https://virgool.ir/feed/@ariukaveh18fa2026-11-12 01:40:33https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@ariukaveh18https://virgool.ir/@ariukaveh18/بازاریابی-دل-ها-et8ihihreyf5پرسشی از سرمایه اجتماعی مسئولین جمهوری اسلامیسردار قاسم سلیمانی در ۱۳ دی ۹۸ در فرودگاه بغداد توسط آمریکایی ها به شهادت می رسد. مردم احساس می‌کنند فرد بزرگی را از دست داده اند و خود را عزادار می‌بینند. با آمدن پیکر، تشییع های باشکوهی برگزار می‌شود و نشان می‌دهد این یک علاقه واقعی و درونی است، نه هیجانی برخاسته از پروپاگاندای رسانه‌ای. قرآن می‌گوید این علاقه را فقط خدا می‌تواند در دل ها بگذارد. برای این امر لازم است که کارها خالصانه برای او باشد. حال این شهادت آیت گونه فرصت خوبی است تا مسئولین ببینند خدا در کجای کارهای آنان قرار دارد.پرسش ها همیشه موقف های خوبی برای تفکر هستند. محلی برای تردید در مورد گذشته و مطمئن شدن برای آینده. هر چیزی می تواند مورد پرسش و مداقه قرار بگیرد اما ما این بار از مسئولین میخواهیم که سرمایه اجتماعی خود را مورد پرسش قرار دهند. سرمایه اجتماعی همان چیزی است که زیاد نام آن را می شنویم. همان چیزی که ما در این نوشتار آن را بازاریابی دل ها نامیدیم. اگرچه مرگ برای خود فرد آخرین محل بروز سرمایه اجتماعی اش است اما برای دیگران می تواند پرسشگاه خوبی باشد. ما در ایستگاه شهادت‌ حاج‌قاسم می‌خواهیم جلوی یک یک مسئولین را بگیریم تا خودشان خودشان را بازرسی نمایند.خبر شهادت که به کشور می رسد موجی از غم و اندوه کشور را فرا می گیرد. هنوز پیکر او به ایران نرسیده، دسته‌های عزاداری در شهرهای کوچک و بزرگ به راه می‌افتد و نوای « ای اهل حرم میر و علمدار نیامد » از همه بلندتر است. مردم یکصدا خواهان انتقام از مسببین آن هستند. پیکر به ایران منتقل می‌شود و در شهرهای اهواز و قم و مشهد و تهران و کرمان جماعت های میلیونی به تشییع می آیند. چیزی که فقط نظیر آن را در تشییع پیکر امام راحل می توان پیدا کرد. آنهایی هم که توفیق تشییع ندارند جلوی گیرنده هایشان مشکی می پوشند و جوری گریه می کنند که انگار پدر و مادرشان فوت کرده است. رهبری در نماز او گریه می کند و قلب یک ملت از این فقدان پر از درد است. زمان که می گذرد جای سرد و خاموش شدن، آتش فراق او هر روز شعله ورتر شده و بیشتر می سوزاند. این همه به ما می‌گوید او دل ها را ربوده و مردم واقعاً عاشق او شده بودند. اما این میزان از ارادت از کجا آمده؟پرسش ما جواب حاضر و آماده زیاد دارد. آیا به خاطر فعالیت شدید رسانه‌های داخلی بود؟ آیا دشمن او را بزرگ کرده بود تا ضربه خود را بزرگ نشان دهد؟ آیا مردم هیجان زده شده بودند؟ آیا این استقبال بخاطر این بود که او شخص بزرگی در مملکت بود؟ همه این ها هست و نیست. در همه جواب ها بنظر یک نقص وجود دارد که راه ما برای حل این سوال را می بندد. خودمان را باید از این پاسخ های مادی و منطق زمینی جدا کنیم. چون عشق اگر واقعی باشد بعید است برآمده از یک عامل این جهانی باشد زیرا وجود دل اساسا حقیقتی آن جهانی دارد. اگر بخواهیم با منطق قرآن جلو برویم قرآن می فرماید:« إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا » یعنی آن کس که محبت را در دل ها می گذارد خداست و هیچ بنی بشری نمی تواند آن را به خواست خودش به دل کسی وارد کند. خداست که :« تُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ ». آن کسی که حاج قاسم را محبوب دل ها کرده خدا بوده است و گرنه چطور ممکن است آن کسی که با او مخالف بوده به تشییعش می آید و زیر تابوتش را می گیرد؟ دل حریم و حرم خداست و هر کسی را که بخواهد به آن راه می دهد. آن کس که قلب های ما را قرارگاه ابدی سردار کرد خدا بوده است.اما چرا «او» انتخاب شد؟ این سوالی است که باید هر مسئولی در جمهوری اسلامی از این پس از خود بپرسد و جواب آن را در مقام انصاف با خود بسنجد. اما آنچه که به ذهن کم اندیش نویسنده می رسد این است که هر چیزی که خدایی باشد، خدا آن را بالا می برد. هر چه خدایی باشد چون برای خداست باقی است و هرچه برای غیر او باشد چون مقصدش، از بین رونده و فانی است. حاج قاسم نماد اخلاص است. او هر کاری که می‌کند بالاترین چیزی که در نظر می گیرد رضایت خداست و همه چیز را در نسبت با آن می‌سنجد. او نه برای دلخوشی مردم کاری را انجام می دهد و نه برای معروف و ماندگار شدن قصدی دارد. حال مسئولین اگر می‌خواهند جاودان بمانند و با توشه دعای خیر مردم به استقبال مرگ بروند، ببینند چقدر برای خدا کار کرده اند. آیا اظهارنظری که می‌کنم برای بستن دهان منتقدان است یا برای خدا؟ آیا دارم جناح مقابل را میکوبم یا برای خدا حرف می زنم؟ آیا اینجا را افتتاح می‌کنم که رای مردم را برای دوره بعدی داشته باشم یا برای خداست؟ آیا به چادر این سیل زده می روم که بگویند مردم دار است یا برای خداست؟ آیا در تصمیماتم مصالح حزب خدا که مردم مستضعف باشند را در نظر می‌گیرم یا حزب خودم را؟ آیا در رفتار و گفتارم ادا در می‌آورم یا واقعا اینگونه ام؟ آیا این مصاحبه را که می کنم در تمام آن خدا را و برای خدا حرف زدن را به یاد دارم یا تنها چیزی که به فکرش نیستم خداست؟ و هزاران آیا و آیا و آیا.... آیا من مسئول چنین هستم؟حاج قاسم ماندگار شد چون برای ماندگاری کار نکرد. ای آقایان مسئول بیدار شوید و درس بگیرید. از خود گذر کنید و خدایی شوید. ماندگاری را در قلب های مردم دنبال کنید نه در فلان سایت و بهمان شبکه! مرگ را در پیش رو دارید و فرصتی برای خوش نامی و خطری از قِبَل آه و نفرین. اگر تا کنون خدایی بوده اید خوش به حالتان و اگر نبوده اید هنوز فرصت برای جبران هست. این شما و ترازوی سنجش اخلاص تان!ariukaveh18ariukaveh18Wed, 13 Jan 2021 13:09:36 +0330https://virgool.ir/@ariukaveh18/برو-قوي-شو-اگر-راحت-جهان-طلبي-aipljkov94wyپایم را روی ترمز فشار میدهم تا ماشین قبل از برخورد با ماشین جلویی متوقف شود. چراغ قرمز است و باید چند دقیقه ای را اینجا منتظر بمانم. به ماجرای دیشب فکر می‌کنم. اگر توانی میداشتم یا هیکل ورزیده تری، آن مرد جرأت می‌کرد آن طور زیر پل چاقو را بگذارد زیر گلویم و به زور گوشی ام را از من بدزدد؟ اگر یکی دیگر فردا دوباره جلویم را گرفت چه؟ آیا کاری می‌توانم بکنم یا باز باید دو دستی هرچه دارم را تقدیمش کنم؟ از این سوال بی جواب کلافه می شوم. همین که اخبار می گوید آمریکا دوباره ۸ فرد و 9 نهاد ایرانی را تحریم کرد صدای رادیو را می بندم. داغ تر می شوم. تا کی باید هر روز تحریم شویم؟ نمی خواهیم یک جا تمامش کنیم؟ احساس می کنم ماجرای دیروز ماجرای امروز هم هست. این پررویی ها و زورگوییهای آمریکا کی قرار است تمام شود؟ لجمان نمیگیرد که اروپایی‌ها راست راست در چشم هایمان نگاه می کنند و به ما خیانت می کنند؟ پیش خودم فکر می کنم اگر از قبل آمادگی ای میداشتم و قدرتی را در خودم ایجاد می‌کردم همانجا طوری آن زورگیر را می‌زدم که حساب کار دستش بیاید؛ هم او و هم همه کسانی که بعداً هوس همچین کاری میکنند. اگر قوی می بودم یا اگر قوی باشم دیگر کسی طمع نمی‌کند که در یک خلوتی جلویم را بگیرد. جرقه ای در ذهنم می خورد که وقتی قوی شدن من را از خطر و زورگیری مصون می کند، چرا برای کشور اینطور نباشد؟ اگر قوی باشیم زورگویی هایشان باد هوا می شود. یک کشور قوی در همه امور و زمینه ها. وقتی در نظامی قوی باشیم جرات حمله پیدا نمی کنند. وقتی تولید را قوی کنیم دیگر تحریم اثری ندارد. وقتی از نظر علمی برای خودمان کسی باشیم دستمان پیششان دراز نمی شود. همینطور بگیر برای بقیه چیزها. قوی شدن مساوی است با رفع همه تهدید ها. قوی شدن یعنی التماس نمی کنی؛ تسلیم نمی‌شوی؛ باج نمی دهی بلکه بالعکس پوزه دشمن را هم به خاک می مالی. چشمم می افتد به پوستر حاج قاسم پشت شیشه ماشین جلویی. به من نگاه میکند و لبخند میزند. انگار که میگوید آفرین جواب درست را فهمیدی. راهش همین است. من هم برق شادی در چشمهایم می زند و میخندم. می گویم حاجی پس تو را چرا شهید کردند؟ به چراغ نگاه می کنم که هنوز ۴۲ ثانیه مانده تا سبز شود. یادم میآید باید به کسی زنگ بزنم. زنگ می زنم و منتظر صدای بوق می مانم. ناگهان صدا می آید:« من حریف شما هستم....آقای ترامپ قمارباز !....بیا ما منتظریم....مرد این میدان ما هستیم برای شما...». سردار تقلب دوم را هم می رساند. مثل این می‌ماند که زنگ زده باشم به سردار و راهنمایی ام کرده باشد و حالا تلفن را قطع می کنم. جواب یکی است. سردار کسی بود که برای قوی شدن ایران و اسلام شب و روز نداشت. یک بازوی انقلاب بود. موتور ایجاد قدرت در کشور بود. سردار خار چشم دشمن بود. برای همین آنها که نمیخواهند ما قوی شویم شهیدش کردند ولی چه ساده اند آنها.... بوق ماشین پشت سری به من می فهماند که چراغ سبز شده و باید بروم. دنده را جا میزنم و خوشحالم که جواب چند سوالم را گرفت.ariukaveh18ariukaveh18Wed, 30 Dec 2020 13:10:16 +0330https://virgool.ir/@ariukaveh18/آیا-ترور-تکرار-می-شود-yocrde27tfyxآیا ترور تکرار می شود؟