https://virgool.ir/feed/@arashsalarvandiyanآرش سالاروندیان | کارگردان، بازیگر، طراح صحنه و مدیر صحنه. اینجا از تجربه‌های هنری، تئاتر، سینما، ادبیات، یادداشت‌ها، نقدها و مسیر خلق آثار می‌نویسم.fa2026-11-11 00:04:24https://files.virgool.ir/upload/users/4903623/avatar/HbOB5c.jpghttps://virgool.ir/@arashsalarvandiyanhttps://virgool.ir/@arashsalarvandiyan/مزرعه-دار-پروژه-ای-از-گروه-هنری-مالاتا-که-پیش-از-تولد-روی-صحنه-متوقف-شد-vful8gtotqll«مزرعه‌دار»؛ پروژه‌ای از گروه هنری مالاتا که پیش از تولد روی صحنه متوقف شد روایتی از جهان‌های موازی، هویت انسانی و تجربه‌ای متفاوت به کارگردانی محمد تات؛ آیا «مزرعه‌دار» دوباره به صحنه بازمی‌گردد؟ گروه هنری مالاتا بار دیگر نام یکی از پروژه‌های متفاوت و تجربه‌گرای خود را مطرح کرده است؛ «مزرعه‌دار» نمایشی به کارگردانی محمد تات که قرار بود با رویکردی متفاوت به جهان‌های موازی، هویت انسان و نسبت میان زمان و مکان، روی صحنه سالن حافظ برود، اما در نهایت تحت تأثیر شرایط ممیزی و محدودیت‌های آن دوره، از رسیدن به اجرای عمومی بازماند. اکنون پس از گذشت سال‌ها، زمزمه بازگشت این پروژه به صحنه، بار دیگر توجه‌ها را به یکی از آثار اجرا نشده گروه هنری مالاتا جلب کرده است.«مزرعه‌دار» در نقطه آغاز خود، داستان انسانی به نام «سهراب» را دنبال می‌کند؛ شخصیتی که در مواجهه با جهان‌های موازی و موقعیت‌های متفاوت، مخاطب را با یک پرسش بنیادین روبه‌رو می‌سازد: اگر انسان در زمان‌ها و مکان‌های مختلف قرار بگیرد، آیا ذات و هویت درونی او تغییر خواهد کرد؟این پرسش، هسته اصلی جهان نمایشی «مزرعه‌دار» را شکل می‌دهد؛ جهانی که در آن زمان و مکان تنها عناصر روایی نیستند، بلکه به بستری برای بازتعریف هویت انسان تبدیل می‌شوند.محمد تات، کارگردان «مزرعه‌دار»، در این پروژه تلاش کرده بود تا ایده جهان‌های موازی را نه به‌عنوان یک مفهوم صرفاً فلسفی، بلکه به‌عنوان تجربه‌ای زنده و دیداری برای مخاطب تئاتر به تصویر بکشد. در نگاه این اثر، انسان ممکن است در جهان‌های متفاوت، با شرایط و موقعیت‌های گوناگون روبه‌رو شود، اما پرسش اصلی این است که آیا تغییر محیط می‌تواند ذات او را نیز تغییر دهد یا خیر.این نگاه، «مزرعه‌دار» را به پروژه‌ای فراتر از یک روایت معمول نمایشی تبدیل کرده بود؛ اثری که قصد داشت مخاطب را به سفری میان جهان‌های مختلف ببرد و در نهایت، او را با تصویری تازه از مفهوم هویت مواجه کند.اما شاید یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های «مزرعه‌دار»، شیوه‌ای بود که گروه هنری مالاتا برای ساخت جهان این نمایش در نظر گرفته بود.