https://virgool.ir/feed/@arghanoon☆~ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است | چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم~☆fa2026-11-12 09:49:13https://files.virgool.ir/upload/users/2558715/avatar/j8AmNI.jpghttps://virgool.ir/@arghanoonhttps://virgool.ir/@arghanoon/انسان-باشید-ypjwwewdyjklانسان ها را هیولا می نامند. چه جهان دردناکی و چه جمله ی سوزانی.می گویند انسان ها به یکدیگر رحم نمی کنند، به حیوانات رحم نمی کنند، از تغییرات اقلیمی باخبرند، اما برای حل این مشکل اقدامی نمی کنند، آن ها به ما می گویند انسان ها همه گناهکار به دنیا آمده اند. می گویند اجدادشان جعبه ای ممنوعه باز کردند، می گویند اجدادشان سیبی ممنوعه خورده اند، می گویند ما باید تقاص پس بدهیم. چیزهای عجیب زیادی می گویند. می گویند بهتر است همه باهم بمیریم، باید همه باهم به دنیا نیاییم، می گویند همه باید باهم در عذاب زندگی کنیم. می گویند همان بهتر که همه چیز تمام شود، همان بهتر که جهان نابود شود و ما در آن غرق شویم. می گویند زندگی دیگر مخلوقات بی ما بهتر است. می گویند ما شیطانیم. می گویند ما لیاقت نداریم عاشق باشیم، لیاقت نداریم آزاد باشیم و لایق یک اندیشه ی نو نیز نیستیم. می گویند وجودمان چیزی جز یک نفرین سیاه بر این جهان سفید نیست. چه جهان دردناکی و چه جمله ی سوزانی. و می دانید، مشکلی نیست. بگذار هرچه می خواهند بگویند؛ چیزی که مشکل است، این است که ما باور می کنیم. می گذاریم در ذهنمان تختی داشته باشند، و حتی در زمانی که در نزدیکی ما حضور ندارند، به ما دستور بدهند. تلخ نیست؟ از وجدان مظلوم خودمان استفاده می کنند و چنان عذابی بر آن نازل می کنند، که بابت هر لحظه ی بیشتر زندگی کردن متاسف باشیم. همه ی ما در نهایت وجودمان می دانیم که آن هیولایی که توصیف می کنند نیستیم. می دانیم گوشت همدیگر را نمی دریم و شعله هایی را از جهنم بر جهان نازل نمی کنیم. ما آنقدرها هم بد نیستیم! اما بعد از مدتی، چندان این حرف ها را در منطق های خودساخته می دمند که باعث می شوند با خود بگوییم:«اگر آنقدر بد باشیم چه؟ اگر این صدای کمرنگ در پس پرده های ذهنمان، تسلی ای باشد که خودمان برای خاطرمان خلق کرده ایم چه؟» و این شروع تمام مشکلات است. لحظه ای که یک انسان فکر کند ذات بشر خراب است، یک امید بزرگ برای تمام جهان از بین رفته و یک انسان دیگر با پتانسیل نابود کردن جهان، به میدان می آید. چه جهان دردناکی و چه جمله ی سوزناکی.حقیقت قضیه این است که همه ی ما بد نیستیم. گرچه اعمال برخی انسان ها از روی آگاهی یا ناآگاهی این کره ی آبی را محلی ناامن کرده، اما باز هم، اعمال برخی انسان ها از روی آگاهی یا ناآگاهی بوده که این مشکلات را بهبود بخشیده و در تلاش است ببخشد.ذات انسان، زیباست. روحش لطیف و قلبش زلال است. این حقیقت انکارناپذیر است. انسان آن موجود طماع که همه این روزها از آن حرف می زنند نیست. آن انسان های قاتل و جانی، از ابتدا قاتل و جانی نبوده اند و رفتارشان هم از ابتدا اینگونه نبوده. پس چرا رفتارشان را به ذاتشان ربط می دهیم؟ مگر وجه مشترک تمام انسان ها ذاتشان نیست؟ چرا خود را بد می نامیم؟ ذات، آن توانایی ها و ظرفیت های روحی ای که به همه ی انسان ها بخشیده شده، مشکل ندارد. هرفردی آزاد است تصمیم بگیرد که با آن ذات چه می تواند بکند، و اینجاست که می تواند تصمیم بگیرد یک ناجی باشد یا یک قاتل. اینکه جنس بشر از بیخ مشکل دارد، بهانه ای است که آدم هایی که از پس هیولای وجودشان برنیامده اند استفاده می کنند، تا با وجدان آسوده به کارهای نادرست خود ادامه دهند. اگر آن ها نمی توانند بالا باشند، چرا دیگران را با خود به پایین نکشند؟ آن ها می دانند که از یک نقشه ی اشتباه، هرگز انتظار نمی رود که ما را به مقصدی درست برساند. پس دستشان را روی نقشه ی قلبمان می گذارند و آن را شوم می نامند. این انسان ها بوده اند که بسیاری از گونه ها را تا دم انقراض برده اند، آدم های بی گناه را تا پای دار برده اند، اقلیم را تغییر داده اند و حتی جنگل ها را نابود کرده اند. با این حال، فراموش نکنید که انسان ها بوده اند که بسیاری از گونه ها را نجات داده، اتهام بی گناهان را رد کرده، در راستای نجات این کره ی خاکی تقلا کرده و در بازسازی این طبیعت از دست رفته کوشش کرده اند.جهان نیاز ندارد که همه ی انسان ها از آن محو شوند؛ چیزی که جهان نیاز دارد، انسان هایی هستند که به توانایی های زیادشان را بشناسند. انسان هایی که خود را نه یک شیطان و نه یک فرشته؛ بلکه یک انسان ببینند. انسان بودن، کار زیادی می برد. همانطور که حافظ می گوید:«آسمان بار امانت نتوانست کشید/قرعه ی کار به نام من دیوانه زدند». انسان که باشی، باید خواه و ناخواه در راستای تغییر جهان گام برداری و شاید برای همین است که انسان بودن سخت است.اما انسان باشید. در این جهان سیاه و سفید، خاکستری باشید. بگذارید فرشته ها پر بکشند و شیاطین به زیر زمین بخزند؛ این جا، روی این زمین، شما انسان باشید. مهر بورزید، نفرت پخش کنید، خشمگین شوید و شاد شوید. هرآنچه شما را انسان می کند کنید؛ ذات روشنتان را قدر بدانید و با آن جهان را روشن کنید.انسان باشید؛ بگذارید آن هیولانما ها سر خود را زیر خاک کنند و آن فرشته صفت ها، سرشان را بالا بگیرند. در هر صورت، شما انسان باشید و به اطراف نگاه کنید. تنها کسانی باشید که مشکلات را می بینند و آن ها را حل می کنند.-♧-ارغنون-♧--♧-ارغنون-♧-Thu, 14 Mar 2024 20:32:47 +0330https://virgool.ir/@arghanoon/سکوت-حرفه-ی-این-جهان-نبود-cmmal7gnypkbسکوت حرفه ی این جهان نبود. صدای ضربان تند و هراسناک قلبش که از بیم مرد تفنگ به دست، به محکمی خودش را به قفسه سینه اش می کوباند، در تالار وسیع ذهنش سفره پهن شده بود. سکوت حرفه ی این جهان نبود. پرنده ها پر می زدند، جیغ می کشیدند و آشوب درون ذهن آشفته اش را مانند همزنی که با آن به جان وان حمام مواج بیفتید، چند برابر می کردند.سکوت حرفه ی این جهان نبود. باد، خش خش برگ های درختان را در آورده بود و آنها را با میل خود به رقص در می آورد. خزان بود و برگ های زرد رنگ، در آسمان می چرخیدند. همه ی برگ ها با یکدیگر بازی می کردند. بالا می رفتند، پایین می آمدند، می چرخیدند و می رقصیدند؛ به جز درخت سروی که همان نزدیکی ها، سرش را بالا گرفته بود و با تاسف به دیگر شاخه ها خیره شده بود، که جامه ی خود را می کندند و رخت بی نیازی به تن می کردند. سکوت حرفه ی این جهان نبود. رودی خسته گوشه ای نشسته بود و آواز می خواند. نمی دانست از چه می خواند. صدای شرشرش بر جنگل خسته و خوابالود پاییزی حاکم بود. تنها خواننده هایی که گاهی جسارت می کردند تا با او همخوانی کنند، پرنده ها بودند و تیرها؛ تیرهایی به دنبال پرنده ها و پرنده هایی به دنبال فرار از تیرها. پرنده ها جیغ می کشیدند و تیرها، نعره کشان به سویشان می شتافتند و گاها تیرها نعره می کشیدند و پرنده ها از داغ هجران خویشان، شیون می کردند. شاید رود، عاشقی بود که سال ها به دنبال معشوق دویده بود و پشت سرش آب ریخته بود، اما معشوق دلی به وسعت دریا داشت و هرچه رود خودش را وقف پر کردن آن بحر آرام می کرد، باز هم کافی نبود. شاید برای همین جنگل به سکوت نشسته بود و با گوش جان به نوای تلخش گوش می کرد.شاید هم رود، ساز سماع می نواخت و برگ ها با نوایش سماع می رقصیدند. سکوت حرفه ی این جهان نبود. مغزش ساکت نمی شد. افکارش آواز می خواندند، احساساتش ساز می نواختند و خاطراتش می گشتند.