https://virgool.ir/feed/@arham.eskafiمینیمالیست، برنامه‌نویس، آشپز، عاشق خانواده و شکلات، مستقر در فرنگ ☺️fa2026-11-11 01:38:11https://files.virgool.ir/upload/users/1494220/avatar/PDXH2a.jpeghttps://virgool.ir/@arham.eskafihttps://virgool.ir/@arham.eskafi/ادعای-فرهنگ-تا-فرهنگ-سازی-l1e4hqxphxesسلام به همهمن مدت طولانی نبودم، قطعا منظورم این نیست که تو سیاره‌ی دیگه‌ای بودم، نه!!! راستش رو بخواهین حس و حال نوشتن نداشتم، خیلی چیزهای مختلف ذهنم رو درگیر کرده بود و هنوز هم خیلی چیزهای دیگه هست که باید باهاشون پیش برم تا حلشون کنم ...در همین حد خسته !؟!خُب به جای حاشیه رفتن بریم سر اصل مطلب (ادعای فرهنگ) تا (فرهنگ سازی)همین ابتدای نوشته‌م بگم که منظور من بخشی از افراد جامعه ست، نه همه‌ی افراد، قطعا ما خودمون بهتر میدونیم که به چه دسته، روش یا سبکی تعلق داریم و من بیشتر میخوام اینجا مثالهای مختلفی بزنم تا شاید اونجایی که دوزاریمون کجِ، صاف بشه و بتونیم شماره درست رو بگیریم :)ادعای فرهنگدر این مقوله که همه ما میدونیم، ایرانی جماعت ید طولایی در این موضوع داره و یکی از تــــــَـــــــک ستاره‌های آسمونِ ادعای فرهنگی رو ما مال خودمون کردیم و مثل خورشید تو این موضوع میدرخشیم، حالا چرا !؟ چون در هر زمینه، بخش، بحث، سخن یا موضوعی میخواهیم ورود کنیم یا با کسی مباحثه داشته باشیم (منظورم یکی با ما ایرانی جماعته)، اولین چیزی که میگیم این هست که ما ایرانیا فرهنگ شصت میلیون هزار فلان و بهمدان ساله‌ای داریم که نگو و نپرس، اما هنوز نمیدونیم به اون میگن تاریخ یا جامع ترش تاریخ تمدن ایران، نه فرهنگحالا اصلا فرهنگ خودش چی هست که ما ادعاش رو داریم؟!فرهنگ یا همون Culture به صورت خلاصه میشه این متنی که زیر میزارم و بعد ترجمه ش رو هم مینویسم و در موردش گپ میزنیم.Culture is a word for the 'way of life' of groups of people, meaning the way they do things.فرهنگ واژه‌ای ست برای 'روش زندگی' گروهی از مردم، یعنی روشی که آنها یک کار (روند) را انجام میدهند.خوب اگر به همین یک جمله بسنده کنیم، میتونیم متوجه بشیم که جامعه ما فرسنگ‌ها با چیزی به اسم فرهنگ فاصله پیدا کرده، چون کارها رو اونطوری که ادعا میکنیم انجام نمیدیم و از گذشتگانمون الگو نگرفتیم، به دور و برمون نگاهی ساده بکنیم می‌بینیم که رحم، مروت، انسان دوستی،‌ زیبا دیدن، زیبا گفتن و زیبا زندگی کردن رو سالهاست فراموش کردیم، هر کسی در روزمرگری یا بهتر بگم روزمُردِگی خودش فرو رفته!!!(بخشی از) مردم وطنِ من رو افرادی تشکیل دادند که دوست ندارن مسخره بشن، اما همدیگر رو مسخره میکنن، از نژادپرست یا نژاد پرستی بدشون میاد، اما به بدترین شکل ممکن نژاد پرست هستند چون فقط فکر میکنن خودشون برتر هستند، توهم اینکه آریایی و فلان و بهمان هستند رو دارند، بدون اینکه حتی یک مطالعه کوچولو داشته باشن، به باقی اقلیت‌ها و مردم کشورهای دیگه وصله میزنن، دور و برت رو نگاه کن ... خوب نگاه کن و ببین این دیالوگ‌ها چقدر برات آشناس؟!- این یارو کارگر افغانی رو ببین ... اوه‌ه‌ه، چه سیاهه!!! ... چینگ چنگ چون، مسخره چشاشو شبیه ژاپونیاس و هزاران واژه و مثل که واقعا جای تاسف داره و من به شخصه دلم به درد میآد!!!-‌ خپل،‌ خیکی، چهارچشم، دراز، نی قلیون و هزارتا واژه برای مسخره کردن بقیه!!!-‌ یارو یا خودش دزده، یا باباش یا پدرجدش ...نژادپرستی را همین امروز تمام کنید (کنیم)اینقدر از این حرفا و خزعبلات بصورت روزمره میگیم و میشنویم که عادی شده برامون، بحث اقلیت‌ها هم که داستانی جداست که واقعا موشکافی اون یه مطلب دیگه میخواد، چندتا مثالش رو میگم، آبادانی خالی بند، مشهدی شمع دزد، اصفهانی کنس (خسیس) و هزارتای دیگهفرهنگ سازیبه نظرم بهتره به خودمون برگردیم و مطالعه کنیم، روش جدید و مثبت انجام کارها رو بازبینی کنیم و انجامش بدیم تا بتونیم فرهنگ بسازیم، چون چیزی که از گذشته س باید ازش درس بگیریم و بهبودش بدیم و باهاش امروز و آینده‌مون رو اصلاح کنیم، کشورهایی که از لحاظ جامعه جهانی با فرهنگ و تمدن هستند هیچ وقت در هیچ کجا داد نمیزنن که ما با فرهنگیم، خیلی ساده س وقتی میخواهیم بگیم بنظرمون بهترین و قانون‌مندترین افراد جهان مربوط به چه کشوری هستند چندتا کشور بیشتر تو لیستمون نمیان، وقتی میخواهیم بگیم پیشرفته ترین و ... هر دفعه یک اسم یا چند اسم کشور و تمدن میآد سر زبونمون...باید یاد بگیریم واقع بین باشیم و از کثافت فرهنگی (منظورم لجن زاری در توهم فرهنگ) با کمک هم بیاییم بیرون و با پاک کردن دست و صورتمون از فریب داشتن فرهنگ، جامعه‌ای جدید بسازیم که در اون همه باهم یکسان هستیم و چیزی یا کسی به چیزی یا کسی پیشی نداره، با هم مهربون باشیم. به هم لبخند بزنیم و بزاریم بقیه ما رو سرلوحه خودشون قرار بدن، افراد دیگه قضاوت نکنیم، پیش داوری نکنیم، بخاطر ظاهر آدم‌ها، روش صحبت کردن، رنگ پوست و هزاران پارامتر دیگه،‌ آدمها رو دسته بندی نکنیم...همیشه بهترین راه یاد گرفتن، تمرین کردنه، از همین امروز شروع کنیم، تمرین کنیم، صبح که از خواب پا میشی، اول از همه خودت رو تو آیینه ببین و ایرادهات بازنگری کن،‌چون هیچ کدوم از ما بی نقص نیستیم، همه ما ایراد داریم، پس سعی کنیم به این واقعیت برسیم که همه میتونن نقص یا ایراد داشته باشن، اما همه دوست داشتنی هستند، همه میتونن باهم برابر باشن اگر بخواهیم، هیچکس مادرزاد دزد، قاتل، جانی و هزاران برچسب دیگه به دنیا نمیاد، این جامعه و فرهنگ قالب اون جامعه است که اون رو تبدیل میکنه به چیزی که امروز هست.و اما مرگ ...!یک مثال چند خطی میزنم و تمام :میگن بابایی داشت می‌مُرد و بچه‌هاش رو جمع کرد و گفت یه نصیحت میکنم بهتون، من عمرم رو هدر دادم، چون از بچه‌گی تا چهل سالگی تلاش کردم تا چیزی (فردی) بشم که بتونه دنیا رو تغییر بده، اما دیدم یکنفره نمیشه، از چهل سالگی تا پنجاه سالگی زور زدم که کشورم رو بهتر کنم و تغییر بدم اما نشد، بعد تمام زورم رو زدم که شهر، محله م و ساختمونی که توش هستم رو بهتر کنم و در انتها دیدم هیچی نشد، چندسال آخر زور زدم خونه و خانواده رو درست کنم که الگوی خوبی بشن اما بازم نشد، قافل از اینکه اگر از ابتدا فقط برای بهتر شدن رفتار و کارهای خودم وقت و زمان میزاشتم امروز میتونستم دنیا رو تغییر بدم.تنها چیزی که باید بهش باور داشته باشیم و روش حساب کنیم، فقط و فقط خودمون هستیم، خودِ بهترت رو بساز!ارحامارحامFri, 21 Jul 2023 17:21:39 +0330https://virgool.ir/@arham.eskafi/با-اصالت-یا-بی-اصالت-مسئله-این-است-ugdfhft8fhtwبعد از یک ماه، مجدد توی یک آخرهفته گرم تابستونی برگشتم و موضوعی که به ذهنم رسید رو گفتم با شما به اشتراک بگذارم.اینو زیاد شنیدین که میگن: "طرف با اصل و نَسَبِ" یا متاسفانه این به گوشتون خورده که "چه بی اصل و نَسَبِ" و از این دست جملات ما فرهنگ چندهزار ساله‌ی فلان پشت سرمونه و بسیار با افراد فهمیده‌ای هستیم!!!خوب حالا که با اصل اشتباه یا باگ روبرو شدین، بهتره بپرم تو داستان ...اینم از گوش پاکنِ ماجراااااصل و نسب متزلزل در حد یک گوش پاک کنخودم من تا همین دو سه هفته پیش تو ذهنم خیلی به اصالت خودم و بزرگ بودن خاندانم افتخار میکردم، ترجیحا خیلی این موضوع رو به زبون نمیآوردم چون یه جورایی غیرمعقولِ و تحریک و تحقیر کننده ...تا اینکه با یک تست DNA، یعنی با جواب یک تست DNA متوجه شدم که خوب خوب خوب، من چرا اصالتا ایرانی از آب درنیومدم!!! چرا یهو وسط اروپا !!! چه عجیب ...نکنه اینا همشون چرت و پرتِ ? البته بخش جالبش به چالش کشیدن پدرم بود که خیلی شدید به اصالت و خاندانش افتخار میکرد و همه‌جا اینو جار میزد، سفر تفریحی و دیدار با خانواده باعث شد که این موضوع بشه بحث داغ محفلِ ما و به پدرم گفتم: "بابا، شما همیشه میگید ما از خاندان بزرگی هستیم که از ابتدا در منطقه توس (طوس) بودیم و جزو اولین افرادی که در مشهد کنونی ساکن بودیم و پسوند فامیلمون هم نشان دهنده عمق ماجراست" و پدرم بادی به غب غب انداخت و گفت: "آفرین پسرم! بعلللله همینطوره که میگی و شروع کرد به اینکه از گذشته ما بگه ..." که برادر کوچکترم پرید تو صحبتش و گفت: "نخیر، ما اصلا اینطوریکه میگیم نیسیتم و داستان شروع شد": یعنی چی نیستیم مردک!!!: یعنی اینکه علم ثابت میکنه که ما از ۲ یا ۳ نسل قبل از اروپا به اینجا مهاجرت کردیم و توالی DNA ما نشون دهنده این آمار دقیقه و داستان مشهدیو الاصل بودن ما و اینا کشکه ??بابام قاطی کرد و گفت جمع کنین این مسخره بازیارو، کو نشون بده ببینم چی میگه این علم شما و ما خروجی مرتبط با نقشه ژنتیکی مون رو با خانواده به اشتراک گذاشتیم و چند ساعتی درگیر اون بودیم و در انتها هم بابا و مامانم کلی ذوق کردن که گفتیم چرا شماها همش علاقه داشتین تو اروپا باشین، خوب پسسسس ??و من جو گیر شدم و گفتم، نگا کنین، این باگ تو رفتار مردم ما هم رخنه کرده، چون همیشه دم از فرهنگ و ادب میزنیم، اما واقعا هیچ فرهنگ و ادبی رو رعایت نمیکنیم و حتی از کنار یک موضوع فرهنگی هم رد نشدیم!و این بحث ادامه دار بوددددد و در اینجا نمیگنجه که بنویسم ...اشتباه تاریخی با فرهنگکلا ما در سیستمی پرورش پیدا کردیم که هرجایی گیر میکنیم، دنبال یک دستگیره یا یک چیزی برای استفاده هستیم تا بپریم و اون بکشیم وسط از هر چیز داشته و نداشته مون دم بزنیم.در اکثر بحث های سیاسی و اقتصادی و جامعه شناسی هم از موضوع بی ربط فرهنگ بهره مند میشیم، سریع پای فرهنگ رو به بحثمون باز میکنیم و به فرهنگ چندهزار ساله‌مون می‌بالیم ... بیایم درست کنیم خودمون رو و این موضوع رو اصلاح کنیم ... اون فرهنگ چندهزار ساله نیست، بلکه اون تاریخ چندهزار ساله است !!!هر جای نشینیم و اون رو بکشیم وسط، چون اون مستقیما به ما ارتباطی نداره، میگی چرا؟؟؟چون وقتی من رفتار درست با یک کودک، احترام گذاشتن به یک فرد مسن‌تر از خودم، ارزش قائل شدن برای حقوق یک شهروند یا انسان (جنسیت اصلا مهم نیست) رو نمیدونم و حتی نمیدونم نباید با حیوانات اینطور که الان رفتار میشه، رفتار کنم... چطور به خودم اجازه میدم از فرهنگ، تاریخ یا هر چیز دیگری دم بزنم؟؟؟بنظرم بیایم اول با هم کمی در مورد تاریخ خودمون، فرهنگ گذشته‌گانمون و مواردی از این دست مطالعه کنیم و این موضوع رو بدون هیچ غرض ورزی انجام بدیم و خوب و بد ماجرا رو بزاریم به عهده اهلش و ما با مطالعه کردن به علم و تغییر دیدگاه و بهبود رفتارمون کمک کنیم.در مورد هرم مازلو یکم مطالعه کنید ?راه حل چیست؟راستشو بخواهین، راه حل بیرونی وجود نداره، همه چیز در درون ما شکل گرفته، میگیره یا تغییر میکنه، با مطالعه هرم مازلو یا به عبارتی (مرتبه بندی مازلو) متوجه میشیم که تا خواسته‌های اولیه‌مون درست تامین نشه، مراحل بعدی به سختی پیش میره و گاهی ترکیبی از مراحل مختلف رو در خودمون یا دیگران مشاهده میکنیم.راه حل من این هست که بدون در نظر گرفتن، جنسیت، رنگ پوست، منفعت داشتن یا نداشتن، آدمها و موجودات زنده دیگر رو ببینیم و تمرین کنیم که با همه اونطوریکه دوست داریم با خودمون رفتار بشه رفتار کنیم. اینطوری شاید متوجه بشیم که نیازهای خودمون چطور هستند و با احترام به دیگران، باعث بشیم که یک فرهنگ رو بسازیم، نه اینکه بیخودی از یک فرهنگ یا تاریخ که حتی در موردش یک خط مطالعه نکردیم! حرف بزنیم.همه‌ی ما از نوادگان چنگیزخان مغول هستیم! و بخشی از اون ژن رو با خودمون داریم.چه بخوای چه نخوای، چه دوست داشته باشی و چه نداشته باشی، براساس مستندات تاریخی و همینطور علم ژنتیک، همه ما جزوی از نوادگان چنگیز هم هستیم، چرا؟چون چنگیزخان تقریبا به تمام دنیا لشکرکشی کرده و هیچ جایی رو از ژن خودش بی نصیب نگذاشته ???خوب با این اوصاف هر جایی خواستی خون آریایی یا فرهنگ و تاریخ و تمدن چندهزار ساله‌ت را به رخ کسی بکشی، یاد نره، ما آریایی نیسیتم و یکم جغرافیا و تاریخ بخونی، متوجه میشی که ما چه ترکیب عجیبی از ژن‌های دستکاری شده هستیم، پس همیشه با یکم مطالعه و دقت بیشتر در اطرافت، چیزهای جدیدتری کشف کن و اون چیزهای مثبت با روش‌های درستت رو با باقی افراد به اشتراک بگذار و برای داشتن جهانی بهتر هر روز تلاش کن و به بقیه موجودات کمک کن.این دلیل نمیشه که یادت بره، بعضی‌ها میان که حقت رو بگیرن ازت، پس فراموش نکن با تمام درک و قدرتت از حقت دفاع کنی و سعی کنی مثبت اندیشی رو به اشتراک بگذاری و اگر نظر مخالف شنیدی، داغ نکنی و سعی کنی بررسی کنی و اونیکه بهتره رو به آموخته‌هات اضافه کنی.حالا کی با اصالت تره ؟ ☺️??این نظر من و هزاران هزار آدم دیگه س که "همه با هم برابریم" - BE GOOD DO GOODارحامارحامSun, 18 Sep 2022 13:52:00 +0430https://virgool.ir/@arham.eskafi/پس-انداز-کردن-به-روش-ژاپنی-ها-eol1grfkomg3باز برگشتم با یک موضوع دیگه که خودم دو سال و نیم هست که باهاش بیشتر ارتباط دارم ?پس انداز کردن، واقعا چیز جالب و جذابی هست، البته داستانهای خودش رو داره و باید به عنوان یک سبک زندگی بهش نگاه کنی تا منطقی بتونی پیش بری :)تا حالا پیش اومده برای یک سفر به شهر یا کشور دیگه یا خرید ماشین بخوای پول پس انداز کنی؟