https://virgool.ir/feed/@arefeh.hajihoseinifa2026-11-11 16:43:55https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@arefeh.hajihoseinihttps://virgool.ir/@arefeh.hajihoseini/تاب-بازی-ojia7aak3yzbتعليق قرنطينه را هم بگويم به جهنم با معلق بودن خودم ،احساسات شديدم، چه كنم؟زندگي شخصيم رسيده به دوراهي سختي كه عجله کردن در تصميم گيري شايد پشيماني بار بياورد.اما..امافكر كن از دست و پاي راستم آويزان سقفم.تنم درد مي كند.گاهي كه حوصله ام سر ميرود پايم را فشار ميدهم به ديوار پايين پايم و تاببازي ميكنم.اين بهترين حالت آويزانيست.تاب بازي ميان تعليق و تعلق.خودم را سر ميدهم تا متعلق بودن بعد با شتاب پرت ميشوم بهوضعيت قبلي،همان معلق بودن.خب چقدر تاب طاقت دارد؟آرزويم پاره شدن طناب آويخته است.و افتادن روي زمين سفت و محكم.حتي به قیمت دست و پاي شكسته.خسته ام.خستگي ام چيز جديدي نيست.يادم مي آيد كنار كتاب هاي دبيرستان ،مثلن سر زنگ يك ساعت و نيمه عربي با خودكار آبي مينوشتم:خسته ام ،خسته ام و همين طور تا پايين صفحه تكرار ميكردم خسته ام .ان روزها مي دانستم خستگي چيست؟گمان نكنم .ان روزهاخستگي چيزي بود كه با يك ربع زنگ تفريح و مزه شيرين نارنگي ناپديد ميشد.بعد از ازدواجم شانه درد گرفته بودم.شبها خوابم نمیبرد از درد.شاید ناخوداگاهم فهمیده بود ده سال بعد، از سقف آویزانم با یک کتف. ده سال بايد طول ميكشيد شايد .ده سال بايد توي يك زندگي هرروز و هر شب ميماندي تا ميفهميدي زندگي اين طور نبايد بگذرد ..خستگي جسمانی را اما بعد از دنیا امدن پسرم میفهمیدم.زمان های شیر دادن وقتی شیری نداری و بچه هم سینه ات را ول نمی کندطولانی میشد.عذاب وجدان داشتم قطره ای شیرم را دریغ کنم از پسرم.هر بار بعد از یک ساعت مدام زیر سینه گرفتنش،بچه گرسنه ام یکشیشه شیرخشک کامل میخورد.و پروسه آروغ گرفتنش کوتاه تر از آن یکی نبود.دل دردهای شبانه و شب بیداری های هر شبه ،بله بیتعارف هرشب بیدار بودم.چون پسر بدقلق بی خوابی بود که روزها میخوابید.همین پسر بچه هفت ساله اي كه موهايش بعد از پنجاه روز قرنطينگي بلند واز ريخت افتاده ست و شباهت عجيبي با هري پاتر دارد،هرروز و هر ساعت بايد ياداوري كنم كه عينكش را بزند ،به خواست من امده توي اين دنيا.و اگرچه برادر سه ساله اش با ان موهایفرفری شبیه من و ابروهای درهم و پرپشتش که مثل پدرم است ناخواسته به این دنیا امده ولی انقدر نرم است كه خواستنی ترین موجوداین عالم شده برایم . این پسرها به من وصلند مثل دوتا وزنه چسبیده به دست آویزانم از سقف.جديدترين اتهامي كه شوهرم بهم ميزند اين است كه شبيه نامادري ام.نامادري ها توي ذهن ما ،زن هايي هستند كه بچه همسرانشان راقبول ميكنند ولي مثل بچه خودشان دوستش ندارند.من بلد نيستم از خودم دفاع كنم.توي اين ده سال تمام تلاشم را كرده ام كه بتوانم به انمعيار واهي زن خوب،عروس خوب،مادر خوب توي ذهنش نزديك شوم و خب نشدم ..ديگر نميتوانم تلاشي كنم .دست خودم نيست خستهشدم.اين است كه زدم بيرون.اتهام اخري سنگين بود.من غير اين دوتا وزنه چيز ديگري را با خودم برنداشتم بياورم آويزان شوم بهسقف.معلق،پا و دست در هوا ..نمي دانم چقدر ديگر طول مي كشد.مثل همين كرونا كه نميدانيم اخرش چه ميشود.احتمالن شما ميفهميد كلافگي معلق بودن چطوريست ؟بين زندگي و مرگ ايستادن منتظر..نه ميداني ميتواني دل ببندي به امكانات موجود در دسترست،نه ميداني كه بايد دل بكني دير يا زود.اما..ميگذرد ...حتمن ميگذرد..فعلن پاي آزاد از بندم را فشار ميدهم به ديوار ..تاب ميخورم ..تاب بازي بهترين حالت آويزانيست ..arefeh.hajihoseiniarefeh.hajihoseiniWed, 15 Apr 2020 02:34:28 +0430