https://virgool.ir/feed/@ardalansafdarian24fa2026-11-11 10:11:44https://files.virgool.ir/upload/users/468457/avatar/BW4sem.jpeghttps://virgool.ir/@ardalansafdarian24https://virgool.ir/@ardalansafdarian24/اندر-حکایات-دو-بیست-st7grgwmjnczاواخر دی‎ماه سال 1398 ، خبری در بسیاری از خبرگزاری و بولتن‎های خبری مبنی بر شیوع یک نوع ویروس از سوپ خفاش در ووهان چین توجه جهان را به مشرق زمین جلب کرد.بعد از ویدئو تایم تایم‎لپس ساخت بیمارستان 1000 تخت‎خوابه در 10 روز ترند شد و در اینستاگرام،توئیتر،یوتیوب و گروه‎های تلگرامی و واتس‎اپی ترند شد.در ایران اما از اوایل بهمن ماه برخی از افراد تصمیم گرفتند دست ندهند و با مشت باهم ارتباط برقرار کنند. این رویه طی شد تا اوایل اسفند که اعلام شدکرونا وارد ایران شده است. باشگاه‎ها،مساجد،بازارها و بسیاری دیگر از مراکز تجمع افراد تعطیل شدند یا بصورت اینترنتی بکار خود ادامه دادند. ماسک و محلول ضدعفونی کمیاب و بلکه نایاب شد و داروخانه‎ها روی شیشه‎ها و پیشخوان خود نوشتند ماسک نداریم ... تصویر غم‎انگیزی بود چرا که برخی با هزاران امید برای خرید ماسک به داروخانه‎ها می‎رفتند اما با این تصویر مواجه می‎شدند که نداریم. آن‎هایی هم که داشتند به گران‎ترین قیمت ممکن به دیگران فروختند. روزهای بسیار سختی بود اما به هر شکلی که بود گذشتند. در دوران قرنطینه چالش‎ها و هشتگ‎ها بسیار زیاد شدند ،از چالش‎های آمادگی جسمانی گرفته تا هشتگ های من ماسک میزنم و ما کرونا را شکست خواهیم داد.در همین حین ویدئو رقص کادر زحمت‎کش درمان هم در شبکه‌‎های اجتماعی وایرال شد. خریدهای شب عید جای خود را به نشستن در خانه و سفارش آنلاین داده بود. از آن فضای پر از شور و حرارت و رنگ خیابان‎ها و بازارها پیش از عید نه تنها خبری نبود بلکه جای خودشان را به خیابان‎ها و بازارهای خلوت برای بقای حیات داده بودند. فرصت قرنطینه پیش از عید باعث شد در چینش وسایل منزل تغییراتی را به وجود آوریم،چندین مهارت خانه‎داری را تا حد قابل قبولی مثل آشپزی ، تمیزکزدن وسایل،بسته بندی موادغذایی و از همه مهم‎تر شستن و ضدعفونی کردن موادغذایی یا وسایلی که از بیرون به داخل منازل می‎آمدند را به لطف حضور مادر یا با ابزارها و برنامه‎هایی مثل yummly یا chidaneh فرا بگیرم.در همین حین هم نگاهی به آلبوم‎های عکس انداختیم ،کمی غمگین شدیم وبا بامزه‎ها کلی خندیدیم و تعدادی از آنها را در اینستاگرام استوری کردیم و به این فکر فرو رفتیم که توئیتر با این همه سر و صدا چرا قابلیت استوری ندارد.(الان این قابلیت برای توئیتر فراهم شده)در روزهای منتهی به عید برای مطالعه به جای خرید کتاب سراغ فیدیبو و طاقچه رفتم و یا اگر نسخه صوتی داشتند به مانند پادکست آنها را گوش دادم . زمانی هم که حال دلم خوب نبود به سراغ برخی یاران کمکی رفتم ، یکی از این یاران کمکی هدفون‎ها بودند ، این را هم باید گفت شاید شنیدن ناگزیر باشد اما برای گوش دادن حق انتخاب با ماست. پادکست و یا موسیقی مورد علاقه خودم را گوش می‎دادم و با یک لیوان چای یا قهوه به آینده‎ای که نمی‎دانستم چگونه خواهد بود فکر می‎کردم و امیدوار به روزهای بهتر بودم چرا که باید به این نکته اشاره کرد اگر امید از میان رود زمان فقط یک مجازات است.