<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های اردشیر طیبی</title><link>https://virgool.ir/feed/@ardeshir</link><description>رسانه‌باز، کنج‌کاو، کرم کتاب، علاقمند به تحلیل دیتا و دانشجوی ابدی</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 07:02:45</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3035/avatar/5t6plu.png</url><title>اردشیر طیبی</title><link>https://virgool.ir/@ardeshir</link></image><item><title>سفر به سوراخ خرگوش در دوران قرنطینه (قسمت اول)</title><link>https://virgool.ir/@ardeshir/سفر-به-سوراخ-خرگوش-در-دوران-قرنطینه-قسمت-اول-ibs6uwlsjvtp</link><description>می‌گویند که شاید این اولین بار در تاریخ است که نجات جهان با ماندن در منزل و کاری نکردن حاصل می‌شود. اما اگر برای نجات جهان در منزل مانده‌اید، برای نجات خودتان هم باید فکری بکنید. مهم‌ترین کار هم شاید حفظ مرز بین آگاه‌ماندن و غرق‌شدن در اطلاعات و اخبار است.من چون خودم بلد نیستم شبکه‌های اجتماعی را کنار بگذارم، به شما هم چنین توصیه‌ای نمی‌کنم. اما یک کاری را بلدم و آن جستجو برای «سوراخ خرگوش» است. جایی که برای مدتی در آن غرق بشوم و هم چیزی یاد بگیرم و هم قدری از اخبار، که این روزها ترسناک‌تر از همیشه است دور شوم.در ادامه سه تا از این سوراخ‌های خرگوش را به شما نشان خواهم داد.۱- یک نقاشی را بخوانیدبله، بخوانید. برای من و احتمالا بسیاری از شما که اینجا را می‌خوانید، کمتر فرصتی پیش می‌آید که بخواهیم در مواجهه با یک نقاشی چیزی بیشتر از ظاهر آن را کشف کنیم. اما اخیرا در مواجهه با تابلوی «مرگ سقراط» اثر ژاک-لویی داوید، از خودم پرسیدم که «زیبایی بصری به کنار، چرا به این تابلو می‌گویند شاهکار؟ چرا کپی‌های آن هرچقدر هم که دقیق و غیرقابل تشخصی باشد شاهکار نیست؟» گشتم و گشتم و به این ویدیو رسیدم: https://virgool.io/p/ibs6uwlsjvtp/iframewidth=  https://www.youtube.com/embed/rKhfFBbVtFg اول این ویدیو را (لطفا در حالت Full screen) ببینید و بعد در یوتیوب عبارت How to read a painting را جستجو کنید و بقیه کار را به یوتیوب بسپارید.۲- یک فیلم را بفهمیداین یکی شاید قدری غریب باشد. چون درک فیلم‌ها و ارتباط برقرار کردن با آن‌ها ساده‌تر از درک یک نقاشی است. اما تا به حال از خودتان پرسیده‌اید که «چه چیزی یک فیلم را تبدیل به «هنر» می‌کند؟» یا مثلا «نقش فیلمنامه‌نویس که ملموس است، ولی نقش کارگردان چیست؟»این سوال از نخستین مواجهه‌ی من با فیلم Seven Samurai (هفت سامورایی) به ذهنم رسید. این فیلم که یکی از مشهورترین آثار آکیرا کوروساوا است، قصه‌ی یک سامورایی است که برای حفاظت از یک دهکده در پی یافتن چند جنگجوی دیگر است که در کنار آنها مهاجمین را از دهکده براند. قصه در ظاهر فرقی با Oceans Eleven (یازده یار اوشن) ندارد. پس چرا یکی آنچنان در قلب می‌نشیند و دیگری اگر هم سرگرم‌کننده باشد، در نهایت یک فیلم زرد است و بعید می‌دانم کسی دوبار آن را دیده باشد. این هم سوراخ خرگوش دوم؛ جستجو برای جواب من را به یکی از بهترین کانال‌هایی که تا به حال در یوتیوب دیده‌ام رساند: https://www.youtube.com/embed/doaQC-S8de8 بعد از تماشای این ویدیو جایی نروید و در همان کانال بمانید. سایر ویدیوهایش هم یکی از یکی بهتر است و جای خوبی برای غرق شدن و یادگرفتن.