قطعا" میدونی که پول چقدر راحت به یک شکل جادویی، در عرض یک شب پر میکشه میره!!! درست بعد از روزی که حقوقت رو به حسابت واریز میکنن ???با روش پس انداز کردن ژاپنی‌ها فکر میکنم میتونم بهت کمک کنم که این پول بیشتر تو جیبت بمونه :)روش پس انداز کردن کاکیبو (KAKEIBO) در تمام دنیا محبوب شده و اونم علت خوبی داره و از یک موضوع نشات میگیره و اون اینه که حدود ۱۰۰ سال پیش ژاپن یک کشور کاملا سنتی برپایه کشاورزی بوده و هیچ شباهتی به ژاپن امروز نداشته، نه تکنولوژی، نه رُبات و نه هیچ چیز اینجوری!!!پس چطور شد که ژاپن تبدیل شد به یک کشور با برترین وضعیت اقتصادی جهان شد و جزو بالاترین کشورها از لحاظ کیفیت زندگی در جهان شد؟یکی از اصلی ترین نکات اینه که بخاطر روشهای مدیریت پولشون، وضعیت مالیِ فرد در ژاپن بسیار خوب بوده، چون اونها در زمینه‌های اقتصادی حرفه‌ای شدن و همه ش بخاطر رعایت کردن سبک و روش کاکیبو ست.اونا هر دو ماه نمیرن یک کیف دستی جدید بخرن!!! بجاش تا ۳۵٪ درآمدشون رو پس انداز میکنن.اگر تا اینجا براتون جالب بود، بریم ببینیم واقعا این داستان KAKEIBO چیه!؟کاکیبو به معنی دفترچه ی حسابُ کتابِ خانوارِ (خانواده) ست که این دفترچه که از دو بخش درآمدها و مخارج تشکیل شده و قبل از بوجود اومدن هزارتا اپلیکیشنِ مدیریتِ مالیُ و اینها، ژاپنی ها از این تکنیک برای مدیریت کردن دخل و خرجشون استفاده میکردن، و این راهکار بهشون کمک میکرد تا پس‌انداز کنن.چون، این روش کمک میکرد تمام دخل و خرجشون رو با کلیه جزئیاتش مشاهده کنن و بتونن راهی پیدا کنن تا پس‌اندازشون رو افزایش بدن. با این روش بجای اینکه پولتون رو برای چیزای بی‌خودی خرج کنین، اونو برای علایق و هدفهاتون خرج میکنین (پس انداز میکنین تا بتونین اون رو بدست بیارین)براساس مستندات، بوجود اومدن روش کاکیبو به سال ۱۹۰۴ یعنی سال ۱۲۸۱ خورشیدی خودمون برمیگرده !!! محبوبیت مضاعفش هم بخاطر اولین زن روزنامه نگار ژاپن (خانم هانی موتوکو - HANI MOTOKO) بیشتر شد و اون با انتشار دفترچه کاکیبو به زنان ژاپنی در اون دوران سُنتی کمک کرد تا بتونن استقلالِ مالیِ خودشون رو بدست بیارن. تا بتونن با پس‌انداز کردن برای مسائل مالی شون خودشون تصمیم بگیرن، هر ساله تو ژاپن کُلی دفترچه کاکیبو و کلی مقاله و مطلب در موردش چاپ میشه.ژاپن، کیمونو و کوچه‌های اوکیناوا ? ...بنظر من کاکیبو یک سبکِ که باعث میشه تو با هدف پول خرج کنی، یا پولی که داری رو پس‌انداز کنی.کلا باعث میشه راه و روش مالیِ تو با هدف و برنامه باشه و بجای اینکه برای چیزهایی که معلوم نیست چطور بدست میان وقتت بزاری، بجاش رو چیزهای مهمی که باید بدست بیان یا استفاده بشن وقتتو میزاری.۴ سوال اصلی کاکیبو !!!! چقدر پول داری؟چقدر میخوای پس انداز کنی؟چقدر پول خرج میکنی؟چطور میشه چیز میزها رو بهتر کرد؟برای پیروی از این روش تو باید ۲ تا دفترچه داشته باشی، یکی بزرگ و یکی کوچیک، تو دفترچه بزرگِ درآمدها و هزینه‌های برنامه ریزی شده و پس‌اندازها رو مینویسی و اما هر جا که میری دفترچه کوچیکه همراهت هست تا تمامی هزینه‌های ریز و درشتت رو در لحظه ثبت کنی، اینطوری حتی یک سِنت یا بقول خودمون یک قرون رو هم جا نمیندازی. کار با دفترچه کوچیکه راحتتره، چون باید لیست هزینه‌هایی که انجام دادی رو بنویسی، اما برای دفترچه بزرگِ یک سری قوانین هست که باید پیروی کنی.الف) برنامه درآمدهای ماهانه که شامل: - درآمدهای مازاد مثل اضافه حقوق یا بوونوس، حقوق، پس گرفتن طلب‌ها، پولی که از فروش چیزهای دست دوم یا اینطور موارد بدست میاوری.برای دو مورد اول (درآمدهای مازاد و حقوق) اونها رو با یک رنگِ از باقی درآمدهای ماهانه ت جدا میکنیب) برنامه پس اندازهای ماهانه که در این روش باید پیش از برنامه ریزی هزینه، میزان پس انداز ماهانه ت رو تعیین کنی تا بعد در قلک یا محل مخصوص خودش بریزیج) برنامه هزینه‌های ماهانه که در این بخش تو باید هزینه‌های استانداردی مثل اجاره خونه، هزینه قبوض، هزینه اشتراک اکانت فلان یا مثلا هزینه قبض موبایل رو بنویسی که در این بخش هزینه‌ها پس از لیست کردن باید در ۴ دسته بندی کلی قرار بگیرن ۱. هزینه‌هایی برای زندگی کردن ( غذا، هزینه لوازم نظافت منزل، لباس و دارو، پول بنزین یا مثلا هزینه کارت مترو یا امثال اونها )۲. هزینه‌های فرهنگ و آموزش ( کلاس‌های آموزش (آموزش)، بلیت برای موزه‌ها، کتاب و مواردی ازاین دست )۳. هزینه‌های تفریح هم باید نوشته بشن تا مثل یک سیاه چاله همه پولهاتون رو از بین نبره!!! و این هزینه‌ها شامل ( میهمانی با دوستان، تماشای فیلم در سینما یا اشتراک اکانتهای فیلم، مسافرتهای کوتاه، رفتن به رستوران، لوازم آرایش و لباسهای غیر ضروری ) - بنظر من هر کسی میتونه بدون ۵ تا شلوار اضافه و ۳ تا رژ لب اضافه هم زندگی کنه، سبک کاکیبو کمک میکنه تا پولتون رو بیخودی بخاطر این چیزا آتیش نزنین.۴. آخرین دسته بندی چیزهای دیگر است!!!تمام اون چیزهایی که تو ۳ دسته اول جا نمیگیره میره تو دسته آخراین کاملا به شما بستگی داره که چند درصد یا سقفی رو برای هزینه کردن در هر بخش در نظر بگیرید، چون در ماههای اول متوجه میشید که دارید برای هر بخشی بیش از حد هزینه میکنید یا به اندازه س، اینطوری از بودجه بعدی که دارید میتونید برای هزینه کردنش برنامه ریزی بهتری بکنین، مثلا اگر برای خریدهای خونه این ماه کمتر بودجه گذاشته بودین برای ماه بعدی این موضوع رو اصلاح کنین.این راه و روش حتی به اوناییکه هیچ پلن درستی برای پس انداز کردن ندارن هم کمک میکنه تا دقیقا متوجه بشن پولهاشون کجا بیشتر خرج میشه!!!مثلا وقتی می‌بینید برای خوراکی بیش از حد انتظار دارید هزینه میکنید، بررسی میکنید که چطور مدیریت کنید و اون هزینه رو به مبلغ عاقلانه‌تری کاهش بدین، مثلا از غذا خوردن بیخودی در رستوران صرف نظر کنین و بجاش تو خونه غذا درست کنین ☺️کاملا شگفت زده میشین که چقدر پول میتونین به همین واسطه پس انداز کنین ?? قطعا وقتی یکی از علایقتون خرید کردن باشه، زمانیکه باید همه چیز رو با صداقت تو دفترچه تون بنویسین، اون حس خوشیتون می‌پره میره و بجاش می‌بینین چقدر پول رو بیخودی هدر دادین و یاد میگیرن یکم مدیریت کنین...اگر ایده خریدن یک ماشین رو تو ذهنتون دارید، بعضی از روش‌های ویژه کاکیبو کمک بسزایی به شما میکنه تا سریعتر به هدفتون برسید و ماشین جدید رو بخرید (البته باید بهشون پایبند باشید) هر روز عصر هرچی پول اضافه تو کیفتون دارید رو بریزید تو قلکتون، حتی تعداد زیاد سکه‌ها هم آخر ماه تبدیل به یک پول نقد خوب میشه.هر چی پول که طلب داشتین رو پس گرفتین بریزید تو قلکتون، چون نمیتونین طلب حساباتون رو بعنوان درآمد در نظر بگیرید، دلیلش هم اینه که اگر اونو به کسی قرض دادین، یعنی قبلا اون پول از شما جدا شده بوده !!! و شما یاد گرفته بودید چطور بدون اون خودتون رو مدیریت کنین.زمانیکه پول از بانک میگیرید، همیشه بخش کوچکی از اون رو بزارید تا بندازید تو قلکتون حتی گاهی ۵ یا ۱۰ هزارتومن هم میتونه خوب باشه، همونا در کنار هم خیلی زیاد میشن.هر زمانیکه خرید میکنین، عدد پرداختی رو به بالا رُند کنین مثلا اگر ۷۴۰۰۰ تومان خرید کردید، عدد رو به ۱۰۰۰۰۰ تومان رُند کنین و ما به تفاوت ۲۶۰۰۰ تومان رو بریزید تو قلکتون. این روش خوبی برای یادگیری پس انداز روزانه ست و بهتون خیلی کمک میکنه.برای خودتون سیستم جریمه و پاداش طراحی کنید که باعث میشه اگر یک کار خوب رو پیچوندین، بجاش یه مبلغ جریمه بزارید، مثلا اگر امروز باشگاه برای تمرین نرفتین، ۲۰۰۰۰ تومان بزارید تو قلک و مثلا وقتی به دیدار کسی که دوستش دارید باید میرفتید و فراموش کردید، اونجا هم ۱۰۰۰۰ تومان دیگه بزارید تو قلک، اگر این مبلغ جریمه باعث نمیشه تا تاثیری داشته باشه، جریمه ها رو بیشترین کنین مثلا ۱۰ برابرش کن. نترس چیزی نمیشه، در هر دو صورت یا تو پولدار میشی یا دیسیپلین و روش زندگیت بهتر میشه و در هر دو صورت تو برنده هستی.میزان بودجه ت برای ماه رو به چهار بخش تقسیم کن که هر بخش برای هر هفته س، هر مقداری که در انتهای هفته باقی ماند رو سریع بریز تو قلک.خریدهای غیر ضروریت رو به ماه بعد موکول کن، اگر ماه بعدی واقعا بهشون نیاز داشتی خریدت رو انجام بده، چون این روش باعث میشه خریدهای هیجانی برات اتفاق نیافته ( من خودم تا سه ماه یا چهار ماه این موضوع رو ادامه میدم و پس از اون شاید خرید کنم )همیشه پیش از خرید رفتن لیست خریدتون رو بنویسید، این روش برای من به بهترین نحو جواب میده.دلیل علمی: کلا نوشتن باعث فعال شدن بخشی از مغز میشه که ثبت یک رویداد و خاطره رو به عهده داره، مثلا زمانیکه شما میخواهید یک زبان جدید یادبگیرید یکی از مهمترین بخش‌ها نوشتار هست، چون اگر اون رو انجام ندین، خیلی از واژه ها رو فراموش میکنید.بیش از نیم میلیون نفر، روش کاکیبو رو مستقیما استفاده میکنن و بسیار افراد دیگه روشهایی مشابه رو بکار می‌برند، چرا شما زندگی رو تغییر نمیدین و برای هدفهاتون با برنامه پیش نمیرید؟؟؟ همین امروز شروع کن و نتیجه ش رو ببین، هیچ چیزی دور از دسترس نیست.راستی، مرسی که تا اینجا با من همراه بودین، من پیشنهاد میکنم اگر دوست داشتین، برید و مطالب من رو در مورد مینیمالیست، روش و تکنیکی برای آرامش ??? بخونید، برای من کار کرده، حتما به کار شما هم میآد و مثل من بیشتر از همه چیز لذت می‌برید...ارحامارحامThu, 04 Aug 2022 13:52:56 +0430https://virgool.ir/@arham.eskafi/کجای-دنیا-برای-زندگی-بهتره-kdqr3bh4sk2mسلام بعد از یکماه و دو هفته ...سوالی که این اواخر چندتا از دوستام و افرادی که از با اونها گپ و گفت داشتم پرسیدن، این موضوع باعث شد یکم مغزمو قلقلک بشه و دوباره نظر شخصی خودم، با نظر برخی افراد و خوندن چندتا مقاله رو با هم میکس کنم و اینجا بنویسم شاید به کار بیاد، شاید هم نیاد :)سوال این بود که زندگی خارج بهتره یا داخل ؟معمولا من اولش یکم چاشنی شوخی به جوابام میدم و بعدش فیلسوف میشم و می‌رم اون بالا میشینم و همش حرف میزنم. جوابم این بود، وقتی از ایران خارج میشی برای افرادیکه تو اونجایی که تو هستی زندگی می‌کنن (یعنی توی مقصدت) شما یک خارجی هستی :) و اونا برای تو خارجی ... پس همیشه همه‌ی ما یکجورایی خارجی هستیم.اما نکته مهم این هست که بعد از گذشت حداقل ۲ تا ۳ سال در جایی که ساکن شدی، کم کم چیزهای جدید بیشتری رو کشف میکنی که حتی طی اون چندسال اول بهشون دقت نکردی و دنیای دور و برت برات عادی، شگفت انگیز یا عجیب تر میشه!اما همیشه باید به این موضوع دقت کنی که اصلا برای چی می‌خوای بیای فرنگ زندگی کنی؟توان از صفر شروع کردن رو داری؟توان یادگیری زبان و فرهنگ جدید رو داری؟تحمل و صبر شکست خوردن زیاد، تنهایی، غربت یا خیلی چیزا رو داری؟ و هزارتا سوال دیگه مثل این ...خیلیا میگن این سوالات کلیشه‌ای هستند، شاید اینطور بنظر بیاد، اما خیلی از چیزهای واقعی کلیشه هستند، چون واقعا باید بیای و ببینی. درسته اینجا آدما مهربون تر بنظر میان، یا اینکه استرس نداری، اما یک بخش بزرگ برای این حِسِت وجود داره که الان برات توضیح میدم.تو باید تلاش کنی، نه هیچ فرد دیگه‌ای!!!همیشه وقتی از منبع استرسات یا مشکلت دور بشی، احساس آرامش میکنی، اما خیلی از ماها حتی نمی‌دونیم منبع اصلی مشکلاتمان چی هست، چون به خود شناسی نرسیدیم. به واقع مَنبعِ تمام مشکلات ما درونِ خود ماست (حتما داری فحشم میدی!!!)وقتی پیدا کنی که چرا از درون با یکسری چیزها راحت نیستی یا چه چیزی حالت رو خوب میکنه، میتونی خیلی راحت اونجایی که باید راحت باشی رو پیدا کنی و بری اونجا، سوال بعدی که به ذهنت میاد اینه که خوب کجا، چی و کی؟به اطرافت نگاه کن، واقعا خیلی‌ها همین حالا هم با این وضعیت گرونی و مشکلات کمر شکن از زندگیشون لذت می‌برن نه به این دلیل که پولدار یا هرچیز دیگه باشن، بلکه بدلیلش اینه که دقیقا میدونن چی حالشون رو خوب میکنه، میدونم خیلی سخته و شبیه شعار دادنه، اما واقعا همینه.هزارتا مثال می‌تونم از آدم‌هایی بیارم که اینورن و هنوز دارن همون عادتهای مسخره‌ای که داشتن رو تکرار می‌کنن و باز میگن اینجا هم بدرد زندگی نمیخوره، اما نمیان خودشون رو تو آیینه ببینن و بگن "من باید عوض بشم یا بهتر بشم" و همیشه به زمین و زمان تف و لعنت میفرستن.یکسری دیگه هم آدم‌هایی هستند که هیچ وقت با هیچ شرایطی راضی نمیشن و ماها اسمشون رو میزاریم چُس ناله چون همش دارن ناله می‌کنن ...علت تمام اینها این هست که نمی‌دونن از زندگی چی می‌خوان و واقعا باید چیکار کنن که خوشحال‌تر بشن!دسته آخر هم که کلا فازشون عجیب تر از همه س و تقریبا خیلیامون یک درصد از حالتهاشون رو در ابتدای ورود به فرنگ بُروز میدیم ... اونا افرادی هستند که می‌خوان خودشون رو خفه کنن، یجورایی هنجار شکنی و عقده گشایی (آدم‌هایی که هنوز هواپیماشون از زمین بلند نشده لباساشون عوض میشه، لهجه‌شون تغییر میکنه، میرسن تو فرودگاه اونور سریع می‌گردن دنبال Duty Free یا همون فری شاپ که ازشون مالیات مثلا نمیگیره و می‌خوان خودشون رو با هر نوشیدنی و خوراکی که تا دیروز مجاز نبوده خفه کنن و شب اولی که میرسن به همه جاهایی که باید و نباید برن سر میزنن و کلی بلا سر خودشون میارن.