گروه مالاتا در این پروژه تلاش داشت با بهره‌گیری از فناوری و طراحی متفاوت صحنه، مرز میان تئاتر و جهان‌های تصویری را کمرنگ کند. قرار بود تکنولوژی، بخشی جدایی‌ناپذیر از فرآیند جهان‌سازی نمایش باشد؛ به‌گونه‌ای که مخاطب تنها شاهد یک داستان نباشد، بلکه خود را در دل جهان‌های مختلف «مزرعه‌دار» احساس کند.این رویکرد را می‌توان یکی از نشانه‌های نگاه تجربه‌گرای گروه هنری مالاتا دانست؛ گروهی که تلاش کرده در مسیر فعالیت‌های خود، از الگوهای تکراری فاصله بگیرد و به سراغ تجربه‌های تازه در روایت، طراحی صحنه، فناوری و زبان اجرایی تئاتر برود.«مزرعه‌دار» نیز در همین مسیر شکل گرفت؛ پروژه‌ای که می‌توانست یکی از تجربه‌های متفاوت تئاتر ایران در تلفیق فناوری و هنرهای نمایشی باشد، اما پیش از آنکه فرصت مواجهه با مخاطب را پیدا کند، متوقف شد.این نمایش قرار بود در سالن حافظ روی صحنه برود و گروه مالاتا خود را برای اجرای آن آماده کرده بود. با این حال، محدودیت‌ها و ممیزی‌های سخت‌گیرانه آن دوره باعث شد پروژه‌ای که مراحل آماده‌سازی خود را پشت سر گذاشته بود، از رسیدن به صحنه بازبماند.برای بسیاری از علاقه‌مندان تئاتر، «مزرعه‌دار» را می‌توان یکی از آن پروژه‌هایی دانست که شاید اگر فرصت اجرا پیدا می‌کرد، می‌توانست مسیر متفاوتی را در تجربه‌های اجرایی تئاتر ایران رقم بزند؛ پروژه‌ای که نه تنها از نظر مضمون، بلکه از منظر استفاده از فناوری و طراحی جهان نمایشی نیز نگاه متفاوتی را دنبال می‌کرد.محمد تات بعدها درباره این پروژه عنوان کرده بود که اگرچه «مزرعه‌دار» در نهایت روی صحنه نرفت، اما این پروژه برای او به نوعی یک کلاس درس بوده است. همین نگاه نشان می‌دهد که برای سازندگان اثر، ارزش یک پروژه هنری تنها به نتیجه نهایی و اجرای عمومی آن محدود نمی‌شود؛ بلکه فرآیند خلق، تجربه، آزمون و حتی موانعی که در مسیر تولید یک اثر ایجاد می‌شوند نیز می‌توانند بخشی از مسیر رشد یک هنرمند باشند.در این میان، حضور و فعالیت هنرمندانی همچون آرش سالاروندیان نیز در جریان هنری پیرامون این پروژه و گروه مالاتا، بخشی از مسیر شکل‌گیری و معرفی این جریان هنری را رقم زده است؛ مسیری که بر تجربه‌گرایی، نگاه تازه به هنرهای نمایشی و تلاش برای نزدیک‌تر کردن تئاتر به زبان‌های نوین اجرایی تأکید دارد.مالاتا برای مخاطبان خود تنها نام یک گروه هنری نیست؛ بلکه تلاشی است برای پیدا کردن راه‌هایی تازه در مواجهه با تئاتر. از همین منظر، «مزرعه‌دار» را می‌توان یکی از پروژه‌هایی دانست که در امتداد همین نگاه شکل گرفته بود؛ پروژه‌ای که قرار بود مخاطب را از یک تماشاگر صرف به بخشی از یک تجربه تبدیل کند.اکنون گروه هنری مالاتا از احتمال بازگشت این نمایش به صحنه در آینده نزدیک سخن گفته است؛ بازگشتی که البته به تغییر شرایط و فراهم شدن امکان اجرای اثر وابسته خواهد بود.