<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های arshiabahrami.m</title><link>https://virgool.ir/feed/@arshiabahrami.m</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 11:54:44</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/184334/avatar/ykady1.png</url><title>arshiabahrami.m</title><link>https://virgool.ir/@arshiabahrami.m</link></image><item><title>من وجود دارم؟</title><link>https://virgool.ir/@arshiabahrami.m/من-وجود-دارم-vk594flkcezd</link><description>فارغ از هر اطلاعات، حقایق آزموده و آزموده نشده ای که در طی سالیان متعدد از طروق مختلف مثل رسانه،مدرسه،مذهب و... فراگرفتم، من چی فکر میکنم؟آیا من،ذهنیتی،تفکری و یا اعتقادی داشتم که به طور خاص متعلق به من باشد؟ بدون تاثر تابلوهای اطلاعاتی باشد؟در یک لحظه، می توانم به همه چیز،همه کس و کل وجودیت شک کنم. این شک کردن دقیقا نقطه ی شروع پرتاب در دره های کنجکاوی است که به دشت های آگاهی  می رسد. شما بدون مذهب تان،شما بدون تحصیلات تان،بدون تمایلات تان چه هستید؟ اگر شما را مثل یک پیاز پوست بکنیم و در هر لایه یک تمایل اساسی را از روی هسته ی واقعی شما برداریم، چه چیزی باقی می ماند؟ آیا اصلا هسته ای در کار است یا شما فقط با همان لایه ها تعریف می شوید؟فکر کردن به اینکه شاید بعضی چیز ها واقعا وجود خارجی نداشته باشند، ترسناک و فرارانگیز است. شما در دنیایی هستید یا دنیایی در اطراف شماست؟ دو روز کاملا مشابه با طعم روزمرگی را انتخاب کنید. یکی را با روحیه ی خوب و دیگری را با روحیه ی بد شروع کنید،تفاوت را مشاهده می کنید؟ شما با تغییر یک ذهنیت به راحتی دنیای اطراف تان را تغییر دادید. آیا این قدرت اصلی شما نیست؟ آیا این دنیا بر طبق میل شما پیش نمی رود؟ شما در محل کارتان قرار دارید.دغدغه ها،قیمت دلار و... را حذف می کنیم.زمان متوقف می شود. به تدریج محیط اطراف را محو می کنیم. حال شما هستید با یک فضای سفید. این یک فضاست، حتی اتاق هم نیست تا بی کران سفید و بدون هیچ بعدی است. لباس شما را جدا میکنیم. گوش های شما را از شما می گیریم. حال فقط سکوت کامل است. بویایی را هم میگیریم. حال شما فقط سفیدی را می بینید. این آخرین تصویری است که قبل از گرفتن چشم ها می بینید. حال با تصور یک فضای سفید، بدون صدا،بدون بو، بدون هیچ مشخصه ای از اینکه شما چقدر پول دارید،خانواده ای دارید،کاری دارید،ملیتی دارید،شما فقط وجود دارید. شما هیچ جسمی ندارید که حتی در فضای سفید معلق باشید، شما فقط وجود دارید. اکنون که در تصور خود هستید،فقط یک فضای سفید میبیند،از خودتان چیزی نمی بینید، چیزی نمی شنوید اما می دانید که وجود دارید. می دانید چیزی که شما هستید، در این فضای سفید وجود دارد. حال آن چیز چیست؟ می توانید توصیف کنید؟ آیا هیچ تمایلی به هیچ چیزی دارید؟ نگران چیزی باید باشید؟ خانواده ای دارید برای نگرانی؟ مبادله ای با دلار دارید؟ ملیت شما مهم است؟ مهم است که صدقه می دهید یا خیر؟سیاست مهم است؟ هیچ چیزی برای مهم بود وجود ندارد. شما وجودی هستید که هدفی ندارد ولی وجودیت اش معلول علتی است که از آن علت خبر ندارید.شما میدانید همین که برای علتی وجود دارید کافی است و لازم نیست هدفی برای رسیدن داشته باشید.به طور کلی هیچ مکانی، هیچ زمانی برای رسیدن وجود ندارد. حتی خطاب کردن این محیط به عنوان &#34; فضای بیکران سفید رنگ &#34; هم اشتباه است. اساسا رنگی  برای دیده شده وجود ندارد. فضایی برای لمس کردن انتها وجود ندارد. صرفا یک لفظ قراردادی بین من و شماست. در این محیط، دایره ی لغات تقریبا به صفر می رسد. اشیا،موجودات و افراد وجود ندارند، پس واژه هایی که به آنها اطلاق می شود را حذف کنید. افعال را حذف کنید،چون کاری برای انجام نیست. قید ها را حذف کنید. شما اساسا هیچ کاری نمی توانید انجام دهید. شما فقط می توانید باشید. همان طور که به وجود آمدید می توانید باشید. شما چه می توانید باشید؟ شما چگونه هستید؟ برای توصیف خودتان می توانید صفتی اطلاق کنید؟ همه ی صفات ها به جز وجود داشتن، برای توصیفی بر مبنای زندگی است. در اینجا شما نمی توانید بگویید زنده هستید.تاکیدا می گویم، شما فقط وجود دارید.من این متن را خلق کردم.آیا به وجود داشتن،ادامه خواهد داد؟</description><category>arshiabahrami.m</category><author>arshiabahrami.m</author><pubDate>Thu, 15 Oct 2020 01:30:52 +0330</pubDate></item></channel></rss>