https://virgool.ir/feed/@archieیکی که از اول زندگی‌اش دوییده، واسه هدفش جنگیده و الان یه گوشه کارو گرفته.fa2026-11-11 16:22:57https://files.virgool.ir/upload/users/1359/avatar/L02FnU.pnghttps://virgool.ir/@archiehttps://virgool.ir/@archie/داستان-کوتاه؛-در-همین-فکرها-dfikiuutiplhگذشت، گذشت، گذشت.قطار از جلوی چشمانش می‌گذشت. تنها در ایستگاه قطار ایستاده بود، سوز سرما مغز استخوانش را می‌جوید.سرما میخکوبش کرده بود، گویی مسیح است. نای حرکت نداشت، نه رفتن، نه برگشتن. قادر به انجام هیچ‌کدامشان نبود. انگار درختی بود که سال‌هاست همان‌جا ایستاده و از زور کم‌آبی تا آنجا که توانسته ریشه دوانده است. درآوردن این ریشه‌ها از خاک کار آسانی نبود.قطار با سرعت از جلوی‌اش می‌گذشت، این همان قطاری بود که باید سوارش می‌شد. صدای سوت کر کننده‌اش بلند شد. قطار توقف کرده بود. مسافرها را می‌دید. دخترکی دماغش را به پنجره چسبانده بود و برایش ادا در می‌آورد. مردی چمدان را پایین می‌آورد تا به همسرش بدهد.چه‌قدر این آدم‌ها فرق داشتند، چه‌قدر آن دختر جوان در آغوش مردش آرام بود. آن پیرزن چه‌قدر سرزنده بود. این مسافران از کجا می‌آمدند؟ قصدشان از سفر چه بود؟آیا تا به‌حال اینطور میخکوب شده بودند؟ تا به‌حال این چنین سرما شلاق‌شان زده بود؟به قیافه‌هایشان نمی‌آمد که جنس دغدغه‌های او را بفهمند.آه از این ریشه‌ها که کنده نمی‌شدند. از این سرما که تمامی نداشت.صدایی عجیب از پشت سرش آمد، سر چرخاند تا منبع صدا را پیدا کند. چشمانش چیزی ندید. سرش را که برگرداند، متوجه شد همه مسافران قطار به سمت شیشه‌ها هجوم آورده‌اند و به پشت سرش خیره شده‌اند. دوباره سر چرخاند. آخ، سیلی محکمی از باد خورد. هیچ چیز نبود. چرا پس آدم‌ها خیره شده بودند؟ چه چیز توجه‌شان راجلب کرده بود.چشمش به دختربچه خورد. داشت با دست او را به مادرش نشان می‌داد. چه چیزی عجیب در او وجود داشت که دختربچه را کنجکاو کرده بود.سنگینی نگاه‌های بیشتری را حس کرد. انگشت‌هایی را دید که به سمتش نشانه رفته بودند.چرا همه به او زل زده‌اند؟ چه شده است؟در همین فکرها بود که احساس کرد دستش حرکت نمی‌کند. سنگین، بی‌حرکت و خشک بود. نگاهی به دستش انداخت و با صحنه‌ای روبه‌رو شد که تجربه‌اش را نداشت. دستش مانند چوب سفت و سخت شده بود. نه، نه مانند چوب، دقیقا خود چوب شده بود. نگاهی به پاهایش انداخت. برای پاها هم همین اتفاق افتاده بود. جفت پایش تبدیل به یک تنه درخت شده بودند.این چه اتفاق عجیبی است. خواب بود، قطعا خواب می‌دید. مگر می‌شود. این پدیده علمی نیست و زاییده ذهنی خواب‌آلود و زیر پتوست. سعی کرد خودش را بیدار کند. دست چوبی که حرکت نمی‌کرد. آن یکی دست را بلند کرد و چکی به صورتش زد. بی‌فایده بود. چکی محکم‌تر زد. هیچ، بی‌اثر بود. دندانش را روی لب‌ پایین گذاشت و فشار داد. دندان‌ها لب را جر دادند، اما خبری از بیدار شدن نبود. فقط خونی بود که از لبش سرازیر شد.خواست دست در جیبش کند و دستمالی برای تمیز کردن لب‌ها درآورد که متوجه شد آن دست سالمش هم چوب شده است. آدم‌های قطار با تعجب بیشتری به او خیره شدند. آن معشوق جوان، طاقت دیدن نداشت و در بغل عشقش پنهان شده بود. مادرک چشم‌های دختر بچه‌ را بسته بود.نمی‌دانست چطور از این خواب بیرون بیاید. شاید زمان نیاز داشت تا از این کابوس رها شود.در همین فکرها بود که احساس کرد آدم‌ها در حال کوچک شدن هستند. آدم‌هایی کوچک‌تر با چشمانی گردتر به او خیره شده بودند. همین‌طور کوچک‌تر می‌شدند. زمین را نگاه کرد. کوله‌اش چرا انقدر کوچک شده بود؟ چرا امروز همه‌چیز انقدر عجیب بود. نه باورپذیر نبود. می‌توانست بالای ایستگاه قطار را ببیند. چند کوچه آن‌ورتر، بچه مدرسه‌ای‌هایی که دعوا می‌کردند. دوباره به کیفش نگاه کرد. چه‌قدر عجیب قدش رشد کرده بود. ۵ یا ۶ متر شده بود.