیلی باسواد و باتجربه باشن ممکن هم هست نباشن. در هر حال فرقی به حال دانشجو نمی‌کنه چون براشون مهم نیست که بتونن تاثیر مثبتی توی دانشجو داشته باشن. ما هم به همین که اثر منفی نذارن راضی‌تریم. البته اساتید مثل معلم مدرسه نیستن که موظف باشن خیلی پیگیر یادگیری و درس ما باشن ولی این موضوع بحثش جداست. این دسته از اساتید بیشتر دنبال منفعت شخصی خودشون هستن. اگه استادی بی‌تفاوت و مقاله‌ای باشه به نظر شخص خودم بدترین حالت ممکن رخ میده.اول یه نکته‌ی مهم:هیچ استادی از سختگیری کردن چیزی گیرش نمیاد و در هر حال نشانه‌ی دلسوزی اون استاده. ولی خب ممکنه راهش رو بلد نباشه یا متوجه این موضوع نباشه که درسی که داره تدریس می‌کنه ظرفیت سختگیری رو نداره. ولی به طور کلی استاد سختگیر همون استاد دلسوزه.دسته‌ی دیگه اساتید دلسوز هستن که بیشترین اهمیت رو در موضوع مورد نظر ما دارن. این دسته از اساتید رفتار مشابه معلم‌های مدرسه دارن و خودشون رو موظف میدونن که باعث یادگیری هرچه بهتر و پیشرفت دانشجو بشن. اما خب همیشه همه‌شون موفق نمیشن. بعضی از این اساتید بلد نیستن دانشجو رو علاقمند کنن و فقط سختگیری می‌کنن و در نهایت بیشتر اوقات نتیجه‌ی عکس میده. بعضی از اساتید هم هستن که تو یک سری چیزها خیلی خوبن و کلی چیز میشه ازشون یاد گرفت ولی تو یه سری چیزای دیگه که حتی شاید خیلی بدیهی باشن کارشون میلنگه و باز اثر منفی دارن. در این موارد می‌بینیم که بین دانشجوها یک جور جبهه ایجاد میشه که استاد فلانی استاد خوبی هستن یا استاد بدی هستن. البته خوب و بد واقعا این جا معنی نداره و باید به انتظارات خودمون از استاد نگاه کنیم.خیلی گفتنی در مورد تیپ دلسوز دارم. مثلا این که عده‌ای از اساتید دلسوز رو میشناسم که در سال‌های شروع کارشون خیلی تلاش کردن دانشجوهای خوبی رو تربیت کنن و باعث تغییر و بهبود دانشکده یا حداقل گروه آموزشی خودشون بشن و خیلی اذیت شدن و در نهایت دیدن که بی‌فایده است. فرض کنین خودتون رو برای عده‌ای هلاک کنین که کاری که به صلاحشونه رو انجام بدن و وارد یه مسیر خوب بشن و در این مسیر از همه عالم و آدم حرف بشنوین و خود سیستم (منظور گروه آموزشی، دانشکده، دانشگاه و بالاتر) از شماه حمایت نکنه و عملا تلاش‌های شما شنا در خلاف جهت رودخانه باشه. چه جوری میشین؟ چه حسی بهتون دست میده؟ بذارین من براتون بگم:از کل سیستم آموزشی و دانشگاه متنفر و منزجر میشین و از همه فعالیت‌ها خودتون رو دور نگه میدارین و هرکسی هم که بخواد پا جای پای شما بذاره کلی نصیحت بدبینانه می‌کنین و منصرفش می‌کنین و اگه به حرفاتون گوش نکنه و کار خودش رو بکنه میگین «دیدی گفتم؟». به همه دانشجوها بی‌اعتماد میشین و از نظر شما دانشجوها همه یه مشت آدم راحت‌طلب و سوء استفاده‌چی هستن که صلاح خودشون رو نمیدونن و نمیخوان بدونن و فقط اومدن تو دانشگاه دوست پیدا کنن؛ مگر این که خلافش ثابت بشه که واقعا مرد میخواد بیاد خلافش رو به شما ثابت کنه. حتی ممکنه به نقطه‌ای برسین که سر کلاس به دانشجوهاتون حرف‌های تحقیر‌آمیز بزنین. نمی‌خواین بهشون توهین کنین. ته دلتون امید دارین بتونین حداقل با این حرف‌ها به حرکت وادارشون کنین چون دیگه امیدی به روش‌های دیگه ندارین. دریغ از این که دانشجوها خیلی دلنازک‌تر از این حرفان و همه‌شون فقط ناراحت میشن و خیلی زود تبدیل میشین به استاد منفور.بدون شک این ظرفیت دانشجوهای دانشگاهه که خوب و بد رو تعیین می‌کنه. و این ظرفیت در دانشکده‌های خوب که درصد خیلی بالایی رو دانشجویان حقیقی تشکیل میدن چیز تعریف شده و مشخصیه. ولی توی دانشکده‌های دیگه که همه جور دانشجویی توش هست با توجه به درصد هر کدوم از این گوناگونی‌ها نگرش‌های مختلفی هم به معنی خوب و بد داریم. مثلا از نظر عده‌ای خوب یعنی راحت بشه با استاد پاس شد و نیاز به حضور مستمر سر کلاس نباشه. از نظر عده‌ای دیگه یعنی این که وقت بذاره و یک چهارم مطالب سرفصل رو در طی یک ترم با قیف مهربانی و صبر وارد مغزشون کنه. از نظر عده‌ای خوب یعنی سوابق و اعتبار خیلی خوب داشته باشه و سواد آکادمیک بالایی داشته باشه و این که شاگرد خوب کلاسش باشن به منزله‌ی قرار گرفتن در یک جایگاه آکادمیک خیلی خوب باشه که میتونه راهشون به سمت پذیرش گرفتن در دانشگاه‌های خارجی رو هموارتر کنه. از نظر عده‌ای دیگه هم که خودم معمولا توی این دسته قرار میگیرم استاد خوب یعنی کسی که خیلی سواد فنی و تکنولوژیکی بالایی داره و خوب از دانشجو کار می‌کشه و هر تجربه‌ و حتی خاطره‌ی مفیدی داره در اختیار دانشجوهاش میذاره. دسته‌ی آخر خیلی وقتا درصد کمتری رو شامل میشه.مشکلات متداول اساتید (دلسوز) با شاگردهاشوناین قسمت حتی خیلی مهم‌تره چون ضعف‌های دانشجوها رو نشون میده و ضعف دانشجو یعنی ناامیدی استاد و ادامه پیدا کردن و گسترشش در در ورودی‌های آتی دانشگاه باعث انزجار استاد از دانشگاه میشه. دقت کنین توی تیتر این قسمت ننوشتم «دانشجو» بلکه نوشتم شاگرد و نکته‌ی مهم اینه که به شدت شاگردها تاثیر منفی رو به هم منتقل می‌کنن و با توجه به غالب شدن جمعیت متاثر از اون اتمسفر بر محیط دانشگاه، کم کم بعضی چیزا وارد گوشت و پوست دانشگاه میشه و سال‌بالایی‌ها هم خودشون رو موظف می‌بینن که اون اتمسفر [مریض] رو تو همون هفته‌ی اول ورود دانشجوهای سال اولی بهشون منتقل کنن. حالا این وضعیت رو در دانشکده‌ی ما در نظر بگیرین که مثل یه مدرسه‌ی خیلی بزرگ می‌مونه که ناظم نداره و مهم‌ترین فعالیتش برگزاری تعداد خیلی زیادی کلاس برای تعداد بسیار بسیار زیادتری دانشجو است و اگه یه روز مسئول نظارت بر کلاس حضور نداشته باشه دچار هرج و مرج میشه!تلاش نکردنچونه زدن سر منابع درسی و حجم امتحاناهل تحقیق نبودنکپی‌کاری و رفع‌تکلیفی کار انجام دادنمعطوف شدن همه چی به نمره (فعالیت به شرط نمره)فرار از فعالیت گروهی و عملیپرسیدن سوالات بی‌مورد قول دادن‌های مکرر و عمل نکردنتوجیه تلاش نکردن و غیبت‌هاشون خصوصا با جمله‌ی «استاد من سر کار میرم». جالب اینه که اونایی که واقعا به درآمد اون کارشون محتاج هستن کمتر از این جمله استفاده می‌کنن. سایرین بیشتر انگار میخوان فخر بفروشین و بگن آدم مهمی شدن دیگه.لطف و امتیاز به حساب آوردن وظایف! مثلا حضور در کلاس: «همه جلسه‌هاشو شرکت کردما! منو انداخت!»درگیری لفظی و شاخ و شونه کشیدن برای اساتید که اصلا درکش نمی‌کنم! حتی اگه حق با شما باشه دلیل نمیشه این جوری رفتار کنی! دانشجوها به اندازه کافی در تخریب چهره‌ی اساتید توانا هستن. دیگه نیاز به جر و بحث و بی‌احترامی مستقیم نیست!خواهش و تمناهای بی‌جا و بی‌حساب و کتاب برای چیز‌های غیرمنطقیو موارد دیگه که شاید درخور نباشه بهشون اشاره کنمو البته فکر نمی‌کنم توضیح خاصی لازم داشته باشن اینا.یه مورد هم خودم بدم میاد ازش: از ته پر شدنِ کلاسا!و اماهمه‌ی این مقدمه‌چینی‌ها یک نتیجه‌گیری ساده و مهم داره که به متن زیر معنی بیشتری میده؛ این که هر کسی نمیتونه اسم خودش رو دانشجو یا استاد بذاره و به اون عنوان شروع کنه به اظهار نظر و نقد کردن.