https://virgool.ir/feed/@arefjoori1991fa2026-11-11 21:55:31https://files.virgool.ir/upload/users/745792/avatar/XQNhZO.jpeghttps://virgool.ir/@arefjoori1991https://virgool.ir/@arefjoori1991/ایجبار-dfrh1o9xhpzaایجبارسربازیناکُن مار بورمه تی نازین جُوانَر خا نِنیش چُم نِدَر اندی تو را پَرمادر برای جوانت گریه نکن و اینقدر کنار راه به چشم انتظاری ننشینتو خا دانی یِرو هَنه تی قربان وی سر تن ساق و الله وی قُرَخبانتو که می دانی یک روزی می آید قربانت شوم (جانش سالم باشد و خداوند نگهدارش)بیکلی اندی اُسرو زوته هنه ؟ بُمه تی ناز بِداشت ، دِ مار نِخَنهبه من بگو اینقدر اشک بریزی آیا زودتر می آید، نازنینت که آمد دیگر آیا مادر نمی خواهدخا دَسوِر مار جانِی این دِ چی نقشه ؟ ناش اَندی سَر کیتابَر ملّا نَسهخب مادر جانم این چه رفتارهایی است ؟ اینقدر نزد آخوند برای استخاره نرووینی سر بسه راگ اَمه تو وَری خارِه کَمتَه ستم پِر اگ تو بَلیمی بینی باران شدید ایستاد اما چشمان تو هنوز می بارد ؟ پدر کمتر زجر می بیند اگر تو اجازه بدهی و کمتر گریه کنیتوسا دامن مِنَه تی نالَه دانه تی فریات ای سرت میلجَر اذانهدرخت توسکا در دل جنگل از ناله های تو با خبر است و فریادهایت هر صبح برای کبک ها و گنجشک ها هر صبح همانند اذان استای گردِ کرک طلا هر رو نِمَشتَر بِرَر ایجبار دَره دانِن که نَسَّردر اطراف ما مرغ و خروس ها هم هر روز غروب می دانند که برادر من سربازیستمُ تی مارِم نَزِن ایتَه گَبایَ نزن هِنچی سُخان سَرتَه خدایَمن مادر توام فرزندم این حرف ها را به من نزن ، بالاتر از این حرف های نیش دار تو خداوند استنِدِری وَگ وچه می جانِ قربان نُدانی مارِ دردِ اَی پسرجانقربانت شوم پسرم، فرزند نداری به همین سبب درد مادر را نمی دانی عارف جوربنیان arefjoori1991arefjoori1991Wed, 28 May 2025 18:52:18 +0330https://virgool.ir/@arefjoori1991/شکواییه-شوشار-oscootwjqqm8شکواییه شوشارشکواییه شمشاددَرِ هیمه کچاله تش سِداره می دس کَترا بَکِت ، از هیمه بارههیزم در کچال (شومینه) در حال سوختن است و آتش آن زیاد است . دست ها و کتف من درد شدیدی می کند که از سنگینی بار هیزم استبَزَه جِز ، پُلپُلانه تش بگیته بُسوت می بختِه یا وی سر تبارهشب پره در شدت سوزش آتش می سوزد و آیا بخت من هم سوخته است یا در زیر برفی زیاد قرار داردکَچِک ، دوشان ، کَلا ، گاوُ کُلِگشان می کلچمِه هیشانِ سر بِدارِهکچک ، دوشان ، کلا ، گاو ها و گوساله ها ، زندگی من بر سر همین ها برقرار استنِدَم مارِ بِدَم پِرزِن بنُ روز بی ماری یِتیمی همره بِرارِهمادرم را ندیده ام و از روز اول تولد زن پدرم بالای سرم بوده است . بی مادری برادر یتیمی است .می پِر خا می اَجارِ دَر بیَردِ کی بُگوت بی پِرَر یِتیمی وارِپدر من از من کار زیاد کشیده است و در نتیجه آن تن من نحیف گشته. چه کسی گفته کسی که پدر ندارد یتیم است ؟ای بیسَّب مُلکِ سَ هَندَ دَوایَه وی نیصف لَردِه وی نیصفَم خا شوشارِهبر سر این چراگاه باز دعوا شده است در صورتی که نصف آن تخته سنگ های بزرگ و نصف دیگر آن را شمشاد گرفته است.