https://virgool.ir/feed/@ashkan.akhtehمهندس عمران،پژوهشگر مستقل Civil Engineer, Construction Engineer, Architect, Researcherfa2026-11-10 19:21:35https://files.virgool.ir/upload/users/1560462/avatar/Xw27pu.jpghttps://virgool.ir/@ashkan.akhtehhttps://virgool.ir/@ashkan.akhteh/چرا-در-صنعت-ساختمان-این-قدر-از-همسایه-های-خلیج-فارس-عقب-افتادیم-tnptapa78xuw​چند وقت پیش داشتم پروژه‌های جدید دوبی و عربستان را دنبال می‌کردم. برج‌هایی که می‌سازن واقعاً عجیبه؛ از چاپ سه‌بعدی گرفته تا استفاده از ربات‌ها و سرعت اجرای باورنکردنی. بعد یه نگاهی به خیابان‌های خودمون انداختم؛ پروژه‌هایی که سال‌هاست نصفه‌کاره رها شده‌اند، ملات‌هایی که هنوز خیس و دستی درست میشن و نخاله‌هایی که ماه‌ها کنار کوچه می‌مونن.​همیشه این سؤال برام پیش می‌اد که چرا این‌قدر فاصله افتاده؟ مگه ما کمبود مهندس خوب یا نیروی کار بلد داریم؟ قطعاً نه. مشکل جای دیگه ست.​اگر بخوام خیلی ساده و بی‌پرده بگم، گیر کار ما در چند مورد اصلیه:​۱. ما هنوز کلنگ می‌زنیم، آن‌ها مثل لگو می‌سازن!​در دبی و قطر، زمان یعنی سرمایه. آن‌ها سال‌هاست ساخت‌وساز سنتی را کنار گذاشتن. قطعات بتنی و دیوارهای پیش‌ساخته را در کارخانه با دقت میلی‌متری می‌سازن و در محل پروژه فقط روی هم سوار می‌کنن.​در ایران اما هنوز بیشتر پروژه‌ها با همان روش‌های ۳۰ سال پیش پیش می‌رن؛ آجر روی آجر گذاشتن، سیمان‌کاری‌های طولانی و تلف شدن بخش زیادی از مصالح. همین میشه که ساخت یه آپارتمان ۴ طبقه عادی در ایران گاهی ۲ تا ۳ سال طول می‌کشه!​۲. کار با دفترچه و نقشه کاغذی در برابر مدل‌سازی سه‌بعدی​اگر از یک پیمانکار در دبی بپرسین پروژه چطور مدیریت میشه، از سیستم‌های دیجیتال (BIM) میگن. یعنی قبل از اینکه اصلاً گودبرداری شروع بشه، تمام جزئیات ساختمان از لوله‌کشی و سیم‌کشی گرفته تا هزینه‌ها را در یک مدل سه‌بعدی هوشمند می‌بینن تا هیچ دوباره‌کاری پیش نیاد.​در بازار خودمون، با اینکه مهندسان خیلی به‌روزی داریم، اما متأسفانه بدنه عمومی بازار هنوز پای نقشه کاغذی و تصمیم‌گیری‌های لحظه‌ای در محل کارگاه است. نتیجه‌اش هم میشه تخریب مجدد، دوباره‌کاری و بالا رفتن شدید هزینه‌ها.​۳. وقتی تمام تمرکز سازنده فقط «زنده ماندن پروژه» است​نمیشه از تکنولوژی صحبت کرد و چشم را روی وضعیت اقتصاد بست. یه سازنده در امارات با خیال راحت برای ۵ سال بعدش برنامه‌ریزی مالی می‌کنه، تسهیلات بانکی می‌گیره و تجهیزات جدید می‌خره.​اما سازنده ایرانی صبح که از خواب بیدار میشه، قبل از هر چیز باید قیمت میلگرد و سیمان را چک کنه. وقتی قیمت‌ها لحظه‌ای تغییر می‌کنن، سازنده تمام تمرکزش را میذاره تا پروژه نخوابه و جمع بشه؛ دیگه فرصت و توان مالی برای فکر کردن به سیستم‌های هوشمند، انرژی‌های پاک یا روش‌های نوین برایش نمیمونه.​۴. ساختمان‌های سبز یا پروژه‌های انرژی‌خوار؟​امروز در کشورهای خلیج فارس اگر یک ساختمان استانداردهای صرفه‌جویی در انرژی را نداشته باشه اصلاً پایان‌کار نمی‌گیره. با اینکه خودشون روی دریای نفت و گاز نشستن، به شدت روی ساختمان‌های سبز و پنل‌های خورشیدی حساسند.​در ایران، روی کاغذ قوانینی مثل مبحث ۱۹ را داریم، اما در عمل چقدر رعایت میشه؟ بخش زیادی از گرما و سرمای خانه‌های ما به خاطر عایق نبودن در و دیوارها رسماً دور ریخته میشه و این یعنی هدررفت سرمایه ملی.​حرف آخر​مشکل صنعت ساختمان ما قطعاً «کمبود دانش مهندسی» نیست. ما مهندسان و معماران فوق‌العاده‌ای داریم. فاصله ما با کشورهای منطقه در مدیریت، تجهیزات، قوانین دست‌پاگیر و عدم ثبات اقتصادیه.​تا وقتی روش‌های ساخت‌وساز را مدرن نکنیم و از سیستم‌های پیش‌ساخته و دیجیتال استفاده نکنیم، این فاصله متأسفانه سال به سال بیشتر میشه.​شما چطور فکر می‌کنید؟ به نظرتون بزرگ‌ترین مشکلی که الان سازنده‌های ایرانی با اون دست‌وپنجه نرم میکنن چیه؟اشکان آختهاشکان آختهThu, 15 Oct 2026 18:39:17 +0330