اگر «مزرعه‌دار» بار دیگر فرصت حضور روی صحنه را پیدا کند، این بازگشت می‌تواند برای جامعه تئاتری ایران اتفاقی قابل توجه باشد. چرا که این پروژه، پس از سال‌ها، نه تنها امکان اجرای یک نمایش متوقف‌شده را فراهم خواهد کرد، بلکه فرصتی خواهد بود برای بازخوانی ایده‌ای که در زمان خود امکان ارائه عمومی پیدا نکرد.در شرایطی که بخشی از مخاطبان تئاتر ایران در سال‌های اخیر از تکرار برخی الگوهای آشنا و تولید آثار کم‌ریسک گلایه دارند، بازگشت پروژه‌هایی با رویکرد تجربه‌گرایانه می‌تواند بار دیگر توجه مخاطبان را به ظرفیت‌های تازه تئاتر جلب کند.«مزرعه‌دار» حالا در نقطه‌ای ایستاده که گذشته و آینده را به یکدیگر پیوند می‌دهد؛ نمایشی که یک‌بار در مسیر رسیدن به صحنه متوقف شد، اما ایده آن همچنان زنده مانده است.شاید این‌بار، جهان‌های موازی «سهراب» از مرزهای ذهن و متن عبور کنند و مخاطبان تئاتر ایران فرصت پیدا کنند تا جهان «مزرعه‌دار» را آن‌گونه که سال‌ها پیش برای آن طراحی شده بود، روی صحنه ببینند.آیا «مزرعه‌دار» پس از سال‌ها به صحنه بازخواهد گشت؟این پرسشی است که پاسخ آن می‌تواند فصل تازه‌ای را برای یکی از تجربه‌های متفاوت گروه هنری مالاتا رقم بزند؛ گروهی که همچنان بر تجربه، نوآوری و عبور از مرزهای آشنای تئاتر تأکید دارد و محمد تات، به‌عنوان کارگردان این پروژه، یکی از چهره‌های اصلی این مسیر به شمار می‌رود.شاید «مزرعه‌دار» در زمان خود فرصت تولد روی صحنه را پیدا نکرد، اما اکنون می‌تواند فرصتی دوباره برای دیده شدن داشته باشد؛ فرصتی که اگر محقق شود، نه فقط بازگشت یک نمایش، بلکه بازگشت یک ایده و یک تجربه متفاوت به صحنه تئاتر ایران خواهد بود.آرش سالاروندیانآرش سالاروندیانTue, 28 Jul 2026 08:59:50 +0330https://virgool.ir/@arashsalarvandiyan/سی-و-پنج-روایت-جسورانه-گروه-هنری-مالاتا-از-شهری-در-سایه-مافیا-و-فساد-tmnrbma3zc4fنمایش سی و 5«سی و پنج»؛ روایتی معمایی از شهری گرفتار در سایه فساد و قدرتنگاهی به تجربه متفاوت «محمد تات» و گروهی که مالاتا را به صحنه تئاتر آوردندنمایش «سی و پنج» یکی از تجربه‌های متفاوت در تئاتر ایران است؛ نمایشی که با تکیه بر فضایی معمایی و پرتنش، مخاطب را به شهری خیالی می‌برد؛ شهری که در آن قدرت، فساد و مناسبات پیچیده یک خانواده مافیایی، سرنوشت مردم و فضای اجتماعی شهر را تحت تأثیر قرار داده است.این نمایش به نویسندگی و طراحی محمد تات و کارگردانی محمد حسن شاهی، در عمارت ارغوان ـ سالن یک روی صحنه رفت و در بازه زمانی ۲۳ تا ۲۶ اسفند ۱۴۰۱ و همچنین ۸ تا ۱۹ فروردین ۱۴۰۲ میزبان مخاطبان بود.«سی و پنج» از جمله آثاری است که تلاش می‌کند تئاتر را از قالب‌های آشنای روایت خارج کرده و به سمت تجربه‌ای متفاوت در فضای اکشن و معمایی حرکت دهد؛ ژانری که در تئاتر ایران تجربه‌های چندان گسترده‌ای از آن دیده نشده و همین مسئله، تجربه این نمایش را قابل توجه می‌کند.