بَنَم خرسِ رُغان بیشکِسته پایَ بِرَر خُشتَر بَزَ ، می همره قارِهروغن خرس را بر پای شکسته ام مالیده ام . برادرم خودش مرا زد ولی باز او با من قهر استتی عزّا بِنیشِم دونیا مِرَر خا نِدِشتی خنده روز تی خارِ مارِ ......به سوگ تو بنشینم ای دنیا چرا که برای من یک روز شاد هم نداشتی خواهر مادر تو را .....عارف جوربنیان قم 1391arefjoori1991arefjoori1991Wed, 28 May 2025 18:43:02 +0330https://virgool.ir/@arefjoori1991/هُشیار-تراز-کوکو-ddosfmvhpa4zشیر آهن کوه مردا می شود سالخورده تر از سالها و سالها پی در پی وُرا عبور می کنند . جان به جانش کنند آهی از نهاد برنمی آورَد . احمد را خوبتر از خوب می شناسم . صدای خوبی دارد .نی هم می نوازد . تا آخرین باری که یادم است هفت بند (شیر سرخ عربستان) را یک نفس می خواند . هر بار که میگفتیم بخوان بهانه می آورد، دندان ندارم . دندان داشت فقط ریشه هایش را . در کوچَکیه کودکیم ریشه ی بریده ی پُلُت را دیده بودم . از قرنیه تا انتهای مغزم لذت انفجار پاجوش ها را هورت کشیده بود و فکر می کردم که پاجوش دندانهایش متبلور شوند از بیخ داندانش ، که این بهانه هم از او گرفته شود . کودکی چوپان بود . چوپانی را دوست داشت . چوپانی را دوست دارد . چوپانی را دوست دارند . چوپانی را دوست داشتند . چوپانی را دوست داشتیم . چوپانی را دوست داریم .پدر و پدربزرگانش نجف ، حسن و رستم چوپان بودند . آنها چوپان بوده اند . اگر بهشت را جایی خوش آب و هوا بدانیم خوش آب و علف هم خواهد بود . درجای خوش آب و علف حتما میش و قوچ و گاو هم هست . اقلّ کم قوچ ابراهیم خلیل که هست . نجف ، حسن و رستم چوپان هستند . مدرسه را یک سال دیرتر شروع کرد . ذوق کتاب و مدرسه داشت اما به سنت انبیا،یکسال بیشتر چوپانی کرد تا مرغ اندیشه هوایی بخورد . خوب می دانست در شبانی فکر عمق می گیرد و پشت نیمکت عرض . او معلم شد . او معلم ماند . او معلم هست . میگفت دوسال قبل از امسال کَلگایَش را پلنگ خورد . او مدتی بعد بچه پلنگ ها را دید اما آنها را نخورد و چه خوب که نخورد چراکه بعد از چندی پلنگی دیگر گوساله اش را خورد . گاو ها طویله نشین شدند. روستایی بودند ،شهری شدند . گاوها وضعشان که خوب شد خریّت به سرشان زد و سگ شدند .کار بالا گرفت ،تربیتشان بد شد . اخلاقشان برگشت . عقلشان زایل شد . پالفه لیس گالش شدند . آنقدر خوردند که مردند. او شکایت نکرد اما قلبش به خودکشیه گاوها و گرسنگی توله پلنگ ها رضا نبود. احمد زبان جنگل را بلد بود. زبان زندگی را، زیستن را . جهانش را در افق سبز درختان تا پهنه ی آبی دریا یافته بود . آن را آنگونه که بود دوست می داشت و آنگونه که باید می بود می خواست . از جویبار ها آموخته بود پذیرش ،شناخت و حرکت را . راهش را تا آنجا که می توانست شناخته بود و تا آنجا که شناخته بود رفته . از آنجا که رفته بود مطمئن و تا هرجا که رفته بود راضی . همین غلَیان شناخت و اطمینان بود که او را به رفتن وامی داشت . واخواهد داشت . وا می خواهد داشت .