تو جزو کدوم یکی از این دسته‌ها هستی؟ آیا میخوای خودت رو تغییر بدی؟تا رسیدن به هدف کلی قدم مونده...توان از صفر شروع کردن رو داری؟اگر آره ادامه ش رو بخون، اگر نه برو یه مطلب دیگه رو بخون تا امیدهای واهی بهت بده و در توهم موفقیت بری جلو ...منظورم از صفر شروع کردن، دقیقا از نقطه صفر شروع کردنه، چون اگر با اقامت کاری نیای اینور، باید همه چیز را خودت شروع کنی، حالا اگر تخصصی نداشته باشی که دردسر پشت دردسر ...اگر تو ایران بهترین بودی، باید بدونی وقتی از اون خارج میشی همه چیز متفاوته، پس باید متفاوت فکر کنی و دنبال دوست و آشنا و پارتی بازی و این چیزا نباشی. فکر این نباش که همه تو محله من رو میشناسن یا من تو شهرمون آدم فلان و بهمانی هستم، اینجا دنیاست ...مثل اینه که یهو تو رو از توی اتاق خوابت پرت کنن وسط شهر و تو دل تمام چالش‌ها و بایدها و نبایدهاش.پس باید به خودت اتکا کنی، صداقت داشته باشی و با تمام توانت تا لحظه آخر تلاش کنی و دست از تلاش برنداری، چون اینجا باید دوبرابر که هیچ، ده برابر تلاش کنی و خودت رو اثبات کنی و این چندتا دلیل ساده داره، مسلما کسی که اینجا (خارج از ایران) به دنیا اومده و ۳۰ سال زندگی کرده، تمام راهها و مراحلی که باید رو میدونه و به عنوان یک شهروند در اینجا مزایایی داره که تو نداری.واقع بین باش و پر تلاش، اینجا با تلاشت میتونی به هر چیزی که میخواهی برسی و نگران پارتی بازی و اینا نباش، چون حداقل این موضوع از ایران کمتره و اینجا رو خودت بیشتر از بقیه حساب میکنن. توان یادگیری زبان و فرهنگ جدید رو داری؟آره داری، چون اولین قدم رو برای تغییر برداشتی و از صفر شروع کردی، حالا باید بری دنبال یادگیری زبان و آشنایی با فرهنگ جاییکه میخوای توش زندگی کنی، چون اگر این دوتا رو ندونی، نمیتونی با این مردم قاطی بشی و همیشه یک فاصله عجیبی بین تو و دنیایی که توش هستی ایجاد میشه...نظر شخصی من اینه که هرچی از هموطنات دورتر باشی، سریعتر رشد میکنی. درست یا غلط برای من همیشه اینطور جواب داده...در جواب اونهایی هم که میگن احتمالا ارحام جوی شده باید بگم: "قطعا اگر من دنبال این بودم که با هموطنام زندگی کنم، خوب پس چرا الان بیرونم؟؟؟"قطعا من هموطنام، کشورم، شهرم رو آدمهایی که باهاشون بزرگ شدم رو خیلی دوست دارم و به همشون عشق میورزم و با پوست و استخونم دردهاشون، شادیهاشون رو درک میکنم، اما اینها دلیل نمیشه که نخوام دنیای جدیدتری رو تجربه کنم، پس برای آینده زندگیم به جلو قدم برداشتم.اگر سخته برات که زبان اصلی اون کشوری که داری الان توش زندگی میکنی، یا میخوای بری رو یاد بگیری،‌ حتما زبان انگلیسی رو خوب یادبگیر، چون همه جا به کار میآد و بعد از اون حداقل در سطح محاوره و گپ و گفت زبان اون کشور رو یاد بگیر تا بتونی کم کم بهتر بفهمیشون و باهاشون عجین بشی.تحمل و صبر شکست خوردن زیاد، تنهایی، غربت یا خیلی چیزا رو داری؟شکست دقیقا دریچه‌ای برای پیروزی هست، چرا؟ چون وقتی از یک تجربه، یک شکست، درس بگیری، میتونی برای رسیدن به هدفت متوجه بشی که چه راههایی به شکست ختم میشه و اون راه رو نری و راهکار بهتری براش انتخاب کنی.همه ما تا حدودی به این باور داریم که اگر ۱۰۰ نفر یک راه رو رفتن و انتهاش نتیجه یکسان گرفتن (آسیب دیدن یا آسیب زدن) اون راه مناسبی نیست، مخصوصا اگر اون راه بوسیله تخلف، دروغ و ... همراه باشه که بدتررر!!!چندتا مثال ساده برات میزنم تا خوب متوجه بشی چرا باید صبورتر باشی، شکست رو تحمل کنی و از تنهایی و غربت و این چیزا نترسی و بجای فرار کردن از مشکلات، با اونها مواجه بشی و قدم‌هات رو محکمتر برداری.اقامت/شهروندی)چیزی که تو ایران تو از اولش داشتی و داری اما اینجا (تو هر کشوری) قانون اقامت و شهروندی متفاوت خودش رو داره و باید برای گرفتن هر کدوم از اونها تلاش کنی، هزینه کنی، صبر کنی و ریسک نتیجه گرفتن یا نگرفتن رو قبول کنی. این موضوع خیلی مهم و ترسناکیه و همه مهاجرهای دنیا با اون روبرو هستن و همیشه در تلاشن تا شهروندی کشور مقصد یا اونجاییکه دوست دارن توش زندگی کنن رو بگیرن و اینقدری استرس داره که تقریبا ۶۰ درصد از این افراد یا برمیگردن یا بصورت خلاف در اون کشور اقامت میکنن و مشکلات جدیدتری رو برای خودشون رقم میزنن.حساب بانکی/تراکنش مالی)تو ایران وقتی سنت زیر ۱۸ سال باشه، خانواده میتونن برات حساب بانکی باز کنن و به تو دسترسی بدن تا بتونی پول بریزی به حسابت یا برداشت کنی، خوب ۱۸ سالت که بشه راحت میری هر بانکی که دلت میخواد حساب باز میکنی و تمام ... اینجا از این خبرا نیست، وقتی پات به اینجا برسه، باید اقامت رو بگیری، مستندات ارائه بدی و ثابت کنی که فرد سالمی هستی و هزارتا دلیل بیاری که تحریم‌ها بخاطر تو نبوده و تو یک شهروند مثبت هستی که برای پیشرفت به اون کشور مهاجرت کردی و پس از اون بهت یک حساب عادی با تراکنش داخلی میدن (یعنی تو کشور محل سکونتت) اگر شانس بیاری و شعبه یا بانکت موافقت کنه، حساب بین‌المللی با امکان تراکنش بین‌المللی بهت میدن و باید حواست باشه چطوری پول خرج میکنی و زندگیت رو میگذرونی. تجربه خودم در اولین کشوری که شعبه شرکتم رو توش باز کردم این بود که با ۲۰۰ صفحه مستندات مکتوب، ۳ ماه تلاش کردم تا برای خودم و افرادیکه استخدام کرده بودم حساب باز کنن.همیشه راههای قانونی صبر بیشتری میخواد و البته نتیجه بهتری هم خواهد داشت.مالیات)اینطوری که من دیدم، کلا همه در ایران دنبال پیچوندن مالیات هستن و این تجربه و طرز فکر باعث شده تا ذاتا عادت کنیم که مالیات دادن، یا کارهای قانونی و همکاری با ارگانهای حسابرسی بدِ و بدرد نمیخوره !!!اما دقیقا بالعکس، یکسری از مشکلات ما در ایران هم بخاطر پرداخت نکردن مالیات به موقع است، چون در تمام کشورها، بخش اعظمی از هزینه‌های جاری و پرداختی نیروهای دولتی مانند آتش‌نشان، پلیس، پستچی، نظافتچی و ... که جزو نهادهای دولتی هستند از طریق همین مالیات‌ها پرداخت میشه.پس هرچقدر تو ایران مالیات رو پیچوندی، اینجا اینکار رو نکن، چون وقتی مالیاتت رو به موقع بدی یا اتوماتیک در زمان پرداختهات کسر بشه، خیالت راحته که بدهی مالیاتی نداری. این رو هم بدون که خیلی از کشورها سیستم مالیاتیشون به هم متصل هست.اینطوری نیست که " گُنه کرد در بلخ آهنگری به شوشتر زدند گردن مسگری "، اینجا همه چی پای خودته.خوب حالا اگر فکر میکنی این چیزهایی که من گفتم به دردسرش میارزه، قدم بعدی ت رو با برنامه ریزی و قدرت بیشتری برداری و به سمت هدفت تلاش کن، قطعا آسمون همه جا یک رنگه و بعد مدتی همه آدمها یک شکل و رنگ میشن،‌سعی کن خودت یک رنگ باشی و شفاف و صادق، چون وقتی این باشه، هرجایی که بری با خودت انرژی مثبتت رو همراه می‌بری و این رو بین همه پخش میکنی و همون رو جذب میکنی.تو این راه سختی زیاد داری، اما همیشه سختی‌ها نتیجه رو زیباتر میکنه، من برای همه‌شما آرزوی خوشبختی و موفقیت میکنم و امیدوارم اونجایی که دلتون شاده رو پیدا کنین و با خودتون رو راست باشین و زودتر بهش برسید.ارحامارحامSun, 03 Jul 2022 16:46:19 +0430https://virgool.ir/@arham.eskafi/شانس-خیال-یا-واقعیت-iig3ircowsjcسلام از راهی دور، بعد از مدت زمانی کم و بیش طولانی و ممنون از رهای عزیز که با کامنتش، به من یادآوری کرد که باید تو مشغله‌های زندگیم، برای دوستانم در ویرگول وقت بزارم ...سوال مهم اینِ که، آیا شانس وجود داره؟ اگر وجود داره، فقط یکبار درب خونه مون رو میزنه؟شانس پُشت کدوم در، منتظر من و تو نشسته؟!؟من خودم آدمی هستم که به شانس با تعاریفی که در جامعه می‌شنویم، مُخالفم!!!- تعابیری مثل:شُتُریِ که در خونه ت میخوابه!اَسبِ سفیدی که از راه میرسه!اِنگار از آسمون شانس براش می‌باره!یارو خیلی خوش (خر) شانسه!خوب، حالا برو تو آیینه نگاه کن، ببین شانس رو قبول داری یا نه؟ آیا شانس تاحالا، درب خونه ت رو زده؟اگر زده، چی جوابش رو دادی؟؟؟ اگر نزده، به چی فکر کردی و پُشت سرِ آدمهایی که بنظرت شانس دارن، چی گفتی؟از کنارت یک ماشین مدل بالا رد میشه و اولین چیزی که تو ذهنت میاد چیه؟؟؟یا خودش دزده، یا باباش یا جد و آبادش؟!!!قیافه ش رو نگاه کن، ببین خدا ماشین رو به کی داده!!!معلوم نیست سر چه کسی رو کلاه گذاشته که حالا پشت این ماشین نشسته ...هزارتا مثال مثل این وجود داره، که هر روز دور و برمون می‌بینیم یا خودمون اینطوری برداشت میکنیم و به خودمون اجازه میدیم در مورد هرکسی قضاوت ناآگاهانه و شخصیِ خودمون رو داشته باشیم.من و تو یادمون رفته که اون یارو هم ممکنه مثل خیلیا که نمی‌بینیم و نمی‌شنویم، شبانه روز زحمت کشیده باشه و با تلاش و پشت کار، بعد از چند سال تونسته برای خودش امکانات رفاهی مختلفی رو فراهم کنه.کلی سوالهای عجیب غریب تو ذهنتون کاشتم، اما نکته ای که همه ما اکثرا از اون دور میشیم و تو رویا، فال، کف بینی، تعبیر خواب و هزارتا چیز دیگه دنبالش میگردیم (شانسِ، شانسسسسسسسس)اکثر ما یادمون میره که هنوز زنده‌ایم و صبح که از خواب پا میشیم، یعنی بزرگترین شانس رو داریم، بزرگترین شانس برای جبران یک اشتباه، برای ادامه دادن یک راه دُرست، رفتن یک راه جدید، انتخاب کردن چیزهای جدید و هزاران هزار چیزی که تا بحال نه به اون فکر کردیم، نه حاضر بودیم بخاطرش قدردان باشیم!شانس یا تغییر؟!شانس = مثبت اندیشی (تغییرِ دیدگاه)وقتی ذهنت و بینشت مثبت بشه، همه دنیا رو مثبت می‌بینی، چون با تغییر دیدگاهت، دریچه جدیدی رو به این دنیا برات باز میشه، برات یک مثال میزنم، البته شاید یکم طولانی بشه :)یک فرد ثروتمند، دچار مشکل بینایی میشه و پیش چشم پزشک متخصص خودش میره و ...مرد ثروتمند : دکتر من دارم بیناییم رو از دست میدم، لطفا ببین چطور میتونم درمان بشم، من حاضر همه دار و ندارم رو بدم که حالم خوب بشه.دکتر : پس از بررسی و آزمایشهای مختلف متوجه شدیم که تنها راه درمان شما این هست که به اجسام سبز رنگ نگاه کنید، چون در غیراینصورت بیناییتون رو بصورت کامل تا شش ماه آینده از دست میدین،‌لطفا برای چکاپ شش ماه بعد به من سر بزنید.مرد ثروتمند : متشکرم، همین کار رو میکنم و خدانگهدار ...پس از شش ماه و اندی، مرد ثروتمند به مطب دکتر میاد...مرد ثروتمند : آقای دکتر ممنونم از راهنماییتون، اما این درمان، پُر خَرج ترین چیزی بود که من در زندگیم تجربه کردم !دکتر : چرا؟مرد ثروتمند : مجبور شدم، دوتا رُزل رُیسم رو تعویض کنم و بصورت سفارشی، رنگ سبزش رو بخرم.دکتر : خوب!!!مرد ثروتمند : مجبور شدم کل مِلک و املاکم رو بگم برای من رنگ آمیزی کنند و سبز کنند و تقریبا تمام سرمایه‌ام رو برای این کار از دست دادم...دکتر : اوه، آقای محترم چند لحظه صبر کنین (دکتر دستش رو تو کشوی میز میکنه و ...)دکتر : بیا دوست من، این کار فقط ۱۰۰ دلار هزینه داشت، نه چند میلیون دلار، این عینک سبز رنگ رو به چشمت میزدی و تمام دنیات سبز رنگ میشد!!!آیا ما نمیخواهیم بجای هزینه‌های گزافِ بدگویی، دروغ، تهمت زدن، بدخُلقی، خرافات و هزاران هزینه گزاف دیگه، فقط عینک مثبت اندیشی و دید مثبت رو به چشممون بزنیم ؟!؟قطعا این عینک هزینه کمتری داره، اما صبر و شکیبایی نیاز داره، شانس هر روز درب خونه من و تو نشسته و منتظره که با بیدار شدن از خواب، دست در دستش بزاریم و برای پیشرفت و بهبود خودمون و دنیای اطرافمون، گام برداریم.Rolls Royceخوشحال میشم شما هم از تجربیاتتون برای من بنویسید و ببینیم این زندگی شانسی، چطور پیش میره :)در مطلبی دیگه به تفاوت پولدار و ثروتمند خواهم پرداخت، چون این دو واژه کاملا با هم متفاوت هستند و خوبِ که در موردش بیشتر بدونیم.ارحامارحامMon, 16 May 2022 20:49:38 +0430https://virgool.ir/@arham.eskafi/موفقیتِ-فروشی-یا-دلالِ-رازهایِ-ناگفته-ktoydugltmruتا دلتون بخواد هر روز و هر شب می‌بینیم که یک نفر اومده و سفره بذل و بخشش رو پهن کرده و میخواد همه خلق الله رو پولدار کنه، به همین آسونی.دقیقا فکر میکنم اومدم بازار بزرگ و دستفروش داره داد میزنه، یکی بخر، دوتا ببر ...مردم ما یک باگِ بزرگ دارن، اونم علاقه شدید به پولدار یا موفق شدنه، اونم با معجون تجویزی افراد در ظاهر موفق، افرادیکه با اتومبیل‌های کرایه‌ای و عکس‌های آتلیه‌ای و ... اومدن تا شما رو پولدار کنن. یک حساب سر انگشتی میگه اگر کسی تو چیزی موفق باشه و از اون راه پولدار شده باشه، مفت و مجانی یا با ۱۰۰ هزارتومن یا ۲۰۰ هزارتومن یا هرچی، نمیاد برای خودش رقیب درست کنه، تجربه من کاملا ملموس بوده و زمانیکه توی ایران درگیر کسب و کار خودم بودم، به همایش‌ها، استارتاپ ویکندها و ... سری میزدم، گاهی بعنوان سرمایه‌گذار، گاهی بعنوان شرکت کننده، گاهی بعنوان سخنران میهمان و در اونجا اسم‌های بزرگی رو میدیدم یا میشنیدم و با ساده‌لوحی و شاید صداقت، با خیلی از این افراد به ظاهر سرشناس هم کلام می‌شدم و ارتباط دوستانه‌ یا کاری ایجاد میکردم، جالب اینکه حتی بعنوان یک فرد متخصص، گول صحبت‌های قشنگشون رو خوردم.