محمد تات؛ طراح جهانی که مالاتا را ساختیکی از مهم‌ترین عناصر شکل‌دهنده به هویت «سی و پنج»، حضور محمد تات در جایگاه نویسنده و طراح اثر است. تات در کنار طراحی صحنه و نور و همچنین حضور به‌عنوان مشاور کارگردان، نقش مهمی در ساخت جهان نمایشی «سی و پنج» داشته است.آنچه در طراحی و روایت این اثر اهمیت دارد، شکل‌گیری شهری است که صرفاً یک پس‌زمینه برای اتفاقات داستان نیست؛ بلکه خود به یکی از عناصر اصلی نمایش تبدیل می‌شود. شهر مالاتا با فضای خاص خود، مخاطب را وارد دنیایی می‌کند که در آن باید در میان شخصیت‌ها، روابط و اتفاقات مختلف حرکت کند و قدم‌به‌قدم به فضای پنهان داستان نزدیک شود.به نظر می‌رسد جسارت محمد تات در خلق چنین جهانی، یکی از نقاط قابل توجه این پروژه باشد؛ تلاشی برای نزدیک شدن به نوعی از روایت که می‌تواند تخیل مخاطب جوان را فعال کند و او را با تجربه‌ای متفاوت از تئاتر روبه‌رو سازد.گروهی که مالاتا را به صحنه آورددر کنار محمد تات، محمد حسن شاهی به‌عنوان کارگردان و تهیه‌کننده، نقش مهمی در شکل‌گیری و اجرای این پروژه داشته است. همچنین ایمان حسن شاهی در جایگاه تهیه‌کننده در این پروژه حضور داشته است.«سی و پنج» حاصل همکاری جمعی از هنرمندان و عوامل تئاتر است که هر یک در شکل‌گیری این جهان نمایشی نقش داشته‌اند؛ گروهی که تلاش کرده‌اند فضای شهر مالاتا را از دل یک متن نمایشی به صحنه تئاتر منتقل کنند.عوامل نمایش «سی و پنج»نویسنده و طراح: محمد تاتکارگردان: محمد حسن شاهیتهیه‌کنندگان: محمد حسن شاهی، ایمان حسن شاهیمجری طرح: گروه فرهنگی هنری گاتبازیگران:میثم تات، امیرحسین قاجاردامغانی، علی عباسی، هلنا موگوئی، سپیده نوری، سپیده لالانی، محمد حسن شاهی، زهرا یوسفی، امیر حسام بنائی، حامد فاضلی، سیده پریسا ماهاباز، مهدی فلاح و علی عبدالحسینیدستیار اول کارگردان و منشی صحنه: سیده سارا پارسامهردستیار کارگردان: علیرضا انوری سرورطراح صحنه: محمد تاتمشاور کارگردان: محمد تاتبازیگردان: میثم تاتسرپرست گروه کارگردانی: سید سجاد موسویطراحان موسیقی: سید سجاد موسوی، علیرضا انوری سرورطراحان نور: محمد حسن شاهی، محمد تاتطراح لباس: زهرا یوسفیطراح گریم: زهرا یوسفیروابط عمومی و تبلیغات: شایان سلیم‌زادهعکاس: مهرناز مرادی‌نژادطراح پوستر و گرافیک: شایان سلیم‌زادهتجربه‌ای متفاوت برای مخاطب جوانیکی از ویژگی‌های قابل توجه «سی و پنج»، توجه آن به مخاطبی است که به دنبال تجربه‌های تازه در تئاتر است. نمایش تلاش می‌کند با استفاده از عناصر معمایی، فضای پرتنش و جهان داستانی خاص خود، مخاطب را از یک تماشاگر صرف به همراهی فعال در مسیر روایت تبدیل کند.در این تجربه، مخاطب با شهری مواجه می‌شود که هر گوشه آن می‌تواند بخشی از یک معمای بزرگ‌تر باشد و هر شخصیت، قطعه‌ای از پازل داستان را در اختیار داشته باشد.