۳- جای خرگوش را به بقیه هم نشان دهیدالبته جستجو برای سوراخ خرگوش، خودش یک سوراخ خرگوش حسابی است و لذتی جداگانه دارد. اما اگر در این سفر به چیز هیجان‌انگیزی رسیدید، آن را به بقیه هم نشان دهید و برای دوستان و اطرافیان تعریف کنید. فکر بدی هم نیست اگر آن را با تگ سوراخ خرگوش در ویروگول به اشتراک بگذارید تا با هم از این دوران طاعون مدرن بگذریم.کار دیگری که من می‌کنم این است که نتایج کنجکاوی‌هایم را در قالب پادکست مختصر و مفید با بقیه به اشتراک می‌گذارم. پادکست من اخیرا یک کانال یوتیوب هم دارد و آنجا هم می‌توانید برخی از این نتایج را پیدا کنید. برای شروع این ویدیو را پیشنهاد می‌کنم: https://www.youtube.com/embed/caURpyXafxY پادکست مختصر و مفید را می‌توانید علاوه بر یوتیوب، در تمامی پلتفرم‌های پادکست پیدا کنید. از جمله در:کست‌باکس: http://bit.ly/2GED31C اپل پادکست: http://apple.co/2YlaUY7 گوگل پادکست: http://bit.ly/2K84RgO</description><category>اردشیر طیبی</category><author>اردشیر طیبی</author><pubDate>Wed, 25 Mar 2020 10:27:00 +0430</pubDate></item><item><title>ترامپ چطور از بحران‌های پیاپی عبور می‌کند</title><link>https://virgool.ir/@ardeshir/ترامپ-چطور-از-بحران-عبور-میکند-اردشیر-طیبی-wsizuycoekf4</link><description>این روزها و به خصوص پس از کنفرانس مطبوعاتی جنجال‌برانگیز روسای جمهور آمریکا و روسیه در هلسنیکی، کلمه‌ی «خیانت» بیش از همیشه همراه با نام دونالد ترامپ شنیده می‌شود. اما مانند تمام بحران‌هایی که ترامپ از زمان کمپین خود برای ریاست جمهوری آمریکا و بعد از آن پشت سر گذاشته،‌ این بار هم بعید است این جنجال تازه (دست‌کم در کوتاه مدت) تبعاتی متفاوت از همیشه برای آقای ترامپ داشته باشد. او چطور و تا کجا در مقابل بحران‌های متعدد دوام می‌آورد؟«ویدیوی هالیوود»هنگامی که دونالد ترامپ در آغاز رقابت‌های درون حزبی برای ریاست جمهوری آمریکا اعلام آمادگی کرد، کمتر کسی او را جدی می‌گرفت. او که تا آن زمان چهره‌ی شناخته شده‌ای در بازار املاک و همچنین شوهای تلویزیونی بود نخستین بار وقتی بر سر زبان‌ها افتاد که وعده داد در صورت پیروزی در انتخابات، مسلمانان را از آمریکا بیرون خواهد کرد. سخنانی که واکنش‌های زیادی در پی داشت. اما این تازه آغاز سلسله‌ای از اقدامات و اظهارنظرهای خارق‌العاده بود.چندی بعد، دونالد ترامپ با تقلید و تمسخر معلولیت مادرزاد یک روزنامه‌نگار نیویورک‌تایمز، دوباره به کانون توجهات منفی بازگشت و وقتی مادر یکی از سربازان آمریکایی کشته‌شده در جنگ را مورد استهزاء قرار داد، حتی هم حزبی‌های جمهوری‌خواهش نیز تهدید کردند که او را رها خواهند کرد.اما اوج این جنجال‌ها زمانی بود که درست یک ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا، ویدیویی منتشر شد که بعدها به «ویدیوی هالیوود» مشهور شد و در آن آقای ترامپ با الفاظی رکیک درباره‌ی زنان صحبت می‌کرد. هم‌زمان با انتشار این ویدیو بسیاری از هم‌قطاران جمهوری‌خواه آقای ترامپ از جمله سناتور جان مک‌کین و سناتور میچ مک‌کانل و همچنین چهره‌هایی مثل پل رایان حمایت خود از کاندیداتوری آقای ترامپ را پس گرفتند.