چرا پس، از خواب بیدار نمی‌شد. دلش می‌خواست سوار قطار شود. برود، برود جایی که شبیه آدم‌های داخل قطار شود. بدون دغدغه، جایی که دلش گرم شود. جایی که بتواند روزی دختری مانند آن دختر کوچک داشته باشد. عشقی را بغل کند و تکیه‌گاهش باشد. زمانی با همسرش مسافرت برود و چمدان را به او بدهد تا خوراکی‌های سفر را از آن خارج کند.برود جایی، عمری بگذرد و نوه‌اش را ببیند که مشغول بازی در راهروهای قطار است.در همین فکرها بود که، صدایی بلند به گوشش رسید: افتاد.به سمت چپ، شروع به سقوط کرد. برای آخرین بار، قطار را در حالی که با صورت به زمین خورده بود دید. قطار شروع به حرکت کرد. صدای برخورد تبر با چوب می‌شنید. و قطار رفت، قطار با تمام آرزوهایش رفت. احتمالا هیچ‌وقت بازی کردن نوه‌اش در قطار را نمی‌دید.قطار رفت. قطار با تمام آرزوهایش رفت. ArchieArchieWed, 15 Jan 2020 03:53:20 +0330https://virgool.ir/@archie/سهچشم-jtccj20hk8omترس.ترس.ترس.ترس.ترس.ترس.ترس چیزی بود که با آن زندگی می‌کرد. نمی‌توانست زمانی را به خاطر بیاورد که ترس وجود نداشته است. همیشه چشم‌ها به او خیره می‌شدند و سر جایش میخکوب می‌شد. دلش می‌خواست هرچه در توان داشت در پاهایش جمع کند و تا آنجا که می‌تواند بدود. بدود و فرار کند شاید که این ترس لعنتی جایی دیگر دست از سرش بر می‌داشت.دردی در سرش پیچید، انگار که تیری در چشمش فرو کرده باشند. آخ، انگار کسی با میله فلزی استخوان‌هایش را می‌تراشید. تمام تنش می‌سوخت، نمی‌توانست تشخیص دهد که این درد از کجاست. می‌ترسید، حتی می‌ترسید که چشم‌هایش را باز کند.درد امانش را برید بود اما می‌دانست با باز کردن چشمانش درد بیشتری به سراغش خواهد آمد. هنوز، آخرین باری را که چشم گشوده بود به خاطر داشت اما هر چه فکر می‌کرد یادش نمی‌آمد دلیل آن ترس کشنده چه بود.درد تا نوک انگشتانش رسیده بود. انگار کنترل پاهایش را از دست داده بود. می‌خواست دست در جیب کتش کند و قرص مسکن بخورد ولی، درد نمی‌گذاشت. عجیب بود تا امروز، چنین حسی را تجربه نکرده بود. درد ترسیدن، متفاوت بود. این درد می‌سوزاند، گویی همه وجودش را در آتش می‌افکند و ذوبش می‌کرد.باید دلیل این درد بی‌امان را پیدا می‌کرد شاید می‌توانست دست در جیبش کند و درمانی برایش بیابد.بلاخره با خود کنار آمد، این درد زورش بیشتر از آن ترس بود. باید چشمانش را باز می‌کرد.آرام و با احتیاط به چشمانش فشار آورد تا باز شوند. چشم راستش باز نمی‌شد؛ هر کار کرد هیچ اتفاقی نیفتاد.چشم چپش تار بود، کمی طول کشید تا بیناییش برگردد.دشتی بزرگ که انگار ذرت در آن می‌کاشتند دامنه دیدش را محاصره کرده بود و کلاغ‌هایی بالای سرش می‌چرخیدند. نگاهی به دست‌هایش انداخت. فهمید که دست‌ها خیالی بیش نبودند و هیچ‌گاه نمی‌توانست آن‌ها را در جیب کت نخ‌نمایش ببرد و مسکن‌ها را پیدا کند.کلاغی بالای سرش آمد، یادش آمد آن چشم‌های ترسناک چه بودند. پایی وجود نداشت که کمک حالش باشد و در مقابل این ترس به فرارش کمک کند.چشم چپش هم برای همیشه بسته شد و از آن روز به بعد ترس نبود.‌ ‌ ‌ArchieArchieTue, 24 Sep 2019 01:24:42 +0330https://virgool.ir/@archie/زندگی-اجارهای-در-میانه-تاریخ-iojyo0bwc05eما قدرت اجاره زندگی را نداریم. باورش سخت است اما، وقتی، تقریبا، به میانه مسیر زندگی‌ات می‌رسی و قله‌های دوردست زندگی نمایان می‌شوند به این نتیجه می‌رسی که دیگر فتح کردنی وجود ندارد. ما، میلنیال‌های بزرگ شده در رحم‌ اجاره‌ایِ کمونیستی کپیتالیستی، در میانه‌ترین شرق دنیا، حتی، قدرت اجاره زندگی را هم نخواهیم داشت.