https://virgool.ir/feed/@arezoo_ahbfa2026-11-11 09:55:41https://files.virgool.ir/upload/users/185722/avatar/TsnmGG.pnghttps://virgool.ir/@arezoo_ahbhttps://virgool.ir/@arezoo_ahb/اکولالیا-ptu5wxcjvbufببین، دیوونه نشدم هنوز. ولی خب یوقتایی تو خونه بلند اسم خودمو صدا می‌زنم. همون‌طور که تو صدام می‌‌زنی. البته تو هیچ‌وقت این‌جا نبودی. ولی خب هستی. وقتی نیستی هم هستی. بلند می‌گم آآررزو. همین. معنی اکولالیا را تازه می‌فهمم. "اکولالیا، نام یک اختلال گفتاری که معادل آن در فارسی پژواک گویی است." یعنی همین که گفتم. صدای تو. اسم من. این‌دفعه از گلوی من.یعنی این زبان جدیدی که با تو یاد گرفتم. هم‌قبیله‌ای. :)arezoo_ahmadibonakdararezoo_ahmadibonakdarMon, 03 Jul 2023 19:04:46 +0330https://virgool.ir/@arezoo_ahb/شاعر-mhuw53qb290fشاعری بود که کلمات را می‌خرید تا شعر بسراید. شعری به زبان مادری، که از آن هیچ نیاموخته بود.من اگر شاعر بودم، تمام پول‌ها و داشته‌های‌م را می‌دادمتا برای‌ت شعری بسرایم، طولانیتا به تو بفهمانمکه چقدر دوستت دارم.arezoo_ahmadibonakdararezoo_ahmadibonakdarFri, 19 May 2023 15:57:16 +0330https://virgool.ir/@arezoo_ahb/دخترِناحالت-qytkvko8gzs9نشسته بود روی زمین، به حالت نیم‌خیز، بند کفش چپش رو می‌بست. خیلی عجله داشت. یه نگاهی به اتاق و بچه‌ها انداختم و یه نگاهی دوباره بهش. از نگاهشون فهمیدم که اوضاع از چه قراره. از این فرفره خانوم راضی نبودن به نظر. متوجه حضورم نزدیک در واحد شد. سرشو آورد بالا و یه سلامی نصف و نیمه‌ای بینمون رد و بدل شد. همه اینا در کسری از ثانیه رخ داد. کفشامو درآوردم رفتم تو اتاق. سلام و احوال‌پرسیِ تعارفی‌ای کردیم. کیفمو گذاشته نزدیک کمد و درش رو باز کردم تا لباس عوض کنم. دیدم هنوز ناراحتن. -دیدی‌ش دختره رو؟ این تخت آخری رو هم اون گرفته. ببین چه اتاقی درست کرده نیومده.+حالا بذارین باهاش آشنا شیم. شاید دختر خوبی بود. حالا بهش می‌گم کم کم. جمع می‌کنه وسایلشو.حقیقتش یکم شلخته بود. به نظرم همیشه عجله داشت. البته بعدها دیدم که دیگه این‌طور نبود. حتی خیلی از من هم آروم‌تر و مرتب‌تر می‌شد...از اون موقعا پنج سالی گذشته. حالام نشستم کنارش. تاریکه هوا. صدای خفیف گریه‌ش رو می‌شنوم. پیرهن سورمه‌ای‌ش رو پوشیده. گلای درشت سفید و صورتی. انتهای دامنش گیپور با همون رنگ. دست زدم پارچه‌ش. همین پارچه تمام تنش رو گرفته. حسودی‌م شد بهش. من جرات نداشتم بهش دست بزنم. بغلش کنم بگم هیچی نیست دختره. عوضش دست کشیدم به پارچه دامنش و آروم حرص می‌خوردم. پاهای کوچیکش ناآروم بود و می‌لرزید. می‌گم اصن این آدم نیست. من آدم زیاد دیدم. آدما این‌جوری نیستن. آدما اصن آدم نیستن!