بهار99نوروز 99 فرصت خوبی بود برای تفکر کردن ،تفکر به گذشته،اینکه کجا بودیم،الان در چه جایگاهی هستیم و در آینده کجا خواهیم رفت. اولین روز از فروردین زیاد برایم غریب نبود چون لااقل به لطف کنکور فضای روزهای عید امسال را می‎شناختم اما دلتنگ عزیزان ،دوستان و آشنایانمان بودم. با تماس صوتی یا تصویری واتس‎اپ و تلگرام عید را به آشنایان و دوستان تبریک گفتم و فرقی هم نمی‎کرد در شهر خودمان بودند یا در شهری دیگر یا حتی در کشوری دیگر. بعد از تماس‎ها با خودم دوباره مشغول فکر کردن شدن و به ذهنم رسید بهار امسال توفیر داشت،در خانه‎ها بسته بودند،بوی شکوفه‎های بهار و سبزی درختان از پشت پنجره‎ها پیدا بود اما صدای آوازی از هیچ خانه‎ای به گوش نمی‎رسید.روز طبیعت در طبیعت منزل سپری شد و آماده روزهای بعد از تعطیلات بودیم. کلاس‎های حضوری دانشگاه جای خود را کلاس مجازی در فضای اسکای‎روم داده بود. تجربه‎ای جدید و جالب ،کمی بیشتر خوابیدم،صبح‎ها صبحانه را پشت لپ‎تاپ یا آیپد میل کردم و بعضی مواقع در حین تدریس استاد کلاس را رها می‎کردم و یک لیوان چای هم می‎ریختم ضمن اینکه با دوستان دیگر موقع حضور و غیاب اساتید دوستان خوش‎خواب را با تماس صوتی و تصویری واتس‎اپ مورد عنایت قرار می‎دادیم.تابستان99بعد از اتمام امتحانات دانشگاه دل را به دریا زدم و پیش از پایان یافتن مهلت کاردکس آموزشگاه رانندگی برای اخد گواهینامه اقدام کردم. علاوه بر اینکه تعدادی نمونه سوال از یکی از دوستانم در واتس‎اپ دریافت کردم،دو بار هم کتاب را خواندم و در امتحان تئوری در همان بار اول پذیرفته شدم. برای امتحان عملی به سراغ یکی از مربیان مجرب آموزشگاه رفتم و دو جلسه هم تمرین کردم تا برای امتحان عملی آماده شوم. علاوه بر اینها تعدادی فیلم آموزشی را هم در سایت آپارات و یوتیوب مشاهده کردم ،ضمن اینکه ایرادات خودم را هم که مربی به من گوشزد می‎کرد در کنار نکات فیلم‎ها یادداشت می‎کردم. بار اول در امتحان عملی یا همان شهر مردود شدم ،دوباره و با تلاش بیشتر دو جلسه دیگر با مربی آموزشگاه تمرین کردم و خشوبختانه بار دوم پذیرفته شدم. علاوه بر اینها در این فصل اشتراک soundcloud راه هم به مدت یک ماه خریداری کردم و تجربه جالب و بدون محدودیتی از شنیدن موسیقی بدست آوردم.پائیز99کلاس های مجازی دانشگاه در فضای جدید دوباره شروع شدند اما اینبار مشکلات زیادی داشتند و چندین کلاس در دو یا سه هفته اول بطور کلی لغو شدند اما خب با تلاش دانشگاه و اضافه کردن سرورها ،مشکلات تا حد زیادی برطرف شد. مهرماه به نیمه رسیده بود،در اینستاگرام پست جدید صفحه ماهنامه اندیشه پویا را دیدم و سریعا شماره 69 را خریداری کردم ،شماره ای که مربوط بود به زادروز خسرو آواز موسیقی ایران،دو روز بعد اما پس از اتمام مرتب کردن وسایل اتاقم زمانیکه مشغول استراحت بودم چشمانم را بستم و حدود 30 دقیقه خوابم برد. بیدار که شدم اولین نوتیفیکیشن گوشی‎ام این بود" محمدرضا شجریان درگذشت". در ابتدا تصور کردم این خبر هم مثل خبرهای چند روز قبل شایعه است ولی ای کاش شایعه بود،همایون شجریان در پست آخرش در اینستاگرام نوشته بود "خاک پای مردم ایران به دیدار معشوق رفت". چقدر تلخ،تا آخر آن شب از هدفون‎هایم کمک گرفتم و بارون،گلچهره مپرس،سرخوشان مست و.... را شنیدم و اشک ریختم.