دومینوی اولجایی در تاریخ معاصر یعنی همین چند سال پیش ما را به نخودی تشبیه کردند. بمباران لفظی در ابتدای نونهالی و سپس نوجوانی شکل گرفت. ما از آن‌ها نبودیم البته از این‌ها هم نبودیم. نوید صدر، هیپ‌هاپ آرتیست، این لحظه را به بهترین شکل ممکن توصیف می‌کند و می‌گوید: « نه اونقدر لات شدیم که پایین شهرکسی جلو ما رو نگیره و بعد بگه پولاتو بده من پسرنه اونقد پولدار شدیم بالای شهرپاسبون جلو ما رو نگیره و بعد بگه اینجا چیکار می‌کنی پسرروی خط وسط وسطِ مملکتم بین یه مشت گرگ پیرمونده از اینور رونده از اونور خدا نکنه این وسط گم بشیم». رد شدند، زدند البته، منظورم برچسب است. اَنگ، اَنگ از هر طرف به ما زده شد. اینطور شد که دومینوی اول افتاد و فهمیدیم کسی هوایمان را نخواهد داشت و کسی برایش اهمیت ندارد که رفتارش و تاثیرش در آینده ما چه خواهد بود.بزرگ اما، خُورد و کوچک شدیمیکی از همان روزهای تابستانی داغ بود. از همان تابستان‌ها که در کوچه مشغول «گل کوچیک» بازی کردن بودیم و عرق تنمان بوی آهن گرفته بود. یک‌باره باورهایمان فرو ریخت. فهمیدیم که دنیا دوست ما نیست. دنیا اصلا همسایه ما نیست و همسایه‌ها هم از ما متفرند. حتی، فهمیدیم آن ناظمی که خودکار لای انگشتانمان می‌گذاشت و مجبورمان می‌کرد سر صف بایستیم و مرگ بر آمریکا بگوییم خودش شب‌ها فیلم‌های آمریکایی آن‌چنانی می‌بیند.استانداردهای دوگانه، رفتارهای دوگانه؛ ما با این‌ها بزرگ شدیم کنارش چاشنی دهه‌شصتی نبودن و قوانین سفت و سخت و هنجارهای غیرقانونی نانوشته را هم اضافه کنید.بزرگ شدیم و فهمیدیم که فقط ما با آمریکا، آن هم فقط سر صف، سر لج داریم. از صف که در می‌آییم در مورد پدر و مادر دار بودن جنس‌های آمریکایی صحبت می‌کنیم و با متصور شدن تیزی و برندگی چاقوی ارتش آمریکای برادر اصغر آقا بقال سر کوچه ذوق می‌کردیم.آن شب هم که آن آقا ما را به خاطر غرب‌زده بودن گرفت و شکم ما به بوت‌های آمریکایی‌اش خورد فهمیدیم که داریم بین این استانداردهای دوگانه خورد می‌شویم.پاسپورت، شایعه و معلوم‌الحالاز آنجاکه این بخش‌ها را خودتان بهتر از من می‌دانید سرتان را درد نمی‌آوریم. به‌هرحال، ایرانی‌ها باهوش‌ترین مردم دنیا هستند و ناسا روی انگشت کوچکمان می‌چرخد.آقا! همانطور که کشورها برای هوش ایرانی‌ها سر و دست می‌‌شکستند فهمیدیم که پاسپورتمان برایشان به اندازه هوشمان جذاب نیست. تازه، برای گرفتن پاسپورت هم باید پوتین پای‌ات کنی و به همه مروجان استانداردهای دوگانه احترام بگذاری.خلاصه ما به هر ارگان و سازمانی که برخوردیم با ما برخورد کردند و گفتند که شما معلوم‌الحال هستی.حالا این معلوم‌الحال چه بود ما هنوز نفهمیدیم اما، گویا بر خیلی سوژه‌ها دلالت دارد. استانداردهای دوگانه جایی برای گانه سوم نداشت. شاید، همین گانه سوم بودن تعریف و معنی صحیح معلوم‌الحال بودن است کسی چه می‌داند. زندگی اجاره‌ای بی‌صاحبچند وقت پیش در یکی از این رسانه‌های غربی خواندیم که اکنون، سبک زندگی آمریکایی عوض شده است. میلنیال‌های آنجا دیگر قدرت خرید ندارند. اصلا رویای خرید هم ندارد. آن‌ها رویای قرض کردن (Lease) دارند و از خانه و ماشین گرفته تا فیلم و موزیک را قرض می‌کنند و رسما صاحب چیزی نیستند.به حالشان خندیدیم به‌هرحال، ما باهوش‌ترین مردم جهان هستیم و برجام را هم کف دستمان گرفته بودیم و با حالتی معلوم خوشحالی می‌کردیم.امروز، وقتی به عقب نگاه می‌کنیم و وضعیت را می‌سنجیم چیز دیگری می‌بینیم. ما، میلنیال‌های میانه تاریخ که روی گردن این گربه‌ خاکی نشسته‌ایم، دیگر حتی، قدرت اجاره زندگی را هم نداریم. زندگی برای ما تمام شده‌است و باهوش‌ترین مردمان میانه تاریخ جایی برای قرار و فرار ندارند. ما گانه سومی هستیم که نه در کشور خود سهم داریم و نه برای کشور دیگری جذاب هستیم و نه پول و مهارتی داریم که خودمان را به خودشان تحمیل کنیم.نقطه، تهِ خطArchieArchieThu, 20 Dec 2018 23:20:34 +0330https://virgool.ir/@archie/یک-جای-خالی-flrj0fcayppbزبان را چرخاند و به پشت دندانش هُل داد. فکر می‌‌کرد اشتباه می‌کند و نرمی گوشت زبانش حس لق بودن دندان را می‌دهد. چند بار زبان زد و متوجه شد که دندان در لثه تکان می‌خورد.