کلاهبردارها معمولا خوشتیپ ترن، نه؟؟؟این نمونه تبلیغات یک شیاد جدید در ایران هست که دوستم لینکش رو برای من گذاشت و با یک حساب سرانگشتی ساده از روی همین تبلیغ هم متوجه میشید که واقعا نمیشه، چون اگر بشه، چی میشههههه :)روش محاسبه کلاهبرداری:اگر حقوق پایه رو عدد ۱ میلیون تومان در نظر بگیریم و این فرمول درست باشه، پس فرد مورد نظر در انتهای سال درآمدش باید ۲۰۴۸ میلیون، یعنی دو میلیارد و چهل و هشت میلیون تومان باشه !!! خوب پس متوجه میشیم که این هم تبلیغ یک کلاهبرداری دیگه س.یکی از بزرگترین دروغهایی که تو این مدت شنیدم، از فردی بود که بعنوان پنج نفر برتر سخنرانی انگیزشی کشور و پدر فلان و پسر بهمدان هنوز هم داره فعالیت میکنه، خداییش خیلی آدم سخنوری بود، اما دوستی من باعث شد تا اون روی سکه ش رو ببینم.کسی که میگفت من از برندهای ایتالیایی و ... برام کت و شلوار بعنوان هدیه میارن و ۱۰۰ تا ۲۰۰ دست کت و شلوار دارم و ۳۶۵ عدد کروات و مشاور فلان شخص هستم و رئیس فلان برند و فلان چیز، بعد از اولین دیدار حضوری من در منزلش، همه چیز نقش برآب شد ...واقعیت اون چیزی نبود که هر روز تو همایش‌هاش شعار میداد و باعث ایجاد شور و شعف تو مردم میشد!!! واقعا فرسنگها با این موضوع فاصله داشت، اون شخص فردی بود تنها، در یک خانه اجاره‌ای، با چند دست کت و شلوار و کروات، که تماما برای شوآف استفاده میشد و وقتی من حدود ۶ ماه از نزدیک با این فرد معاشرت کردم، به قول خودش "اون حرفا برا تو همایش و سخنرانیه و باید بتونم مردم رو تشویق کنم پول بیشتری بدن تا من همایشم شلوغ تر باشه"بنظر من این افراد به اندازه‌ای دروغ گفتن که دنیای دروغین توصیف شده خودشون رو زندگی می‌کنند و باور دارن، پس این حرف که دروغگو فراموش کار میشه، اصلا جواب نمیده.یکم بیایم واقع بین باشیم، این افراد معمولا بصورت تیمی کار میکنن، یعنی برای مجاب کردن شما ممکنه افراد دیگری رو داشته باشن که شما رو به دفتر یا شرکت یا ... اون فرد ثالث می‌برند و با شوآف کردن، شما رو گول بزننالبته این نکته فراموش نشه، خیلی از اونها بدون اجازه فرد ثالث از حق و حقوقات و امتیازات اون به نفع خودشون سوء استفاده میکنن و میگن من فلان جا شریک هستم یا فلان برند رو من راه اندازی کردم و تا دلتون بخواد من تو ایران دکترهایی رو دیدم که دکترای دروغین داشتن، مثل همین فردی که چند مثال ازش زدم و خودش رو دکتر معرفی میکرد و وقتی یک روز تو دفتر کار اشتراکیش، که همیشه میگفت کل اون برج مال اونه، جلسه داشتیم، اتفاقی چشمم به مدرکش افتاد و دیدم این مدرک رو بخاطر یک سخنرانی انگیزشی، به ایشون هدیه دادن و ذکر شده این مدرک هیچ اعتبار خاصی نداره، اما دقیقا از همون رو ایشون شده بود آقای دکتر ...و همه جا از این لقب عاریه به بهترین نحو سوءاستفاده میکرد.این همه توضیح، حالا که چی؟؟؟خوب تمام نوشته های من، به نوعی نشان دهنده مَثَلِ "مُشت نمونه خراورِ" بود، پس حواستون باشه، هرکسی هر جایی ادعایی کرد، در سه مرحله مختلف بررسیش کنید، تا مشخص بشه "چند مردِ حَلاجه!"مرحله اول) بررسی اطلاعات ذکر شده و شناسایی فرد مورد نظرمرحله دوم) ارتباط تلفنی یا در صورت امکان حضوری با کمپانی‌هایی که بعنوان منبع یا شریک یا ... همیشه نام می‌برندمرحله سوم) در صورتیکه میخواهید ۱۰۰٪ مطمئن بشید این افراد کلاه بردار هستند یا نه، از مراجع دولتی استعلام بگیرید و ترجیحا برای بستن قرارداد یا هرچیزی، اونها رو به دفتر وکیل امین خودتون راهنمایی کنید و سعی کنید سخت گیر باشید و بی‌خود و بی جهت زندگیتون رو به دستشون نسپریداینها مواردی بود که برای بسته فروشان و سخنرانان کیلویی انگیزشی میتونید پیگیری کنید و جواب درستی بگیرید، چون به صِرفِ حرف، هیچ چیزی مشخص نمیشه، اگر شما راهکار دیگه ای میشناسید تو کامنت‌ها اعلام کنید.کلاهبرداران اینترنتی، در باغ سبز نشون میدناین نوع کلاهبرداران بدلیل فراهم بودن بستر تبلیغات هجو و آزادی عملشون دست به هرچیزی میزنن، که همین مورد باعث میشه راحتتر شناسایی بشن، کلا به عقیده من هیچ فرد موفقی به آسونی رازش رو به اشتراک نمیزاره، پس اگر هر زمانی پول بی زبونتون رو برای موفقیت و خریدن اون راز نهفته برای این افراد خرج کردید، بدونین قطعا یک چیزی بدست آوردید و اون هم تجربه آشنایی بیشتر با روش‌های کلاهبرداری این افراده.خوب چطوری شناساییشون کنیم؟ اینجاست که خود اینترنت به ما کمک شایانی میکنه، با چندتا سرچ ساده، میتونید نظرات واقعی مردم رو متوجه بشید و گذشته اون فرد رو بازرسی کنید،‌چون هیچ چیزی زمانیکه تو اینترنت بارگذاری میشه، دیگه قابل بازگشت نیست و همیشه اون تو میشینه و جا خوش میکنه، پس خوب بگردید و پیداش میکنید، چون یک باغچه زیبا رو بیل بزنید، قطعا توی اون پُر از کرمِ.اکثر این افراد از ماشین‌های مدل بالا تو ویدیوهاشون استفاده میکنن، که با جستجوی پلاک اون ماشین‌ها، جستجوی اطلاعات وبسایت این افراد، شماره تلفن‌هاشون و ... کم کم دستشون رو میشه.قانون جذب ثروتتا اینجای کار یکسری از افراد با حرف‌های من موافقن و یکسری دیگه مخالفن، چون میگن این افراد موفق هستند و پولدار، ما نتونستیم هیچ مدرکی خلاف موفقیتشون پیدا کنیم، اینجاست که من پیشنهاد میکنم یکم حرفه‌ای عمل کنید و برید به جنگ غول آخر بازی و حضوری با این افراد جلسه بزارید، ازشون بخواهید که اگر امکان داره، جلسه رو ضبط میکنید (وویس جلسه) و تو همون وویس هم اعلام کنید که با اجازه آقای یا خانم فلان در تاریخ فلان، موضوع و جلسه فلان رو ضبط میکنید و به ایشون هم بگید، لطفا با اعلام تاییدتون، این موضوع رو تایید کنید و به ادامه جلسه بپردازید، تو جلسه ازشون بخواهید مستندات موفقیت‌هاشون رو با استناد به مدارکی که دارن برای شما رو کنن، یا در صورت امکان یک داکیومنت از این موفقیت‌ها رو با شما به اشتراک بزارن و سوالاتی که ذهنتون رو درگیر کرده مستقیم بپرسید و زبان بدنشون رو تحلیل کنید، خیلی از اونها به این مرحله نمیرسن و کلکشون کنده میشه و تمام.اما حرفه‌ای ترها با استناد به ارقام مانده حساب و ماشین و غیره از شما میخوان که باورشون کنید، پس اینجا حواستون باشه که آیا این افراد بجز مشاوره موفقیت و فروش رازهای جذب ثروت کار دیگه‌ای بلدن؟اگر جوابتون نه بود که راهتون رو بکشید و برید به زندگیتون برسید و با تلاش و درک درست بازار سعی کنید موفق بشید نه با چرت و پرت‌هایی که اونها میفروشن و اگر جوابتون بله بود که باید برید و اون کارهای دیگه‌شون رو هم تحلیل کنید.کلا این افراد به اسم فروش قانون یا کتاب رازهای جذب ثروت و موفقیت، دقیقا دارن همین کار رو انجام میدن و با خالی کردن جیب مردم ثروت رو سرازیر میکنن به جیبشون.کلاهبرداری ساده است، شما ساده لوح نباشیدپر واضحه که کلاهبرداری نیازمند مواد اولیه س، من اینجا براتون مثالش رو میزنم که بدونین چقدر ساده اونها کلاهبرداریشون رو شروع میکنن و خالی کردن جیب مُردم ساده لوح رو اولویت زندگیشون میزارن.ماهان تیموری یکی دیگه از این دست افرادمواد اولیه (کلاهبرداران اینترنتی)یک اکانت اینستاگرامی، راه اندازی یک وبسایت، اجاره یک ماشین گرونقیمت برای چند ساعت و خرید لباس های گرونقیمت و ساعت و …حالا زمان فروش راز پولدار شدنتون رسیده که میتونه تو قالب چندتا سی دی [ این روزها هم دوره دانلودی ] باشه که دقیقا کپی برداری از کوین ترودو، آنتونی رابینز، برایان تریسی، قانون جذب و … هستند و برو برا فروش.حال کلاهبردار عزیز ما ثروتمند شده!اگر باور ندارین، یه نگاه به دور و برتون بندازید و ببینید هر روز چندهزارتا از اینجور تبلیغات چَرتُ پَرتُ رو می‌بینیداین افراد با فروش دروغین، فروختن امیدِ واهی و ... ثروتمند شدنصد البته که اونها به پشت سرشون نگاه نمیکنند،‌چون گذشته‌ای برای لبخند زدن ندارن، و خودشون می‌دونن واقعا خوشبخت نیستن و فقط پولدارن.مواد اولیه کلاهبرداری غیراینترنتی و فیزیکیمیتونم اسمش رو بزارم کلاهبرداری همایشی، انگیزشی و ... که من پیشتر به اون اشاره کردم، این افراد دقیقا از سیستم پانزی استفاده میکنن و باد هوا رو به شما میفروشن و با مجاب کردن شما، به شما میگن فرد دیگه ای رو هم تو این چرخه بیمار وارد کنید، البته این افراد یکم کارشون سخت تره و صد البته رقم کلاهبرداریشون بیشتر ...پس وقتی این کلاهبردارا شروع میکنن به فعالیت، اگر دقت کنین، بعد چند وقت جاشون عوض میشه یا جوری پیش میرن که جایگزین خودشون رو میزارن و شما هیچ وقت دستتون بهشون نمیرسه.این افراد بعنوان مواد اولیه، چندتا مواد اولیه دسته اول رو نیاز دارن، به همراه یک ملک، دفتر کار یا ... اجاره‌ای، چندتا شریک کذائی و کلاش، شماره تلفن رند و تیپ و قیافه غلط انداز، حالا اونا میرن دنبال لقمه چرب و نرم و نتیجه کلاهبرداریشون رو بین خودشون تقسیم میکنن و شما میشین یک توپ که همیشه پاس‌کاری می‌شید.عکس تزئینی ست، لذتش را ببرید :))نصیحت دوستانهمن به عنوان فردی که تجربه شناسایی این افراد رو داشتم و خوشحالم که چیزی رو در بازی اونها از دست ندادم، به شما میگم:دوستِ من؛ فقط و فقط رو خودت و توانمندی‌هات سرمایه‌گذاری کن،‌ اونجاست که موفق میشی و افراد موفق واقعی تو رو همراهی میکنن، هیچ کس یک شبه پولدار نمیشه، اون دورانی که افراد میرفتن تو زمین‌ها و رودخونه‌ها دنبال طلا، افرادی پولدار شدن که به اونها بیل و کلنگ فروختن، نه افرادیکه دنبال طلا بودن، بیشتر فکر کنیم و بیشتر عمل کنیمارحامارحامMon, 28 Mar 2022 18:52:29 +0430https://virgool.ir/@arham.eskafi/سحرخیز-بودن-یا-نبودن-مسئله-این-است-faznvsfttsncسلام صبحتون، ظهرتون، عصرتون یا حتی شبتون بخیرمتنی که میخونید، برداشت من از مطالبی هست که خوندم یا تجربیاتی هستن که به عینه خودم داشتم، پس میتونه کاملا با دیدگاه شما موافق یا مخالف باشه، برو بریم سراغ اصل مطلب "سحرخیز بودن یا نبودن"پاشو بیدارشو از خواب ...چه زمانی این مسخره بازی شروع شد؟برای من و اکثر ما این داستان از زمانی شروع شد که میخواستیم بریم مدرسه، هر روز صبح خروس خون یا بقول معروف کلهِ سحر یکنفر بالا سرمون داشت به چند حالت مختلف و در مراحل متعدد برای بیدار کردن من و شما تلاش میکرد:نوازشآروم صدا زدنتغییر از حالت نوازش به تکان‌های شدیدشروع به هوار زدن و دعوا کردن که دیرت شد، سرویست رفت، بدورها کردن ما برای چند دقیقهتکرار مجدد این سیکل و در انتها داد و بیداد و بازدیدهای هر ۲ دقیقه برای اطمینان از اینکه بیدار شدیم یا نه و در حال آماده شدن برای رفتن به مدرسه هستیمخوب قطعا این نوع رفتار و همینطور علاقه شدید ما به مدرسه در ایران (که در پست‌های دیگه به اون می‌پردازم) باعث می‌شد که برای هر چه بیشتر خوابیدن تلاش کنیم، من به شخصه سیکل بیدار شدن ظاهریم ۵ تا ۱۰ دقیقه زمان می‌برد، اما شخصا در هنگام پوشیدن جوراب و شلوار و ... حدودا نیم ساعت مازاد میخوابیدم، یعنی مثلا یک لنگه جوراب رو پام میکردم و بصورت قوز کرده، چرت میزدم و یک ربع رو اینطوری میرفتم جلو تا اینکه مامان یا بابا بیان و گیر بدن چرا یکساعته داری با جورابت ور میری، بدو حاضر شووووواقعیت امر این هست که این موضوعات بدلیل نداشتن علاقه ما به بیدار شدن در ساعت خاص، باعث میشه که اکثرا از زود بیدار شدن تنفر داشته باشیم، دلیل علمی اون هم اجبار در تغییر ساعت بدن هست و بدلیل لجباز بودن مغز، این موضوع و تغییر پس از یه مدت مجدد برمیگرده به همون داستان خوابیدن تا لنگ ظهرخوب که چی، حالا ساعت بدن چیه؟آهان، ساعت بدن یا در اصطلاح عملی ساعت بیولوژیکی (circadian rhythm)چیه ؟میخوام یکم چاشنی علم به این موضوع اضافه کنم، ساعت بدن برای تمامی موجودات وجود داره و تقریبا یک چرخه ۲۴ ساعته س و یه گمانه زنی جالب وجود داره که تقریبا ثابت میکنه چرا این چرخه بوجود اومده، یکسری از دانشمندان به این موضوع باور دارن که اولین سلول‌های زنده روی کره زمین بر اثر اشعه ماورا بنفش خورشید کشته میشدن و به مرور زمان سازگاری بدست آوردن تا در زمان شب شروع به بازیابی خودشون بکنن. بهتره زودتر از اون سلول دور بشیم و به خودمون برسیم.ساعت بدن چیزی هست که تو تمامی فرایندهای ما دخیله و جالبه بدونید که همه ما یک زمان سنج اصلی داریم، اون ساعت توی دستتون یا آلارام های مختلف رو نمیگم، ما یه بخشی تو مغزمون داریم به اسم هیپوتالاموس که این زمان سنج دقیق توی اون وجود داره و در زمان‌های خاص سیگنالهای هدایت کننده مختلفی رو به بدن ارسال میکنه، البته یک موضوع مهم دیگه هم هست که شاید یکم عجیب غریب باشه، اما تمام اعضای بدن برای خودشون ساعت و زمانسنج فرعی دارن و تمام تلاششون رو میکنن تا با اون ساعت مرکزی (ساعت بدن) هماهنگ باشن.همینجاست که میتونین خیلی چیزها رو متوجه بشین، چرا نوجوون‌ها واقعا دوست دارن بیشتر بخوابن؟ چون بدلیل تغییرات هورمونی در دوران بلوغ، ساعت زیستی شون دو ساعت عقب تر میره و این باعث میشه همیشه دو ساعت بیشتر از بزرگسالانشون نیاز به خواب داشته باشن.