<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های aryan babakan</title><link>https://virgool.ir/feed/@aryanbabakan</link><description>میخواستم زنده بمانم / زنده ماندم زندگی نشد / میخواستم شعر بنویسم / شعر نوشتم خوانده نشد / میخواستم عاشق شوم / عاشق شدم عاشقم نشد</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 09:19:50</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1707302/avatar/avatar.png</url><title>aryan babakan</title><link>https://virgool.ir/@aryanbabakan</link></image><item><title>&lt;دست های سرد&gt;</title><link>https://virgool.ir/@aryanbabakan/دست-های-سرد-dzrydnlxrnko</link><description>خورشید آرام آرام دارد میرود، آخرین لحظاتش انگار که میخواهد مقاومت کند. قویتر می تابد.آدم های بی چهره، آدم هایی که نمی شناسم، با آن پالتو ها و لباس های مشکی در غروب میروند.تاریکی فرا میرسد. روی زمین نشته ام و تکیه ام را به درختی داده ام، سیگار داخل دستم را روی زمین خیس و سرد خاموش میکنم.زمین سرد، با این فکر بی اختیار میلرزم، اشکهایم روانه میشوند. با آستینم کنارشان میزنم. چند متر جلو تر خاک تازه کنده شده بالا آمده.دستم را تکیه گاه میکنم. به زور بلند میشوم، چند قدم بر میدارم و نزدیکش روی زانوهایم سقوط میکنم.پالتویم را در می آورم. روی خاک پهن میکنم. حالا چهار دست و پار روی قبر افتاده ام و اشک از صورتم میریزد.زمزمه میکنم: چقدر زود سردت میشد! حالا که نیستی چطور با آغوشم گرمت کنم؟زار میزنم کنار قبر دراز میکشم و خاک را در آغوش میگیرم. سرد است. یاد آخرین باری می افتام که دستش را گرفتم، سرد بود. چند روز بود که نخوابیده بودم،نمیدانم کی خوابم برد. در خواب توی خیابان بودیم چراغ مغازه ها شب را زیبا کرده بود و ریز ریز برف میبارید. کنارم ایستاده بود با همان موهای مشکی صاف همان پوست سفید که از سرما سرخ شده بود. دست های کوچکش را دور خودش حلقه کرد. لحظه ای لرزید، با ذوق برگشت سمتم خندید.گفت: سرد است! پالتویم را روی شانه هایش انداختم، با دستم دور کمرش محکم چسباندمش به خودم. توی گوشش زمزمه کردم میریم خونه. گفت ولی من نمیخوام بیام خونه! بیا بگردیم.گفتم سرما میخوری ها!گفت دیگه سرما نمیخورم نگران نباش.وسط آن سرما این حقیقت را که گفت انگار سطلی از آب یخ را رویم ریخته بودند. او دیگر سرما نمیخورد. داشت راستش را میگفت یا فقط میخواست خیال مرا جمع کند. کاش از این خواب بیدار نشوم. کاش تا ابد همراهش بروم. گفت نمیخواهد به خانه بیاید. پس دیگر نمیشود به آنجا گفت خانه، خانه ی من وجودش بود. نبودش یعنی که من آواره شده ام. کاش بیدار نشوم.</description><category>aryan babakan</category><author>aryan babakan</author><pubDate>Wed, 13 May 2026 17:50:16 +0330</pubDate></item></channel></rss>