تلنگر نوشتن این مطلب اون جا خورد که چند وقتی بود داشتم فکر می‌کردم راجع به این چیزا باید بنویسم و از طرفی یکی از مطالبم تحت عنوان «اندر احوالات مهندس تبلتی‌ها» به نظرم خیلی یک‌دست نبود و باید یه بخشی ازش رو تبدیل به یه مطلب دیگه می‌کردم. در همون حین فهمیدم یکی از اساتید دوست دارن بدونن دانشجوها راجع بهشون چطور فکر می‌کنن. خب این جور وقتا خیلی دانشجوها خیلی نظرات مختلفی میدن که خیلی‌ها دور از انصاف یا برعکس تملق‌آمیزه. من هم گفتم به سبک خودم خیلی تحلیلی به قضیه نگاه کنم که البته بدون مقدمه‌چینی نمیشد. استاد عزیز؛به طور کلی تصور دانشجو‌ها راجع به شما اینه که شما استاد باسواد و دلسوز و اما سختگیری هستین (چشم بسته غیب گفتم). کلاس و شیوه‌ی کار شما نظم عالی داره و همه چیز قابل پیش‌بینی است و محاله که حرفی رو بزنین و بعداً خلافش عمل کنین. شما تمام تلاشتون رو میکنین که سواد ما رو بالا ببرین و این کاملا مشهوده. اما خلق و خوی شما و جدیت و گاهی لحن سرزنش‌آمیز شما ما رو میترسونه، حتی اگه فک کنیم بلدیم به بلد بودن خودمون شک میکنیم و دست و پامون رو گم می‌کنیم. قطعاً اینی که گفتم دلیل نمیشه که انتظارات شما رو برآورده نکنیم و انتظار میره اگه فکر می‌کنیم بلدیم پس بتونیم سواد و تلاشمون رو ارائه بدیم . اما به نظر میرسه ما به لحاظ روحی ضعیف ایم و شکننده هستیم (که دلایلی جالبی داره که اتفاقا دارم روش مطالعه می‌کنم و در موردش خواهم نوشت) و برخورد محکم شما ما رو به تزلزل در میاره و باعث میشه سر امتحان هم گیج بشیم و حتی احساس نادانی بکنیم و نهایتاً عملکرد ضعیف‌تر داشته باشیم و با توجه به عملکرد ضعیفمون در امتحان (چه تئوری و چه عملی) نمره‌ی کمتری از شما بگیریم که خلاف تصور خودمون تا قبل از امتحانه به طوری که اگه مثلا (قصد جسارت ندارم استاد) موقع امتحان باهاتون رو در رو نمی‌شدیم عملکرد ما شاید بهتر می‌بود و نمره‌ی بهتری می‌گرفتیم. به طور خلاصه استاد، شخصیت شما با تمام خوبی‌هاتون و زحمات بی‌دریغی که برامون میکشین یه جوریه که ازتون می‌ترسیم و استرس می‌گیریم که البته همونطور که گفتم بخش زیادی‌ ازش به خاطر تزلزل روحیه و شخصیت ماست. میدونین ما خودمون رو قبول نداریم و به خودمون مطمئن نیستیم. دلیل خیلی از انفعال‌های ما هم همینه. همین موضوع باعث میشه خیلیا موقع انتخاب واحد تمام تلاششون رو بکنن که تا جایی که میتونن با شما برندارن چون اعتماد به نفسشون پایینه و جرأت این رو ندارن که با شما رو به رو بشن. همینطور هم شاید اگه با شما بر دارن و یک بار از شما تذکر دریافت کنن همون موقع تصمیم بگیرن دیگه سر کلاس نیان و با خودشون بگن «این درسو من افتادم... بهتره برم حذف کنم اصلا...».ولی ما همیشه یکی از افتخاراتمون بوده که گروه مهندسی کامپیوتر استادی مثل شما داره که با جدیت و تسلط تمام به آموزش مباحثی می‌پردازه که هم به لحاظ تجاری و هم به لحاظ آکادمیک دانشجوها باید بلد باشن.من شخصا سر کلاس شما کوچیک‌ترین اشتباه یا خطایی اگر می‌کردم به شدت خجالت می‌کشیدم. یک بار هم از این موضوع خیلی با خودم ناراحت شدم که چرا همه‌ی اون چیزایی که خودم به بقیه میگم رو الان ترم ۸ باید استاد به من تذکر بدن... چند ساعت ناراحت بودم. از یه جهت خیلی خوشحال بودم که یکی دیگه از معدود اساتیدی رو شناسایی کردم که اون تذکرات رو میدن و از طرفی از این که باعث شدم خودم همون تذکرات رو دریافت کنم به شدت ناراحت شدم...به طرز عجیبی تمام مدت در کلاس شما حس مشابهی مثل حضور پدرم رو داشتم!امیدوارم نوشته‌ی من برای شما ناراحت‌کننده و برخورنده نباشه؛ خیلی تلاش کردم که این طور نباشهممنون از همه‌ی زحماتتون. امیدوارم روزی ما هم به جایگاه و تاثیر شما برسیم.پاینده باشید استادنهایتاجا داره از مهدیه سلیمانی هم تشکر کنم که توصیفات خیلی دقیقی و تحلیل‌های خوبی رو در اختیار من گذاشت که در کنار صحبت‌های سینا بختیاری تونستم این مطالب رو گردآوری کنم همچنین تعداد زیادی هم از دوستان بدون این که خودشون بدونن کمک بودن! در حقیقت نوعی جامعه‌ی آماری بودن که من بازخوردهاشون رو تماشا می‌کردم. راستی لطفا اگه خواستین نظری بنویسین توی نظرات اسم اساتیدتون رو نیارین!پیشنهاد می‌کنم مطالب زیر رو هم بخونین: https://virgool.io/@ashkantaravati/%DA%86%DB%8C%D8%B2%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%87%D9%86%D8%AF%D8%B3%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%88%D9%86-%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%86-fujyoxqv81bq https://virgool.io/@ashkantaravati/common-mistakes-among-computer-engineering-students-kpfdtqm7e4oq https://virgool.io/@ashkantaravati/tablet-engineers-pbonw8mwvgq7 اشکان طراوتیاشکان طراوتیWed, 01 Aug 2018 00:09:44 +0430https://virgool.ir/@ashkantaravati/چیزای-مهندسیای-که-بهمون-یاد-ندادن-fujyoxqv81bqمدت‌های خیلی زیادیه که دارم فکر می‌کنم یه سری مباحث مهم و حیاتی توی مهندسی تو اکثر رشته‌ها هست که باید یاد می‌گرفتیم یا حداقل باهاشون خیلی کلی توی دانشگاه آشنا می‌شدیم یا حداقل اسمش رو از اساتیدمون می‌شنیدیم اما این طوری نبود و وقتی شروع کردیم به مطالعه برای ورود به بازار کار، با خیل عظیمی از این‌ مباحث و مواردی آشنا شدیم که از اون‌ها مشتق می‌شدن. خیلی حس بدی بود! دقت کنین دارم راجع به مقطع کارشناسی صحبت می‌کنم!شاید به دانشگاه و استاد خیلی مربوط باشه این موضوع و شاید بقیه این تجربه‌ی من رو نداشته باشن. بقیه‌ی رشته‌ی مهندسی رو هم نمیدونم دقیقا به چه شکلیه. احتمالا وضع بچه‌های مکانیک یا عمران یا برق مثلا از ما بهتره چون فکر کنم استاداشون تجربه‌ی صنعتی بیشتری دارن که در اختیارشون بذارن. علاوه بر این، اون رشته‌های مهندسی رشته‌های هستن از نظر مهندسی شناخته‌شده‌تر هستن و قوانین بیشتری در موردشون تعریف شده و توی درساشون هم تا حدی وارد شده چون بدون اونا نمیشه و «سازمان نظام مهندسی» (که ما عضوش نیستیم چون تعریف اون جا از مهندسی گویا چیز دیگه‌ایه)، دقت زیادی به اون مسائل داره . البته فکر کنم... مطمئن نیستم...از اون جایی که این مطلب نوعی دلخوش‌کنک برای من محسوب میشه پس خیلی کوتاهه و قراره زود سر و ته‌اش هم بیاد که فقط احساس مفید بودن داشته باشم چرا که یک ماه روی یه مطلب دیگه کار کردم و هنوز تموم نشده و الان حوصله‌ام سر رفته ازش. حالا شاید بعدا برگردم و این مطلب رو بهترش کنم.ما که گرایش نرم‌افزار بودیم درس مهندسی نرم‌افزار داشتیم که خیلی چیزا توش انتظار میرفت پوشش داده بشه که واقعا توی یه درس ۳ واحدی (یا حالا اصلا دو تا) نمی‌گنجید و اگر هم درس داده میشد لازم بود تمرینشون کنیم و اساتید تجربیاتشون رو به ما بفهمونن تا قضیه رو جدی بگیریم و درک کنیم داستان چیه! باز ما داشتیم، بچه‌های سخت‌افزار که دیگه هیچی...تجزیه و تحلیل گام به گام مسئله و تبدیلش به ریزمسائل قابل حلافزایش مقیاس سیستم یا این که حداقل ته ذهنمون بدونیم یه روزی ممکنه لازم بشه این کارو بکنیم.توزیع‌ کردن سیستم یا این که بدونیم این کار رو تو دنیا انجام میدن و دلیلش چیه!