<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های یاسر اسدزاده</title><link>https://virgool.ir/feed/@asadzadeh62</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 06:56:08</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/292157/avatar/OooPer.png</url><title>یاسر اسدزاده</title><link>https://virgool.ir/@asadzadeh62</link></image><item><title>دوست همراه</title><link>https://virgool.ir/@asadzadeh62/دوست-همراه-zxe1xs64go3q</link><description>سلام.وقت همه به خیر و شادیراستش خیلی وقتا دست و پا شکسته دوچرخه سوار می شدم و چند وقتی هم دوچرخه داشتم.از اردیبهشت امسال تصمیم گرفتم که دوچرخه  رو یه جورایی همراه خودم کنم و دوستی خودم رو باهاش بیشتر کنم.البته علاقه ی شدید به دوچرخه از عومل اصلی بود.خلاصه یه دوچرخه جدید خریدم و رفتم تو کار لوازم جانبی.لباس و دستکش و ...به خاطر زندگی و بچه ها و کار، زمان کافی برای رکاب زدن نداشتم اما یه ایده ی جالب تا حدودی استارت کار رو  روان کرد و تصمیم گرفتم هر روز صبح از خونه(نارمک) تا محل کار (انتهای جردن) رو رکاب بزنم و این شد شروع کار.هر روز صبح 13 کیلومتر سربالایی رو می اومدم و سرحال می رفتم سرکار و کلی هم از وقایع مسیر رو مرور می کردم و جالبه که دیدم نسبت به دور و بر و جاده و مسیر و همه چی قشنگ شده بود و اصطلاحا دیدم بهتر شده بود. و غروب هم خیلی راحت و روون می رفتم سمت خونه.شکر خدا مجوز پنج شنبه ها تا ظهر و جمعه ها هم از خانواده گرفتم و تغریبا مشکل زمان رکاب زدن هم حل شده.و جالب تر از همه اینکه با گروه نازنین دامون هم آشنا شدم و سعی دارم تو برنامه هاشون شرکت کنم.اما قسمت تلخ داستان اینکه دوچرخه امنیت نداره و راحت آسیب می رسونه.خصوصا با رانندگی عزیزان .لذا خواهش می کنم با تجهیزات خصوصا کلاه و دستکش رکاب بزنید و اینکه حواستون خیلی خیلی به ماشین ها باشه. سر خروجی ها و ورودی های خیابان.و ...امیدوارم از رکاب زدن فقط شادی و نشاط و آرامش نسیب شما عزیزان بشه.شاد باشید و آرام و شادیبخش</description><category>یاسر اسدزاده</category><author>یاسر اسدزاده</author><pubDate>Sat, 10 Oct 2020 17:04:53 +0330</pubDate></item></channel></rss>