این آدم نبود. فرشته نبود. اسمی نداشتم براش. لقبی ندادم بهش. خودش بود کاملاً. کافی بود. می‌گم این همه نرگس دیدم امروز. ناراحت نبودم که چرا برام کسی این همه وقته گل نخریده. ناراحت شدم چرا کسی رو ندارم براش گل بخرم. کور بودم. دم مترو رسیدیم. دو تا بسته نرگس گرفتم. مهم نیست چند نفر رو اون روز دیده بودم. بازم به اون ختم می‌شد. مهم این بود که یکی منتظرم بود. منتظر من. خودش گل بود. پیرهن گل‌دارش بود. نرگس. (عکس تزئینی است.)arezoo_ahmadibonakdararezoo_ahmadibonakdarThu, 16 Jun 2022 13:10:25 +0430https://virgool.ir/@arezoo_ahb/وعده-داده-شده-kcvyxqcbgcj0یک روزی همه این‌ها تمام خواهد شد.با تو دیدار خواهم کرد. بازخواستم می‌کنی. نگاهت می‌کنم. چرا انقدر از هم دور شدیم؟ چرا حرفم را گوش نکردی؟ چرا چرا چرا.-من، فقط می‌خواستم درد و رنجشون رو کم کنم!+این کار وظیفه من است نه تو!-من رسالتم همین بود. +و چه کسی این را مقرر کرده؟!-تو! خودت. تو من را فرشته آفریدی!arezoo_ahmadibonakdararezoo_ahmadibonakdarWed, 09 Feb 2022 02:41:55 +0330https://virgool.ir/@arezoo_ahb/دخترِ-انار-ja3cxwzbllsmکناری نشسته بود. کمرش درد می‌کرد. شانه‌هایش هم. تکیه‌گاهی مناسب برای استراحت نمی‌یافت. جثه‌ی کوچکش میان انارها گم شده بود. انارهای کوچک و بزرگ و دانه‌سرخ. با خود در فکری عمیق فرو رفت. نکند سال بعد اصلاً کسی نباشد تا به او انار بدهد؟ امسال که آدم هست، او جایی نمی‌رود. نکند اصلاً انارهای جهان یکدفعه دلشان بخواهد دیگر به عمل نیایند؟انتظار امسال را نداشت. قرار نبود دیگران هم در خانه بمانند. علاقه‌ٔ زیادی به دراماتیک کردن قضایا داشت! خود را تنها می‌دید. امّا حال چه؟ همه مثل او در خانه بودند. نیاز داشت حالش را طور دیگری نشان دهد! خود را متفاوت جلوه دهد. راهی نمی‌یافت. باز هم تکیه داد. غصّه‌ٔ انارهایش را می‌خورد. منتظر بود تا کسی بیاید تا اناری به او دهد. اگر انارها کم‌کم بدون آن‌که کسی بغلشان کند بپوسند چه؟ پاهایش کمی تکان داد. زخمش خوب شده بود. ولی درد جدیدی بر او اضافه شده بود. انگار این‌یکی هم از آن روز لعنتی،‌ حالا حالاها باقی‌ست. عجله‌ت برای چه بود؟ خب طوفان هست که هست! جلوی‌ت را نگاه کن. از طوفان خوشش نمی‌آمد. صدایش را خوب می‌شناخت. می‌دانست دوباره قرار است قلبش درد بگیرد. عجله کرد. پای‌ش این شد. حال باید تکیه بزند همین گوشه. به این انار. شاید سال بعد بتواند انار برساند به دوستان و دوست‌داران‌ش.انتظارِ دخترِ انار.arezoo_ahmadibonakdararezoo_ahmadibonakdarSun, 29 Nov 2020 03:07:33 +0330https://virgool.ir/@arezoo_ahb/موجود-کوچک-r5pxasqtxxlcالآن، نشسته رو‌به‌رویم. نیمه‌تمام و کامل. با شکم ورم‌کرده. دم مخروطی. دست‌های تپل و آویزان. پاهایی که در زیرش جمع کرده و تنها ناخن‌هایش معلوم است. چشم ندارد. بینی و دهان هم. ولی حسش می‌کنم. حسم می‌کند. خمیری بود. گذاشتمش روی پاهایم. با کاردک برایش ناخن‌هایش را تراشیدم. نرم‌ترین بود. از روی