استفاده از ابزارهای کنترل نسخه مثل Git یا حالا اصلا هرچی.تقسیم وظایف صحیح در تیم حتی در تیم‌های کوچیکمباحث پرکاربرد و مهم حقوقی در صنعت و تجارت اصلا حتی در حد ۴ یا ۵ تا قانوننامه‌نگاری و گزارش‌نویسی فنی هم به فارسی هم به انگلیسی به جای یادگرفتن تاریخ ادبیات و حفظ کردن معادل فارسی و انگلیسی یه مشت کلمهتاریخ تکنولوژی خصوصا اونایی که قراره ازشون استفاده کنیم. تاریخ رشته‌مون!نوشتن و دفاع کردن از طرح و ایده چه علمی چه فنی چه کارآفرینانه (که خب ما علاوه بر شیوه ارائه مطلب یه درس کارآفرینی داشتیم که تو سرفصل جدید حذفش کردن ولی به نظرم کافی نبود و کاملا بستگی به استاد داشت)فرآیندگرایی، استانداردسازی و تضمین کیفیتما هر چیز در ظاهر کاربردی که خوندیم بر اساس دغدغه‌های سازمان‌های بزرگ نرم‌افزاری تو دهه‌ی ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بود. همه چیز در ابعاد سازمانی بزرگ تعریف شده بود و هیچوقت به ما یاد ندادن چه جوری همون اصول رو توی تیم‌های کوچیک پیاده کنیم.خلاصه بگم دقیقا قسمت‌های به‌دردبخور و کاربردی کاملا به اختیار و سلیقه‌ی استاد بود که اگه بخواد و براش مهم باشه بگه و اگه نخواست یا بلد نبود نگه. مهندسین معلول ایم ما که بعد دانشگاه باید نرم‌نرمک با فیزیوتراپی و عملی جراحی و درمان‌های دیگه خودمون رو به استاندارد برسونیم.اشکان طراوتیاشکان طراوتیFri, 27 Jul 2018 15:19:00 +0430https://virgool.ir/farayand/انتخاب-رشته-ezhdqkrwgntmاین مطلب یه دیالوگ خیلی طولانیه که از وسطش خیلی مشکلات متداول بچه‌های دبیرستانی و حتی دانشجو در میاد. خیلی خیلی متداول...میدونم حوصله نمی‌کنی بخونی. ولی کاش بخونی. مطمئنم پشیمون نمیشیچند وقت پیش به طور اتفاقی با یه دانش‌آموز که دقیقا درگیر انتخاب رشته‌ی دبیرستانه هم‌صحبت شدم. فهمیدم از انتخابش مطمئن نیست. فهمیدم خیلی نگرانی داره و منم نگرانش شدم. خب منم این وضعیت رو تجربه کردم. حتی همین الان هم دچارش هستم. هیچوقت در من محو نشده و همیشه فقط داشتم مدیریتش می‌کردم. اکثر دوستام هم همینطور... مسئله اینه که ما خیلی چیزا رو دوست داریم، خیلی چیزا برامون جذاب و جالبه و توانش رو توی خودمون می‌بینیم ولی از طرفی محدودیت‌های زیادی هست، نگرانی‌ها و سخت‌گیری‌ها و مخالفت‌های مختلفی پیش رومون بوده همیشه و از خیلی چیزها هم ترسیدیم.سعی کردم کمکش کنم. اصلا دنبال این که نسخه بپیچم براش نبودم ولی میخواستم ببینم دقیقا تو سرش چی میگذره. شاید بتونم تلنگری بزنم. شاید بتونم یه سری روش‌های تصمیم‌گیری که خودم استفاده می‌کنم رو بهش یاد بدم.یه مشکلی که آدما موقع راهنمایی کردن دارن اینه که همه‌اش دغدغه‌های خودشون و نسخه‌هایی که خودشون برای خودشون پیچیده‌ان رو میخوان به زور به تو بقبولونن و به شدت هم روش تعصب دارن. میگن همینه که ما میگیم و اگر غیر از این کاری بکنی باختی! حالا خودشون یه ۶ ماه دیگه نظرشون عوض میشه ها...ولی من سعی کردم این جوری نباشم پس با پرسیدن یه سوال خیلی کلیشه‌ای شروع کردم:+ به چی علاقه داری؟_ موسیقی رو خیلی دوست دارم.+ چه خوب. مثل منی پس. ساز هم میزنی؟_ آره گیتار میزنم. شما هم ساز میزنین؟+ میزدم مثلا... ولی خب به جایی نرسیدم توش..._ چرا؟+ حالا بهت میگم راجع بهش.. ببینم یعنی میخوای تو زمینه‌ی موسیقی تحصیل کنی؟_ خب اگه میشد که خیلی عالی میشد ولی خانواده‌ام قبول نمی‌کنن...+ هممم... خب اونا دوست دارن چی بخونی؟_ همیشه دکتر صدام می‌کردن از بچگی. ولی خب اخیرا که صحبتش پیش اومد ازم پرسیدن «ریاضی میخوای بری یا تجربی؟؟» و من واقعا دلم با هیچ کدومشون نیست.+ خودشون پزشکی خوندن؟_ نه. البته مامانم خیلی دلش میخواسته پزشک بشه.+ پدرت کارمنده؟_ آره کارمند بانک بود. چند ساله بازنشسته شده. الان کار مشاوره‌ای انجام میده چند جا.+ مادر چی؟_ خانه‌داره. قدیما معلم بوده.+خب تو چه کارایی خوبی و خودت رو قبول داری؟_ نمیدونم... از خودم که نمیشه تعریف کنم. به نظرم همه‌شون معمولیه.+ نه اینا تعریف از خود نیست. داری خودت رو به من ارائه می‌کنی، میخوایم با هم بررسی کنیم و بعد به هر کدوم امتیاز بدیم._ خب معلممون میگفت خوب انشا می‌نویسم... میتونم شعر بنویسم... برام یادگیری زبونا زیاد سخت نیست... به نظرتون بهتر نیست برم انسانی؟؟+ چقدر شبیه منی! خب اینا که گفتی آره به انسانی خیلی میخوره ولی نه لزوما دلیلی نداره بری انسانی چون این توانایی‌هایی که گفتی خبر از توانایی‌های دیگه‌ای توی تو داره که تو رشته‌های دیگه هم لازم میشه. خیلی وقتا ما چون فکر می‌کنیم تو یه چیزی خیلی موفق بودیم باید حتما بریم سراغ همون. اگه توش موفق ایم خب موفق ایم دیگه! این یعنی ما پتانسیل این رو داریم که چالش‌های جدیدی رو وارد زندگیمون کنیم و موفقیت‌های جدید کسب کنیم و بذاریم کنار قبلیا. ولی اگه قرار باشه همونا که موفق بودیم توشون رو ادامه بدیم ممکنه پتانسیل‌های دیگه‌مون رو هیچوقت نبینیم.این یه جور راحت طلبیه باید دقت کنیم! البته بستگی به شرایط آدم هم داره._ مامان بابامم میگن انسانی نرو به درد نمیخوره کار هم گیرت نمیاد و میفتی با یه سری آدم سطح پایین. ولی من فکر می‌کنم یا باید برم سمت هنر یا انسانی.+ من نمیگم نخون. اونا هم نباید بگن نخون یا بخون ولی یه سری واقعیت‌هایی در مورد هر کدوم از انتخاب‌هایی که ممکنه بکنی وجود داره. من دارم میگم باید همه‌ی خوبی‌ها و بدی‌ها رو برای خودت بنویسی و سبک سنگین کنی و واقعا اون دیدگار راجع به علوم انسانی رو قبول ندارم ولی خب این بحث مفصلی داره. در کل هر کسی که به کارش و مسیرش اعتقاد داشته باشه و براش تلاش کنه و هوشیارانه از موقعیت‌ها و فرصت‌ها استفاده کنه میتونه آدم موفقی بشه. بگو ببینم اصلا همین هنر و علوم انسانی که میگی رفتی ببینی درساشون چیه و یه کم بخونی ببینی خوشت میاد یا نه؟گاهی اوقات از روی اسم یه چیزی و شنیده‌های جسته‌گریخته برای خودمون یه تصور میسازیم و نتیجه‌گیری و تصمیم‌گیری می‌کنیم!_ نه ولی میدونم هنر کار عملی داره و انسانی هم ریاضی‌اش از تجربی و ریاضی‌فیزیک سبک‌تره عوضش عربی‌اش سخت‌تره و منم مشکلی با این ندارم! خوبه دیگه برام. ولی اجازه نمیدن بهم... + باید تحقیق کنی. باید بری یه مقدار از درساشون رو بخونی. اینترنت که هست برو دانلود کن بخون. باید آشنا بشی. شاید این دقیقا راهیه که باید بری. شاید راهیه که اصلا نباید بری! همین جوری رو هوا نمیشه خلاصه. اگه بری تحقیق کنی و مطمئن بشی این راهیه که میری و فکر می‌کنی موفق میشی و در راستای اهدافته خب عیبی نداره که اصرار کنی به خانواده‌ات و سعی کنی یه جوری متقاعدشون کنی! اصلا بگو ببین هدفت چیه؟ میخوای چی کاره بشی؟ (* تو فکرم به خودم میگم چه سوال مسخره‌ای پرسیدم... *)_ نمیدونم یه کاری باشه که از پسش بر بیام و پولش هم خوب باشه بتونم چیزایی که میخوام بخرم. بابام میگه سراغ کاری نرو که وابسته به دولت باشه. خودمم از کارای اداری خوشم نمیاد. ولی مثلا دوست دارم تو یه آزمایشگاه کار کنم. نمیدونم... شغل خاصی به ذهنم نمیرسه...