از نگاه من، آرش سالاروندیان، اهمیت «سی و پنج» تنها در استفاده از عناصر اکشن و معمایی نیست؛ بلکه باید آن را در جسارت گروه سازنده برای تجربه یک فضای متفاوت جست‌وجو کرد. تئاتر برای زنده ماندن و پیشرفت، به تجربه‌هایی نیاز دارد که بتوانند از مرزهای معمول عبور کنند و جهان‌های تازه‌ای را به مخاطب پیشنهاد دهند.«سی و پنج» در چنین مسیری قرار می‌گیرد؛ نمایشی که با نویسندگی و طراحی محمد تات و کارگردانی محمد حسن شاهی تلاش کرده است تصویری متفاوت از یک شهر خیالی، قدرت، فساد و مناسبات مافیایی ارائه کند و مخاطب را در فضای داستانی خود همراه سازد.در نهایت، «سی و پنج» را می‌توان تجربه‌ای قابل توجه در مسیر آزمودن ظرفیت‌های تئاتر اکشن و معمایی در ایران دانست؛ تجربه‌ای که نام محمد تات را به‌عنوان نویسنده و طراح اثر برجسته می‌کند و در کنار آن، تلاش محمد حسن شاهی و مجموعه عوامل و هنرمندان حاضر در پروژه، به شکل‌گیری جهانی کمک کرده است که «مالاتا» را از یک نام فراتر می‌برد و به بخش مهمی از هویت این نمایش تبدیل می‌کند.گزارش و یادداشت: آرش سالاروندیانآرش سالاروندیانآرش سالاروندیانSun, 26 Jul 2026 19:07:24 +0330https://virgool.ir/@arashsalarvandiyan/مورچه-ها-روایتی-جنایی-از-شکاف-طبقاتی-در-شهر-مالاتا-ah6p8tiibedrنمایش مورچه ها«مورچه‌ها»؛ تجربه‌ای از تئاتر اجتماعی با نگاهی جنایی | روایتی از گروه مالاتانمایش «مورچه‌ها» یکی از تجربه‌های شاخص گروه مالاتا در سال ۱۴۰۴ بود؛ اجرایی که با حضور جمعی از هنرمندان جوان در سالن نوفل‌لوشاتو روی صحنه رفت و با روایتی اجتماعی در بستری جنایی، مخاطبان بسیاری را با خود همراه کرد.از ابتدای شکل‌گیری گروه مالاتا، یکی از مهم‌ترین اهداف این مجموعه، ایجاد بستری برای کشف، آموزش و معرفی نسل تازه‌ای از هنرمندان تئاتر بوده است. «مورچه‌ها» نیز نتیجه همین نگاه بود؛ نمایشی که بخش قابل‌توجهی از عوامل آن، از دل دوره‌های آموزشی و فعالیت‌های کارگاهی این گروه به پروژه راه پیدا کردند و توانستند تجربه‌ای حرفه‌ای را در کنار یکدیگر رقم بزنند.کارگردانی با تأکید بر فرم و محتواکارگردانی و طراحی این اثر بر عهده آرش سالاروندیان بود. او در این پروژه تلاش کرد تا با طراحی فضایی منسجم و زبانی اجرایی متناسب با جهان نمایش، بستری خلق کند که در آن فرم، محتوا و روایت در کنار یکدیگر قرار بگیرند.«مورچه‌ها» تنها یک داستان جنایی نبود؛ بلکه تلاشی برای بازنمایی جامعه‌ای بود که شکاف‌های طبقاتی، روابط انسانی را دستخوش تغییر می‌کند. فضای پرتعلیق و پرتنش نمایش، این امکان را فراهم می‌کرد که مخاطب علاوه بر دنبال کردن داستان، با لایه‌های اجتماعی اثر نیز مواجه شود و درباره مناسبات قدرت، فاصله‌های اقتصادی و تأثیر آن‌ها بر رفتار انسان‌ها تأمل کند.