پایم جم نمی‌‌خورد. معصومانه نشسته بود. منتظر بود. با روش از بالا‌به‌پایین داشت ساخته می‌شد. گولّه‌ای بود. ازش برمی‌داشتم. کم می‌کردم. می‌خراشیدم. صافش کردم. بینی نداشت. ولی دستم به سمت صورتش که می‌رفت، بو می‌کشید. چشم نداشت ولی مرا می‌دید. پا نداشت ولی با اعتمادی بی‌چون‌ و چرا قصد رفتن هم نکرد. نمی‌دانستم چه در سرش می‌گذرد. مرا کمی می‌ترساند. بدون رنگ دوستش داشتم. شاید رنگش نکنم. همین‌جور ساده بماند. ولی... دیگر او نخواهد بود. کس دیگری‌ست. گرچه هنوز نمی‌شناسمش. حرفی نزده. تا کسی حرف نزند نمی‌شود او را شناخت که. کاری از من ساخته نیست. نهایت برایش چشم بگذارم. امّا نمی‌توانم بگویم چه را ببیند. برایش بینی می‌‌گذارم. امّا نمی‌گویم چه کس یا چه چیز را ببوید. برایش گوش می‌گذارم. امّا نمی‌توانم بگویم که لطفاً گاهی نشنو! برایش دهان می‌گذارم. امّا نمی‌تونم حرفش بشوم... یا. یا شاید می‌توانم؟ خودم نمی‌دانستم از اوّل. چه انتظاری دارم از او!می‌خواهم لب باز کند و بگوید که تواناییِ من چیست! می‌خواهم که بگوید، آیا من در دیده‌هایش، شنیده‌هایش و گفته‌هایش سهمی دارم؟ باعثش بودم؟ یا خودش از یک جایی به بعد تنها بود.کاش زودتر حرف بزند. امّا اگر در آخر از من پاسخ خواست، با او صادق باشم یا...در انتظار خشک‌شدن.arezoo_ahmadibonakdararezoo_ahmadibonakdarWed, 29 Jul 2020 08:13:06 +0430https://virgool.ir/@arezoo_ahb/کفشِ-مناسب-jxrfuebqsdlbNo, It's definitely not.هفتم مردادماه سال یک‌هزار و سی‌صد و نود و نه.باز هم پاهایم زخم شدند. مثل دفعه‌های قبل نیست. از پیاده‌روی طولانی و قدم‌زدن‌ها با دوستان و بعضاً با آن‌که باید، نیست. تنها رفته بودم تا همین سر خیابان. دست‌در‌جیب‌فروبرده. بی‌ترس. ولی یادم هست. کفش‌هایم را. آن روزها را. حتّی آن روز را.خواستم برایت بنویسم. برای تو‌. در این‌جا. که من یادم هست‌. یادم هم می‌ماند. ولی... باور کن برای ساعاتی یادم رفت. حتی درد پاهایم. عوضش کردم. درد را پیچیدم در یک دستمال‌. افکارم را هم. برگشتم به سویت. برگشتم؟ نه. تازه دیدمت. برای اوّلین‌بار دیدمت. اوّلین شهاب‌سنگ آمد. و سپس دومی. آخ که چقدر منتظرش بودم. گفتمت. تو نیز هم. ماه بود‌‌. بعد از این، ماه هم تاب نیاورد. انقدر آمد پایین که خدا می‌داند.آمدم پایین. بالاتر از همیشه. گیج و میانه‌ٔ همه چیز. افکارم را دیدم که مدّتی دور از من، در اتاق، خستگی در می‌کنند. از نفس افتاده بود. با وحشت مرا می‌نگریست. دیوانه شدم. محلش ندادم. قلبم درد گرفت. سویم دستی تکان داد. محلش ندادم. نفسم تنگ‌تر شد. کوتاه آمد. ساعتی رهایم کرد. آزاد بودم. «وصل شدم. آزاد شدم. دیدم. خواندم. فهمیدم.»گرچه خبری از دوستان و آن پیاده‌روی‌های طولانی نبود، امّا جای زخم پاهایم همچنان... می‌سوزد.arezoo_ahmadibonakdararezoo_ahmadibonakdarTue, 28 Jul 2020 04:50:43 +0430