مروری بر بازاریابی انتقامعصر جمعه بود که خبری مبنی بر ترور یکی از دانشمندان هسته‌ای کشور در آبسرد دماوند منتشر شد. خبر در کانال‌ها و سایت‌ها پخش شده بود و هنوز رنگ و بوی رسمی به خود نگرفته بود. از اولین واکنش‌ها، واکنش سازمان انرژی اتمی بود که خبر را از اساس رد کرده بود. رفته رفته خبر جدی‌تر شد تا آن که معلوم شد شهید محسن فخری زاده رئیس سازمان پژوهش و نوآوری‌های وزارت دفاع و از دانشمندان برجسته هسته‌ای کشورمان ترور شده و بعد از رسیدن به بیمارستان به شهادت رسیده است.در ساعات اولیه جزئیاتِ کم و غیر موثقی از ترور نقل محافل می‌شود. متهم ردیف اول رژیم صهیونیستی است اما دلیل نمی‌شود اولین حملاتمان را علیه او انجام می‌دهیم. نوک پیکان جاهای مختلفی را هدف گرفته و این خود آغازی است بر یک ماجرا.با اعلام این خبر گرچه ممکن است مردم جهان، سخت یا دیر دریابند که این کار یک ترور معمولی و بی‌هدف نبوده اما در افکار عمومی ایران به خوبی می‌فهمند این اقدام یک ضربه استراتژیک و موثر بوده و تقریباً شکی هم ندارند که کار کار صهیونیست‌ها و موساد است. ده سالی می‌شود که ایرانیان با هدف جدیدی از ترور - که ترور دانشمندان باشد - آشنا شده‌اند و دست کم خیلی‌ها هنوز وقایع تلخ گذشته را به یاد دارند. اما چه می‌شود که درست زمانی که می‌فهمیم شلیک از کجا و از طرف که بوده، تیر هایمان را به سمت و سو های مختلف می‌پراکنیم و هدر می‌دهیم؟ ضربه کاری بوده یا ما عادت به روایت‌سازی‌های متکثر کرده ایم؟ شاید هم فاز دوم ترور آغاز شده و ما نادانسته عامل آنیم؟بعد از همه‌گیر شدن ماجرای ترور مقصر‌های زیادی پیدا می‌شود و هر گروه به نوبه خود ماجرا را روایت می‌کند. عده‌ای از همان ابتدا بر طبل ضعف نیروهای اطلاعاتی می‌کوبند و ترور شدن دو مقام بلندپایه کشور (شهید سلیمانی و شهید فخری زاده) در کمتر از یک سال را فاجعه می‌خوانند و خبر از وجود نفوذی می‌دهند. عده‌ای دولت را مقصر می‌دانند. خود دو گروه‌اند. گروهی می‌گوید اجازه های بی‌حد و حصر دولت در برجام و بازرسی‌های فراوان آژانس انرژی اتمی باعث لو رفتن و شناسایی دانشمندان ما شده و این گلابی همان درختی است که منتظرش بودیم. گروهی دیگر می‌گویند عطش دولت برای مذاکره با بایدن و انفعال او موجب شده دشمن این محاسبه غلط را بکند که ایران تا دو ماه دیگر هر بلایی سرش بیاید دم بر نمی‌آورد و پاسخ نمی‌دهد و این باعث جری‌تر شدن او شده است. در مقابل عده‌ای می‌گویند این یک تله است که ما را تحریک کند تا وارد تنش شویم و عملاً امکان مذاکره و برداشتن تحریم‌ها را از دست بدهیم. پس باید حواسمان جمع باشد و با یک صبر استراتژیک از این دوران گذر کنیم. در باب انتقام هم نظرات از این متنوع‌تر است. چه در اصل گرفتن یا نگرفتن، چه در نحوه آن که فهرست پر و پیمانی از انتقام های سخت و نرم پیشنهاد می‌شود. تا اینجا شرح ما وقع بود‌. اما براستی حق با کیست؟