۶ صبح !!!میشه ساعت زیستی مون رو تنظیم کنیم؟آره، چرا که نه، بدن خودش این ساختار رو بصورت استاندارد داره، چشمای ما نور رو شناسایی میکنن و سیگنال تغییر برای بیدار شدن میدن، که صد البته وقتی در تاریکی باشید این آپشن از کار میافته. برای تنظیم ساعت بدن بایستی یک سیکل رو حداقل برای ۲۱ تا ۳۰ روز تکرار کنید و در نظر داشته باشید که مغزتون باید با رفتارهای خوب شما حس دریافت جایزه رو داشته باشه، درسته اولش خیلی سخته، اما با خودتون صحبت کنید که مثلا وای چقدر امروز صبح همه چیز خوشگله و اینا حرفا ...صد البته شرایط خاص هم وجود داره، ساعت بدن برای افرادی که سفرهای طولانی در منطقه زمانی‌های مختلف میکنن بهم میریزه و اصطلاحا بهش میگن (جِت لَگ) یا پرواز زدگی که دو تا راهکار برای تنظیم اون وجود داره که راهکار اول خوابیدن و براساس زمان محل جایی که رسیدین بیدار شدنه که این موضوع و تنظیم ساعت یک تا چند روز زمان می‌بره و راهکار فورس اون استفاده از قرص‌های جِت لَگِ که باعث میشه هورمون‌های مغز شما تنظیم بشه و فرمان بیدار شدن اجباری در زمان مشاهده نور رو به بدن شما ارسال می‌کنه.خوب یجاهایی سوال میشه که چرا خیلی‌ها بدون سفر طولانی مدت، بازهم این حالت رو دارن و بنظر میاد توی زمان‌های مختلفی خسته هستن، شاید این موضوع برمیگرده به یه نوع دیگه از جِت لَگ که به اون میگن بهم ریختگی ساعت اجتماعی یا (جِت لَگِ اجتماعی) و دلیل اون تغییرات شیفت کاریه و افرادی که بصورت شیفتی کار میکنن. علت اصلی اینجاست که زمان‌های شیفت کاری اونا با ساعت بدنشون یکی نیست، یجورایی مغز میگه بخواب، اما اونها مجبورن شیفت بدن و بیدارن یا مغز میگه نخواب، اما چون از لحاظ فیزیکی خسته هستند، میخوابن و این سیکل با اینکه تداوم داره، اما باعث تنظیم شدن ساعت بدنشون در برخی موارد نمیشه و همیشه این تفاوت رو احساس میکنن و همیشه ناراحت و خسته هستن.پس بهترین راهکار از نظر من اینه که بصورت مداوم و آهسته آهسته زمان بدنتون رو تنظیم کنین، نه اینکه چهارصدتا آلارم پشت سر هم بزارید، چون این بدترین کار ممکنه و باعث میشه همیشه قبل، در زمان خواب و هنگام بیدار شدن استرس داشته باشید، پس چهارصدتا آلارم رو به یک یا دو آلارم تغییر بدید و فوکوستون رو بزارید رو خودتون تا ساعت بدنتون رو با عشق به خودتون تنظیم کنید.چرا این سیکل اینقدر تکراریه؟خوب این موضوع تقصیر من و شما نیست، کلا موجودات زنده در طبیعت سه تا کار اصلی انجام میدن و چون ما هم جزوی از اونها هستیم، خوب این موضوع میلیون‌ها سال هست که تو ژنوم ماست و باید باهاش کنار بیاییم. این سیکل شامل سه تا رفتار اصلی هست (خوردن، خوابیدن و دفع کردن) مسخره بنظر میاد اما بزارید واضح تر بگم: کلا بدن ما عادت کرده به یک سیکل کلی ۲۴ ساعته که به دو بخش ۱۲ ساعته (روز، شب) تقسیم میشه و هر بخش خودش به ۳ تا بخش ۴ ساعته برای اون سه عمل اصلیه جذاب تبدیل میشه و براساس تحقیقات مختلف هم این زمان حدودی (براساس ساعت بدن استاندارد) به این صورت هست که: بهترین ساعت جذب مواد غذایی تو بدن ساعت ۸ شب تا ۴ صبحِ و بهترین ساعت دفع ۴ صبح تا ۱۲ ظهر با این اوصاف بهترین زمان شام خوردن، شبیه اون چیزی نیست که تو ایران و اکثر کشورها تجربه میکنید!!! مثلا ساعت ۱۰، ۱۱ یا ۱۲ شب تازه میشنیم پای سفره شام و مثل چی میخوریم... نه اشتباه نزنید، بهترین ساعت شام خوردن تو اینجا (فرنگستون) ساعت ۶ بعد ازظهر تا ۷ بعد از ظهر هست، قطعا وقتی میخوای ساعت بدنت رو تنظیم کنی، کلی حرفای عجیب غریب میشنوی که سوسول این ادا بازیا چیه؟؟؟ یا اینکه خودتو مسخره کردی و هزارتا حرف با ربط و بی ربط دیگه.زیاد به این چیزا اهمیت نده و بدون که ساعت بدنت اگر تنظیم باشه، همه چیز بهتر میشه، خلق و خوت، احساس افسردگی یا شاد بودنت، حتی مشکلات ارتباط اجتماعی و ...، اما قبل از اون یک واقعیت دیگه رو پیدا کن که تو واقعا گنجشگی یا جغد ؟یکی از زیباترین جغدها، جغد برفیهگنجشگ یا جغددارم کم کم عجیب غریب میشم، نه؟ اما واقعیت داره، ما به دو دسته کلی تقسیم میشیم (استثنا همیشه هست) و این دسته بندی براساس ساعت بدن و رفتار فیزیکی ماستدسته گنجشگ ها که صبح‌ها پرانرژی هستند و فعال و دسته جغدها که شب‌ها رو دوست دارند و انرژیشون اون تایم بیشتر میشه، این موضوع رو باید خودتون پیدا کنین، با تکرار سیکل تنظیم ساعت بدنتون به حالت نرمال، پس از سه هفته ببینید آیا این وضعیت بهبود پیدا کرده یا اگر جغد بودید، جغد موندین و هنوز شبها رو دوست دارید یا اگر گنجشگ بودید، گنجشگ تر شدین یا نه ?خودم رو مثال میزنم، من به دلیل یک شوک اوایل سال ۲۰۱۶ تا اواخر سال ۲۰۱۸ کلا به مدت ۲ سال و اندی در طول شبانه روز نمیخوابیدم و گاهی اوقات حدود ۱۰ تا ۲۰ دقیقه چرت میزدم و گهگاهی این گپ‌های چرت زدن به بیش از ۵ روز میرسید، برخی از دوستان من این موضوع رو به من گوشزد کردند که مریض میشی، می‌میری و از این دست حرفها، البته برای خودم هم عجیب بود که با یک شوک خاص یهو من از آدمی که تا ساعت ۸ صبح میخوابید، تبدیل شدم به آدمی که کلا نمیخوابه!!!بعد از شش ماه به پزشک مراجعه کردم و پزشک متخصص برای من آزمایشات مختلفی تجویز کرد و نتیجه اون آزمایشات هم راه به جایی نبرد و با کمال تعجب پزشک مورد نظر خیلی واضح گفت آسیبی ندیدم و با بیخوابی هم علائم خاصی مشاهده نکردم ...این موضوع عجیب باعث شد تا تحقیق بیشتری انجام بدم که اصلا آدمهایی هستند که نخوابن (استراحت نکنن) و در کمال تعجب به متوجه شدم که انسانهایی هستند که کلا طی ۹۰ یا ۱۰۰ سال زندگی یک لحظه هم نخوابیده‌اند مثل Al Herpin و برخی افراد هم مثل من دچار سندرم خواب کم یا Short sleeper syndrome هستند یا میشوند، البته به این نکته اشاره کنم که این اتفاق برای من مزایای زیادی داشت و بدلیل زمان زیادی که داشتم، خیلی از کارهایی که علاقه داشتم را انجام دادم مثل: مجسمه سازی، نقاشی، مطالعه، آشپزی و ...نکته جالب اینکه پس از سال ۲۰۱۸ بطور ناگهانی مجددا سیکل من به گذشته برگشت و تبدیل شدم به همون جغدی که بودم ??با تمرین‌های مختلف در طولانی مدت خودم رو تبدیل کردم به گنجشگ اما گاهگاهی اون وسطا یهو جغد بودنم هم میزنه بیرون، اما یاد گرفتم خیلی خودم رو عذاب ندم و با ساعت بدنم مدارا کنم و بهترین نحو با اون دوست باشم، تقریبا ۲ سالی میشه که کلا هیچ آلارمی روی گوشیم ندارم و سر ساعت به کارهام میرسم، بیدار میشم، میخوابم و ...جمع بندی بخوام بکنم، همه ما ساعت بدن خودمون رو داریم، پس به این خزعبلات که استیو جابز ساعت فلان بیدار میشد و فلان کار رو میکرد یا بیل گیتس اینطوری و نمیدونم فلان بازیگر اونطوری بیدار میشد، اهمیت ندین. شما خودتونید و از خودتون لذت ببرید،ما میتونیم گنجشگ یا جغد یا هر چیز دیگه‌ای باشیم، مهم اینه که اگر هر کدوم از اینها هستیم، برای سلامتی بدنمون تلاش کنیم و با آرامش دادن به خودمون، از زندگی بیشتر لذت ببریم، من پیشنهاد میکنم هر روز برای خودتون تسکی (کارهای قابل انجام) داشته باشید و لیست کنید، هر روز حتی اگر یک کار رو شروع کنید یا یک کاری که قبلا شروع کردید رو به اتمام برسونید، از افراد دیگه خیلی جلو هستید و ۱ درصد برای بهتر بودن خودتون تلاش کردید و نسخه بهتری از دیروزتون هستید، از نظرِ من:زود یا دیر بیدار شدن مهم نیست، اما سعی کنید به موقع و سَرِ وقت به ذهنتون، جسمتون و روحتون اهمیت بدین،بطور کلی زود خوابیدن ایده خوبیه، حتی برای جغدها، تا بتونن برای شیفت شبشون انرژی ذخیره کنن، حتی اگر با یک چُرت کوتاه این اتفاق میافته.ارحامارحامFri, 25 Mar 2022 16:56:01 +0430https://virgool.ir/@arham.eskafi/مینیمالیست-روش-و-تکنیکی-برای-آرامش-بخش-آخر-l4tjpl6yofj4هدیه دادن خیلی لذت بخشِاگر تازه با من همراه شدی، پیشنهاد میکنم از ابتدا مطلب من رو بخون، برو به بخش اول و از اونجا شروع به خوندن کن ?می‌بخشی، تاخیر نسبتا طولانی از نظر خودم برای انتشار بخش آخر داشتم، علت اون رفتن من به ایران و انجام کارهام بصورت فشرده طی سه روز و بیمار شدنم و بازگشت مجدد به خونه و استراحت طولانی من برای بهبودم بود ? یه جورایی از مزایای رفتن به وطنِ شاید!!! شاید هم بقول بعضی از عزیزان، خارجی شدم و نازک نارنجی ? خوب دیگه وقتشه بریم سر اصل مطلب ...قانون پانزدهم) قانون بخشش و هدیه دادنهمیشه این گوشه کنارا، تعطیلات منتظرمون نشسته (البته تو ایران این تعطیلات از حالت نرمال خارج شده و بیش از حد زیاده)، تعطیلاتی مثل سالِ نو، روزِ مادر، روزِ پدر، روزِ فلان و هفته‌ی بهمدان، قطعا اینا همون زمانایی هستند که ما برنامه ریزی کردیم برای هدیه دادن، هدیه گرفتن و نشون دادن عشق و دوست داشتنمون به دوستان و عزیزامون ??❤️ این درسته که من میگم هدیه دادن یکی از زبان‌های ابراز عشقِ، اما این درست نیست که ما به مصرف کننده‌ی صرف تبدیل بشیم و اینطوری فکر کنیم که: "چون من عاشقِ تو هستم، پس اینجا هستم تا اون وسیله‌ی گرون قیمت و براق رو برات بخرم تا نشون بدم چقدر عاشقتم" خوب، این عشق به کالاست نه عشق واقعی !!!هدیه دادن در تعریف لغوی یعنی معامله کردن، اما عشق یک معامله نیست، عشق فراتر از زبان و دارایی‌های مادی ست، چون تعریف عشق بوسیله افکار و اقدامات و اهداف ما قابل درک و نمایش هست.منظور من از هدیه دادن، به اشتراک گذاشتن پیامی است که از صمیم قلب من به اون باور دارید و حمایتش می‌کنید. همه ما می خواهیم به زندگی افرادی که به اونها اهمیت می دیم کمک کنیم، و گاهی اوقات این شامل خریدن هدیه ای برای اونا میشه که قدردانش خواهند بود، نه از روی تعهد، بلکه از روی میلشون به ارزش افزوده‌ ای که فکر میکنند داره.اما اغلب، یک هدیه فقط یک میانبر آسونه، چیزی که واقعا نداره، تاثیر بعنوان یک عمل‌ِ یک عملِ واقعی بعنوان عشق. از نظر عقلانی، همه ما میدونیم خریدن یک الماس گران قیمت، دلیلی برای وفاداری ابدی نیست. تعهد، اعتماد، درک - اینها نشانه های واقعی وفاداری و فداکاری هستند.شاید جاناتان فرانزن این موضوع رو به بهترین وجه گفته که : «عشق یک همدلی بی انتهاست، مکاشفه قلبی است که هر لحظه و هر تپش اون با ضربان تو می‌تپه، داشتن یک شخص خاص که شادی اون حس واقعی شاد بودن رو به تو میده و حاضری بخشی از وجودت رو بخاطرش رها کنی.»این بدین معنی نیست که لزوماً مشکلی تو خرید وجود داشته باشه. هدیه دادن به یک شخص، با تداعی اینکه اون هدیه لزوما نشون دهنده عشق شماس، بیشتر شبیه یه دروغ فانتزیه، پس خودتون رو گول نزنید - عشق اینطوری کار نمیکنه، در عوض با کسی که دوستش داری مشارکت کن.و اگر هدیه بهترین راه برای مشارکته، اجازه نده مینیمالیسم سد راه تو بشه و بجاش قانون هدیه دادن رو وارد زندگی مینیمالت بکن، این قانون میگه، تا میتونی از هدایای فیزیکی اجتناب کن و تا جاییکه میشه از بهترین هدیه که همون مشارکت کردنه استفاده کن.بهترین هدیه میتونه تجربیاتی باشه که با هم بدست میارید، مثل بلیت یک کنسرت، غذا پختن ویژه تو خونه، بلیت یک نمایش موزیکال یا تئاتر، صبحونه ویژه در رختخواب، مشت و مال دادن، گرفتن وقت سالن ماساژ، پیاده روی دونفره یا خانوادگی، رفتن به یک جای جدید بدون هیچ برنامه، گذروندن یک شب با صحبت کردن بدون حواس پرتی، آرایش کردن، بازدید از جشنواره چراغ‌ها، تماشای طلوع خورشید، رفتن به اسکی، سوار تیوپ شدن تو برف، رقصیدن، بردن فرزندانت به باغ وحش، ساختن یک غروب زیبا تو چهارشنبه سوری، تماشای غروب زمستون با خوردن سیب زمینی زغالی که تو زغالای منقل پختی ... چه تجربیات دیگه‌ای می تونی به کسی که به اون اهمیت می دی بدی؟ خاطرات و تجربیاتی که بین شما پیوند ایجاد میکنه و این پیوند رو تقویت میکنه.فکر نمیکنی این تجربیات باعث میشه تا بهتر بفهمی که حس‌های این چنینی ارزشش خیلی بیشتر از مادیاته !؟ فکر نمیکنی اینطوری ارزش عزیزانت بیشتر حس میشه؟ و اونها بیشتر ارزش تو رو میدونن؟؟ من به شخصه سعی میکنم تا تجربیات و خاطرات رو به کسایی که دوستشون دارم هدیه بدم.یا اگر احساس میکنم که نیاز به دادن یک هدیه یا کالای مادی دارم، ترجیح میدم کالای مصرفی هدیه کنم - مثل یک بطری نوشیدنی، یک شکلات تلخ لذیذ، یا یک بسته قهوه خاص، چون هر چه میدم عمدی انجام میشه.نکته مهم قانون مینیمالیستیه هدیه دادن اینِ که بعد مدتی متوجه میشی قبلا داستان هدیه دادنت برای جبران زمانی بوده که با بقیه نگذروندی و از سر تعهدت هدیه میدادی تا جبران اون زمان سپری نشده باشه، مثل یک کروات، یک جفت دکمه سر دست یا یک دستکش خاص.معمولاً با خودم خیلی فکر میکردم برای چیزی که میگرفتم و این بیشترش احساس وظیفه بود که باید یه چیزی بخرم، هر چیزی ! هدف چیه؟ دادن این هدیه خاص؟ آیا کسی که هدیه رو میگیره واقعا با داشتن اون هدیه ارزشی بدست میاره؟ آیا واقعا به وجود اون هدیه نیاز داره؟ اینها سوالات مهمی هستند، اما ما به ندرت می‌پرسیم، چون جایی برای پرسیدن و علامت زدن سوالاتمون نداریم، سریع میریم سراغ چیزایی که فکر میکنیم چون گرونن، چون خوشگلن حتما با ارزشن، مثل زیورآلات جدید و ...