تیمی جوان، نگاهی تازهیکی از ویژگی‌های مهم این پروژه، حضور تیمی جوان و پرانرژی در تمامی بخش‌های تولید بود؛ گروهی که هر یک در شکل‌گیری هویت اجرایی نمایش نقش مؤثری داشتند و با همکاری یکدیگر توانستند اثری مستقل و متفاوت را به صحنه بیاورند.روایت شکاف طبقاتی در قالب یک داستان جناییآنچه «مورچه‌ها» را از بسیاری از آثار اجتماعی متمایز می‌کرد، انتخاب ساختار جنایی برای روایت دغدغه‌های اجتماعی بود. نمایش به جای پرداخت مستقیم و شعاری به موضوع اختلاف طبقاتی، از تعلیق، تنش و فضای معمایی بهره می‌برد تا مخاطب را درگیر جهانی کند که در آن، شکاف‌های اجتماعی بر روابط، تصمیم‌ها و سرنوشت شخصیت‌ها سایه انداخته‌اند.این رویکرد سبب شد نمایش، علاوه بر جذابیت روایی، مخاطب را به تأمل درباره ساختارهای اجتماعی و پیامدهای آن دعوت کند.تجربه‌ای فراتر از یک اجرا«مورچه‌ها» در سال ۱۴۰۴ در سالن نوفل‌لوشاتو روی صحنه رفت و با استقبال مخاطبان همراه شد. این استقبال نشان داد که همچنان می‌توان با تکیه بر نیروهای جوان، آموزش مستمر و نگاه‌های خلاقانه، آثاری متفاوت و تأثیرگذار تولید کرد.برای گروه مالاتا، این نمایش تنها یک اجرای صحنه‌ای نبود؛ بلکه تجربه‌ای بود که اهمیت اعتماد به نسل جوان، فرصت دادن به استعدادهای نوظهور و خلق آثار مستقل را بیش از پیش نمایان کرد.سخن پایانی«مورچه‌ها» روایتی بود از جامعه، انسان و فاصله‌هایی که میان آدم‌ها شکل می‌گیرد؛ نمایشی که تلاش کرد دغدغه‌ای اجتماعی را در قالب روایتی جنایی و با زبانی نمایشی به تصویر بکشد.این اثر با نویسندگی و تهیه‌کنندگی محمد تات، کارگردانی و طراحی آرش سالاروندیان و همراهی تیمی جوان و خلاق، به یکی از تجربه‌های قابل‌توجه گروه مالاتا در سال ۱۴۰۴ تبدیل شد؛ تجربه‌ای که بار دیگر نشان داد تئاتر، بیش از هر چیز، به جسارت، نگاه تازه و هنرمندانی نیاز دارد که از تجربه کردن هراس نداشته باشند.کارگردان وبازیگر آرش سالاروندیاننویسنده و تهیه کننده محمد تاتدستیار کارگردان و بازیگر مجتبی گودرزیمشاور کارگردان و بازیگر محمد جادریمدیر پروژه غزل زکی پورمدیر تولید ندا اسماعیلیانشناسنامه نمایش «مورچه‌ها»سال اجرا: ۱۴۰۴محل اجرا: سالن نوفل‌لوشاتو، تهرانعوامل نمایشنویسندهمحمد تاتطراح و کارگردانآرش سالاروندیانتهیه‌کنندهمحمد تاتبازیگرانشاهین بخت‌آزادفاطمه هاشم‌زادهامیر سعادت‌دلاورسمانه سیدصالحیامیرمحمد مرادیمریم شیخمحمدجادریعلی جوادیمجتبی گودرزیحدیث مرادی‌رادشیوه ارمونتیآرش سالاروندیانسارا رحیمیسعید کریمیبارانا اصفهانیانامیرمهدی نادرخانییگانه آهنیعوامل اجرایی و هنریمجری طرح: گروه نمایشی مالاتاسرپرست گروه: غزل زکی‌پورمشاور کارگردان: محمد جادریدستیار کارگردان: مجتبی گودرزیبازیگردان: یگانه آهنی مدیر تولید: ندا اسماعیلیانمدیر صحنه و طراح صحنه: آرش سالاروندیانمنشی صحنه: مریم شیخمسئول نور: محمد خیردستمسئول صدا: محمد خیردستطراح پوستر: محمدمهدی الجادریطراح لباس: حدیث مرادی‌رادعکاس: علی قاسمینمایش «مورچه‌ها» حاصل همکاری گروهی از هنرمندان جوان بود که با تکیه بر خلاقیت، همدلی و تجربه‌گرایی، تلاش کردند روایتی متفاوت از یک درام اجتماعی با ساختاری جنایی را روی صحنه خلق کنند؛ تجربه‌ای که در مسیر فعالیت‌های گروه نمایشی مالاتا، جایگاهی ویژه پیدا کرد و نشان داد تئاتر مستقل، با اتکا به اندیشه، آموزش و کار گروهی.