کوکو : نام پرنده ای که صبحگاهان و شامگاهان آواز می خواند . پُلُت : نام درختی از تیره ی پهن برگان پالفه: آخور دام گالِش : چوپان کَلگا: بفتح کاف . گاو نر arefjoori1991arefjoori1991Wed, 21 Jul 2021 19:39:37 +0430https://virgool.ir/@arefjoori1991/شاله-تِره-خاره-uogwrhgx51uoشالههیره ی چوبی، خانه ی کاهگلی ، عطر نمناک باران باریده و شبنم جامانده از مه غروب دم ، تصویری از مادرجون را در ذهنم نقش می زند.با دندان طلاییش ، موهای حناییش و دست های خسته از کار روزش ،بعد از شام درب سنگین چوبی را باز و روی نال دارِ در می نشست . سرما، به یخه ی گرما ی هیمه بخاری ،چنگ می انداخت و به بالا پرتاب می کردش . نور اتاق در تاریکی به ناکجا آباد می تابید . حالا مامانی و خاله ها شکمی از عزا درآورده بودند.آماده وآمده بودند برای راند پایانی سرکله زدن با ما زلزله ها . می رفتیم که بُله بزنیم و تند برگردیم . مادر جون : پسر هوای بِدَر ، دِرگا تِریکه ،شاله تره خاره یَه. و این من بودم و تصور شاله . از آن پس در هر تاریکی ای هوا را نگه داشتم شاله مرا نخورد . شاله مرا می خورد اگر حرف قاطعی می زدم. شاله مرا می خورد اگر تصمیم کاملا مستقلی می گرفتم . شاله مرا می خورد اگر انتخاب همه ناپسندی داشتم . شاله مرا می خورد اگر لحظه ای از سنت ها فاصله می گرفتم . و این تاوان هردگر دیسی در رفتار و دگر اندیشی در انتخاب بود که شاله مرا می خورد پس هوا را بِدَر. من مواظب بودم اما هر لحظه شاله دایره ی محاصره اش را تنگ و تنگ تر می کرد برای خوردن من . حالا ،بعد سالها، آنقدر شاله نزدیک و نزدیک شد که مرا نخورد. به آن ور حلقه ی محاصره نگاهی انداختم که چه سالهای ارزشمندی ،خودِ خودم را خوردم.تجربه نکردم ، نرفتم ، نگفتم ،ندیدم آن ور تاریکی را از ترس شاله . و حالا می نویسم آن ورِشاله ، هست زندگی ، هست زیبایی و نشسته سهراب .جریان دارد ماه ...جریان دارد طیف ...لغت نامه ی گیلکی به فارسی هیره :ایوان نال دار : پاشنه ی در ورودی شاله : شغال بُله زدن : جیش کردنهیمه بخاری: بخاری هیزمی دِرگا: بیرون هوایَ بِدَر : مواظب باش arefjoori1991arefjoori1991Tue, 20 Apr 2021 01:08:17 +0430https://virgool.ir/@arefjoori1991/جیم-مثل-شهامت-zogmidnsevtjهمان که پوسته ی آن را به خاطر سپرده و اصل آن را لازم نمی دانیم . واژه هایی که از فکر نویسنده تا نوک قلمش هزار گونه حذف و جرح و تعدیل می شوند در برابر بیرونی های پر رنگ ، رنگ می بازند. همان ها که انتخاب نویسنده را در حصار خود محصور می کنند. واژه ها را قربانی فرم خاص خود در جهان خارج می کنند. همیشه ی خدا از نزاییده ها بهترند چرا که هستند. آن قدر محکم لگد بر نوباوگان کلام می کوبند تا که نویسنده را معتقد به جبر شرایط در عمق تاریخ ،تابه حال می کنند. خب ،باشند . بودنشان روزی اراده خواست .اراده ی حضور این کودک واژه هاست که نام جرات می گیرد . بسان واژه در نویسنده ،کشف در دانشمند ، خلق در هنرمند ، رکورد در ورزشکار. هان ،همان است که پای آنچه را در درون متبلور است به دنیای بیرون باز می کند . رنگ شفاف و نوآورانه یا احمقانه ای به خود دارد . زمان طعم عادت برآن می افشاند تا در همان حالت تیره شود . فکر ، فکر کن به برگی که شکوفا شده . حضور می شود قصه ی هرروزه ی او . پس تیره میگردد. بی تغییر ، بی تبدیل همانست همان .arefjoori1991arefjoori1991Thu, 25 Mar 2021 18:05:22 +0430