استیو بنن مشاور ارشد سابق دونالد ترامپ نقل می‌کند که ترامپ در پی این بحران سخت تحت فشار و بود و در دفتر کمپین می‌گشت و نظرات سایرین را جویا می‌شد. اینجا بود که راینس پریبس رئیس وقت کمیته‌ی ملی جمهوری‌خواهان در اظهارنظری دراماتیک به او می‌گوید:«شما دو انتخاب دارید؛ یا همین حالا از انتخابات کناره‌گیری می‌کنید و یا در بزرگ‌ترین زلزله‌ی سیاسی در تاریخ آمریکا شکست خواهید خورد»اما بنن می‌گوید وقتی ترامپ از او پرسیده که چقدر شانس پیروزی برای او متصور است پاسخ داده «صد در صد شانس پیروزی دارید» او اضافه می‌کند:«من به ترامپ گفتم که مردم اهمیت نمی‌دهند. آن‌ها می‌دانند که دونالد ترامپ در میان دوستانش از این الفاظ استفاده می‌کند. آنها این موضوع را فراموش خواهند کرد»آنچه که حالا می‌دانیم این است که حق ظاهرا با استیو بنن بود. حتی پس از آنکه چند زن پا پیش گذاشتند و اعلام کردند که ترامپ فقط این الفاظ را به زبان نمی‌آورد بلکه به آنها عمل هم می‌کند، باز اوضاع فرقی نکرد. سرانجام این دونالد ترامپ بود که در انتخابات پیروز و به چهل و پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده تبدیل شد.بر بال بحرانجنجال‌های اطراف دونالد ترامپ با انتخاب او به مقام ریاست‌جمهوری پایان نیافت. از برکناری جیمز کومی رئیس پلیس فدرال در میانه‌ی تحقیقات بر سر مداخله‌ی روسیه در انتخابات آمریکا گرفته تا نحوه‌ی جنجال برانگیز واکنش او به کشتاری که در شارلوتسویل توسط یک سفیدپوست نئونازی انجام شده بود، تا تشبیه کشورهای آفریقایی به «سوراخ فاضلاب»، همه و همه بحران‌هایی است که به طور مداوم از آغاز حضور در کاخ سفید به نام دونالد ترامپ گره خورده است. در تازه‌ترینِ این نوع جنجال‌ها او در حالی که در کنفرانسی مطبوعاتی در هلسینکی شانه به شانه‌ی ولادمیر پوتین ایستاده بود گفت:«نزد من می‌آیند و می‌گویند ]مداخله در انتخابات آمریکا[ کار روسیه بوده، پرزیدنت پوتین می‌گوید که اینطور نیست من هم همین را می‌گویم. دلیلی نمی‌بینم که چنین باشد» اظهاراتی جنجال برانگیز که بار دیگر و شاید این بار شدیدتر از همیشه دونالد ترامپ را به هدف انتقادها تبدیل کرده است و بسیاری از جمله جان برنن رئیس سابق سیا آن را چنین ارزیابی کرده‌اند که «دست کمی از خیانت ندارد»این نقطه‌ای است که ترامپ بارها به آن رسیده است. نقطه‌ای که همگان گمان می‌کنند با بحرانی عمیق مواجه شده که می‌تواند ریاست‌جمهوری‌اش را (و یا دست کم حمایت حزب جمهوری‌خواه از او را) پایان دهد اما او تا به حال از همه‌ی آن‌ها جان به در برده و عبور کرده است. ریشه‌ی توانایی شگفت‌انگیز دونالد ترامپ در عبور از این بحران‌های متعدد را باید در نحوه‌ی تعامل حزب جمهوری‌خواه با او در پی ماجرای «ویدیوی هالیوود» جستجو کرد. جمهوری‌خواهان گمان نمی‌کردند ترامپ پس از آن اظهارات سخیف و زن‌ستیزانه در ویدیوی هالیوود شانسی برای برنده شدن در انتخابات داشته باشد و یکی پس از دیگری پشت او را خالی کردند؛ اما در نهایت وقتی ترامپ را در کاخ سفید دیدند انگشت به دهان مانده، گمان کردند که شاید به اندازه‌ی کافی با روحیات رای‌دهندگان آشنا نیستند. همین شاید باعث شده که در طول یک سال و نیمی که ترامپ بر صندلی ریاست‌جمهوری تکیه زده با محافظه‌کاری بیشتری در قبال او گام بردارند.