مشکل علاقه نداشتن به یک یا چند شغل مشخص و فقط توصیف کردن شرایط ایده‌آل مشکلیه که از نسل ما یا یه ذره قبل‌تر شروع شد و الان به اوج خودش رسیده! به هیچی علاقه ندارن. یعنی دارن ولی میترسن. میترسن سخت باشه. میترسن خانواده نپذیره. میترسن از پسش بر نیان و خیلی ترس‌های دیگه.از همه بدتر هم اینه که خیلی چیزا رو تجربه نکردن. یعنی ازش بپرسی از فلان چیز خوشت میاد یا نمیاد و در کل نظرت چیه یه نظر خیلی کلی میده و نمیتونه بگه چرا خوشش میاد یا چرا بدش میاد. خوشم نمیاد/خوشم میاد چون اسمش قشنگه، چون ازش تعریف کردن، چون اون آدمی که تو زندگیم خیلی براش احترام قائلم و برام دوست‌داشتنیه شغلش اونه یا اون رشته رو خونده و منم میخوام مثل اون باشم یا برعکس از اون آدم متنفرم پس نمیخوام راه اونو برم.بعضیا هم میگن «مامان بابام فلان راه رو رفتن مگه به کجا رسیدن؟ من میخوام دقیقا راهی رو برم که اونا نرفته باشن.»خلاصه همه و همه‌ی این افکار باعث میشه که وقتی لیست تمام رشته‌ها و مشاغل دنیارو هم بیاری جوری فیلتر میشن که از توش ۱۰ تا به زور می‌مونه که اونا هم هر کدوم نهایتا یه مشکلی داره.خیلی وقتا هم بوده خواستن یه چیزی رو امتحان کنن ولی همون موقع بهشون حمله شده. مثلا یه دختر میگه «مامان من میخوام برم کلاس فوتبال» و مامانش میگه «کلاس فوتبال میخوای بری که چی بشه؟ فوتبال مال پسراست» یا مثلا یه پسر بچه میگه «من میخوام برم کلاس آواز» و پدر و مادرش خوششون نمیاد کلا از این جور کلاسا بهش میگن «به دردت نمیخوره» یا مثلا میگه «میخوام برم کلاس فلسفه» و بهش میگن «اون مال آدم بزرگاس مال سن تو نیست». حتی بهش فرصت نمیدن امتحانش کنه!کم کم دیگه ترجیح میده کلا نگه دلش میخواد چی کار کنه.اصلا کم کم دیگه دلش نمی‌خواد کاری بکنه!بعد هم وارد دوره‌ی دوم دبیرستان میشن و درس جدی‌تر میشه و اگه دانش‌آموز یه مدرسه‌ با آمار قبولی خوب بشی، سیستمشون این شکلیه که میخوان همه‌ی کلاس‌های فوق برنامه‌ای که میری رو مجتمع کنن تو مدرسه و خب ممکنه تو خیلی کارا بکنی و خیلی کلاسا بری. همه‌اش رو که نمیشه بیارن تو مدرسه. پس خیلی از برنامه‌هایی رو که شروع کرده بودی باید یکی یکی بذاری کنار. بعد هم کنکوری میشی و اصلا فرصتی برات باقی نمی‌مونه! این دوستمون هم تازه اول این داستانه و تا حد خوبی هم بوش به مشامش رسیده و نگرانه.نهایتا وقتی که کنکورت رو میدی و دانشگاه قبول میشی، تویی و یه عالمه چیزایی که یه موقع دلت میخواسته امتحان کنی و نکردی و حالا میخوای همه رو امتحان کنی در حالی که کارای مهم‌تر داری!مشکل بچه‌ها اینه...+ خب اینا نشون میده که قبل از این که جواب منو بدی داری یه سری گزینه‌ها رو حذف می‌کنی به خاطر یه سری شرایط و محدودیت‌ها و مخالفت‌ها و حتی اسمشون رو هم به زبون نمیاری. فکر کن هیچ عامل‌ بازدارنده‌ای وجود نداره. حالا چی؟_ خب خیلی دوست دارم بازیگر بشم یا یه گروه موسیقی داشته باشم.+ چه جالب! خب مثلا خوشت میاد به نمایندگی از یه تیم یا یه شرکت سخنرانی کنی و دستاورد‌های اخیرشون رو با افتخار برای رسانه‌ها معرفی کنی؟_ هممم... تا حالا بهش فکر نکرده بودم! به نظر خیلی هیجان‌انگیز میاد!حدسش رو میزدم... این آدم هوش میان‌فردی خیلی خوبی داره. برای همین هم هست که این مکالمه شکل گرفته و الان هم داره به حرف‌های من توجه می‌کنه. خوشبختانه آدم توداری نیست و من هم قشنگ میدونم تو چه کارایی میتونه موفق بشه ولی چیزی نمیگم بهش چون ممکنه دقیقا منتظر همون یه کلمه‌ی من باشه.ولی به طور مشخص توانایی بالقوه در معلمی، فعالیت‌های رسانه‌ای و پویشی، فعالیت‌های سیاسی و مدیریت در انواع و اقسامش رو داره.پیش‌بینی من اینه که اهل کار تنهایی انجام دادن هم نیست و باید دور و برش کسی باشه. باید تو یه محیطی باشه که همکار داشته باشه یا خروجی کارش رو بتونه رسانه‌ای کنه و با مخاطب‌هاش در ارتباط باشه و در غیر این صورت لذت نمی‌بره از کارش!+ خب دوست داری اون شرکت یا تیم کارش تو چه حوزه‌ای باشه؟_ تو چه حوزه‌ای باشه؟... نمیدونم خب یه حوزه‌ای که ازش سر در بیارم و دوستش داشته باشم. فک کنم باید یه ربطی به رشته‌ام تو دانشگاه و چیزی که بلدم داشته باشه دیگه. نه؟+ خب قبلش به این سوال جواب بده؛ تو مدرسه چه درسایی برات جذاب‌تر بودن؟ و این که اگه قرار باشه تو یه اتاق تنها باشی و هیچ کار جز مطالعه نتونی بکنی و یه عالمه منبع راجع به چیزای مختلف جلوت باشه دست رو چی میذاری؟_ تو مدرسه خب سه تا زبانی که میخوندیم رو دوست داشتم. البته علوم هم برام خیلی جذاب بود. مخصوصا اون جاهاش که موجودات زنده مربوط میشد. جغرافی هم دوست دارم. یعنی دوست دارم راجع به کشور‌ها بدونم!تا این جا به نظرم هم میتونه وارد حوزه‌های حقوقی و سیاسی بشه، هم میتونه وارد رشته‌های شناختی بشه و هم میتونه بره سراغ پزشکی و علوم پزشکی! حالا اگه اسم هر کدوم از اینارو جلوش بیارم خوف می‌کنه!* پزشکی؟؟ من عمرا بتونم قبول بشم. کلی باید درس بخونم! پوستم کنده میشه* حقوق؟؟ نه نه من آدم حقوق نیستم! روحیه‌اش رو ندارم. مامانمم بارها بهم گفته* روانشناسی؟ برام جالبه ولی فک نکنم... نه... خانواده‌ام قبول نمی‌کنه+ خب مثلا دوست نداری یه تیم از محققین حوزه‌ی بیوتکنولوژی رو هدایت کنی؟ به نظر میاد اون قدرا هم از کار علمی بدت نمیاد! نظرت چیه؟_ خب خیلی سخته... من باید یه آدم خفنی بشم تا بتونم چنین کاری داشته باشم!+ خب چی باعث میشه فک کنی نمی‌تونی؟ اصلا چرا نظرت رو تجربی نیست؟ من که فکر می‌کنم واقعا توانایی‌اش رو داری؟_ من؟؟ تجربی؟؟ خیلی باید بخونم. خیلی!! من اصلا نمی‌تونم اون جوری درس بخونم. تازه ریاضیم هم ضعیفه...خب به طور مشخص شخصیتش مثل من جوریه که نمی‌تونه یه گوشه بشینه ساعت‌ها تنهایی خرخونی کنه ولی دلیل نمیشه نتونه این کارو بکنه! اگه بخواد میشه. فقط باید یه مدت دور یه سری چیزا رو خط بکشه. ولی ضعفش تو ریاضی یه مقدار برام داره جالب میشه. این آدمی که من می‌بینم واقعا آدم هوش متوسط بالایی داره و از پس هر چیزی میتونه بر بیاد. حس می‌کنم یکی ترسوندتش یا یه جوری متنفر یا ناامیدش کرده..+ مشکلت با ریاضی چیه؟_ آدم ریاضی نیستم... نمیفهممش. سختمه..+ خب سعی کردی یه وقت اضافه‌تر بذاری براش تا بفهمی‌ش؟ یا مثلا معلم بگیری؟_ نه. کلا خوشم نمیاد. رغبتی براش ندارم...یه مفهوم ریاضی‌منطقی رو همین جوری در عالم شوخی و داستان براش گفتم و دیدم خیلی خوب هم داره میفهمه چی میگم! براش راجع به الگوریتم و برنامه‌نویسی گفتم و دیدم که متوجه میشه و فهمیدم مسئله اینه که ترسیده از ریاضی. فقط همین!یه مشکل دیگه که خودم هم داشتم این بود که به یه ضعفی دچار میشه و دیگه وقت نمیذاری خودت رو ترمیم کنی و هی باهات میاد و باهات بزرگ میشه و برات سخت‌تر میشه.+ خب الان وقتت رو صرف چی می‌کنی؟_ چند وقته اسپانیایی شروع کردم میرم کلاس، آهنگ گوش می‌کنم، ترانه‌هاشون رو حفظ می‌کنم، شعر میخونم، یه چیزایی می‌نویسم، تو فکرمه برم دف هم شروع کنم.