<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های یاشار کریمیان</title><link>https://virgool.ir/feed/@artlovers041</link><description>یک نوشت</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 00:23:31</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1497560/avatar/FNuGPK.jpeg</url><title>یاشار کریمیان</title><link>https://virgool.ir/@artlovers041</link></image><item><title>غربت</title><link>https://virgool.ir/@artlovers041/غربت-h39dxvy6lon7</link><description>غربت چه میدانید چیست غربت یعنی یکی بود که نیست غربت یعنی اشک هایی که می آید یریزغربت یعنی دردی که برایش درمانی نیستغربت یعنی روحی که دیگر مشتاق پرواز نیستغربت یعنی زندانی که که جنسش زندگیستغربت یعنی کسی که باید پیشت نیستکاش میشد میزیست...در غربتی که چشمان تو نیست..!#یک_نوشت</description><category>یاشار کریمیان</category><author>یاشار کریمیان</author><pubDate>Tue, 08 Feb 2022 03:11:11 +0330</pubDate></item><item><title>شاید گلایه</title><link>https://virgool.ir/@artlovers041/شاید-گلایه-p1xoiybxjuyt</link><description>از درد بسیار خشم بر تمام وجودش زبانه میکشیداین درد میتوانست وجودش را از او بگیردهر چقدر نعره میزد هرچقدر میجوشید کسی توجه نمیکرد...اینبار سیل شد به جان خشکی افتادتمام خشکی را به خاک و خون کشانداما آرام نگرفت چرا که هنوز هم او را نفهمیده بودندهمه به سمت او نشانه گرفتند و مقصرش خواندند اما درد او را گویا درمانی نبودکم کم از خروش افتادکم کم قوتی نداشتهر روز کمتر از دیروز میجوشید خشک میشد و فریادی نمیزدمیمرد و دم نمیزداخرین ناله های بی جانش را که سر میداد نگاهش به آسمان خشک شددستانش را به آسمان بلند کردابر ها به مانند کناف در هم تنیده بودندسکوتی بر دریا جاری بود صدای باد بر روی وجود بی جانش سوت میزد انگار که خوشحال بود ک اینجا بزودی دگر دریایی نبودابر ها هم که اخرین امید او برای زنده ماندن بودند نمیباریدند وجودش جان نداشت اما با اخرین قدرت فریاد زد : ککککمممممککککابر ها شنیدند اما بدون اهمیت هیچ کمکی نکردندبدتر کنار رفتند تا خورشید سوزان تر از همیشه بر او بتابدمیگویند اخرین روز ها قبل از خشک شدنش نغمه هایی از آنجا می آمدگویا آهنگی را در اخرین لحظه های زندگی زمزمه میکردیک آواز قدیمیموسیقی که چنانکه شنونده باشی آتشی میزند بر دلت که اتشی که بر دل دریا افتاده بود را بفهمی و بشنویحیف حیف که دیگر خیلی دیر استخشک شد و حالا میفهمند جای خالی دریا را#یک_نوشت</description><category>یاشار کریمیان</category><author>یاشار کریمیان</author><pubDate>Mon, 07 Feb 2022 18:48:05 +0330</pubDate></item></channel></rss>