دستش را در دهانش کرد و دندان را لمس کرد. امکان نداشت که به حالت اول برگرد. فرقی هم نمی‌کرد دنیا با یک دندان کمتر نیز هم‌چنان همان دنیا بود. چند بار با آن بازی بازی کرد و به عقب و جلو هُلش داد. از جایش کنده شد و بوی آهن مشامش را پر کرد و زبانش گرم شد.شاید بهتر بود که می‌گذاشت قائله ختم به‌خیر شود. شاید الان دندانش سر جایش بود. زبانش را از جای خالی دندان عبور داد. حس عجیبی بود، بوی خون در دماغش و نوک زبانش شروع به خنک شدن کرده بود.چند دقیقه‌ای بر همین منوال گذشت، شاد بود، برایش مهم نبود دندانش همین چند دقیقه پیش روی زمین افتاده است. برایش مهم نبود که لب‌هایش ورم کرده‌اند و شکافی روی گونه‌اش به‌وجود آمده‌است. خوشحال بود از اینکه این‌بار بی‌تفاوت از کنارش رد نشده بود.آخرین بار آن شب کذایی بود. شبی که او را در آن کافه دید. آن شب مهربان بود، گویی پزشک به او گفته بود که آخرین روزهای عمرش را می‌گذراند و می‌خواست کمی از عذاب وجدانش کم کند.مهربان بود. به او لبخند می‌زد و از اینکه چه‌قدر بابت گذشته متاسف است صحبت می‌کرد. درخواست بخشش می‌کرد. رفت سمتش تا او را تسکین دهد و به او بگوید که خیلی وقت است که او را بخشیده است.تا به سمتش رفت و خواست در آغوشش بگیرد، صدای خنده‌های کر کننده‌اش فضای کافه را پُر کرد. باورش نمی‌شد یک بار دیگر دستش انداخته بود.می‌خواست مانند کودکی‌اش گریه‌کنان و دوان دوان از کافه خارج شود. اما، نمی‌توانست، تا همینجا هم به اندازه کافی انگشت‌نمای آدم‌ها شده بود.از کافه بیرون زد و در کوچه کنارش شروع به مشت کوبیدن به در و دیوار کرد. باورش نمی‌شد که دوباره گول خورده بود. چرا؟ چرا؟ مدام از خودش این سوال بی‌جواب را می‌پرسید. چرا من؟ چرا باید این همه تحقیر شوم؟ نور ماه را روی سطح خیس و براق زیر پایش می‌دید. مبهوت زیبایی ماه شده بود. یادش نمی‌آمد آخرین‌بار چه زمانی سرش را بالا گرفته بود، چه زمانی آسمان را بدون حس سنگینی نگاه‌های اطرافیان تماشا کرده بود. ماه می‌درخشید و جذابیتش را به رخ می‌کشید. نقره‌ای و سرخ ترکیب غریبی بود. ترکیبی از جنس آرامش و سبک بالی که اجازه می‌داد سرش را بالا بگیرد. هیچ چیزی در سرش نبود. چیزی یادش نمی‌آمد و نمی‌دانست چرا اینجاست و چرا ترکیب این دو رنگ چنین آرامشی به او داده است. قطره‌ای از دستش چکه کرد و روی سطح خیس جلو پایش افتاد. ماه شروع به رقصیدن کرد و بر جذابیتش افزوده شد. نگاهی به دستش انداخت و قطره‌های خون را دید که از جایی سمت بازو به پایین سُر می‌خوردند. نگاهی به اطرافش انداخت و دنبال موردی عجیب گشت. چیز خاصی نیافت، جایی آن‌طرف‌تر سایه‌ها و رنگ‌هایی عجیب روی دیوارهای ساختمان نقش می‌بستند. به سمت نقش‌ها حرکت کرد. جسدی را روی زمین دید که متلاشی شده بود. گویا از بلندی به پایین پرت شده بود. چطور این اتفاق افتاده بود؟ مهم بود؟ نه. هیچ‌وقت این چنین احساس راحتی نکرده بود. زبانش را در دهان چرخاند. جای خالی دندانی را حس کرد. دندانش کنده شده بود اما، اهمیتی نداشت. جای خالی‌اش حس نمی‌شد.ArchieArchieSat, 15 Dec 2018 01:00:49 +0330https://virgool.ir/@archie/cherryandmetal-yv4hiqybd445این مثل آن یکی نیست. مزه خوبی دارد، هر چند به نظر می‌رسد مزه‌اش به خاطر گرما تغییر کرده است اما هنوز خوشمزه است. رو به دوستش کرد و پرسید نظر تو چیست؟ دوست داری؟او جای دیگری بود، در جیب دنبال چیزی می‌گشت و سر در گم بود. مزه و بوی آهن دهانش را پر کرده بود. همیشه از این مزه متنفر بود، از هر کسی که چنین بویی می‌داد بدش می‌آمد.صدایی او را به خود آورد. حالت خوب است؟ صدای‌ام را می‌شنوی؟ بله، خوبم. هر وقت مزه آهن در دهانم می‌چرخد و بوی‌اش به دماغم می‌خورد حالم کمی بد می‌شود. تو می‌دانی چرا بوی آهن می‌دهد؟