+ چقدر کارای مختلف می‌کنی! تو هم مثل من دلت میخواد همه چی رو بلد باشی و امتحان کنی پس. ولی من حساب کردم تقریبا زمانی برای درس خوندنت باقی نمی‌مونه با این سیستم! فکر نمی‌کنی اگه یه وقتی بذاری مشکل ریاضیت هم حل میشه؟ تازه اگه انسانی هم بخونی یه عالمه خوندنی داره! همه‌اش که زبان نیست. من خودم ریاضی خوندم و همیشه چشمم پشت انسانی بوده و تازه الان اگه وقت و پول داشته باشم شاید برم دوباره تجربی و یه رشته مثل ژنتیک یا بیوتکنولوژی بخونم. ولی باز ناراضی نیستم که اومدم ریاضی. حس می‌کنم الان میتونم با دست پر برم سمت علوم انسانی. حالا چه به عنوان رشته‌ی تحصیلی یا حوزه‌ی شغلی یا مطالعات و تحقیقات.یه مشکل دیگه هم شلوغی برنامه و تعدد برنامه‌های موازیه! آدم چقدر مگه میتونه خودش رو تیکه تیکه کنه و چند تا چیز رو با هم انجام بده! اصلا آدم باید یاد بگیره رو چند تا چیز خاص متمرکز باشه._ خب ایناس که حالم رو خوب می‌کنه و باعث میشه انرژی بگیرم و احساس موفقیت کنم باهاشون... درسامم... میخونم این جوری نیست نخونم...+ فهمیدم بحث ریاضی رو پیچوندیا! ولی به نظرم این پراکندگی این برنامه‌هات رو یه مقدار کم کن قبل از این که مدرسه برات کمشون کنه. مدرسه‌های خوب سیستمشون این جوریه. یعنی کم کم مجبور میشی.._ اتفاقا دارم اصلا فکر می‌کنم یه مدرسه‌ی معمولی برم و بیشتر وقتم رو بذارم رو همین کلاس‌هایی که میرم و بعدش هم... اگه شد... اگه خانواده‌ام رو تونستم متقاعد کنم... برم خارج!+ کجا؟ بعد لیسانس؟_ شاید برم اسپانیا مثلا..یه جا که کارایی که توشون خوبم رو بخوان. ترجیح میدم اصلا دانشگاه رو برم اون جا ولی خب اگرم نشد یه چیزی همین جا میخونم بعد میرم دیگه..+ خب اگه تمام تمرکزت رو این کلاس‌ها باشه یه مشکلی پیش میاد... نمره‌هات میاد پایین... معدلت میاد پایین! تازه «همین جا یه چیزی میخونم...» سیستم اوناییه که بستن واسه دانشگاه آزاد!_ خب چه اشکالی داره. عوضش کلی چیز بلدم و یه آدم حرفه‌ای میشم. چند تا از دوستام هم همین جوری ان و من واقعا از اونا عقب‌ترم! + خب آره! ولی قرار نیست در همه‌ی فرصت‌ها و موقعیت‌ها رو به روی خودت ببندی که! شاید یه وقت زندگی یه جوری پیش رفت که نتونستی بری خارج! شاید یه جوری شد که مجبور شدی کارمند بشی و شاید اون موقع فقط و فقط کار دولتی موجود باشه در اون صورت معدلت خیلی مهم میشه! شاید تو یه موقعیتی گیر کنی که خودت هیچ جوره نتونی کار پیدا کنی و فقط پدرت بتونه تو بانک سفارشت رو بکنه ولی چون معدلت پایینه نتونی اصلا از این فرصت‌ها هم استفاده کنی! تازه برای خارج رفتن هم این معدله مهم میشه... سوابق تحصیلیت رو بررسی می‌کنن. شاید خدای ناکرده وضعیت یه جوری بشه که مجبور باشی حتما دانشگاه دولتی روزانه بخونی. اون وقت هم درست هم معدلت ضعیفه و شانس زیادی نداری. باید یه پیش‌بینی از شرایطت داشته باشی برای چند سال آینده و گرنه خیلی جدی بهت بگم یهو GAME OVER میشی! می‌بینی همه درها بهت بسته است. نمی‌خوام ته دلت رو خالی کنم ولی زندگی این شکلیه نمیشه خیلی خوشبینانه بری جلو... البته این که میخوای یه سری مهارت به خودت اضافه کنی خیلی عالیه‌ها! خیلیا اهل این کارا نیستن ولی خب اگه بخوای زندگیت رو کلا ببندی رو این موضوع باید خیالت از مسائل مالی راحت باشه و مطمئن باشی که تامین خواهی بود.+ از همه مهم‌تر خودت رو مقایسه نکن انقدر با بقیه!!یک. یکی از اشتباهات اینه که بیایم مسیرمون رو جوری انتخاب کنیم که اصلا راه پشتیبان (یا اصطلاحا Backup Plan) برای خودمون باقی نذاریم...دو. یکی از بدترین عادت‌های ما ایرانی‌ها مقایسه کردن خودمون و بچه‌هامون و خانواده‌مون و غیره و غیره با دیگرانه! این کار هیچ کمکی به آدم نمی‌کنه و فقط روحیه‌ی آدم رو خراب می‌کنه.من به جاش یه فرمول دیگه بهتون میدم (فرمول رقابت سالم اشکان) :بیاین تعداد موفقیت‌های خودتون در یک بازه‌ی زمانی رو با دیگران مقایسه کنین!یه نفر ممکنه فکر کنه خیلی همه چیزش اوکیه چون خودش رو با بقیه مقایسه می‌کنه و می‌بینه ازشون بهتره و نتیجتا اصلا دنبال پیشرفت کردن خودش نیست. ولی شما از اون آدم عقب‌ترین اما تو همون مدت که اون خوب‌ بوده و خوب مونده، شما بهتر شدین! ممکنه یه چیزی برای شما موفقیت یا گام مثبت به حساب بیاد ولی برای اون نه! مسئله‌ای نیست. در نهایت برنده شما هستین!سکوتی برقرار شد و بعد من یه تماس تلفنی برام پیش اومد و از اون جا که عادت دارم بلند شم راه برم موقع حرف زدن با تلفن پا شدم و بعد یادم اومد خداحافظی نکردم و براش دست تکون دادم و اون هم دیگه پاشد رفت.بعد چند وقت دوباره دیدمش. پرسیدم « خب، تو تصمیم‌گیری پیشرفتی داشتی؟»_ تقریبا به این نتیجه رسیدم زبان‌شناسی بخونم.+ چرا؟_ آخه من خیلی تو یاد گرفتن زبان خوبم! همه دوستام هم بهم میگن! بهم میگن سلطان زبان (*گونه‌هایش سرخ می‌شود*)+ بیا بشین این جا تا برات بگم.رفتم سایت وزارت علوم و سرفصل رشته‌ی کارشناسی زبان‌شناسی رو دانلود کردم براش.+ ببین اینا درساییه که قراره بخونی. اسماشون رو بخون! واقعا اهلش هستی؟ میتونی تحملش کنی؟چشماش درشت شد و بعد قیافه‌اش رفت تو هم.._ خب من چی بخونم پس...+ ببین. اون قدری که من میشناستم تو واقعا آدم باهوش و بااستعدادی هستی و نه فقط تو همون چیزایی که تا حالا توشون موفق‌ بودی بلکه تو همه چیز! فقط کافیه خودت رو باور کنی و عزمت جزم باشه و تلاش کنی! خیلی از مسیر‌ها رو میتونی انتخاب کنی. خب طبیعتا ممکنه بعضیاش نیاز به تلاش و پشتکار بیشتری داشته باشه بعضیاش کمتر. این که یه چیزی رو با تلاش کمتری میتونی پیش ببری معنیش این نیست که اون مسیریه که باید بری! از بلند پریدن نترس!+ تو انتخاب‌های خیلی خیلی زیادی داری الان! بشین یه جا برای خودت بنویسشون. یه جدول درست کن اصلا! این موارد رو در مورد هر کدوم برای خودت در بیار:فرصت‌هایی که این انتخاب ایجاد می‌کنه (شانس‌های مثبت)تلاش‌هایی که لازم داره و پیش‌نیازهایی که باید قبلش به انجام برسهفداکاری‌ها و هزینه‌هایی که دارهریسک‌هایی که داره (شانس‌های منفی)رویکرد جامعه‌ی ایران نسبت بهشاز نظر شغلی در آینده چطوره؟از نظر تحصیلی چطوره؟رویکرد خانواده و اقوامچقدر طول می‌کشه توش به جایی برسی؟چقدر ازش لذت می‌بری؟+ همه‌ی این فاکتور‌ها رو در نظر بگیر و بعد به هر انتخاب نمره بده و اولویت‌بندی‌شون کن. در نهایت بین تعداد خیلی کمی انتخاب می‌مونی و میتونی با مشورت یکیشون رو انتخاب کنی. وقتی که انتخابت رو کردی دیگه به حرف هیچکس گوش نده و فقط ادامه بده! فقط ادامه بده تا برنامه‌هات نتیجه بدن.+ میدونم کار آسونی نیست. اصلا آسون نیست و به اون خوبی هم پیش نمیره که باید. ولی اثر نامطلوب خیلی از اشتباهات و انتخاب‌ها رو به حداقل میرسونه._ شما خودتون این کارا رو کردین؟+ :)+ نه... اگه کرده بودم که الان اینارو بهت نمی‌گفتم... کاش تو من نشی.