https://virgool.ir/feed/@arezoo.kaz3mifa2026-11-12 10:45:59https://files.virgool.ir/upload/users/1661163/avatar/t41oyP.jpeghttps://virgool.ir/@arezoo.kaz3mihttps://virgool.ir/@arezoo.kaz3mi/نقص-در-مغز-ewfj97pdi7leچندی پیش بعد از یک تمرین سنگین و فشرده بدنسازی، احساس بی‌حسی در نیمی از پا را داشتم.یکی دو روزی را باتوجه به تجویز‌های خانگی و معمول، صرف کیسه‌ی آبگرم گذاشتن و ماساژ کردم.در تمام این مدت سعیم بر این بود که از آن قسمتِ شخصیتم که مدام به دنبال فاجعه‌سازی ست فاصله بگیرم.اما موفق نشدم.در نهایت شروع کردم به جستجو در گوگل.سرتان را درد نیاورم از یک کشیدگی ساده‌ی عصب‌های پای سمت راست، رسیدم به علائم اِم.اِس در بانوان؛ یکی یکی علائم را می‌دیدم و در ذهنم یا تیک میزدم یا ضربدر.یکی از نشانه‌های شروع این بیماری، گزگز قسمت‌هایی از دست و صورت بود، بنابراین کمی بعد در اثر تلقین‌های ذهنی پیوسته‌ام دست و صورتم شروع به گزگز شدن‌های پراکنده کردند.خدا میداند که درونم چه شنگ و شیونی به راه افتاد؛ چرا من؟ فورا به پزشک معالجه کردم و یک اِم.آر.آی مغز دادم.طبق معمول مشکلی نداشتم، اما یقین دارم مشکلی در مغز و ساختارهای نورون‌های من است.مگر می‌شود کسی سالم باشد و انقدر فاجعه‌سازی کند؟A.kA.kFri, 08 Jul 2022 20:42:02 +0430https://virgool.ir/@arezoo.kaz3mi/مجوز-ooizzdjqtik0سلاماز هفته‌ی پیش تا الان به نتیجه‌ی مهمی رسیدم:اینکه توی این برهه‌ی زمانی، زندگی برای من یه نفر مثل بالارفتن از یه کوهی میمونه که مسیرش سخت و پر از سنگ لاخه،منم کفش‌مناسبی نپوشیدم…پاهام زخم میشهگلوم خشک میشهخلاصه سخته…زمانی که فقط چشم به غله میدوزم، سختی مسیر بیشتر به چشمم میاد، زودتر خسته میشمناامید میشمسرد میشمتلخ میشمو مدام با خودم میگم: کی بره اینهمه راهوولی وقتی در جریانم و می‌پذیرم که فعلا شرایط همینه؛مسیر راحتتر میشهزیبایی‌هاشم میتونم ببینممثلاطلوع رو میبینمهمینطور غروبوسط سنگ لاخ ها، یه شاخ گل وحشی بنفش هم میتونه یکمی حالمو بهتر بکنهبقول دوستم خوشحالی غایت نیستاصلا توی این دنیا غایت و مقصدی نداریمفقط باید یاد بگیریم زمانی که فرصت شادی میرسه به خودمون مجوزش رو‌ بدیم.شما با خودتون چطوری هستید؟مجوز می‌دید یا همه‌چیز ممنوعه؟A.kA.kMon, 20 Jun 2022 15:00:20 +0430https://virgool.ir/@arezoo.kaz3mi/چرا-اینجام-vzjxo1fouontسلاممن آرزو هستم.اینجا اومدم، چون دوست داشتم دوباره بنویسم.چرا دوباره؟ چون تا ۴ سال پیش خیلی خوب می‌نوشتم و حتی طبع شاعری هم داشتم و هر از گاهی غزلی می‌سرودم.اما نمیدونم چی شد که از یجایی به بعد انگار نوشتن واسم بی‌معنی شد،همه چیز خشک شد و من هیچ حرفی برای گفتن و نوشتن نداشتم.با تراپیستم(روانکاو یا روان‌درمانگرم) صحبت کردم.جلسه‌های زیادی رو به بررسی کردن در مورد علت این خشکسالی درونی گذروندیم.می‌تونم به تلاش‌هام برای دوباره نوشتن، به این هم اشاره کنم که دو بار کتاب هر روز یک قدم نزدیکتر یالوم رو خوندم (بعدا در مورد این کتاب بیشتر میگم).خلاصه اینجا اومدم تا شاید برای من تولدی دوباره باشه.راستی در ادامه‌ی من آرزو هستم یادم رفت بگم که لیسانس جامعه شناسی دارم، کارشناسی ارشد روانشناسی خوندم و عاشق کتابم.فعلا خدانگهدار?A.kA.kMon, 13 Jun 2022 15:40:57 +0430