نمی‌دانم، اما هرچه هست بد نیست. حداقل این یکی از بقیه بهتر است. دوباره در افکارش فرو رفت. دوست نداشت اینجا باشد، بوی آهن دیوانه‌اش می‌کرد. دلش می‌خواست در باغی پر از درختان زیبا و گل‌های رنگارنگ زندگی می‌کرد. از پدرش راجع‌به باغ زیاد شنیده بود. باغی پر از برگ‌های سبز رنگ و زیبا و چمن‌های مخملی‌ای که بوی زندگی می‌دادند. جایی که شبنم‌ها روی برگ‌ها و گل‌برگ می‌رقصیدند و زیر نور خورشید نمایش خیره‌کننده‌ای از نور و بازتاب اجرا می‌کردند. دلش می‌خواست چند سال از عمرش کم شود ولی یک روز زندگی در باغ را تجربه کند. دوست داشت آن باغی را ببیند که پدرش برایش تعریف کرده بود. دوست داشت برای یک بار هم که شده است گیلاس‌ها را مزه مزه و زندگی در رؤیا را تجربه کند. دوست داشت برای یک روز هم که شده است از این قبرستان و مرده‌ها و گورها فاصله بگیرد. دوست داشت کرمی باشد در باغی که به او مجال پروانه‌شدن می‌دهد.ArchieArchieWed, 14 Nov 2018 02:19:23 +0330https://virgool.ir/@archie/crisis-management-ikfdh7ofw96g کارهای که یک برند باید در هنگام مواجهه با بحران انجام دهددر دو سال گذشته برای دو برند مطرح در دنیا و ایران فعالیت کردم که هر دو درگیر بحران شدند. بحران‌های اساسی که مدت‌ها نقل محافل رسانه‌ای و غیر رسانه‌ای بودند. به عنوان یک نیروی روابط عمومی هر روز با خبرهای منفی مواجه می‌شدم. شایع‌های بسیاری در طول بحران به گوش می‌رسید و نگرانی مردم و بستگان بعضی اوقات به‌حدی می‌رسید که با شماره همراهم تماس می‌گرفتند. حتی بعضی افراد، زمانی که با همسر، مادر و یا پدرم صحبت می‌کردند گریزی هم به این بحران‌ها می‌زدند و از آن‌ها سوال‌هایی در رابطه با این موضوع‌ها می‌پرسیدند.بحران برای من یعنی استرس، فشار عصبی، کار بدون وقفه و همیشه هوشیار بودن. به‌عنوان نیروی روابط عمومی در مواقع بحران به قول معروف باید خرگوشی بخوابی، فشارهای عصبی و استرس را تحمل کنی. مهم‌تر اینکه استرس را به سایر افراد تیم منتقل نکنی و تلاش کنی تا از بار روانی، فشار و استرس کاری آن‌ها نیز کم کنی. پشت سر گذاشتن این بحران‌ها بسیار سخت و طاقت‌فرسا بود. الان که آن‌ها را پشت سر گذاشتم، بد نیست با من همراه شوید چون می‌خواهم، نگاهی لیست‌وار به کارهایی بیاندازم که در شرایط بحرانی ضروری هستند. برنامه‌ چیست؟مهم‌ترین چیز در زمان بحران داشتن برنامه‌ است. هر برندی باید پیش از بحران برای چنین مواقعی آماده باشد. به‌طور کل در زمان بحران تیم روابط عمومی و تیم کنترل بحران باید روی موضوع حفط اشخاص و برند از آسیب‌ها، تمرکز کنند. برنامه و اهداف آن باید در راستای اطلاع‌رسانی درست به مخاطبان اصلی، بقا و حیات برند چیده شود. مشخص کردن سخنگومهم‌ترین موضوع در زمان بحران، لحن مناسب، شیوا، درست، صادقانه و یک‌پارجه برند در هنگام صحبت در مورد بحران و علل آن است. در هر بحرانی معمولا یکی از افراد گروه‌ کارمندان، کاربران، مشتریان یا در بلایای طبیعی یا مواردی نظیر آتش‌سوزی پلاسکو جامعه‌ای از افراد دچار مشکل و بلا می‌شوند. یک برند در هنگام واکنش نشان دادن به این موضوع‌ها نیاز به یک سخنگو دارد تا هر چه که می‌خواهد منتشر و در موردش صحبت کند به درستی منتقل شود. یک برند در زمان بحران باید در همه‌جا با یک لحن و یک خط فکری صحبت کند. یک سخنگو کمک بسیاری می‌کند تا یک‌پارچگی رویکرد برند در مواجهه با بحران حفظ شود. شفافیت و صداقت تجربه نشان می‌دهد که هیچ چیز بیشتر از کتمان حقیقت یا صریح بیان نکردن موضوع نمی‌تواند موج رسانه‌ای منفی ایجاد کند. یک برند باید از ابتدای برنامه‌ریزی شفافیت و صداقت را در دستورکار خود قرار دهد و بالاترین اولویت را به آن بدهد. صداقت برند می‌تواند سد محکمی ایجاد کند، بین برند و شایعاتی که در بنگاه‌های شایعه پراکنی و شبکه‌های اجتماعی ایجاد می‌شوند. صداقت و شفافیت برند باید در تمامی کانال‌های ارتباطی سازمان جاری