اگه کنکورت رو دادی اینو بخون: https://virgool.io/@ashkantaravati/%D8%A8%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D9%86%DA%A9%D9%88%D8%B1-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7-%D8%A8%DB%8C%D8%B1%D8%AD%D9%85-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D9%88-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%AC%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%AF-dzqs1dbt2yo8 اشکان طراوتیاشکان طراوتیTue, 10 Jul 2018 01:34:13 +0430https://virgool.ir/@ashkantaravati/کافه-یکی-از-افیونهای-نسل-ما-qsdc97y4ai6bکاری به قهوه ندارم! دقیقا منظورم کافه است. کافه، کافی‌شاپ یا هرچیز دیگه که صداش می‌کنین. از طعم خوش قهوه و هنر باریستاها که بگذریم، انگاری به کافه رفتن و اون جا وقت سپری کردن نه تنها عادت بلکه از اعتیاد‌های ما شده. البته شاید این در مورد همه‌ی هم‌سن و سال‌های ما صدق نکنه. حتما نمی‌کنه! دلیلش رو جلوتر بررسی می‌کنم. ولی بین جماعتی که من عضوش هستم این قضیه موج میزنه. حتی خودم به یکی از معتادترین‌ها تبدیل شدم!توی ماه رمضون باید وضعیتمون رو می‌دیدین که واسه صرف یه لیوان چای معمولا‌مزخرفی که توی کافه میدن و کنارش یه نبات میذارن به عنوان عصرونه چه حسرت و خماری‌ای تموم وجودمون رو می‌گرفت. پنداری موادمون نرسیده! میدونین، انگار کافه‌ها به Comfort Zoneهای جدید ما تبدیل شدن! شریک غم و شادی‌های ما شدن. یه تنه بخش زیادی از خاطرات ما و فرار‌هامون رو به دوش می‌کشن؛ فرار از خانه و خانواده، فرار از ترس‌ها، فرار از شرایط نامناسب و عذاب‌آور کوچه و خیابان از هر نظر (از بارونی شدن هوا بگیر تا مسائل دیگه) و فرار از خستگی! به ناخودآگاهمون دیگه این جوری قبولونده شده که کافه یک جای امن و با کمترین دردسره. یه جایی که بهت احترام میذارن، خیلی از مشکلاتت رو میتونی فعلا فراموش کنی و از خوردن چیزی که سفارش دادی و مصاحبت با کس یا کسانی که باهات اومدن کافه لذت ببری. تازه ممکنه با آدم‌های جدیدی هم آشنا بشی که البته بستگی به شخصیت خودت داره. البته ممکنه گاهی فضای کافه، کیفیت سفارش، برخورد طرف یا وضع حال و احوال و mood خودت یا همراهانت خوب نباشه، ولی این چیزی رو از اون حس مثبتی که از کافه هست کم نمی‌کنه.کافه‌ها معمولا آهنگ هم پخش می‌کنن و معمولا آهنگ‌هایی رو پخش می‌کنن که آدما باهاش خاطره دارن و براشون نوستالژی ایجاد می‌کنه. همچنین از نور کم و رنگ‌های گرم استفاده می‌کنن که باعث میشه مردمک چشم بزرگتر بشه. همین باعث میشه اگه شما با کسی تو یه کافه که نور کم داره قرار بذاری همه چی خیلی خوب پیش بره . دیگه چی می‌خوای از این بهتر؟ از بعد روحی‌ قضیه هم که بگذریم، کافه‌ها شما رو با منو و دکورشون شگفت‌زده می‌کنن! یعنی هم برای پز دادن تو اینستاگرام خوبه هم کلا چیزایی تو کافه گیرت میاد که تو خونه به طور متداول نداری. همین‌ها باعث میشه زود زود دلت بخواد بری کافه و چیزای هیجان‌انگیز سفارش بدی که هم بتونی اینستاگرامت رو خوشگل کنی و خاص شدن امروزت با این سفارش رو به اطلاع همگان برسونی و هم میتونی از خوردن یا آشامیدن چیزی که تو خونه نداری یا اگه بخوای باید خودت درست کنی یا اصلا بلد نیستی درست کنی یا اگه هم درست کنی خیلی طول می‌کشه و معلوم هم نیست خوب بشه لذت ببری.اما در مورد جماعت ما یه مقدار قضیه پیچیده‌تر میشه! ما جماعت پریزیون هستیم؛ یعنی همیشه دنبال پریز می‌گردیم که لپتاپمون رو بزنیم به برق تا بتونیم رو پروژه‌هامون کار کنیم. معمولا هم قراره چند نفری کار کنیم. پس، کتابخونه که نمیشه بریم، خونه‌ی همدیگه هم نشده بتونیم بریم، تو پارک هم که پریز نیست و مشکلات دیگه داره، جای دیگه‌ای هم نداریم بریم پس تنها گزینه‌ای که باقی می‌مونه کافه است! ناگزیر معادله‌ی جدیدی به‌وجود میاد: هر جلسه کار روی پروژه = یک خاطره در کافه. خب این وسط آدم گشنه‌اش هم میشه و خب کدوم کافه‌ای راضی میشه تو ساعت‌ها بشینی از برقشون هم استفاده کنی بعد یه چیز الکی پلکی سفارش بدی؟ اصلا خود آدم وجدان‌درد می‌گیره. من که این طوری ام، خوش به حال اونایی که مثل من نیستن.اما همونطور که گفتم ممکنه راجع به خیلی از هم‌سن و سال‌های ما این موضوع کاملا صدق نکنه. خب باید بگم این موضوع به چند تا چیز خیلی بستگی داره: ۱)رشته‌ی دانشگاهی ۲)روابط و دایره‌ی دوستان ۳) اعتقادات ۴)وضعیت مالی. مثلا بچه‌های بعضی رشته‌ها شاید ترجیح بدن به جای کافه برن این‌ور اون‌ور بگردن. شاید ترجیح بدن با ماشین کل شهر رو متر کنن یا شاید دوست داشته باشن برن کوه. شاید اگه همه پسر باشن به جای این که برن کافه، پاشن برن قهوه‌خونه‌ای جایی به صرف قلیون دور هم جشن بگیرن! شاید اصلا ترجیح بدن برن زیارت امامزاده. شاید این امکان رو داشته باشن که دوستاشون رو خونه‌ی هم دعوت کنن. شاید هزینه‌ی یک بار کافه رفتن در هفته هم براشون خیلی زیاد باشه یا برعکس ترجیح بدن قراراشون رو توی یک رستوران ایتالیایی فرانسوی خیلی شیک با موزیک زنده بذارن!در هر حال مهم‌ترین عوامل اولیه‌ی کافه رفتن این‌هاست:مختلط بودن جمع نبود محلی برای کار گروهی (درد مشترک)نبود رفت و آمد خانوادگی (نظری ندارم)تنوع‌طلبی و مصرف‌گرایی (پای ثابت همه چی)بعضی‌ها هم گندش رو توی کافه در میارن و با جاهای دیگه اشتباهش می‌گیرن. مسئول کافه هم میخواد پولش رو در بیاره دیگه چی‌کار کنه بدبخت...البته می‌رسیم به دلایل ثانویه که عوامل اصلی تبدیل شدن کافه به یک افیون هستن:فرار از جو احتمالاً-مریض خانهبازگشت به کافه برای مرور خاطرات تلخ و شیرینامید به تکرار حس‌های خوبی که قبلا در کافه تجربه شده (حالا هرچی، حتی یه غذا یا دسر خوشمزه)فرار از تنهایی! مثلا دلت میخواد با دوستات بری بیرون ولی هیچکس نیست پس تنهایی میری کافهو دلایل دیگرگاهی هم ممکنه با خود کافه‌دار و خدمه‌ی کافه رفیق شده باشی. یا اصلا کافه مال رفیقت باشه.خلاصه به نظر من کافی‌شاپ‌رفتن نسل ما مثل باررفتن خارجیا شده.این وسط یه سری کافه‌ها هم سوءاستفاده می‌کنن با قیمت بالا و کیفیت کم و خلاق نامناسبشون ولی چون همچنان عرضه نسبت به تقاضا جای خالی داره و تقاضا هم رو به رشده، اگر هم اون کافه رو دیگه نری باز یه عده‌ی دیگه هستن که میرن و طرف فشاری بهش نمیاد. مگر این که رسانه‌ای کنی آبروش رو ببری که فکر نکنم کار درستی باشه.در هر حال این موضوع مدت زیادی بود که تو سرم داشت میچرخید و حس کردم واقعا اعتیاد پیدا کردم! خواستم براش یه کلمه‌ی خوب هم بسازم ولی نتونستم. شما نظر بدیناشکان طراوتیاشکان طراوتیFri, 22 Jun 2018 15:03:27 +0430https://virgool.ir/farayand/common-mistakes-among-computer-engineering-students-kpfdtqm7e4oqالان که فاصله‌ی زیادی با فارغ‌التحصیلی ندارم، جدا از این که ۴ ساله که خودم دانشجوی رشته‌ی مهندسی کامپیوتر هستم در مواقعی هم به اشکال گوناگون درگیر آموزش بچه‌های کامپیوتر بودم. از مشاهده‌ی همکلاسی‌های خودم گرفته تا حل تمرین برای سال‌پایینی‌ها و فعالیت گروهی در انجمن علمی مشاهدات جالبی داشتم که الان سعی دارم ازشون یک جور راهنما در بیارم. چیزایی که پایین‌تر میخونین کاملا میتونه برای هر رشته‌ی دیگه‌ای هم درست باشه. اگه باشه که منم خوشحال‌ترم.