<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های teacher  2003</title><link>https://virgool.ir/feed/@arjmndnyarfan</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:52:30</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3107975/avatar/qZiAhN.jpg</url><title>teacher  2003</title><link>https://virgool.ir/@arjmndnyarfan</link></image><item><title>...</title><link>https://virgool.ir/@arjmndnyarfan/بدون-عنوان-yvojc3hn50np</link><description>نمی دانم هنوز هم شبانگاه خاطراتش مثل موجی که ناگهان بر دل ساحل می خورد دلم را به لرزه می اندازد آهسته با خودم می گویم او رفت ... اگر دلش هنوز با ت بود در کنارت میماند ... چشمانم را میبندم عقلم هزاران دلیل را برایم می آورد ولی آخر دلم چیز دیگری را می گوید ای کاش زودتر بتوانم او را از افکار هر شبم خارج کنم  </description><category>teacher  2003</category><author>teacher  2003</author><pubDate>Sat, 18 May 2024 01:04:00 +0330</pubDate></item><item><title>برای تو که میخوانی...</title><link>https://virgool.ir/@arjmndnyarfan/برای-تو-که-میخوانی-wi7stzxn1nhi</link><description>آتش عشقش در وجودم جوانه زده بود ولی او بی خبر بود. روزها گذشت،سال ها گذشت ولی از خاطرم بیرون نمی رفتهنوز هم گاهی ساعت ها به پیام هایش خیره می شوم نمی دانم انگار دلش از تکه ای سنگ شده بود که کلامم اثری نمی کرددقیقا هرجا او را در کنارخودم احساس می کردم در خاطرم هست آن سفر شمال را که در تمام طول سفر از فکرم خارج نمیشد و به یادش اولین سوغاتی را برایش خریدم ولی حیف که نتوانستم قدمی بردارم و آن را با دستان خودم به او تقدیم کنم هرچند که انگار قلبش دربرابر سخنانم سنگری آهنین گرفته بودو این سکوت در مکانی خلوت بود که  دوباره آتش غمی را که در وجودم انداخته بود را تازه می کردهنوز هم دیدن چهره ی زیبایش ناخداگاه خنده را بر لبانم جاری می کند ای کاش راهی را برای برگشتنش پیدا می کردم.....</description><category>teacher  2003</category><author>teacher  2003</author><pubDate>Sat, 04 May 2024 09:59:48 +0330</pubDate></item><item><title>درس انسانیت</title><link>https://virgool.ir/@arjmndnyarfan/درس-انسانیت-v76zzynkzlun</link><description>ساعت حدود ۷ صبح بودم صدای آلارم گوشی خوابم را از چشم های پراند. آماده شدم تا به مدرسه بروم ولی امروز حوصله رفتن به مدرسه را نداشتم با این حال بعد از خوردن صبحانه،به سمت مدرسه رفتم...صدای دانش آموزان در حیاط مدرسه تا سر کوچه می آمد وارد دفتر شدم و بعد از سلام و احوال پرسی با دبیران و کمی گفت و گو درباره امتحانات زنگ کلاس خورد. مدیر از بنده خواهش کرد تا در نوشتن امتحان به یکی از دانش آموزانی که نابینا بود کمک کنم دانش آموز نابینای ما بسیار خوش اخلاق و مهربان بود هیچ موقع لبخند از لبانش محو نمیشد صدایش کردم به سمتم آمد و به او گفتم  امروز چه امتحانی دارید؟گفت:عربی  قبل از هر صحبتی گفت شما به من کمک می کنید در نوشتن امتحان؟ با جواب بله من خوشحال شد و در کلاسی ساکت و بی هیچ دانش آموزی رفتیم و شروع به خواندن سوال های امتحان کردم سوال اول: معنی ترجمه جملات عربی بودبا خواندن جملات گفت بلد نیستم و سوال دوم و سوم هم همین گونه بود چشمم به کتاب خط بریل او افتاد.گفتم میخواهی از کتابت جواب ها را ببینی و به من بگویی تا برایت بنویسم ؟ در کمال ناباورانه ای گفت نه !!!!!!تعجب کردم دانش آموزی معلم به او بگوید که می توانی از کتابت ببینی جواب ها را و او نه بگویدانگار سطل آب یخی را بر تمام‌ وجودم ریخته باشند چندثانیه ای متعجب ماندم که آن دانش آموز به حرف آمد گفت آقا بچه ها آخر کلاس همیشه تقلب می کنند  ولی من با این کار موافق نیستم خوشحالی تمام وجودم را گرفت و چندین بار او را زبانی تشویق کردم که چنین دانش آموزی فردا روزی وارد جامعه می شود و تا آنجا که می توانستم سعی کردم که به او در نوشتن امتحان کمک کنم با این حال آن روز این دانش آموز روشن دل درس بزرگی به من داد به نام درس انسانیتای کاش همه مان در هر شغل و مقام و موقعیتی که هستیم هیچ موقع از شرافت شغلی و انسانی خودمان دور نشویم۱۴۰۳/۰۲/۱۳  نوشته ی یک نومعلم</description><category>teacher  2003</category><author>teacher  2003</author><pubDate>Thu, 02 May 2024 10:24:01 +0330</pubDate></item></channel></rss>