شود تا یکپارچگی حفظ شود. در جریان گذاشتن کارمندانجریان‌های رسانه‌ای و شایعات درون سازمانی سمی بسیار مهلک‌تر از جریان‌های بیرونی است. برای جلوگیری از این موضوع، برند باید کارمندان خود را در جریان امور قرار دهد و بیانیه‌های برای آن‌ها منتشر کند. این فعالیت‌ها باعث می‌شود تا شایع‌های درون‌‌‌سازمانی ایجاد نشوند. مهم‌تر اینکه با این کار می‌توان جلوی پست‌های هیجانی و خودسرانه کارمندان در شبکه‌های اجتماعی درباره بحران را گرفت. در جریان گذاشتن کاربران (مشتریان)یک برند نباید اجازه دهد که کاربران و مشتریانش از طریق رسانه‌ها در جریان بحران قرار بگیرند. هر اطلاعاتی که ربطی به بحران دارد باید ابتدا از طریق خود برند به کاربران و مشتریان منتقل شود. ارتباط درست و یک‌پارچه با کاربران و مشتریان و در جریان قراردادن آن‌ها نیز باید جزوی از برنامه بحران برند باشد. به‌روزرسانی سریعیک برند باید این نکته را در نظر بگیرد که با آمدن شبکه‌های اجتماعی و تغییر سبک زندگی مردم، اکنون جریان‌های خبری و شایعات چرخه‌های ۲۴ ساعته در ۷ رو هفته را طی می‌کنند. برند باید همیشه یک قدم از رسانه‌های جلوتر باشد و اجازه ندهد جریان‌های خبری کاربران، مشتریان، کارمندان و طرافدارانش را مخاطب قرار دهند. در اصطلاح می‌گویند که زمان طلایی پاسخگویی را از دست ندهند.شبکه‌های اجتماعیبرندی که شبکه‌های اجتماعی و برقراری ارتباط از طریق شبکه‌های اجتماعی را فراموش کند به سایر رسانه‌ها و کانال‌ها اجازه می‌دهد که با کاربران و مشتریانش به صورت مستقیم و یک‌طرفه ارتباط برقرار کنند. بهتر است یک تیم بسیار سریع اقدام به مانیتور، پاسخ‌دهی و ارسال پست در شبکه‌های اجتماعی کنند تا کاربران و رسانه‌ها متوجه مسئولیت‌پذیری و پاسخ‌گویی برند شوند.یک بحران اگر درست مدیریت نشود، می‌تواند ثمره سال‌ها تلاش افراد و تیم‌های مختلف را به یغما ببرد. برای مدیریت بحران باید پیش از شروع بحران، یعنی پیش از آنکه بحرانی وجود داشته باشد، آماده بود. باید یک تیم مدیریت بحران و یک مشاور رسانه‌ای مشخص باشند تا در زمان اضطرار سریع شروع به برنامه‌ریزی برای مواجهه با بحران کنند. آیا شما برای بحران‌های برند تجاری یا شخصی خود برنامه‌ای تدارک دیده‌اید؟ArchieArchieWed, 18 Apr 2018 19:50:26 +0430https://virgool.ir/@archie/storytellingandoxytocin-fdmqrwom5zpl اگر می‌خواهید بازاریاب محتوایی خوبی باشیدتاریکی همه جا را فرا گرفته است و چشم‌هایش هیچ نمی‌بیند. فقط صدای نفس‌هایش را می‌شنود و مغزش نیز او را یاری نمی‌کند، چون مشغول هضم افکاری مغشوش است. سعی می‌کند به یاد آورد که چه دیده و چه خوانده‌ است اما هرچه فکر می‌کند ذهنش به جایی قد نمی‌دهد. انگار نه انگار آی‌کیو داشته است، گویی خنگ شده و هیچ چیزی را نمی‌تواند در ذهنش ثبت و تحلیل کند. اگر مشغول نوشتن یک متن پیچیده، سنگین و با کلمات به اصطلاح قلمبه و سلنبه هستید، همین حالا این کار را کنار بگذارید. پاراگراف بالا وصف حال شخصی است که محتوایی سنگین و غیرقابل درک را می‌خواند.ذهن افراد را دستکاری کنیدقبل از اینکه به نوشتن روی بیاورید، به داستان‌سرایی فکر کنید و پیش از داستان‌سرایی باید موضوع مهمی را بدانید؛ فعالیت‌های مغزی و ترشح هورمون‌ها. یک خواننده به خاطر کلمات از یک داستان خوشش نمی‌آید (عجیب است نه؟)، او از داستان لذت می‌برد چون یک نوشته خوب منجر به ترشح هورمون آکسی‌توسین در بدن می‌شود. طبق تحقیقات دانشمندان این موضوع سبب افزایش حس همذات پنداری و کمک به سایرین در افراد می‌شود. اگر داستان‌سرایی بلدید و می‌توانید باعث ترشح آکسی‌توسین در مغز خواننده‌های‌تان شوید که به شما تبریک می‌گویم، با دقت، تمرین و صد البته پشتکار می‌توانید تبدیل به بهترین بازاریاب محتوایی ایران شوید. عناصر چهارگانه برای کنترل ذهناگر با داستان‌سرایی آشنایی دارید ولی نیاز است که مهارت‌های خود را در این حوزه تقویت کنید، پیشنهاد می‌کنم چهار عنصر را در نوشته‌های‌تان رعایت کنید.