چیزایی که نوشتم کاملا واقعی هستن و قصد تحقیر کسی رو ندارم. آرزوی من اینه که افراد با دید درست وارد رشته بشن و اشتباهات ما و هم‌شاگردی‌هامون رو تکرار نکنن. بدیهیه که خیلی راجع به بچه‌های دانشگاه‌های تاپ سراسری صحبت نمی‌کنم. اگرچه اگه به درد اونا هم بخوره چه بهتر ولی خب احتمالش خیلی کمه. پس کسی به خودش نگیره!بهتره اول نوار خاطرات رو بذارم بذارم پخش بشه...هر کدوم از ما در طول تحصیل روش‌هایی رو در پیش می‌گیریم، برنامه‌ریزی‌هایی می‌کنیم، تصمیم‌هایی می‌گیریم و در نهایت بعدا نتایج مثبت و منفی‌اش رو می‌بینیم. من در این موقعیت بودم که هم نتایج مثبت و منفی عملکرد خودم رو ببینم، هم دوستامو که در پایین براتون می‌نویسم. قبل از هر چیز لازمه تاکید کنم که قرار نیست شغل، شخصیت یا جنسیتی رو مورد تخریب قرار بدم اما بعضی چیزها معمولا بیشتر با هم رخ داده: ترس از آزمون و خطا و کنجکاوی نکردناین یکی از مهلک‌ترین مشکلات بچه‌های کامپیوتره چرا که بیشترین حجم یادگیری تو این حوزه با همین آزمون و خطا اتفاق میفته. بهتر بگم، این رشته آدم فضول میخواد! آدمی که سر از هر چیزی در بیاره و براش جالب باشه که بفهمه هر چیزی تو کامپیوتر (حالا چه نرم‌افزارش چه سخت‌افزارش) چه جوری کار می‌کنه. البته نداشتن این ویژگی لزوما باعث شکست شما تو بازار کار نمیشه ولی خب نمیذاره از یه حدی بیشتر پیشرفت کنین! چون به هر حال با حفظ کردن یه سری چیزای تکراری هم میشه پول در آورد ولی سردرنیاوردن ازش بعدا مشکل ایجاد می‌کنه.اما اثر مهم‌تر این قضیه به جز در بازار کار توی دانشگاهه.کنجکاوی کمتر یعنی اطلاعات عمومی کمتر. اطلاعات عمومی‌ کمتر یعنی تصور ضعیف‌تر از مباحثی که در کلاس تدریس میشه و نتیجتا درک ضعیف‌تر. اصلا نفس رشته‌ی ما حول «حل مسائل» و «تفکر خلاق» میچرخه که بدون آزمون و خطا معنا نداره!امتحان نکردن تکنولوژی‌های موجود باعث میشه وقتی یه استادی ازتون پروژه عملی میخواد مجبور بشین در مدت زمانی مقدار زیادی مطالب جدید که توی دانشگاه به شما تدریس نشده رو بخونین و احتمال موفقیت زیادی هم ندارین.سماجت نکردن در به انجام رساندن یک کاراین یکی از مهلک‌ترین اشتباهاته. اگه سماجت نکنین انتخاب طبیعی شما رو حذف می‌کنه و خیلی سریع اونایی که عقب‌تر بودن از شما میزنن جلو. از اون جایی که تکنولوژی زود به زود تغییر می‌کنه و لازمه که شما خودتون معلوماتتون رو به‌روز کنین و گاهی با چند تا مانع موقع یادگیری مواجه میشین که خسته‌تون می‌کنه و ولش می‌کنین! نباید این جوری بشه. حالا اونا مصادیق این اشتباه توی بازار کار بود. توی درس و دانشگاه هم خیلی این قضیه رو بین بچه‌ها دیدم که مثالش رو پایین‌تر براتون میارم. ولی به طور خلاصه گفتن «نمیشه»، «نمی‌تونم»، «نتونستم» اون هم در تمرینات روزمره که سر کلاس اساتید میگن کلاه بزرگیه که سر خودمون میذاریم! خوبی کلاس و درس به همین چالش‌هاست و گرنه همه‌ی این درس‌ها رو میشه تو خونه هم خوند.ما قدیما برای راه انداختن یه بازی کامپیوتری ۲۴ ساعت جون می‌کندیم و آخر راهش مینداختیم. حالا طرف از نصب یه نرم‌افزار میترسه و اگه نصب نشه کلا قید داستانو میزنه. ما که هیچی نشدیم...یادگیری برنامه‌نویسی مثل خوندن رمانخیلی جالبه! طرف جزوه‌ی برنامه‌نویسی رو میگیره ساعت‌ها میشینه میخونه ولی یه خط کد نمیشینه بزنه!خب ببخشید وقتی منطق برنامه‌نویسی رو یاد نگیری چه جور مهندس کامپیوتری هستی؟ وقتی نمی‌تونی یه الگوریتم بنویسی به چه دردی میخوری؟ مگه رمانه نشستی داری میخونی! لابد میخوای پاس هم بشی درس رو. این جور وقتا میخوام به خدا بگم «خداوندا منو از رو کره‌ی زمین بردار یا به یه موجود دیگه تبدیل کن»میدونین یاد اون موقع میفتم که برای کنکور کتاب‌های شیمی مبتکران و کتاب‌های حساب دیفرانسل مهندس مهربان رو میخوندم.برنامه‌نویسی همه‌اش فکر کردنه. یه درصد خیلی کمی ازش مربوط به دستور زبان و این چیزاست. حالا تو برو کل سورس کد مربوط به آپولو ۱۱ رو حفظ کن.جالبه حتی نامگذاری‌ها رو از استادشون تقلید می‌کنن و وقتی اسم رو عوض می‌کنی نیم ساعت باید توضیح بدی که چرا مثلا به جای i نوشتی arrayIndex.طرف اومده بود فکر می‌کرد کامنت تو منطق برنامه تاثیر داره! میخواستم خودمو بزنم ولی خب خونسردی خودمو حفظ کردم و بهش خیلی آهسته و پیوسته توضیح دادم.چون این رفتار که تا طرف یه سوتی احمقانه تو فهمیدن چیزی داد ترورش کنیم و اگه کمک خواست بهش بگیرم برو خودت بخون به همون اندازه خطرناکه که جواب رو هلو برو تو گلو به طرف بدیم.جا داره به یه نسخه‌ی پیشرفته‌تر این اشتباه هم اشاره کنم:طرف میره ۲۰ ساعت فیلم آموزشی نگاه می‌کنه و یاد هم میگیره همون لحظه ولی فقط نگاه می‌کنه! نمیره چار تا خط کد بزنه.خودآموز نبودن و وابستگی به عامل خارجی پیگیریه سریا هستن نه تنها تنهایی تلاش کردنشون نمیاد بلکه گروهی هم تلاش نمی‌کنن. البته معمولا اصلا سراغ تیم نمیرن ترجیح میدن خودشون تو تنهایی خودشون بسوزن. خیلی وقتا اینا کلاس هم نمیرن چون نمیدونن باید کجا برن کلاس چی و میترسن کلاسش خوب نباشه. نهایتا به وضعیت خطری که میرسن ممکنه برن دنبال معلم خصوصی که البته خیلی از درسا معلم خصوصی نداره.رشته‌ی کامپیوتر به شدت نیازمند اینه که شما آدم خودآموزی باشین و دائم خودتون رو ارتقا بدین و به‌روز کنین. ولی یه عده اصلا خودآموز نیستن که هیچ تنها تنها کشش لازم رو ندارن. یه جور پشتیبان قلم‌چی میخوان. که واقعا انتظار بزرگیه و استاد هم چنین وظیفه‌ای نداره! اگر هم بکنه لطف می‌کنه.بهترین کاری که میشه کرد اینه که توی سال‌بالایی‌ها دنبال دانشجویی‌هایی بگردن که دوست دارن راهنمای بقیه باشن که البته در حال حاضر تعدادشون خیلی کمه و کمتر هم خواهد شد.البته این قضیه‌ی خودآموز نبودن و نیازمند بودن به عامل خارجی همیشگی نیستا! معمولا دستشون که راه بیفته درست میشن. این قضیه به شدت مربوط به اعتماد به نفس میشه! البته خیلی از چیزایی که توی این مقاله میخونین مربوط به اعتماد به نفس میشه! و خب متاسفانه توی دانشجوهای خانم خیلی بیشتر دیده میشه.یکسره فقط مشورت گرفتن (روش حریصانه)بعضیا هم هستن که از ترم اول تا ترم‌های آخر فقط دارن از این و اون میپرسن که:«جاوا بهتره یا سی‌شارپ؟»«برم سمت موبایل یا برم وب؟»«بازی‌سازی درآمدش خوبه؟»«لینوکس بهتره یا ویندوز؟»«جنگو خوبه یا لاراول؟»و همه‌اش کلا دنبال بهترین انتخاب ممکن میگردن! آخرشم میرن سمت کارای غیر کامپیوتری. نمیدونم واقعا درک نمی‌کنم! چی کار داری کدوم بهترینه! اول و آخر که باید یه سری چیزا رو یاد بگیری و با یه زبان امتحانشون کنی دیگه! حالا فعلا با یه زبان برو جلو بعدش اگه لازم شد عوضش کن.بالا بری پایین بیای همه باید با شبکه و لینوکس و پایگاه داده‌ها و یه سری چیزای دیگه آشنایی داشته باشن و توی همون برنامه‌نویسی هم مفاهیمی هست که در هر حال باید بلد باشی.تازه این دسته از دوستان دائم غرغر این رو میزنن که دانشگاه هیچی به ما یاد نمیده و چرا داریم سی پلاس پلاس میخونیم.روحیه‌ی غیرمشارکتی غیرتعاملیخیلی کلیدی و مشخص بگم! موارد زیر اگه در مورد شما صدق میکنه مشخص میشه که در وجود شما خدمت کردن به علم و فناوری معنی پیدا نکرده و احتمالا خیلی اذیت خواهید شد در بلند مدت!