این تعطیلات، بدون فکر به چیزی که بنظر هدیه می‌اومده، خاطره و تجربه جدید بسازید، هدفتون این باشه که واقعا حستون رو هدیه بدید، هدف اصلی ایجاد کردن یک خاطره خوب و یک لبخند واقعیه ?بیا با هم قدم بزنیم ...قانون شانزدهم) قانون گرفتن، هدیه گرفتنزمانیکه واقعا متوجه شدین که بهترین روش هدیه دادن چیه، همونقدر مهمه که اهمیت هدیه گرفتن درست رو هم بدونید و اینجاست که قانون گرفتن، هدیه گرفتن که قانون آخر منِ به کار میاد.اساس این قانون بیشتر به شکل شهودیه و شما سورپرایز میشید، یعنی اگر با طرز فکر یک مینیمالیست هدیه میخواهید، باید به یک هدیه خوب فکر کنید.منظورم فکر به هدایای گرون قیمت یا درخواست هدایای گرون قیمت نیست، بلکه باید به افرادیکه دوستشون دارید و دوستتون دارن و تمایل دارن براتون هدایایی فیزیکی بگیرن، ذهنیتتون رو بگید و درست راهنماییشون کنید، نه اینکه بخواهید به هرکسی که برای شما هدیه گرفته "نه" بگید، بجاش "بله" بگید به هدیه‌ درست و بجابه مردم یا دوستاتتون بگید، دوست دارید کجا برید، کافی شاپ یا رستوران یا حتی پارک جنگلی برای قدم زدن یا حتی خیریه‌ای برای کمک کردن به نام شما، یا هر تجربه‌ای که دوست دارید با دیگران شریک باشید، شاید جایی واقعا وسیله‌ای مهم لازم داشته باشید که جایگزین کردید و یا نیاز دارید باشه و به قانون و طرز فکر مینیمالیستی شما آسیبی نمیزنهآیا واقعا این هدیه شفاف و مثبت، حس بهتری به شما نمیده؟ بجای اون همه هدایای بیخودی و بلااستفاده مثل کروات و جواهر و طلا و ... ؟؟؟ارحامارحامThu, 24 Mar 2022 02:53:30 +0430https://virgool.ir/@arham.eskafi/مینیمالیست-روش-و-تکنیکی-برای-آرامش-بخش-هفتم-zrg7r4y2kkg4اغلب، دارایی های مادی ما بیشتر از آنچه تصور می کنیم استرس ایجاد می کند.قانون سیزدهم) قانون خودسوزی (احتراق خود به خودی) Delete All !!!!!! همونطور که بیشتر و بیشتر تحت فشار خریدای گذشته قرار می گیریم، نارضایتی تا زمانی که به نقطه جوش برسیم ادامه داره. اما لازم نیست منتظر بمونیم تا دما بیشتر بشه تا براش یه کاری بکنیم.توی یکی از همایش‌های مینیمالیست، یکی از حضار سوال خودش رو اینطوری پرسید: «من با ذخیره کردن تعداد زیادی مقاله و مطلبِ خونده نشده تو تلفنم مشکل دارم. من اونارو یکی یکی ذخیره می کنم، هر مقاله از نظرم یه چیزیه که فکر می‌کنم می‌خواهم بخونم، اما همیشه همینطوری روی هم جمع می‌شن.» و در آخر هم گفت ...من صدتا مقاله خونده نشده دارم و این باعث میشه استرس بگیرم!جواب برگزار کننده همایش (رایان) این بود که: "اگر همه اونها رو همین الان حذف کنی چه احساسی پیدا میکنی" و «فکر می‌کنی پشیمون می‌شی یا احساس آرامش می‌کنی؟»طرف جواب داد و گفت: "من هرگز به حذف اونها فکر نکردم، اما فکر می کنم احساس آرامش می کنم."رایان در جوابش گفت: "پس بیا همه‌شون رو حذف کنیم. درست همین الان."چند نفر اون وسط شروع کردن به جو دادن و یهو جمعیت شروع کرد به فریاد زدن اینکه: پاک ش کن، پاک ش کن، یالا زود باش پاک شون کن «دی-لیت-ایت! Dee-leet-it! دی لیت!»دقیقا توی همون گیر و دار، با اینکه دیوید به وضوح ترسیده بود، روی «حذف همه» کلیک کرد و خلاصصص !!!همه مقاله‌های خونده نشده سوت شد رفت هوا ...... اون بعدا به یکی از مجری‌های برنامه زنگ زد و گفت: فکر نمیکردم با پاک کردن چندتا مقاله، اینقدر احساس آرامش به من دست بده، مرسییییی.در حالی که منطقی بنظر میاد که بهم ریختگی دیجیتالمون رو از بین ببریم، آیا نباید همین کار رو با دارایی‌های مادیمون هم انجام بدیم؟ چون هیچ کدوم از ما یک وسیله نمیخریم که بعدا کلی چیزی تو انبار روهم تلنبار بشه! خرید یک وسیله، بصورت هیجانی به ما یه حس شادی میده، اما در درازمدت ذهنمون رو درگیر و متلاشی میکنه.به همین دلیل قانون خودسوزی یا همون احتراق خود به خودی رو ابداع کردن و بنظرم خیلی باحاله و با یک سوال ساده شروع میشه: اگر فلان چیز یهو سوت بشه بره، آیا حس آرامش میکنم یا نه؟ اگر همچین چیزیه، به خود اجازه بده تا سریع از شرش خلاص بشی.نکته خنده‌دارش اینه که، این قانون میتونه برای هرچیز مادی یا حتی دیجیتال و جالب‌تر از اون، شغل یا روابط هم عملی بشه.این سوال؛ واقعا ارزش پرسیدن تو تمام زمینه‌های زندگیمون رو داره، چون کمک میکنه ببینیم چی به زندگیمون ارزش اضافه میکنه و چه چیزی نه، اونهاییکه نه رو باید حذفش کنیم بره .... بیخودی تو مخی نباشن. ?قانون چهاردهم) قانون تمایل به راه رفتن (پیاده‌روی)یک فرضیه قدیمی هست که میگه، خونه‌ای که در حال سوختنه، فقط چیزهای مهمت رو ازش بیرون ببر.مسلما تو اون لحظه برای اقلام مادی توی جهنم سوزان نمیریم، اول چک میکنیم همه چی امنه، یعنی اولویت عزیزامون، حیوانات خونگیمونن که نجاتشون بدیم و مطمئن بشیم که اونها سالمن و جاشون امنه.شاید، شاید بعدش بریم دنبال عکس، هارد دیسک یا میراث خانوادگی، البته موارد دوم واقعا مهم نیستن، شاید همه‌شون تو آتیش بسوزن، اما اولویتمون (خانواده و عزیزامون)❤️ در امنیت هستن.کلی خاطره اینجا سوخته، امیدوارم عزیزاشون سالم باشن، چون خاطره‌باهاشون همراهه.توی یکی از صحنه‌های فیلم Heat با بازی رابرت دنیرو تو نقش نیل مک کاولی، میگه «به هیچ چیزی اجازه نده، تا جلوی بیرون رفتنت از خونه رو بیشتر از ۳۰ ثانیه بگیره، البته من شباهتی به کاراکتر فیلم ندارم،? چون اون آدم بده‌ی فیلم بود، اما واقعا با احساساتش موافقم، تقریباً هر چیزی را که وارد زندگیمون می‌کنیم، مثل: دارایی‌ها، ایده‌ها، عادات و حتی روابط - باید بتونیم توی یک لحظه از اونها دور بشیم.قطعا خیلی از شما با این عقیده مخالفیت و میگید عقیده مزخرفیه، اما میخوام بگم که برعکس چیزی که میگید، آمادگی برای دور شدن، شکل نهایی مراقبت کردنه، اگر کالاهای فیزیکی جدیدی بخرم، باید مطمئن بشم که معنا و حس تعلق زیادی به اون نمیدم؛ اینکه بتونم دور بشم به این معنیه که هرگز به وسایلم خیلی وابسته نمیشم و عدم دلبستگی به چیزها، زندگی رو برای من انعطاف پذیرتر میکنه و مملو از فرصت.وفاداری تا جایی خوبه، که باعث بشه همیشه خودت باشی، اما اگر یک روز دیدی شبیه یه موجودی عجیب شدی، وفاداری به مادیتات یا حتی روابط، احمقانه س.من یاد گرفتم که اگر ایده یا عادت جدیدی رو در پیش بگیرم، اینکار رو انجام بدم چون پتانسیلی برای بهتر کردن زندگیم داره. ایده جدید من، آینده جدید من رو شکل میده، در مورد عاداتمون هم همینطور. با گذشت زمان ایده های من تغییر میکنه، بهتر میشه، گسترش پیدا میکنه، عادت‌های فعلیم با عادت‌های قبلیم عوض میشن و به رشد من کمک میکنن. آمادگی ما برای از بین بردن ایده‌ها یا عادتهامون به این معنیه که تمایل داریم رشد کنیم، داریم هر لحظه نسخه بهتری از خودمون رو دنبال میکنیم.تجربه یکبار شکست در زندگی مشترک، باعث شد بفهمم که اگر رابطه جدیدی رو وارد دنیام میکنم، باید عشق رو با احترام و مهربانی و مهمتر از همه با صداقت و راستی به دست بیارم، چون زیاد دیدم و خودم تجربه کردم که طرف ۵ سال نقش بازی کرده بود.من باید انتظار این رو داشته باشم که هر لحظه طرف مقابلم من رو ترک کُنه و برای بهتر شدن زندگی بدون من، پیش بره، پس هر دوی ما (پری و من) سخت تلاش میکنیم که به رابطه‌مون کمک کنیم تا نیازهای هم رو بهتر درک کنیم، باید مراقب هم باشیم، بیشتر باهم حرف بزنیم.این اصول - عشق، ارتباط، تفاهم، مراقبت - اعتماد رو ایجاد میکنن، که در دراز مدت ارتباط رو قوی تر میکنه، متناقض بنظر میرسه، اما تمایل به دور شدن، پیوند ما رو با دیگران تقویت میکنه. موضع معکوس - زنجیر شدن به دلیل تعهد به یک رابطه - صادقانه نیس، وفادارییه کاذب که از آرامش مقتعی زاده میشه.قطعا استثناهای واضحی برای این قاعده وجود داره، تلاش‌هایی که نمیتونیم به راحتی اونها رو رها کنیم، مثل: یک ازدواج، یک شراکت تجاری، یک شغل، یک علاقه، نکته مهم اینه که تا حد امکان کمتر استثنا داشته باشیم.خیلی مهمه بفهمیم که واقعا حتی این استثناها هم استثنا نیستن. ازدواج هم به پایان میرسه، مثل یک شغل. افراد بیکار میشن و علاق هم تو طول زمان تغییر میکنه. اگر چه نمیتونیم تو - ۳۰ ثانیه سریع - از این چیزها دور بشیم، در نهایت میتونیم زمانی که این موقعیت‌ها دیگه به درد نمیخورد، از اون خارج بشیم.هر چیزی که به زندگیم اجازه میدم، عمدا وارد بشه. اگر خونه من شعله ور بود، چیزی وجود نداره که بتونم اونو جایگزین کنم، همه عکس‌ها اسکن میشه، تمامی فایلها رو میشه یکجایی بکاپ گرفت. یعنی من دقیقا آماده م که هر لحظه، تقریبا از هر چیزی - حتی نزدیکترین افراد به من - دور بشم. انجام این کار از رشد مداومم محافظت میکنه و روابطم رو بهتر میکنه، این کمک میکنه که هر دو طرف به یک زندگی رضایت بخش و معنادار کمک کنن.C.S.Lewisسی.اِس.لوئیس ۵۰ سال پیش خیلی واضح و شیوا گفت: " اجازه نده شادیه تو، به چیزی وابسته بشه که ممکنه از دستش بدی "در دنیای مادی امروزمون، دنیایی پر از ترس، حرفهای اون بیشتر از هرزمان دیگه‌ای مناسب و بجا بنظر میاد.بخش آخر رو میتونی از اینجا بخونی، مرسی که وقت گذاشتی و با من همراه شدی، خوشحال میشم نظرِت رو بدونم ?ارحامارحامSat, 26 Feb 2022 15:45:03 +0330https://virgool.ir/@arham.eskafi/مینیمالیست-روش-و-تکنیکی-برای-آرامش-بخش-ششم-bvhtd5bxcqzhآیا تا این لحظه به میزان اهمیت وسایلت، در برابر هر چیز دیگه‌ای تو زندگی دقت(فکر) کردی؟ من شرط می بندم که ارزششون خیلی کمتر از چیزیه که تصور میکنی. بزن بریم سراغ اصل مطلب ...یه ماشین شیک و پیک !!!قانون یازدهم) قانون ۱۰ تا دارایی گرون!!!خُوب ، این قانون تقریبا شبیه قانون‌های دیگه س. نه، اینطور نیست!!! اسمش رو میزاریم قانونِ ۱۰/۱۰، برای درک بهتر موضوع رو سریع میگم، چند لحظه وقت بزار و یک لیست از ۱۰ تا دارایی گرون قیمتت که توی دهه گذشتـــــــه داشتی یا داری رو لیست کن. مثل: خونه، ماشین، طلا ملا و از اینجور چیزا، یادت نره فقط ۱۰ تا رو لیست کن ...حالا برو سراغ لیست بعدی، ۱۰ تا چیزی که بیشترین ارزش رو به زندگی تو اضافه کردن رو بنویسن، با خودت بایــد خیلی صادق باشی، این لیست میتونه شامل تجربیاتی مثل: تماشای بازی مهم فوتبال یا دیدن غروب خورشید بـا یکی از عزیزترین افراد زندگیت باشه یا ...، شام خوردن کنار والدینت و ...وقتی این لیست‌ها رو داری تهیه میکنی، اگر خیلی رو راست باشی، به احتمال زیاد توی این ۲ تا لیست، هیچ چیز مشترکی پیدا نمیشه!!!قانون دوازدهم) قانون مُهلتِ فُروشهمین چند وقت پیش بود که من و پری، سعی کردیم یکسری وسیله اضافی رو آنلاین بفروشیم، تو هرجاییکه فک کنی آگهی گذاشتیم، حتی تو ساختمون هم به چندتا از دوستامون گفتیم، بدشانسیِ دیگه ...شاید عکس خوب نذاشتیم، شاید موقع خوبی برای فروش نبوده و شاید هزارتا احتمال دیگه ... اما، به احتمال زیاد، ما قیمت وسایلمون رو خیلی گرون کردیم، چون همه ما قربانی هزینه‌های اشتباهمون هستیم، هزینه‌هایی که توشون غرق میشیم.شاید خوشگل باشن، اما کاربردی نیستن !؟!طبق یک تحیقیق عملی که خیلی سال پیش چاپ شده، فکر کنم کاترین لومر یا بلومر بود که این موضوع رو نوشته بود، "sunk-cost" که توش میگفت:"افراد زمانی که به یک رفتار یا تلاش در نتیجه منابع سرمایه گذاری شده قبلی (زمان، پول یا تلاش) ادامه می دهند، اشتباها هزینه غرق شده را مرتکب می شوند." ساده بخوام توضیح بدم، منظورش این بود که، افراد برای کاهش هزینه‌شون کاری رو میکنن یا ادامه میدن که دیگر مزیتی براشون نداره!!! و همین تبدیل میشه به یک اشتباه، چون به مرور باعث نارضایتی شما میشه.میدونم یکم بی سر و ته شد، اما توی موضع خودم به این موضوع ادامه میدم، مثلا در مورد پریسا و مـــــن، نِگه داشتن صندلی ‌ها تا ابد، قطعا ما رو ناراضی و ناراحت میکنه، مطمئناً، ما ممکنه X تومن یا دلار برای صندلی ‌هـا پول داده باشیم، و از نظر روانی سختِ که قبول کنیم، اونا دیگه ارزشی ندارن که ما براش پرداخت کردیم. در واقع صندلی ‌ها فقط ارزشی رو دارند که کسی حاضر براشون بپردازه، اون مبلغ ممکنه کسری از مبلغ پرداختی اصلی ما باشه یا حتی ۰ تومن یا دلار!!!بهترین قانونی که دیدم و تحقیق کردم، همین قانون مهلت فروش بود، چون یجوری عمل میکنه که ما رو از غرق شدن تو هزینه‌های اشتباهمون، نجات میده.قطعا سخته، اما هر زمان که سعی می‌کنم چیزی رو بفروشم،۳۰ روز به خودم فرصت می‌دهم تا هر کاری که می‌تونم انجام بدم، حراج آنلاین، فروش به همسایه‌ها، سپردن به مغازه‌های دست دوم فروشی، چمیدونم، یهو دیدی رفتم تو کوچه داد زدم، بدووو بیا حراجش کردم ... آتیش زدم به مالم ...اگر در طول ماه، چیزی فروخته نشد، به تدریج قیمت رو کم میکنم، اما اگر بعد از ۳۰ روز، هنوز هم موفق نشدم، باید قبول کنم که یه چیز بی ارزش، فضای مهم زندگیم رو اِشغال کرده، فضای مهمی از ذهنم و خونه م.توی روز ۳۱ ام با دوستام صحبت میکنم، مخصوصا اونهایی که خیریه‌ای رو میشناسن، اونجاس که میدونم دارم کار بهتری میکنم، با این کار اون وسیله برای یک یا چند نفر، ارزش بوجود میاره ...