قابل اعتماد بودنداستان‌تان باید قابل اعتماد باشد، اما قابل اعتماد بودن یا به قولی اعتبار داشتن چیست؟چرا فیلم آواتار برایتان جالب است، با آن ارتباط برقرار می‌کنید و خودتان را جای شخصیت‌های اصلی داستان می‌گذارید؟ اتفاق‌های فیلم در آینده‌ای می‌افتند که شاید هیچ‌گاه به واقعیت بدل نمی‌شود اما شما آن را می‌پذیرید چون این موضوع در ذهن شما ریشه دارد. سری فیلم‌های جنگ‌ ستارگان یا ای‌تی این ذهنیت را در شما پدید آورده‌اند. به همین دلیل هنگام دیدن آواتار جذب آن می‌شوید. می‌توانید با شخصیت‌های عجیب و غریب فیلم ارتباط برقرار کنید و حتی بخواهید مانند جیک سالی، شخصیت نقش اول مرد فیلم، عضوی از قبلیه اُماتی‌کایا در آواتار شوید.تازگی و ایده جدید داشتنداستان‌سرایی‌تان باید شامل ایده‌های نو و جذاب باشد. اکثر (اگر نگوییم همه) افراد عاشق ایده‌های نو و جذاب هستند که در واقع بخشی از حسی است که آن را حس بقا می‌نامیم. اگر داستان‌تان قابل اعتماد باشد ولی یک ایده تکراری را با لحن تکراری بیان کند، ذهن خواننده آن را پس می‌زند. مغز انسان تشنه ایده‌های ناب و نو است. هر ایده نو جرقه‌ای در ذهن خواننده ایجاد می‌کند. البته حواستان باشد که بیش از حد به ایده‌های ناب و نو در داستان‌‌سرایی‌تان نپردازید چون از آن طرف بام می‌افتید.تنش و کشمکشمهم‌ترین مهارت یک داستان‌سرا ایجاد فضایی داستانی بین «آنچه هست» و «آنچه باید باشد» است. هرچه فرد در بستن این فضا و باز کردن مجدد آن بهتر عمل کند در کارش موفق‌تر بوده است. شخص باید درطول داستان بارها این کار را انجام دهد تا جایی که داستان به پایان برسد. به عنوان مثال کتاب رمز داوینچی از دَن براون را بخوانید و ببینید که چطور هربار فضایی به وجود می‌آورد که با خواندن آن سر ذوق می‌آیید و این اتفاق همواره تا پایان داستان ادامه پیدا می‌کند.روان بودنبه بهترین نویسنده‌ها و داستان‌ها دقت کنید. همه داستان‌هایی نوشته‌اند که هرکسی می‌تواند آن‌ها را بخواند و کلمات و پیچیدگی‌های عجیب و غریب در طول متن‌شان دیده نمی‌شود. کتاب‌های ارنست همینگوی نظیر پیرمرد و دریا، هری پاتر اثر جی‌.کی رولینگ یا کتاب‌های استفن کینگ از این قبیل کتاب‌ها هستند. ساده بنویسید و از استفاده از کلمات پیچیده پرهیز کنید.یادتان باشد شما باید برای ذهن خواننده بنویسید نه برای خوشامد خودتان. پس سعی کنید در نوشته‌هایتان داستان‌ را به خوبی پرورش دهید و از چهار عنصر بالا در آن استفا کنید. اگر این نوشته به شما کمک کرده است و از آن نکته‌ای را یاده‌ گرفته‌اید، لطفا آن را با دیگران به اشتراک بگذارید. در صورت داشتن سوال می‌توانید از طریق آدرس arash.soleimaani@gmail.com با من ارتباط برقرار کنید. ArchieArchieSun, 04 Feb 2018 00:25:10 +0330https://virgool.ir/@archie/football-leadership-lsm4nzxhipko چهره‌ واقعی مدیران و رهبران زمانی نمایان می‌شود که تحت فشار قرار دارند. عکس‌العمل آن‌ها در مقابله با فشار، قدرت شخصیت آن‌ها را نشان می‌دهد؛ اینکه چه هستند، چه قابلیت‌هایی دارند و چه میزان قابل اعتماد هستند. واقعیت این است که عده کمی از افراد می‌توانند تحت فشار وظایف خود را به خوبی انجام دهند. نمونه‌های زیادی می‌توان در دنیای کسب و کار مثال زد که توانسته‌اند تحت فشار به خوبی از خود واکنش نشان دهند. نمونه‌هایی که توانسته‌اند کشتی کسب و کار را در دریای مواج اتفاقات و بحران‌ها به مقصد برسانند. اما گاهی باید از افرادی در حوزه‌های دیگر درس گرفت، افرادی که بارها آن‌ها را از طریق قاب تلویزیون تماشا کرده‌ایم. افرادی که اگر طرفدار فوتبال باشیم، می‌توانند درس‌های فوق‌العاده‌ای به ما بدهند. مورینیو را شاید با دویدن‌هایش در استادیوم الدترافورد منچستر بشناسید. جایی که او و تیمش پورتو موفق شدند با حذف منچستریونایتد به فینال لیگ قهرمانان اروپا (Champions League) راه یابند. پورتو در سال ۲۰۰۴ با درخشش دکو و تحت سرمربی‌گری مردی ناشناس در فینال سه بر صفر موناکو را شکست داد و قهرمان شد. بدون شک مورینیو مصداق بارز جمله قصار ژولیوس سزار است. آمدم، دیدم، فتح کردم.