بسیاری در آمریکا حواشی بحران تازه پیرامون اظهارات ترامپ در کنفرانس مطبوعاتی مشترک با ولادمیر پوتین را با ماجرای «ویدیوی هالیوود» مقایسه می‌کنند. اما سوالی که مطرح شده این است که آیا این بار تفاوتی خواهد کرد؟شباهت‌ها البته بسیار است. چه ویدیوی هالیوود و چه واقعه‌ی هلسینکی هر دو به نوعی خود‌زنی محسوب می‌شوند. در این دو ماجرا بر خلاف بحران‌هایی که مثلا در پی کشتار شارلوتسویل ایجاد شد، ترامپ خود شخصا نقش کانونی دارد. علاوه بر آن، چه در ویدیوی هالیوود و چه در کنفرانس هلسینکی، صدایی ضبط شده از آقای ترامپ وجود دارد که ناظران را شگفت‌زده می‌کند.این دو اتفاق یک شباهت دیگر هم دارند و آن انکار ترامپ است. چند ماه بعد از ماجرای «ویدیوی هالیوود» دونالد ترامپ که دیگر در کاخ سفید مستقر بود گفت که مطمئن نیست آن صدا، صدای خودش باشد. این بار هم آقای ترامپ پس از بازگشت به آمریکا و در میانه‌ی جلسه‌ای با اعضای کنگره، خبرنگاران را به اتاق کابینه دعوت کرد تا بیانیه‌ای برای آنان بخواند. او در دفاع از خود گفت که در اشاره به مداخله‌ی روسیه در انتخابات آمریکا به جای آنکه بگوید:«دلیلی نمی‌بینم که چنین نباشد» سهوا گفته «دلیلی نمی‌بینم که چنین باشد» اظهارنظری که حتی با وجود پذیرفتن آن، تغییری در کلیات آنچه که در هلسینکی گذشت ایجاد نمی‌کند.تلاش آقای ترامپ برای اصلاح آنچه که در هلسینکی گفته شاید بیش از هر چیز متاثر از این نکته باشد که او این بار بسیاری از رسانه‌های طرفدار خود مثل فاکس نیوز و همچنین جمهوری‌خواهان هوادارش از جمله نیوت گینگریچ و یا ژنرال جک کین را نیز در صف منتقدان خود می‌بیند. این هم یک شباهت دیگر واقعه‌ی هلسینکی با ویدیوی هالیوود است. در آن مورد هم ترامپ خود را مورد هجمه‌ی سنگین رسانه‌های دوست و دشمن و در گوشه‌ی رینگ می‌دید.انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا؛ آغاز یک پایان؟اما برای اینکه بدانیم آیا تبعات این بحران تازه برای دونالد ترامپ متفاوت از بحران‌های قبلی خواهد بود یا خیر، باید قدری صبر کنیم. نخستین محک پیشِ رو رای اعتماد سنا به نامزد آقای ترامپ برای پیوستن به دیوان عالی خواهد بود. هرچند که به نظر نمی‌رسد حواشی تازه، تاثیر قابل توجهی بر انتخاب برت کاوانا به این سمت داشته باشد. محک دیگر، انتخابات میان‌دوره‌ای در آمریکا در نوامبر است؛ جایی که بهتر و دقیق‌تر می‌توان واکنش رای‌دهندگان به واقعه‌ی هلسینکی را سنجید.انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا می‌تواند پایان سردرگمی باشد که جمهوری‌خواهان از زمان بحران «ویدیوی هالیوود» به آن دچار شده‌اند. از آن زمان آنها گمان می‌کنند که درک درستی از حزب خود و رای‌دهندگان ندارند. شاید به همین دلیل باشد که در پی هر بحرانی که در طول ریاست‌جمهوری ترامپ پیش آمده آنها تا آستانه‌ی واکنشی جدی نسبت به آن پیش رفته‌اند و اما در نهایت دست به اقدامی جدی نزده‌اند. آنها می‌دانند که رای دهندگان ترامپ کجا هستند، اما نمی‌دانند رای‌دهندگان به خودشان چقدر از آنها متفاوت یا به آنها شبیه هستند. جمهوری‌خواهان منتظر خواهند بود که ببینند انتخابات میان‌دوره‌ای چه پیامی برای آنان در پی دارد. پیامی که می‌تواند پایانی بر بی‌ثباتی جمهوری‌خواهان نسبت به دونالد ترامپ باشد و شاید پس از آن او دیگر نتواند به این سادگی بحران‌هایی که حتی یکی از آنها می‌توانست روسای جمهور پیشین را سرنگون کند، پشت سر بگذارد.