بنظرم این موضوع برای شما هم میتونه ارزشمند باشه، امتحانش کنین، بد نمی‌بینین .........و مرسی از اینکه تا اینجا با من همراه بودین، اگر بنیاد خیریه‌ای رو میشناسین و دوست دارین بقیه هم با اون آشنا بشن، این پایین کامنت کنین، شاید به یکی دیگه کمک کنه تا فضای ذهنش رو خالی کنه و کار مثبتی انجام بده.بخش بعدی رو میتونی از اینجا بخونی، مرسی که وقت گذاشتی و با من همراه شدی، خوشحال میشم نظرِت رو بدونم ?ارحامارحامFri, 25 Feb 2022 21:21:06 +0330https://virgool.ir/@arham.eskafi/مینیمالیست-روش-و-تکنیکی-برای-آرامش-بخش-پنجم-qbp9aeimvdxqامروز دقیقا ۹ ساعت و ۲۸ دقیقه مشغول کار بودم، که بیش‌تر از دو سومش رو درگیر یک باگِ مَسخره بودم! با لپ‌تاپی که تقریبا ۶ سال پیش خریدم و صفحه نمایشش کار نمیکنه و تاچ بارِش هم سوخته!!!اما با وصل کردنش به مانیتورم دارم بخوبی ازش استفاده میکنم.مُقدمه عجیبی بود، اما این رو چرا گفتم؟؟! چون به موضوع قانون‌های امروزمون کمی مرتبطه، پس برو بریم ...صَبر چیزِ خیلی خوبیه که من زیاد دارم ازش ...قانون نُهُم) قانون صَبر کُن براشبا ظهور پدیده‌ی خریدِ آنلاین، پُر کردنِ انبارهامون، کار آسونی شده!! برای جلوگیری از این اشتیاق کاذِبِ خرید، من قانون صبر کن براش یا قانون ۳۰/۳۰ رو پیشنهاد میکنم.قانونم اینطوریه که، اگر چیزی که میخوام بخرم، بیشتر از ۳۰ دلارِ (حدودا ۹۰۰ هزار تومان!)، از خودم می‌پرسم که میتونم ۳۰ ساعتِ آینده رو بدون داشتنش سَر کُنم یا نه؟! یا اگر اون چیزی که میخوام بخرم، بیشتر از ۱۰۰ دلارِ (حدودا ۳ میلیون تومان!)، از خودم می‌پرسم می تونم ۳۰ روزِ آینده رو بدون داشتنش سَر کُنم یا نه؟!همین زمان اضافی، به من فرصت فکر کردنه درست رو میده، که مطمئن بشم آیا اون وسیله واقعا به زندگی من ارزش اضافه میکنه یا نه؟البته غالبا نتیجه اینه که نداشتنِ اون وسیله؛ زندگی من رو راحتتر هم میکنه .با این حال؛ وقتیکه وسیله جدیدی رو میخرم یا به وسایلم اضافه میکنم، حس خوبی دارم؛ چون پیش از ورودش؛ وقت گذاشتم و با قانون صبر کُن براش کاملا بررسی کردم و میدونم، حالا اون وسیله واقعا ارزشش رو داره تــــــا به زندگی من اضافه بشه و به من کمکی کُنه.اینم بخشی از چیزهایی که من امروز میخوندم!!!وقتی صحبت از لوازم الکترونیکی میشه، مثل گوشی هوشمند، تبلت، لپ‌تاپ و غیره، چیزی که بنظرم میآد، اینه که قرارِ هر روز، شاهد یک مدل جدید باشم که کمپانی‌ها تولید می‌کنن و به بازار میآد !!!قانون دَهُم) قانون اِرتقاء دادن (آپگِرِید) ممنوع!محصول فِلان، قیمتش فقط فِلان تومنِ !!! و تمام چیزهایی که آرزو داشتی گَجِتِ قدیمیت داشته باشه رو یکجا داره؛ پس بدو بیا و همین الان بِخَرِش!!! چون زندگیت رو تغییر میده ...اما واقعا ما میدونیم، برای داشتن زندگی بهتر، لزوما به گَجِتِ فِلان نیازی نداریم (حتی اگر واقعا" اونو میخوایم).ما می‌دونیم وقتی تلفن قدیمی‌مون، بدون هیچ مشکلی کار میکنه، هیچ لزومی به خریدنِ آیفون جدید نداریم.یا وقتی ماشینمون داره مثل ساعت کار میکنه، چه دلیلی داره، چون فقط رنگش مات شده، بریم و کُل پولمون رو بدیم و یک ماشینِ براقِ جدید بخریم !!!واقعا میدونم که برای شاد زندگی کردن، نیازی به آخرین نسخه نرم‌افزارِ فِلان، آیفون، تلویزیون و ... نیست.حتی اگر تبلیغ کننده‌ها میلیون‌ها میلیون، خرج کنند تا حِسِ نیاز رو برای من و تو بوجود بیارن، نباید گرفتار ایــــن بازیشون بشیم و بهتره تمرکزمون روی اهدافمون و چیزهایی باشه که داریم، چون به احتمال زیاد ما؛ همه ی اون چیزهایی که می‌خواهیم رو داریم.مطمئنا"، همه چیز خراب یا فرسوده میشه، و وقتی این اتفاق میآفته ما برای این مشکل ۳ تا راهکار داریم:راهکارِ بیخیالش بِشو: که این مورد تو فرهنگِ ما تقریبا تابو هستش. برای خیلی از مردم این کار، یک حرکت رادیکاله و اکثرا میگن: "چرا وقتی میتونیم یدونه نو بخریم، نخریم!"باید بگم دقیقا بی خیال شدن و نخــریدن بهترین گزینه س، چون با این راهکار ما بیشتر دقت می‌کنیم و می‌بینیم که چیزهای دیگه‌ای هـم هست، که واقعا نبودشون خیلی مهم نیست و میشه بیخیالشون شد.راهکارِ تَعمیرش کُن: گاهی اوقات لزوما بدون اون وسیله، نمیشه ادامه داد، خوبه بریم برای تعمیر کردنش. مثالی رو میخوام بزنم: مثلا اگر ترمز ماشینمون تموم بشه (لنتِ تُرمز)، قطعا میریم تعمیرگاه و یکدست لنت جدید براش میخریم و بخاطر یکدست لنتِ ترمز، کسی ماشین جدید نخریده. " اگر خریدِ حتما برام کامــــــنت کنین!!! "راهکارِ جایگُزینش کُن: بعنوان آخرین راهِ حَل، پیشنهاد میکنم جایگزینش کنین، البته چندتا نکته رو فراموش نکنین، میتونین کارکرده یا دستِ دوم بخرین یا اینکه از بازارهای محلی خرید کنین، به‌قولِ خودمون آتـــیشش رو کم کنین و با مَنطق خَرید کُنین، نَه با هیجان.بخش بعدی رو میتونی از اینجا بخونی، مرسی که وقت گذاشتی و با من همراه شدی، خوشحال میشم نظرِت رو بدونم ?ارحامارحامMon, 14 Feb 2022 18:36:21 +0330https://virgool.ir/@arham.eskafi/مینیمالیست-روش-و-تکنیکی-برای-آرامش-بخش-چهارم-w2elbswfnytjزمانیکه داشتم بخش سوم رو می‌نوشتم، یک خبر خیلی خوب شنیدم، یکی از دوستان صمیمی‌م بعد چندســـــــــال تلاش به یکی از هدفهاش رسید و سه روز دیگه عازم فرانکفورتِ، هیچ چیزی دور نیست، فقط دست از تلاش برندار.قانون هفتم) قانون لوازمِ اِضطِراری (اورژانسی)گاهی اوقات آیتم‌های مَحضِ اِحتیاطِ ما، واقعا در دسته اقلام ضروری (اورژانسی) قرار میگیرند و نگهداری اونا میتونه مفیدباشه، پس بریم قانون لوازم اورژانسی رو باهم بخونیم.برای من، وسایل اورژانسی شامل: جعبه کمک‌های اولیه‌، کابل باطری به باطری و چندگالن آب آشامیدنی ست. زمانیکه مُسکو بودم، مقداری تفاوت داشت، زَنجیرِ چَرخ، اِعلان خَطَر (مُثلتِ نارنجیِ چشمک زن) جاده، پَتویِ گرم، درحالیکه؛ دوست دارم هیچ‌وقت نیازی به اونها نداشته باشم.اما داشتن آمادگی اولیه، برای شرایط خطر (اضطرار) به من آرامش می‌ده.فقط لوازم اضطراری رو انتخاب کن!در مواقع اضطراری، به چه چیزهایی نیاز دارید؟ مراقب باشید!!!توجیه کردنِ اینکه، اون آیتم ضروری هست، خیلی کار آسونیه، پس بازم مراقب باشید که، چه چیزهایی رو به عنوان موارد ضروری انتخاب می‌کنید.اگر خوب دقت کنید، موارد اضطراری واقعی، نیاز به توجیه ندارن ? پس آیتم اضافی ممنوع!به هرحال، مهم نیست که ما چقدر آماده باشیم، همیشه برای همه چیز نمیشه آماده بود ...قانون هشتم) قانون فقط برایِ فِلان موقعتا الان، بهمون ثابت شد که، ما معمولا به چیزهایی که داریم می‌چسبیم، چیزهایی بدون کاربردی مثل: مَحضِ اِحتیاطها که حالا از اونها رها شدیم، چون باید فقط توی انبارمون، لوازم اضطراری داشته باشیم.با این حال، بازم مطمئن هستیم که واقعا چیزهایی هستند که، می‌دونیم دقیقا در فلان موقع، قطعا ازشــــــون استفاده میکنیم، از این به بعد بهشون می‌گیم، "چیزهای فلان موقع".خیلی چیزها، دیگه حال و روزشون مثل این مسواکهاس :/این چیزها، معمولا اقلام مصرفی هستند و با اینکه خیلی شبیه به هم هستند، اما تفاوت قابل توجهی با اقلامِ مَحضِ اِحتیاط دارن، چون مطمئن هستیم از اونها استفاده می‌کنیم.هیچ کسی، دستمالِ توالت رو یکدونه یکدونه، یا صابونش رو قطره قطره یا خمیر دندونش رو؛ تیکه تیکه نمیخره. ما مقداری از هر کدوم رو برای استفاده بعدمون می‌خریم و انبار میکنیم.باید با خودمون خیلی صادق باشیم و بین اینها تفاوت بزاریم، چیزهای مَحضِ اِحتیاط رو با چیزهـــای فلان موقعی نباید قاطی کنید و تفکیکشون باعث میشه تا بهتر متوجه بشید که واقعا باید از شَرِّ اونهایی که واقعا تـــــــــبدیل به زباله شدن، راحت بشیم.رو راستی خوب چیزیه، اینو خیلی‌هامون از بچه‌گی زیاد شنیدیم، اینجا باید با خودت رو راست باشی.بخش بعدی رو میتونی از اینجا بخونی، مرسی که وقت گذاشتی و با من همراه شدی، خوشحال میشم نظرِت رو بدونم ?ارحامارحامWed, 09 Feb 2022 20:26:33 +0330https://virgool.ir/@arham.eskafi/مینیمالیست-روش-و-تکنیکی-برای-آرامش-بخش-سوم-pkdpghr652vlهفته کاری جدید شروع شده! بخشی از تسک‌هام رو انجام دادم و ظهر دوشنبه س، میریم برای بخش سوم...قانون پنجم) یکی بیاد، دَه تا بِرهمینیمالیست بودن به این مَعنا نیست، که هیچ چیزی جَدیدی نَخَری! معنی مینیمالیست بودن اینِ که، تو هــر چیزی رو، با یک نیت مشخص انجام میدی و در جهتِ عَکسِش، دقیقا تهاجمی و عمدی رها میکنی.یا هر دو رو بطور همزمان انجام میدی !!!وقتی، برای اولین بار شروع کردم به ساده کردن، واقعا غَرق شُده بودم، غَرق توی اینهمه چیزی که میخواستــــــم بزارم کنار؛ هنوز نمی‌تونستم جلوی خرید کردنهای عَمدیم رو بگیرم؛ به همین دلیل، قانون یکی بیاد، دَه تا بِره رو اجرا کردم.سیستم، یکبار ورود و یکبار خروج که در کلوپ‌ها و اماکن نظامی، برای مدیریت افراد حاضر در اون ساختمان اجرا میشه، باعث شد که بدونم رَوِشَم، حتما جواب میده،البته با این تفاوت که افراد، تبدیل به اقلام شدن و به ترتیب یک وسیله که بخرم، باید دَه تا وسیله بِره دنبال کارش :)خُوب خُوب خُوب ...اون تی شرت جدید رو میخوای؟ با دَه تا لباسی که نمیخوای خداحافظی کن یا بفروشش یا بده به خیریه.اون همزن برقی جدید رو میخوای؟ با دَه تا وسیله بلااستفاده که نمیخوای خداحافظی کن یا بده به خیریه.این قانون به من کمک کرد تا، عادات روزانه م رو تغییر بِدم. مثل "بازی ۳۰ روزهِ مینیمالیسم" که به خیلیها کمک کرده تا زندگی راحتتری رو تجربه کنن.!!!قانون ششم) قانون مَحضِ اِحتیاطاین قانون رو میخوام با یه خاطره شروع کنم، خاطره‌ی یک سفر دو هفته‌ای، قرار بود به بانکوک برم و مقــــــداری لوازم تزئینی و زیورآلات و سنگ بخرم برای یکی از دوستانم، سه روز مونده به سفر در حال بستن چمدونم بودم.کلی شلوارک و شلوار و کفش و سندل و چِرتُ و پِرت گذاشتم داخل چمدونم.(این موضوع مربوط به ۱۴ سال قبلِ) تو این سفر، من بصورت اتفاقی با آقایی، که کارش تجارت سنگ‌های قیمتی بود، آشنا شدم؛ خیلی جالب بود!من با یک چمدون نسبتا بزرگ، رسیدم به فرودگاه بانکوک و از اونجا عازم هُتلم شدم (هُتل آدریاتیک پَلِـس)، زمان خروجم از فرودگاه، اون آقا رو دیدم که با یک کیف گردنی کوچک از درب فرودگاه با من خارج شد و کاملا اتفاقی با هم، همزمان وارد یک هتل شدیم!!!تو لابی نشستیم تا یکم خستگی‌مون در بیاد، که اون آقا گپی زد و از هدفم پرسید و گفت ...جیم : احتمالا برای گشت و گذار اومدی؟من : نه، من برای خرید اومدم، چه عجیب که فکر کردید من برای گردش اومدم...جیم : چون، تو فرودگاه دیدم با یک چمدان نسبتا بزرگ اومدین، درست نمیگم؟؟من : آره‌ه‌ه‌ه ... اونو همینطوری مَحضِ اِحتیاط آوردم، چون بالاخره یکسری چیزها، مَحضِ اِحتیاط لازم میشه! راستی، شما از فرودگاه اومدید، من اونجا شما رو دیدم، اما فکر کنم ساکنِ بانکوک هستین؟جیم : نه، من تاجر سنگ هستم و برای خرید سنگ و زیورآلات اومدم تایلند و حدودا بیست روزی هستم.من : هااان ؟!!!!خوب خیلی صحبتمون رو اینجا نمی‌نویسم، چون چند نوبت دیگه هم، جیم رو دیدم و برام جای تعجب بود که چطور با یک کیف کوچک، برای بیش از ۲۰ روز، اومده یه کشور دیگه!!! البته بعد تو یک جمله برام توضیح داد.من چیزهایی که لازم دارم رو همراهم دارم، یک سَندل، یک شلوار نخی، یک پیراهن خُنَک، یک کلاه حصـــــــــیری و یک عینک دودی.راست میگفت، اما من اسیر یک چمدون بزرگ بودم که فقط و فقط، مَحضِ اِحتیاط توش پُر بود از چیزهایی کــــه حتی توی این سفرم نگاهشون هم نکردم! (چه کلمه احمقانه‌ایه این مَحضِ اِحتیاط).البته من تا سالهای بعد، هنوز درکی از مینیمالیست و مینیمالیسم نداشتم، خوشحالم چندسالی هست پیـــداش کردم.دیوید فاستر والاس، سال ۱۹۹۶ یک جمله جالب میگه که "هر چیزی که من تا بحال رها کردم، اثر یک پَنجِه روش هست" که البته برای اکثر ما هم صادقِ، چون دل کندن از وسایل بدرد نخورمون، هر روز سخت‌تر میشه، پس هر چی زودتر دِل بِکنیم، خیلی بهتره ... ما به ندرت از وسایل خودمون استفاده میکنیم، اونها یک جا میشینن و فقط فضا رو اِشغال میکنن! ما رو سَنگین میکنن، اگر وقت بزاریم و اقلام و وسایلِ مَحضِ اِحتیاطمون رو حذف کنیـــــم، من اطمینان دارم که سبک‌تر، آزادتر و با آرامش بیشتری قدم برمیداریم.شاید خاطره سفرِ من، شما رو یاد سفرهای شمال و ... بیاندازه، که صندوق عقب ماشینمون، چمدونمون یا ساک دستیمون، همیشه تا گَلو پُرِ، در صورتیکه؛ به احتمالِ زیاد، ۸۰ درصدشون، حتی یکبار هم تو طول سفر، استفاده نمیشن و فقط جا اشغال کردن!!؟قطعا، شما هم از این خاطرات دارین؟ برام بنویسین ...در جایی خوندم، که مینیمالیست‌های قدیمی‌تر، قانونی به اسم ۲۰/۲۰ دارن "بیست بیست"، یعنی هر چـــــیزی رو که رها میکنیم، قطعا میتونیم با ۲۰ دلار، تو فاصله ۲۰ دقیقه‌ای جاییکه هستیم، پیدا کنیم و جایگزین کنیم.قطعا این مورد برای ۹۹٪ ما صادقِ، چون واقعا چیزی که رها میکنیم رو، مجدد لازم نداریم، پس رها میکنیم مـیره.