اما چه شد که مورینیو به چنین جایگاهی رسید و توانست تیم‌ها را به سمت قهرمانی هدایت کند؟ شاید برای شما هم جالب باشد تا نگاهی به نکات مدیریت و رهبری این مربی نابغه بیاندازید. تاثیرگذاریمورینیو رهبر تاثیرگذار روی نیمکت تیم‌ها بود. به بازیکنانش یاد می‌داد و از آن‌ها می‌خواست بهترین در نوع خود باشند. از یک طرف به آن‌ها فشار روانی وارد می‌کرد و از طرفی به آن‌ها این احساس را القا می‌کرد که بهترین بازیکن دنیا در پست خود هستند و باید این موضوع را به دنیا ثابت کنند. مورینیو در تمرین‌ها به هر بازیکن یک دستور خاص می‌دهد که فشار و استرس فراوانی بر او وارد می‌کند. اگر بازیکن از پس این فشار بربیاید و بدرخشد، مورینیو در نشست‌های خبری و مصاحبه‌هایش به بهترین شکل ممکن تعریفش را می‌کند و او را می‌ستاید. ما در مقابل آن‌هامورینیو هرچند سابقه‌ درخشانی به عنوان یک فوتبالیست نداشت اما هوش بالا، قدرت تحلیل و انتخاب الگوهای درست او را در مربیگری موفق کرد. فرگوسن حس اتحاد و اصطلاح «ما در مقابل آن‌ها» را در تمام تیم‌های تحت هدایتش به وجود می‌آورد. مورینیو بهتر از هرکسی این موضوع را درک کرد از آن الگو گرفت. او از همین روش در تیم‌هایش استفاده می‌کند و هماره فضایی پدید می‌آورد که تمام کادرفنی و بازیکنان یک دل و یک صدا باشند. همه برای یک هدف یعنی پیروزی تلاش کنند. مورینیو دوست دارد شماره یک باشد و به همین منظور ذهنیتی در تیمش پدید می‌آورد که بقیه هم دوست داشته باشند که شماره یک باشند.هدف، هدف و هدفمورینیو از روش «تنظیم سرعت» (Pacesetting) از خطرناک‌ترین روش‌های رهبری در تیم‌هایش استفاده می‌کند. احتمالا به این موضوع در تیم‌های مورینیو رسیده‌اید که او اگر با بازیکنی مشکل پیدا کند، نیمکت نشین می‌شود. اگر بازیکنی ضعیف عمل کند و به اهداف تعیین شده نرسد، مورینیو او را زیر تیغ تیز انتقادش می‌برد. این‌ها همه محصول تنظیم سرعت هستند. او یک وسواس فکری دارد و دنبال این است که همه‌چیز را بهتر و سریع‌تر انجام دهد و این موضوع را از همه افراد تیمش هم طلب می‌کند. البته به قول وال‌استریت ژورنال این روش خطرناک رهبری می‌تواند فضای تیم را سمی کند.واکنش انعطاف‌پذیرمورینیو یک خصلت خوب دارد و آن‌هم منعطف بودنش در هنگام برخورد با چالش‌هاست. اگر یک رهبر انعطاف‌پذیری نشان ندهد به سرعت از اهدافش دور می‌شود. بسیاری از مدیران و رهبران در زمان شکست، برخوردهای هیستریک از خود نشان می‌دهند و دچار استرس‌های شدید می‌شوند. یک رهبر خوب باید ذهن خودش را قوی و آماده کند. او باید ذهنش را با این موضوع بپروراند که همیشه راه‌حلی برای مشکل وجود دارد. یک رهبر همیشه باید انعطاف داشته و اولین واکنشش نسبت به چالش و مشکل‌ها پیدا کردن یک راه‌حل باشد. تیم شما باید به شما ایمان داشته باشد و افراد باید بدانند در تیمی بازی می‌کنند که مربی‌اش مهارت بسیار بالایی دارد. مربی‌ای که اولین نفر وارد زمین تمرین می‌شود و آخرین نفر آن رختکن را پس از اتمام مسابقه ترک می‌کند. مربی‌ای که می‌داند چگونه وقتی تاکتیک‌ها موثر نیست و تیم در حال باختن است، آن‌ها را هدایت کند و استراتژی دیگری برای پیروزی در چنته داشته باشد. مورینیو و روش‌های رهبری‌اش ثابت کرده‌اند که چه‌طور می‌توان یک تیم را قهرمان کرد، جام‌های فراوانی برد به هدف رسید. شما چه خصوصیت‌هایی را در یک رهبر می‌پسندید و فکر می‌کنید یک رهبر باید چه خصوصیاتی داشته باشد؟ArchieArchieTue, 10 Oct 2017 19:13:40 +0330