https://virgool.ir/feed/@ariaboromandfa2026-11-11 14:12:46https://files.virgool.ir/upload/users/486233/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@ariaboromandhttps://virgool.ir/@ariaboromand/یک-بزرگداشت-برای-دوستان-باوفا-j3u4wsfmpeqqبه نام دوستاین روزهای آخر دیگر داشتم از خودم نا امید میشدم.هیچ چیز آنطور که میخواستم پیش نرفته بود.بعضی افکار ناامیدانه اذیتم میکرد، هر چند با تمام توان آن ها را دور میکردم و آن بیماری لعنتی که گرفته بودم داشت پدرم را در می‌آورد.نمیخواهم دقیقا به شما بگویم که چه چیزی گریبانم را گرفته بود، چون کمی خصوصی است(شاید حق بدهید).اما میتوانم بگویم برایم چه چیزهایی به ارمغان آورده بود.نمیتوانستم یک قدم از جایم جم بخورم، خب حداقل اغلب اوقات اینطوری بودم. روزی ده یا دوازده ساعت از بیداری ام را فقط میتوانستم بنشینم؛ خوابیدن هم برایم ممکن نبود. از طرف دیگری هم کنکور داشتم و باید هر چه زودتر خوب میشدم.این غول گنده و ناجور کنکور بدون دعوا از سر راه زندگی ام کنار نمیرفت.خب! ماجرا از کجا شروع میشود؟ از آن جایی که من باید میرفتم، تا دکتر من را ببیند.یک دکتر هم نه، چندین دکتر. این هم مبارزه ای دیگر بود. همه چیز خوب بود تا اینکه اواخر بهمن ،بازیگر سوم پا به میدان زندگی ام گذاشت.البته پا به میدان زندگی شما هم گذاشت:کرونا.برای خودم کمی خنده دار شده بود. خیلی دوست ندارم از کلمه زجر استفاده کنم، اما به شما میگویم که زجر میکشیدم و البته میخندیدم. وقتی میبینی راهی برای رهایی وجود ندارد چکار کنی جز اینکه بخندی؟ هان؟میگویند حیوانات آفریقا وقتی که شیرها گلویشان را میگیرند و وقتی متوجه میشوند راهی به آزادی ندارند خودشان را رها میکنند تا شاید راحت تر بمیرند.شاید آن ها هم در آن لحظه ها لبخند میزنند.اما من خوشبختانه با آن ها کمی فرق داشتم.من قرار نبود که بمیرم.(در واقع بند بالا یک استعاره اغراق آمیز بود :>).اما در تمام این مدت چیزی بود که مرا خوشحال نگه میداشت و در واقع نمی‌گذاشت که از دست بروم. وقتی پاهای خودم را از دست دادم او پاهای من شد و وقتی پنجره ها به رویم بسته شد او چیزی بود که همه چیز را به من نشان می‌داد.بعد از خدا و خانواده ام که همیشه به من امید می‌دادند، سومین کسی که در حق من کار بزرگی انجام داد تلفن همراهم بود. معمولا آن را گوشی صدا میزنم.برایتان عجیب خواهد بود تا وقتی به شرایط من دچار نشوید و حرف های من شاید به نظر شما اغراق آمیز به نظر برسد اما استفان هاوکینگ خدابیامرز را یادتان بیاورید که با کامپیوترهایش چکار میکرد.یادم هست در آن اوقات بیمارستان ها و مطب ها ترسناک ترین مکان های شهر بودند؛ پس من ساعت ها می‌نشستم و بدون اینکه کاری را بتوانم انجام بدهم، گوشی دستم میگرفتم و این ور و آن‌ ور میچرخیدم.گوشی بنده خدا خیلی قوی نبود. رویش یک بازی نصب کرده بودم که با زحمات فراوان، نهایت فریمِ پانزده بر ثانیه را به من اعطا میکرد. بعضی پیام‌رسان های اجتماعی مثل تلگرام خودمان را با لگ پیمایش میکرد. وقتی صبح ها، یک آلارم تنظیم میکردم تا بیدارم کند هیچ آپشنی برای خاموش کردن آلارم به من نمیداد؛ من هم با نهایت غضب باتری اش را بیرون می آوردم. گاهی اوقات هم وقتی به جای بی‌نظیری از داستانی که مینوشتم می‌رسیدم یکدم خاموش میشد و همه را به فنا میداد. اما باز هم دوستش داشتم.چون کسی بود که مرا تنها نمیگذاشت و هر جا میرفتم با من راه می آمد.با همه گیر و لگی که داشت من بر پشت او سوار همه جا را سیاحت میکردم و او مرا به ملاقات مردمی میبرد که مثل من فکر میکنند تا بتوانم ایده هایم را در مورد هرچیزی با آن ها در میان بگذارم.ساعت های آخر شبمان بهترین ها بود. نورش کورم میکرد (خیلی در تنظیم نور حرفه ای نبود) اما در کنار آرامش شب و در تاریکی های پساخاموشیِ ساعت خواب،او مرا سرگرم میکرد و می‌خنداند و نمی‌گذاشت سکوت شب دیوانه ام کند. در مورد افکار آخر شب چیزی میدانید؟این اواخر به نام افتخاری "سامورایی" ملقب شده بود.خنده دار است نه؟ با آن قاب پشتی شکسته و آن حال نزارش کار میکرد.ظاهرش از هر چیزی بدتر بود اما بی‌دریغ کار میکرد.احساس میکردم مثل آن هستم.الآن دو یا سه ماهی میشود که سامورایی را بازنشسته کرده ام و حالا مهمان سامسونگم(اجازه بدهید نگویم سامورایی اصلا چه بود). برای منی که با سامورایی سر کرده بودم، گلگسی دنیای عجایب بود؛ و این چند ماه لذت زیادی را به من هدیه کرده است.به خاطر تمام فیلم‌هایی که با هم دیدیم و به خاطر تمام بازی هایی که اجازه داد انجام بدهم و به خاطر همه چیزهای جدید از گلگسی خودم متشکرم. ما قرار است ساعت های خوش بیشتری با هم داشته باشیم.اما...فکر میکنم سامورایی لایق یک بزرگداشت است و همینطور تمام دوستانش در سراسر زمین.(از پادشاهی های بزرگ سامسونگ و اپل تا امپراطوری های فروکاهیده سونی و نوکیا و تمام خانواده های نجیب وابسته) یک دقیقه فکر کنیم به کارهایی که آن ها برای ما انجام می‌دهند و جاهای خالی که پر میکنند. در تنهایی ها و بیماری ها و در سربازی و روزهای سخت با ما هستند و این روز‌های قرنطینه...بدون آن ها زور ما کمتر بود و تحمل همه چیز سخت تر میشد.هنوز کرونا در میان ماست و صفحه خاکی زیبایمان هنوز پاک نشده است. خبر های خوب از دوردست به گوش میرسد اما فعلا چیزی تغییر نکرده است.داستان‌ها به پایان میرسند و پایان داستان کرونا هم خوش است. روزهای سخت نیز بالاخره میروند. اما ما هیچوقت کسانی را که به ما کمک کردند تا حال بهتری داشته باشیم فراموش نمی‌کنیم. از مردمان خوب تا گوشی های باوفا. این چیزی است که قرار است باقی بماند.#روایتگر‌باشآریا برومندآریا برومندSun, 20 Dec 2020 19:20:25 +0330