آبان ماه عجیبی بود اخبار و بولتن‎های خبری حاکی از خودنمایی کرونا در جهان بود. در ایران به سرعت این ویروس در حال گسترش یافتن بود و من تصیم گرفتم اخبار را فقط در حوزه هنر پیگیری کنم ، اما آنجا هم تلخ بود ، چراکه صدای جادویی چنگیز جلیلوند خاموش شد و بازی بی‎بدیل پرویز پورحسینی هم تمام شد. هر دو رفتند. یکسال از گرانی بنزین و حوادث غم‎تنگیز بعد از آن گذشت و البته یاد دوران بدون اینترنت آن روزها افتادم که دو کتاب قطور را تمام کردم و پادکست‎هایی که روی گوشی‎ام دانلود کرده بودم را چندین بار گوش می‎دادم.در آذر ماه با افزایش تعداد مبتلایان بار دیگر محدودیت‎ها زیاد شد، گروه‎های شغلی 2، 3 و 4 تعطیل شدند و البته محدودیت رفت و آمد هم اضافه شد که از ساعت 21 تا 4 بامداد حق رفت و آمد با خودرو وجود نخواهد داشتو دوباره دو هفته خانه‎نشینی کمی سخت به نظر می‎رسید اما به این شرایط عادت کرده‎ام. دو اتفاق اما در این ماه جهان فوتبال را در شوک فرو برد یکی درگذشت دیه‎گو مارادونا و دیگری درگذشت پائولو روسی. گاهی اوقات به پدرم و هم سن و سالهایش حسودی می‎شود که در دوران چه فوتبالیست‎هایی می‎زیستند و بازیهایشان را تماشا می‎کردند یا دست کم با کارتهایشان بازی می‎کردند و پوسترشان را بر دیوار می‎چسباندند.یلدای امسال باه هر سال فرق می‎کرد،البته فضای آن عینا شبیه روز اول سال بود. دوباره از گوشی برای تبریک این روز خجسته کمک گرفتم،فال حافظ را با نیت سلامتی همه جهان گرفتم و خواندم که خوشبختانه مثبت بود،اهل دیدن تلویزیون نیستم اما خوش‎حال بودم که دوباره رادیو7 شبکه آموزش بازگشته و مجبور نیستم در یوتیوب بدنبال نسخه‎های قدیمی باشم.زمستان99 (دی‎ماه)حال دوباره دی ماه است. یکسال از خبر شماره یک جهان در ووهان می‎گذرد و کرونا هنوز از بین نرفته است. هر روز خبر تزریق واکسن را در اخبار می‎شنویم و امیدوار به بهبودی کامل در تمام دنیا هستیم. در این آخرین مطالب یاد چند چیز افتادم ،سالها قبل پیش‎بینی شده بود در سال2000 جهان به پایان می‎رسد که این اتفاق رخ نداد،بعدها پیش‎بینی شد این اتفاق در سال 2012 رخ می‎دهد که باز هم نشد ، اینبار اما هیچ پیش‎بینی‎ای صورت نگرفت اما اتفاقاتی رخ داد که انگار نشانه‎هایی از پایان جهان بودند چرا که تعداد زیادی از افراد در این سال از بین رفتند.کلام آخر: کرونا به ما یادآوری کرد زندگی کوتاه است. باید اتفاقات و دل‎خوشی‎های کوچک و ساده را هم دو دستی چسبید و دوستشان داشت چون ممکن است تا مدت‎ها نتوان یک بستنی خوردن ساده،بوسه بر دستان مادر یا پیشانی پدر،درس خواندن در مدرسه یا دانشگاه و دورهمی های خانوادگی تبدیل به حسرت‎هایی شوند که نه با گوشی،نه با ایپد،نه با لپ‎تاپ و نه با هیچ وسیله پیشرفته الکترونیکی دیگری قابل جبران نیستند.پایان سال 2020 میلادی-#روایتگرباشاردلان صفدریاناردلان صفدریانFri, 01 Jan 2021 01:33:23 +0330