سکوت حرفه ی این جهان نبود. سردی قطره ی اشک روی گونه ی سفیدش، غریبه بود. نمی دانست کی آمده بود و نمی دانست چرا انقدر سرد بود؛ تنها می دانست قطره، تا هنگامی که بمیرد یارش است. سکوت حرفه ی این جهان نبود. خاطراتش به او خیانت می کردند. خاطراتش با همرزمش را با اعتماد، به هم گره زده بود. یاد گرفته بود افکارش را با اعتماد، به افکار همرزمش بدوزد. یاد گرفته بود احساسات منفی را با اعتماد به همرزمش، سرکوب کند. حالا که بعد از جنگی طولانی، می توانست به وقایع فکر کند، به این فکر می کرد که او با اعتماد زندگی کرده بود؛ با اعتماد به یک فرد. ظاهرا باید لحظه ای شک را می چشید تا متوجه شود که زندگی اش آمیخته شده با اعتماد به همرزمش. اعتماد نعمتی بود که باید از او گرفته می شد تا لحظه ای به خودش بیاید و از نعمت حقیقت بهره مند شود. حقیقت هم گران قیمت بود و هم بار گران بود!سکوت حرفه ی این جهان نبود. نیشخند فردی که نمی دید را شنید. صدایی شبیه به "هه" از لب های مردی که نمی دیدش بیرون جسته بود و سمفونی باد و آب و پرنده و تیر را قطع کرده بود. صدای بوت های سربازی مرد که برگ های زیر را خرد می کردند، از پشت درختی که بر آن پناه برده بود، همچون نجوای فرشتگان مرگ، تق و تق، به سوی او می آمدند. مشخص بود؛ درختی این چنین نحیف، مردی با هیکل او را قایم نمی کرد، اما همانجا نشسته بود. زیر آن درخت سرو مجنون و خسته.سکوت حرفه ی این جهان نبود. می دانست که قرار است بمیرد، اما امیدوار بود پنهان شدن پشت درخت شیدا، باعث شود همرزمش برای کشتنش مجبور باشد تا رو به رویش بایستد. می دانست سکوت حرفه ی این جهان نبود، اما نمی خواست آخرین سهمش از این دنیای بزرگ و وسیع تنها صدای پوتین های مردی باشد که صادقانه به او اعتماد بخشیده بود؛ می خواست او را ببیند: چشم های خرمایی، مو های خاکستری تراشیده شده و پوست برنزه اش. سکوت حرفه ی این جهان نبود. همیشه فکر می کرد که اگر در سکوت بمیرد، راضی خواهد بود. خیال می کرد در سکوت مردن، آن هم در جهانی که حرفه اش سکوت نیست، او را متمایز می کند؛ انگار که جهان کار خاصی برایش کرده باشد. فقط و فقط برای او. اما حالا که اینجا بود، این را نمی خواست. از مرگ در این دنیای پر از هیاهو راضی به نظر می رسید. تنها چیزی که تلخ بود، این بود که در بین این همه صداهای زیبا، صدایی فریاد می زد:«تو به یه خیانتکار اعتماد کردی و برای همین قراره بمیری! بهترین دوست و همرزمت، امروز و اینجا تو رو می کشه! جسدت قرار نیست پیدا بشه!» و تمام نوای زیبا را از بین می برد. چشمانش را بست و دوباره باز کرد. سکوت حرفه ی این جهان نبود. مرد حالا رو به رویش ایستاده بود. موهای خاکستری اش زیر کلاه پنهان، چشم های خرمایی اش زیر سایه ی شرارت پوشیده و پوست برنزه اش زیر سیاهی وجودش مخفی شده بود. نیشخندش دندان های زردش را نمایان می کرد و ابروهایش با حالتی که انگار کاملا سرگرم شده، بالا رفته بود. انگار همه چیز بین آن ها شوخی بوده. مرد قربانی را یاد مراسم قربانی انداخت. همان مواقعی که گوسفند را چند روزی بزرگ می کردند و بعد سر می بریدند. با خودش فکر کرد که او چندبار برای گوسفند دلشکسته شده که حالا همرزم خائنش برای او دلشکسته شود. سکوت حرفه ی این جهان نبود. صدای گلوله اما، صدا را تا همیشه از مرد ربود. خون سرخش به بیرون پاشید و به دنبال رودخانه جاری شد. مرد صدا شد. صدا شد و در باد پیچید، به شاخه های درختان تنید و دل کوهسار ها قهقه زد. سکوت حرفه ی این جهان نبود. نفهمید که چه بر سر جسدش آمد و نفهمید که صدای گریه ی همرزمش فضا را پر کرد یا نه. او نغمه ی بلبل شد، سرود قرقاول شد، ترانه ی هر گل شد و رفت و رفت و رفت. سکوت حرفه ی این جهان نبود. حالا دیگر مرد نیازی نداشت تا یک جا بنشیند و منتظر سکوت بماند؛ او صدا بود. صدایی که از سکوت خیانت سرچشمه گرفت. سکوت حرفه ی این جهان نبود.-♧-ارغنون-♧--♧-ارغنون-♧-Mon, 29 May 2023 10:59:55 +0330