فرض می‌گیریم حق با همه باشد. تصور کنید ده گردان را که می‌خواهند قلعه‌ای را تصرف کنند که در آن لشگری مستقر شده. آیا اگر تک تک گردان ها به آن قلعه حمله کنند موفق می‌شوند؟ اگر همه با هم متحد و یکی شوند بعد حمله کنند چطور؟ وقتی ما از یک چنین ماجرای وحدت آفرینی (در همین ماجرای ترور محدود نمی‌شود و نمونه‌های قبلی هم دارد) اینطور روایت‌های مختلف و متکثر می‌سازیم، چطور انتظار داریم بتوانیم قلعه افکار عمومی را تصرف کنیم؟ برای فهماندن حقیقت واقعه و دست برتر را گرفتن در توضیح آنچه که اتفاق دارد می‌افتد ما نیاز به یک ابَر روایت داریم. نه روایت‌های جسته و گریخته‌ای که بعضا همدیگر را مورد ضرب و شتم و تضعیف قرار می‌دهند! شهادت حاج قاسم را یادمان می‌آید؟ یادمان می آید دشمن چطور حادثه هواپیمای اوکراینی را پیراهن عثمان کرد؟ تمام روایت‌های بزرگ و باورنکردنی تشییع حاج قاسم را به حاشیه برد و همه چیز را وارونه جلوه داد و زیر و رو کرد؟ و چقدر حسرت خوردیم؟ اما متاسفانه این‌بار این خود ما بودیم که این کار را کردیم. فاز دوم ترور به دست ما اجرا شد.وقتی روایتت از یک ماجرا ضعیف باشد مثل صدفی می‌مانی که در دریا و نزدیک ساحل است. دشمن می‌آید و با یک موج همه‌چیز را جابجا می‌کند و به فراموشی می‌سپارد. وقتی هم که افکار عمومی دستت نباشد، انگار هیچ چیز دستت نیست. پشتوانه‌ای که لازم است برای هر اقدام به وجود بیاید از بین رفته و درگیر مشکلات روزمره خود می‌شود. کم کم اقلیتی می‌شویم در کنار یک اکثریت مستعد و باظرفیت اما دور و بلا استفاده. اقلیتی هستیم که کم‌ بودن‌مان نه به دلیل مظلومیت‌مان یا بد بودن اکثریت باشد بلکه کم بودن‌مان ناشی از بی‌توجهی به اکثریت و روایتی‌ست که در ذهن آنها شکل می‌گیرد.تکلیف انتقام هم که روشن است چه می‌شود. فردای واقعه همه می‌آیند و سوخت موشک می‌شوند و آماده انتقام گرفتن. می‌پرسد کجا را بزنم؟ یکی می‌گوید اینجا را بزن؛ یکی می‌گوید آنجا را بزن؛ یکی می‌گوید نه آن طرف‌تر را بزن؛ یکی... . گلوله انتقام سردرگم می‌شود. می‌گوید حالا از این بگذریم تا تکلیفش روشن شود. سوخت انتقام رفته‌رفته سرد می‌شود و در سرمای خودش می‌سوزد. بدین ترتیب انتقام سخت روز به‌ روز آب می‌شود تا دشمن بیاید و با یک جنجال آب پاکی روی دستمان بریزد و جای جلاد و شهید را عوض کند. انگار نه انگار که همین دیروز عزیزمان را از ما گرفتند.خب راه حل چیست؟ اگر از من می‌پرسی می‌گویم یک سوال است. خاکریز دشمن که معلوم است اما جبهه «واحد» فرهنگی انقلاب اسلامی کجا قرار دارد؟ تا درگیر تکفیر داخلی‌ها باشیم، فرصت به جنگ با کفار نمی‌رسد. دیگر وقت آن رسیده تا تعصب واگرایی‌ها دل به وحدت همگرایی بدهند. ما نیاز به گفتگوی بیشتر و پذیرفتن همدیگر داریم تا بتوانیم با هم تعامل کنیم و در یک خاکریز با هم خاکریز متزلزل دشمن را فرو بریزیم. که آن روز دیر نخواهد بود؛ انشالله.ariukaveh18ariukaveh18Tue, 22 Dec 2020 16:22:39 +0330