نکته: من نمیدونم ۲۰ دلار دقیقا تو ایران چه عددی میشه، اما با یک بررسی متوجه شدم میشه تقریبا ۶۰۰،۰۰۰ت! که برای بخش اول قانون ۲۰/۲۰ فکر میکنم صادق باشه، معمولا چیزهایی که واقعا به کارمون نمیاد رو میتونیم با این مبلغ، اگر جایی واقعا لازم بود جایگزین کنیم، پس نگران نباشین و رها کنین تا آرامش پیدا کنین.بخش بعدی رو میتونی از اینجا بخونی، مرسی که وقت گذاشتی و با من همراه شدی، خوشحال میشم نظرِت رو بدونم ?ارحامارحامMon, 07 Feb 2022 17:36:02 +0330https://virgool.ir/@arham.eskafi/مینیمالیست-قسمت-دوم-uzoexdo0x1xyراستشو بخواهین، ویکندِ و من هم گفتم، یکم وقت بِزارم و نوشته رو به سرانجام برسونم.قانون سوم) قانونه "چِرتُ پِرت" ممنوع!کوه وسایل به درد نخور ...!"هرچیزی که دارید رو میتونید تویِ ۳ تا دسته بندی قرار بدین"الزامی‌هاخُوب خُوب خُوب، الزامی‌ها، دقیقا همون مواردِ کمی هستند که، تو لیستمون قرار میگیرند، میدونین چرا کـــم؟! چون اونها، چیزهایی هستند که، بدون اون نمیتونیم زندگی کنیم؛ مثل : غذا، سَرپَناه، لِباس و امثالش.درصورتیکه، ویژگی‌های خاصِ هَر کُدومِ مون، هَمیشه تغییر میکنه؛ اما نیازهای اکثرمون، نیازهای جامعی هستند؛ یه جورایی، عمومی هستن.غیرالزامی‌هاتوی یه دنیای ایده آل، اکثرِ چیزهایی که داریم، توی این دسته قرار میگیرن؛ اینها، همون آیتم‌هایی هستند کــــــه برای ما، تو زندگیمون، ارزش افزوده ایجاد میکنن.خیلی رُک بخوام صحبت کنم، باید بگم مَن واقعا، به یک کاناپه، یا قفسه کتاب، یا یک میز ناهارخوری نیاز نـــدارم؛ اما داشتنشون، به من حِسِ خوبی میده، و باعث میشه، حِسِ زندگی‌ کردنِ بیشتری داشته باشم، شاید شبیه یک تقویت کننده عمل میکنن، نمیدونم !چِرتُ پِرت هامتاسفانه، خوب که به دور و برمون نگاه میکنیم، بیشتر چیزهایی که داریم، تویِ این دسته قرار میگیرن، وسـایلی که واقعا به هیچ دَردی نمیخورن، اما ظاهرا، برای ما احساسِ ضَروری بودن رو به وجود میارن.دقت کن، توی یک خونه یا دفتر کار یا هرچی، نشستی، با کُلی وسلیهِ چِرتُ پِرت، که هیچ کاربرد دقیقی نـــــــدارن، شاید با خودتون بگین یعنی چی‌؟خُوب، خوبِ خوب؛ به دور و اطرافت نگاه کن، واقعا؛ آخرین باری که ازاین وسایل استفاده کردی،چه تایمی بـوده؟ واقعا اگر نباشن، چیزی از ما کم میشه؟؟؟نکته اینِ که، وقتی از این چِرتُ پِرت‌ها، خلاص میشی، تازه فضا باز میشه، برای چیزهای بهتر و فکری آزادتر با کُلی دغدغه‌ی کم‌تر.البته، این دسته‌بندی‌ها برای هر شخصی، شرایط مختلفی رو به وجود میاره؛ برای همین، قوانین دیگه رو باهــــات به اشتراک میزارم، تا دقیقا بدونی که، چیُ، کُجا و چِجوری توی این دسته‌بندی ها، قرار بدی و تکلیفت با چیزهایی که دورت رو گرفته، مشخص تر بشه.قانون چهارم) قانونِ فَصلیْقوانین، حوصله سَر بَر، دست و پاگیر و اعصاب خوردکن هستند، اما واقعا کمک میکنن تا تغییرات رُخ بده!زمانیکه، تلاش میکنی زندگی‌ت رو ساده تر کنی؛ همون اول راه، حتی قبل از اینکه شروع کنی، یهو خُشکت میزنه! یجورایی قُفل میشی ؟! دقیقا وقتیکه، با کلی دارایی و وسیله روبرو میشی، که بخشی ازونا مفیدن و بخشی دیگـه نَه، تَکلیف چیهِ ؟؟؟کشف اینکه، چه چیزایی، واقعا به زندگیمون ارزش اضافه میکنه، و چه چیزایی نه! قطعا بدون قوانینی که گفتم،و میخوام بِگم، تقریبا غیرممکنه، برای همین من با این قوانین سعی میکنم، شما رو به مسیر دُرُست ببرم.یک قانونی که تقریبا بیشتر از ۱۰ یا ۱۵ سالِ پیش، ایجاد شده و مینیمالیست‌هایِ قدیمی‌تری، ازش استفاده کردن و میکنن، قانون ۹۰/۹۰ یا همون قانون فصلیِ خودمونه، که خیلی ساده س ...+ به یکی از وسایل/دارایی یا چیز میزای دور و برت نگاه کن+ هر چیزی میتونه باشه ...+ تویِ این نَوَد روزِ اَخیر، ازش استفاده کردی ؟+ تویِ نَوَد روزِ پیش رو، ازش استفاده میکنی ؟- اگر نه، خوب ولش کن بره.خوبیه این قانون اینِه که، برای تمامِ فَصل‌ها جواب میده، مثالش رو برات میگم تا موضوع ساده تر بشه.داستان از این قرارِ که، نزدیک بهاره و میخوای دستی به دور و برت بکشی، دَرِ کُمد یا انباری یا ... رو باز میکنی، یک ژاکتِ قَدیمی، اونجاست، دارهِ بِهِت نِگاه میکنه ! ? سوالاتی که باید از خودت بپرسی ایناس ...آیا همین الان ازش استفاده میکنم ؟آیا توی ۹۰ روزی که گذشت، (زمستون) ازش استفاده کردم ؟آیا توی ۹۰ روزی که پیش رومه، (تابستون) ازش استفاده میکنم ؟اگر جوابتون آره س،خوب نگه‌ش دارید، اگر نه؛ باهاش خداحافظی کنین.نکته جالب اینجاست که، آب و هوای بهار با پاییز تقریبا یکیه، پس قانون ما برای چهار فصل جواب میدهخُودِ من، اولی که این روش رو شروع کردم، تقریبا هفت سالِ پیش، به قولِ مامانم: "اگر کُمُدِ لباسهات رو بـریـزن بیرون، پا پولش میشه یک ماشین خوب بخری!"؛ چون واقعا به لباس خریدن علاقه داشتم و همیشه پولهـــام رو جمع میکردم تا از بهترین برندها خرید کنم، الان که بهش فکر میکنم احمقانه س ...بزارید تعداد لباسهای گذشته م رو، با امروز براتون مقایسه کنم !!!۲ یا ۳ دست کت و شلوار (برای جلسات رسمی و میهمونی)، چهار تا ساعت مچی، دو تا ساعت دیجیتال،‌ حداقــــل ۱۰ تا پیراهن آستین کوتاه و بلند!!! راهدارهاش رو فیلتر میکنم، شلوار کتون، شلوار پارچه‌ای، شلوار جین، که فکــر میکنم از هرکدوم حداقل سه تا، تا شیش دونه، کاپشن خز، کاپشن چرم، کاپشن‌های مدل روز و یا عالمه کـــفش، حداقل ۱۵ تا،چون یادمه برای کفشام و کلاهای کَپ و اینا، کمدی جُدا داشتم، کَمربند و چرت و پرتای دیگه، بمونه! دیروزِ منامروز من ۲ تا کفش دارم، ۳ تا شلوار که ۲ تاش جینِ، یک دونه‌ش کتونِ که هدیه‌ش گرفتم، یک کاپشن و دوتـــــا ژاکت، و یک سِتِ ورزشی و یک پیراهن خُنَک، که همه‌ش توی یک کیف دستی جا میشه.امروز من خیلی خوشحال تر از قبل هستم، شاید یه جاهایی به این فکر کنم که لباسام تعدادش کَمهِ، اما واقعا از همینا لذت می‌برم، چون ذهنم، سرمایه‌ واقعا به هدر نرفته، و از زندگی دارم لذت می‌برم.لباس زیر، جزو لاینفک زندگیه و بنظر من، داشتن پنج یا شش تا از اون و حداقل ۳ تا جفت جوراب الزامیه، چون نظافت شخصیتون اولویته!امروز خیلی همه‌چی راحتتره :)بخش بعدی رو میتونی از اینجا بخونی، مرسی که وقت گذاشتی و با من همراه شدی، خوشحال میشم نظرت رو بدونم ?ارحامارحامSun, 06 Feb 2022 13:14:17 +0330https://virgool.ir/@arham.eskafi/مینیمالیست-روش-و-تکنیکی-برای-آرامش-s95wjn9nulpxوقتی میخواستم شروع به نوشتن این مطلب کنم با خودم گفتم بزار ۱۰۰ قانون رو برای مینیمالست شدن بنویسم، اما مینیمالیسم اینطوری کار نمیکنه ?هیچ کتاب قانونِ مینیمالیست واقعی وجود نداره.چیزی که برای زندگی من ارزش زیادی به ارمغان میاره میتونه مانع زندگی شما بشه؛ علاوه بر اون چیزهایی که یکبار ارزش افزوده داره؛ ممکنه همیشه ارزش افزوده ش ادامه پیدا نکنه. بنابراین، ما باید دائماً نه تنها چیزهایی رو که به دست می آریم، بلکه چیزهایی را که به اونها پایبند هستیم رو زیر سوال ببریم.از اونجاییکه مینیمالیسم، پادزهری برای خواسته‌ها و امیال ما نیست و از اونجاییکه مثل خیلی از مردم؛ من و پَری هنوز هم براساس انگیزه‌هامون عمل میکنیم، با مطرح و اجرا کردن این قوانین و تاکتیک‌ها، سعی کردیم جلوی مصرف‌ گرایی و سازماندهی بیخود رو بگیریم.خوب، ساده‌ترین راه برای سازماندهی چیز میزهای خودمون، خلاص شدن از شّرِ اکثرشونه، بیایین باهم بریمو قوانین به درد بخورمون رو بررسی کنیم.من ۱۶ تا قانون و تکنیک دارم که تو این مطلب، سه تاشون رو باهاتون به اشتراک میزارم، و هر چند وقت یکبار قوانین دیگه رو هم اضافه میکنم، تا ۱۶ تا تکمیل بشه.با هم در این راه قدم برداریم...قانون اول) بازی ۳۰ روزه مینیمالیسمخیلی از راه و روش‌های مینیمالیستی که مطالعه کردم یا دیدم شدیدا افراطی بودند!!!حدود ۷ سال پیش، زمانیکه برای اولین بار، با مینیمالیسم آشنا شدم، احتمال زیاد من هم خیلی اِفراطی بودم.به همین دلیل، سعی کردم بهترین‌هایی که برای من جواب دادند رو جمع‌آوری کنم. برای شروع بهترین روش بازی مینیمالیسم ۳۰ روزه س، این روش، برای هزاران نفر جواب داده و باعث شده اونها از شّرِ شلوغ کردن خونه، ماشین و دفترکارشون راحت بشن.پس بیایین باهاش روبرو بشیم، حَتی فکرِ "بی نظمی" در بهترین حالت، خَسته کننده و در بَدترین حالتش خیلی وحشتناکه! منظورم اینه که، کدوم از ما میخواد آخر هفتهِ‌ی خودشو صَرف تمیزکردن کُمد، اَنباری یا گاراژِ خونه ش بکنه؟؟؟اوه‌ه‌ه‌ه!!! به همین دلیل، بیایین با چاشنیِ رقابت؛ این بازی دوستانه رو شروع کنیم.حالا وقتشه روش بازی رو براتون شرح بدم :همیشه، چند روزی یا چند ساعتی به شروع ماه جدید مونده، درست نمیگم؟! پَس بَهونه‌ای برای گفتن اینکه من از فردا شروع میکنمووو، همین شَنبه نداریم.اول برید این موضوع رو با یکی از دوستاتون، افراد خونواده‌، همکارتون یا حتی "دشمن اصلی‌تون" که تمایل داره با شما همراه بشه، مطرح کنید که "این بازی فلان تاریخ شروع میشه ..."هر کدوم از شما، باید تو روز اول ماه از شّرِ یک وسیله خلاص بشه، تو روز دوم دوتا چیز، تو روز سوم ســـــــه تا و به همین ترتیب میره تا روز آخر ماه ?کلکسیون / تزئینات / لوازم الکترونیکیِ آشپزخونه / مبلمان / کُلاه، مَلافه، لباس، حوله / ابزار و هر خنزِر پِنزِریفَرقی نمیکنه که؛ مازاد خودتون رو اهدا کنین، بفروشین، بازیافت کنین یا هرچی؛ هر وسیله اضافی تون رو تا سَر شب از خونه‌تون باید خارج کنید و اون وسیله، از زندگی‌تون پَر میکشه و میره (آخخییییششششش)اَولش خیلی ساده بنظر میاد، چون هرکسی، میتونه چندتا آیتم رو از وسایلش حذف کنه؛ اما، وقتی به این فِکــــــر کُنی که، تو یه روز باید همزمان از دستِ دوازده تا وسیله اضافه ت خلاص بشی خیلی سخته، فکـــــر کن به هفته‌ی دوم یا روزهای آخر!!!هرکی بیشتر این موضوع رو ادامه بده؛ برنده است. اگر هردوی شما تا آخر ماه بتونین ادامه بدین، هر دو برنده‌اید، هورااااآا ? اگر هم با بیش از دو نفر دارید میرید جلو، امتیاز بزارید و جایزه تعیین کنین؛ البته این باعث نشه کــه یه چیز دیگه اضافه کنید به زندگی‌تون ?اگر دوست داشتین منم از این موضوع باخبر بشم، تو توئیتر از هَشتگِ #بازیمنیمال استفاده کنین، مَنم میتونم راحتتر پیداتون کنم.آاااااااقانون دوم) مِهمونیِ اِسکنِ عَکسهاااااگر میخواهید یک وسیله خوب، که به زندگی‌تون ارزشی رو اضافه کنه داشته باشید! من یه اسکــــــنر با کــــــــیفیت رو پیشنهاد میکنم، البته، با توجه به پیشرفت تکنولوژی؛ یه گوشی با کیفیت، یا یک دوربین عکاسی دیجیتال خوب هم میتونه به کار شما بیاد...منظورم این نیست که، حتما برید یه اِسکنر یا گوشی بخرید، اگر گوشیتون یا دوربین دیجیتالتون، خوب عکــــــــــس میگیره، همون کافیه. نرید گوشی بخرید با ۲۰۰۰ مگاپیکسلِ فِلانُ و بَهمِدان. اگر کسی رو میشناسید، ازش اسکـــنر یا دوربینش رو، موقت اَمانت بگیرید، چون فکر میکنم مُتاسفانه الان قیمتها تو ایران، سر به فَلَک میکشه ؟!اگر مِثل من بودین، حَتما تا الان کلی جعبه و آلبوم عکس و از این جور چیزا دارید، که یا تو کمده، یا تو انباری داره خاک میخوره، یا مثل همیشه تو یه کیف چرمی، شبیه کیف چرمی همیشگیه باباها، جا خوش کرده، و منتظره یِــه روزی یِه کسی بیاد بهش سَر بِزنه!راستشو بخواهین، مَنَم هَمین چالشُ داشتم، این عکس‌ها، هیچ ارزش افزوده‌ای برای زندگی من نداشت، چـــــون همیشه یه گوشه، یا توی آلبوم بودن، یا داشتن خاک میخوردن؛ و ترس اینکه برم و تمیزشون کنم هم بیشتــــــر از اون، باعث میشد که من بزارم همونجا، جاشون گرم تر بشه "بنظر خیلیا من خُل و چِلم، اما اصلا مهم نیست"من مهمونی اسکن عکسهاروو شروع کردم ...یه اسکنر داشتم و شروع کردم از یه کنار، به اسکن عکس‌ها، آلبوم به آلبوم، پاکت به پاکت و برو تا آخر؛ همه ش رو روی مموری یا اکانتم ذخیره کردم و اینطوری، هر اتفاقی برای خونه و وسایلم بیافته،خاطراتم جاشون محفوظه، هیچ سِیل، باد یا بارونی نمیتونه عکسهام (خاطراتم) رو خراب کنه؛ هیچ آلبوم عکس کثیف و کَپَک زَده‌ای باعــــــث نمیشه، عکسام بهشون بِچَسبه و از بین بِره ?اونهایی رو که دوست دارم، همیشه میزارم تو لیست علاقه‌مندی‌هام، تا همیشه جلوی چشمم باشن و الباقی ش رو هم هر زمان بخوام، مرور میکنم، خداحافظظظظظ آلبوم‌های کپکی، جعبه‌های همیشه خاک گِرفته ....ناگفته نمونه، خاطرات جزو اقلام مادی نیستن، و خیلی هم با ارزشن؛ با روشِ من، این خاطراتِ با ارزش، هَمیشه و همه جا، همراه من هستن، بدون اینکه جایی از زندگی من رو بصورت فیزیکی اِشغال کننخوب دیگه، میهمونی تمومه (اسکن عکسهام رو میگمااا)حالا وقت چیه؟؟؟چه اتفاقی بهتر از اینکه، دوستام یا خونواده م رو دعوت کنمُ، و دور هم، بشینیم و عکسهای خاطره انگیز، جالـــبُ، احمقانه‌ی من و دنیای گذشته م رو مرور کنیم و از یک شَبِ لِذَت بَخش و شامِ خوشمزه لذت ببریم.فراموش نشه، هنوز یه آلبوم دیگه اون گوشه مونده بود؛ اونم دلش یه میهمونی اسکن عکس میخواد، که خاطراتم، بازم مرتب‌تر، کنار هم تو آلبوم دیجیتالم یا مموریم بشینن، پس بزودی میهمونی اسکن بعدی رو میگیرم ...بخش بعدی رو میتونی از اینجا بخونی، مرسی که وقت گذاشتی و با من همراه شدی :)ارحامارحامSun, 06 Feb 2022 11:35:06 +0330