</description><category>اردشیر طیبی</category><author>اردشیر طیبی</author><pubDate>Sun, 12 Aug 2018 12:16:05 +0430</pubDate></item><item><title>پنج نکته راجع به ریش گذاشتن که نمی‌دانستید و جرات پرسیدنش را هم نداشتید</title><link>https://virgool.ir/@ardeshir/پنج-نکته-راجع-به-ریش-گذاشتن-که-نمیدانستید-و-جرات-پرسیدنش-را-هم-نداشتید-rdeggmwxq1ix</link><description>برای ما بچه‌های دهه‌ی شصت تراشیدن سیبیل یک گام بلند در «بزرگ شدن» بود. نمی‌دانم متولدین دهه هفتاد و یا هشتاد (اوه خدای من) هم چنین تابوهای مسخره‌ای دارند یا نه، ولی درست خاطرم هست اولین باری که سیبیلم را زدم کلی از خودم و اطرافیانم خجالت می‌کشیدم. اما هوس تراشیدن خیلی زود فروکش کرد. خانم‌ها شاید متوجه منظورم نشوند ولی آقایان خوب می‌دانند که هیچ مردی از تراشیدن ریش خوشش نمی‌آید و با این حال تقریبا همه این کار را می‌کنند. اما فقط عده‌ی کمی هستند که سرانجام تسلیم می‌شوند و دست از مبارزه با طبیعت بر می‌دارند. برای من ۲۹ اسفند سال ۹۴، آن روز بود. در حالی که برای شب عید مشغول تراشیدن ریش از صورتم بودم و گردنم را مقابل آینه کج و راست می‌کردم با خودم گفتم که دیگر بس است و بعد از آن ریش‌هایم را هرگز نتراشیدم. در این دو سال هر کسی که من را دیده تقریبا سوالات یکسانی را پرسیده، دعوت مصطفی لامعی به #چالش_وبلاگ‌نویسی من را به این فکر انداخت که از این تجربه‌ی خوبی که در دو سال اخیر همراهم بوده بنویسم.۱- نگه‌داشتن ریش سخت‌تر از تراشیدن آن استبله، گفتم که یکی از دلایل اینکه مردها ریش می‌گذارند این است که از تراشیدن روزمره‌ی صورت‌شان خسته می‌شوند. اما خیلی زود خواهید فهمید که ریش (به خصوص ریش بلند) به مراقبت و توجه بیشتری نیاز دارد. فقط کافی است beard grooming tips را گوگل کنید و نتایج آن را با how to shave your face مقایسه کنید.پس چرا ۲ سال ریشم را نگه داشتم؟ اگر تنها دلیل‌تان برای بلند کردن ریش خلاص شدن از توجه مداوم به صورتتان باشد، احتمالا خیلی زود توبه می‌کنید و بر می‌گردید. اما قبل از آن ادامه‌ی مطلب را هم بخوانید و یک شانس دیگر به ریش‌تان (و خودتان!) بدهید.۲- همسر یا دوست دختر شما از ریش خوشش می‌آید، اما هنوز نمی‌داندضرب‌المثل معروفی بین ما ریشوها هست که می‌گوید:«مردی که به خاطر یک زن ریشش رو بزنه نه لیاقت اون ریش رو داره و نه لیاقت اون زن رو». نتیجه‌ی یک تحقیق در بریتانیا نشان می‌دهد که مد شدن ریش و سیبیل در فاصله‌ی سال‌های ۱۸۴۲ تا ۱۹۷۱ به تعداد زنان مجرد و آماده‌ی ازدواج نسبت عکس داشته. یعنی هر زمان که جمعیت زنان مجرد کمتر از مردان مجرد می‌شده و رقابت برای پیدا کردن زوج مناسب افزایش پیدا می‌کرده، سیبیل و ریش تبدیل به مد روز می‌شده است. اتفاقی است؟ این مقاله را در بی‌بی‌سی بخوانید :)۳- ریش شما را عضو یک گروه مخفی از رفقای ناشناخته می‌کنداگر مثل من در تهران زندگی می‌کنید، احتمالا کمتر تجربه کرده‌اید که وقتی آدم‌های ناشناس از کنار هم می‌گذرند به هم لبخند بزنند و سری به نشانه‌ی سلام تکان بدهند. اما کافی است ریش‌تان از یک حدی بلندتر باشد (خودتان آن حد را خواهید فهمید) آن وقت است که اگر در خیابان از کنار یک مرد ریشوی دیگر گذر کنید خواهید دید که همشهری‌های‌تان آنقدرها هم که فکر می‌کردید عبوس نیستند. به شما این حس را می‌دهد که انگار عضوی از یک گنگ زیرزمینی هستید و فقط با علامت‌هایی خاص از وجود همدیگر مطلع می‌شوید. کسی هست که نخواهد عضو یک گنگ زیرزمینی مرموز باشد؟۴- برند شخصی شما با ریش به یاد ماندنی‌تر می‌شودهرچقدر هم که پذیرش ریش شما برای اطرافیان‌تان و دوستان‌تان سخت باشد، اما زمان زیادی نخواهد گذشت که دیگر شما با ریش‌تان شناخته می‌شوید و به خاطر می‌مانید. در این مدت هیچ جلسه‌ای نبوده که در جایی از آن صحبت به سمت ریش بلند من نرود و طرف مقابل شما هرچقدر هم در به خاطر سپردن چهره‌ها ناتوان باشد بعید است تا سال‌ها آن مرد ریشویی که روزی جلسه‌ای با او داشته را فراموش کند. اگر کار شما جوری است که جلسات متعدد می‌روید، حتما بلند کردن ریش را امتحان کنید.۵- ریش بر روان شما اثر می‌گذاردنمی‌دانم چقدر می‌توانم این مورد را به صورت عام به همه‌ی کسانی که ریش خود را بلند می‌کنند نسبت بدهم اما بلند کردن ریش به طور محسوسی روی پیشرفت شخصی‌ام اثر گذاشته است. تا قبل از این، من درگیری بزرگی با نیمه‌تمام رها کردن کارها و از این شاخه به آن شاخه پریدن داشتم، اما ریش گذاشتن یکی از طولانی‌ترین و سخت‌ترین کارهایی بوده که تا به حال شروع کردم و به سرانجام رساندم. بلند کردن ریش تصمیمی نیست که شما امروز بگیرید و فردا بدستش بیاورید. یک پروسه است، باید خارش هفته‌های اولش را تحمل کنید، ژولیدگی جزء جدایی‌ناپذیر صورت شما در دو ماه اول خواهد بود و تا به اندازه‌ای برسد که بتوانید مرتب و آراسته‌اش کنید دست کم سه ماه طول خواهد کشید. روزهایی را خواهید دید که تهران از سوی داعش تهدید می‌شود و افراد به شوخی شما را به تروریست‌ها نسبت می‌دهند و گاهی هم جدی جدی راه‌شان را کج می‌کنند تا از مقابل شما گذر نکنند. مراقبت و بهداشت روزانه‌ی ریش نیز تا زمانی که تصمیم به تراشیدنش نگیرید همراه شما خواهد بود.همه‌ی اینها برای منی که عادت از این شاخه به آن شاخه پریدن آزارم می‌داد مثل یک روان‌درمانی طولانی، اثربخش بود. حالا دست نیافتن به نتایج فوری، برایم قابل قبول و صبوری برای رسیدن به هدف، برایم یک اصل پذیرفته شده‌ی زندگی است و می‌دانم که اگر بخواهم هر عادت دیگری (مثل شش صبح بیدار شدن) را در خودم ایجاد کنم، باید صبور باشم و تحمل کنم.می‌توانم ده‌ها یادداشت دیگر درباره‌ی ریش بنویسم. مثلا اینکه واقعا چطور ریش را بلند کنیم، چطور از آن نگه‌داری کنیم، ابزارهای آن چیست و... اما تا من تصمیم بگیرم و دوباره دست به قلم شوم، اگر سوالی دارید در کامنت‌ها یا توییتر بپرسید حتما جواب می‌دهم.پی‌نوشت: ریشم را زیر پتو می‌گذارم. سوال بعدی لطفا :)</description><category>اردشیر طیبی</category><author>اردشیر طیبی</author><pubDate>Thu, 18 Jan 2018 20:11:39 +0330</pubDate></item></channel></rss>