https://virgool.ir/feed/@arman.persian.boyfa2026-11-11 21:10:08https://files.virgool.ir/upload/users/472/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@arman.persian.boyhttps://virgool.ir/@arman.persian.boy/سرطان-عشق-elte4w69fmmq۱۵ سالش بود و من ۱۸. با مانتوی سورمه‌ای مدرسه با مغنه‌ای سیاه که خطی زرد دورادورش بود که نشان می‌داد سال اول دبیرستان است. ابروهای کلفت نتراشیده، پیشانی پر مویی که معلوم بود ناشیانه بند انداخته ولی من ۱۸ ساله آن را در آن زمان نمی‌فهمیدم. چشمان درشت به سان آهو از آن چشم‌هایی که سگ دارند. دماغی گوشتی اما زیبا که من همیشه دوستش داشتم ولی آن هم از زیر تیغ جراحان زیبایی آن زمان در نرفت. مرا دید و خندید و چشمانش را دزدید و قلبم را نیز. قلبم قلبم هی تو را چه شد این چه حسی است؟ چرا اینگونه مینوازی چرا شعر می‌گویی. چرا دیگر به سان قدیم نمی‌تپی؟ با هر پمپاژ سرود عاشقی می‌خواند و در هر برگشت سازش را می‌نواخت و من آنجا و بعدها فهمیدم که شیدایی چیست! لاعلاج‌ترین و خوشایندترین سرطان عشق است. تو میسوزی و لذت میبری، قربانی میشوی و سپاس میگویی دیگران می‌خواهند به فریادت برسند و نجاتت دهند اما تو پس میزنی. چون دیوانه شده‌ای. دیو عشق تو را مسخ کرده و تو به قول آن شعر مفتون و شیدا غرق تماشا شده‌ای.Arman GhasemiArman GhasemiMon, 15 Jun 2020 03:24:56 +0430https://virgool.ir/@arman.persian.boy/رنگ-خاطره-میبرند-و-فریاد-میکشند-umae6ttqaxb3رنگ خاطره می‌برند و فریاد می‌کشند. دانه‌های شنِ ساعت رومیزی و مرگ را می‌آرایند و رنگ خاطره می‌زنند آن دگر قلموهای ساعت رومیزی و ما محصور و شیفته گردش قلموها یکسره در پی رنگ نو زدن به دیواریم. دیواری که رنگ می‌بازد یا یکسره ما را دست ‌می‌اندازد. و ما مدهوش و شادمان مدفون شن‌هاایم و آهسته آهسته مسخ گردش قلموها به ناگه در‌ همی یابیم که زیر پای نااهلیم. چو فریاد برمی‌کشند ما کر و رنگ خاطره می‌بردند ما کور، مرگ سلانه سلانه می‌آید ولی ما همچنان در پی رنگ دیواریم.Arman GhasemiArman GhasemiThu, 28 May 2020 20:28:07 +0430https://virgool.ir/@arman.persian.boy/اِشکال-یا-اَشکال-بودن-vu3fyed8f4rzبه دنبال کلمه‌ای برای آغاز نوشتن هستم. دلیلی برای نوشتن. کلمه‌ای که فرق داشته باشد. نو باشد. یک باشد. تک باشد. کلمه‌ای مثل همین «باشد». شاید ندانی که «باشد» شکل سوم شخص مضارع از فعل بودن است. دوست دارم شکل سوم شخص مضارع از فعل «بودن» را درک کنم. اما کیست که بتواند جز آنکه خود بودن است؟ آنکه باش و باشی و باشد است آنکه صرف فعل بودن است او که هم ماضی، هم مضارع و هم مستقبل است. نمی‌دانم این حالم از اِشکال بودن است یا از اَشکالش. نمی‌دانم شعر می‌گویم یا هذیان چون نه وزن را می‌شناسم نه دیگر وهم را.Arman GhasemiArman GhasemiThu, 28 May 2020 09:14:37 +0430