بعضیا هستن که کلا اهل کار گروهی نیستن به دلایل مختلف. مثلا:هیچی نشده به بقیه اعتماد ندارنبقیه رو اضافه بار میدونندلشون نمیخواد کسی تو موفقیتشون سهیم باشهنمیخوان به غیر از خودشون کس دیگه‌ای هم اون کار رو یاد بگیره و موفق بشهمن جای شما باشم به خودم اجازه نمیدم از نرم‌افزارهای آزاد و متن‌باز استفاده کنم چون لیاقتش رو ندارم.علاوه‌بر این‌ها باید تاکید کنم که کمک کردن به هم تو یادگیری و یاد دادن چیزی که بلدیم به هم‌کلاسی‌ها و سال‌پایینی‌ها کار بسیار بسیار پسندیده‌ایه که دو سر برده! یعنی هم باعث یادگیری و پیشرفت یک یا چند نفر دیگه میشین و هم خودتون مسلط‌تر میشین به اون مبحث و البته خیلی اتفاق‌های خوب دیگه هم میفته! امتحان کنین تا ببینین زندگی چقدر شیرین‌تر میشه!از کاه کوه ساختن و کمالگرایی در یادگیری این مورد معمولا مخصوص بچه‌هاییه که میخوان تاپ کلاس و تاپ دانشگاه باشن. مثلا میخوان جاوا یاد بگیرن میرن خفن‌ترین منبع رو میخرن کتابش رو و برنامه‌ریزی می‌کنن از اول اول تا آخر آخرش رو طی یک ترم بخونن. نتیجه‌اش اینه که هیچوقت این کارو نمی‌کنن چون وسط راه خسته میشن و می‌بینن این همه کتاب خوندن ولی هنوز هیچ خروجی نداشتن و در این مدت «هزینه بالا» و «بهره‌وری صفر» بوده. تازه برنامه‌شون این بوده که اول «جاوا» رو قورت بدن بعد برن «اوراکل» رو یاد بگیرن و یه کتاب خیلی قول هم برای اون خریدن. بعد میخوان تازه برن اول یه کتاب بگیرن ۶۰۰ صفحه راجع به «HTML» و بعد یه کتاب کلفت دیگه راجع به «HTML5+CSS3» و ایشالا دو سال دیگه میخوان یه کتاب مرجع بگیرن و سیر تا پیاز «جاوااسکریپت» رو مطالعه کنن. حالا بگذریم که بعضیا فکر می‌کنن جاوا همون جاوااسکریپته...در هر حال این روش غلطه! بهترین روش برای یادگیری به نظر من اینه که یه پروژه‌ی ساده برای خودتون تعریف کنین و بعد نیت کنین هر جور که میشه با مثلا همون «جاوا» یا هر زبان و پلتفورم دیگه پیاده‌اش کنین و در این مسیر فقط و فقط بر حسب نیاز به کتاب‌ها و مقاله‌ها و فیلم‌های آموزشی و غیره و غیره مراجعه کنین. به هر حال دوست خوبمون stackoverflow هم هست. ولی اصلا به فکر این که تمام مفاهیم و امکانات موجود در یک زبان رو اول تمام و کمال یادبگیرین و بعد طراحی وب رو کامل یاد بگیرین و بعد تازه شروع کنین به خلاقیت یه تصمیم کاملا اشتباهه.اولش سعی کنین فقط امتحان کنین و خلاق باشین. بعدا برای فهمیدن اعماق تکنولوژی و بهتر کردن پروژه‌هاتون وقت زیاده! فقط انجامش بدین!اهمیت ندادن به دروس دانشگاهی به طور متوازنخب یه مسئله‌ی دیگه همیشه این بوده که ما فکر می‌کردیم فلان دروس خیلی به درد میخورن و فلان دروس اصلا خوندنشون توجیه نداره. البته اگه از اول با خودت بگی مثلا من میخوام فقط «طراحی وب» کار کنم احتمال زیادی داره که مثلا «معماری کامپیوتر» هیچوقت به دردت نخوره. ولی درس‌هایی که میخونیم چند تا دلیل داره وجودشون:یکی این که این درس‌ها تو شاخه‌های خاصی که ما ممکنه بعدا به هر دلیلی لازم بشه بریم سمتشون لازم میشه. مثلا درس فیزیک میتونه تو بازی‌سازی به درد بخوره. دروس آمار و احتمالات و معادلات دیفرانسیل هم برای اونایی که میخوان برن سراغ یادگیری ماشین. بعضی درس‌ها وجودشون برای اینه که ما بتونیم با رشته‌های دیگه ارتباط برقرار کنیم و توی پروژه‌های بین‌رشته‌ای فعالیت داشته باشیم خصوصا با رشته‌های خواهرمون یعنی «مهندسی برق» و «مهندسی رباتیک»بعضی درس‌ها باید باشن و ما بگذرونیم تا بتونیم یه سری درس‌های دیگه رو بفهمیم.البته خیلی وقتا نهایتا ممکنه لازممون نشن یا در بدترین حالت بریم اون مبحث خاص رو یاد بگیریم. ولی یه وقتایی هم به این خوبی پیش نمیره و فرصت‌ها از دست میرن...ترس از کمک گرفتن حتی از اینترنتخب وقتی میدونی تو یه چیزی مشکل داری همون موقع از استادت بپرس!خجالت می‌کشی؟ خب از هم‌کلاسیت بپرس!اونم بلد نیست؟ از سال‌بالاییت بپرس!گوگل کن! خیلی ساده است! چیزی که مشکل داری رو سرچ کن تو گوگل. ولی خب انگلیسی سرچ کنکلی سایت آموزشی برای هر چیزی تو اینترنت به طور رایگان هستیه عالمه فیلم آموزشی هستالبته خب بیشترش انگلیسیه! گاهی هم هندی :-D خلاصه که استادم خوب درست نداد یا غایب بودم یا خیلی بهونه‌های دیگه این روزا به هیچ وجه توجیه محسوب نمیشه!این شاخه اون شاخه کردن و رعایت نکردن تقدم تاخراین مورد معمولا وقتی اتفاق میفته که شما جزو بچه‌های خلاق هستین و دائم در حال ایده زدن هستین و ایده‌های گنده گنده میزنین و خوشبختانه سراغ پیاده‌کردنش هم میرین ولی خیلی خیلی خیلی از معلومات لازم رو ندارین. حتی نمیدونین باید چه چیزایی رو قبلش یاد گرفته باشین و همینطور گیج‌تر میشین. یه روز یه چیز رو یاد می‌گیرین یه روز یه چیز دیگه. آخرش هم خسته میشین و میذارینش کنار.یه نوع دیگه‌اش هم مال اوناییه که همه‌چیز رو دوست دارن و نمی‌تونن انتخاب کنن حوزه‌ی تخصصی‌شون رو پس دائم همه چیز رو امتحان می‌کنن.یه قانون سرانگشتی بهتون بگم. امتحان کردن یه چیز جدید هیچ عیبی نداره و خیلی هم خوبه اما نباید بیشتر از ۱۰ روز طول بکشه. اگه اومدین ۲ ماه از وقتتون رو روی یه چیز گذاشتن و بعد ولش کردین و بعد دوباره چند ماه رو یه چیز دیگه و چند هفته رو یه چیز دیگه. این دیگه داره از مدار خارج میشه!رفع تکلیفی کار کردندر این مورد خیلی وارد نمیشم و همین قدر که تیترش باشه کافیه.مقایسه کردن بی‌جای خود با دیگراناینم در حد تیتر کافیهمخلص کلام؛ ضعف در زبان انگلیسی و همچنین تنبلییکی از بزرگترین مشکلات بچه‌ها همیشه ضعف در زبان انگلیسی بوده!وقتی انگلیسیت ضعیف باشه کار کردن با کامپیوتر برات سخت میشه. وقتی انگلیسیت ضعیف باشه نمی‌تونی از راهنماهای متنوع و رنگ و وارنگ خارجی استفاده کنی. وقتی انگلیسیت ضعیف باشه باید همه‌اش منتظر کتاب و فیلم و جزوه‌ی فارسی باشی که همیشه از لبه‌ی تکنولوژی عقبه و تضمینی هم توی کیفیتش نیست.وقتی انگلیسیت ضعیف باشه حتی نمی‌تونی از کمک‌هایی که ابزارها بهت میدن، ارورهایی که کامپایلر بهت میده و خیلی چیزای دیگه بهره‌مند بشی.وقتی انگلیسیت ضعیف باشه خیلی نمی‌تونی رو ادامه تحصیل خارج از کشور حساب کنی.و اما تنبلی نکنید؛از همون ترم اول واسه خودتون یه ایده‌ی خیلی ساده در حد پیاده‌سازی یه داده‌ساختار ساده یا یه الگوریتم جستجوی ساده بتراشین و پیاده‌اش کنین. با هر زبانی که دوست دارین بنویسین اصلا ولی تا به آخر نرسوندین بی‌خیال نشین! با همین شیوه برای یادگیری پایگاه داده و هوش مصنوعی و خیلی درس‌های دیگه هم میتونین برین جلو. شاید یهو یه ایده‌ی خوبی ازش در اومد! شاید همون شد تز کارشناسی‌تون! شاید همون شد یه استارت‌آپ. حالا هی برو بگرد دنبال یه ایده‌ی خیلی خاص و عریض و طویل که خود کن تامسون هم نمی‌تونه پیاده کنه و پیاده بکنه هم توجیه اقتصادی نداره.در انتها داستانک زیر رو بهتون تقدیم می‌کنم: http://vrgl.ir/HpUA1 و همینطور این از دوست خوبم محمدرضا https://virgool.io/@haghiri75/%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-njdfoqogz0yd اشکان طراوتیاشکان طراوتیFri, 01 Jun 2018 22:12:34 +0430