آرش سالاروندیانمحمد جادریمجتبی گودرزیمی‌تواند مخاطب را با تجربه‌ای متفاوت روبه‌رو سازد.آرش سالاروندیانآرش سالاروندیانSat, 25 Jul 2026 18:13:09 +0330https://virgool.ir/@arashsalarvandiyan/آقای-تات-و-آغاز-جهان-مالاتا-از-من-مریض-نیستم-تا-یک-جهان-نمایشی-gmc1qzivmxuv«من مریض نیستم»؛ نمایشی که جهان «مالاتا» را به تئاتر معرفی کردنگاهی به نخستین شکل‌گیری جهان مالاتا در اثری سایکودرام و روان‌شناختی به قلم و کارگردانی آقای تاتنمایش «من مریض نیستم» به قلم و کارگردانی آقای تات، یکی از تجربه‌های متفاوت تئاتر سایکودرام و روان‌شناختی است که در سال ۱۳۹۸ در سالن شهرزاد روی صحنه رفت و با استقبال قابل‌توجه مخاطبان مواجه شد؛ نمایشی که تلاش داشت مرز میان تئاتر و تجربه روان‌شناختی را از میان بردارد و مخاطب را به مواجهه‌ای متفاوت با ذهن و افکار خود دعوت کند.نمایشی فراتر از یک اجرای صرفاً هنری«من مریض نیستم» در زمان اجرای خود، توجه بسیاری از مخاطبان و منتقدان را به خود جلب کرد. ساختار این نمایش به گونه‌ای شکل گرفته بود که مخاطب تنها در جایگاه تماشاگر قرار نگیرد، بلکه در جریان روایت، با پرسش‌ها و لایه‌های درونی ذهن خود نیز مواجه شود.همین رویکرد باعث شد برخی منتقدان، تجربه تماشای این نمایش را فراتر از یک اجرای معمول تئاتری ارزیابی کنند و آن را تجربه‌ای نزدیک به یک مواجهه درمانی و روان‌شناختی با مخاطب بدانند؛ رویکردی که از ویژگی‌های متمایز این اثر به شمار می‌رفت.«آقای تات» و آغاز جهان مالاتایکی از مهم‌ترین ویژگی‌های «من مریض نیستم»، شکل‌گیری جهانی است که بعدها در آثار مختلف ادامه پیدا کرد؛ جهان «مالاتا».این جهان نمایشی با خلاقیت آقای تات در «من مریض نیستم» شکل گرفت و در ادامه، در نمایش‌های مختلفی همچون «جز آن دو نفر هیچ‌کس باقی نماند»، «سی و پنج»، «موریانه»، «مزرعه‌دار»، «کلاغ»، «کارگاه خیال» و «آزمایشگاه تئاتر نبض» گسترش پیدا کرد.هر یک از این آثار، از زاویه‌ای متفاوت به جهان مالاتا پرداختند و بخشی از این جهان گسترده را روایت کردند؛ مجموعه‌ای از نمایش‌ها که در کنار یکدیگر، مسیری پیوسته را در آثار نمایشی آقای تات شکل می‌دهند.از «من مریض نیستم» تا جهان مالاتااهمیت «من مریض نیستم» را می‌توان در این نکته جست‌وجو کرد که این نمایش تنها یک اثر مستقل نبود، بلکه سرآغاز شکل‌گیری یک جهان نمایشی گسترده‌تر شد.جهان مالاتا در ادامه آثار آقای تات به بستری برای روایت انسان، ذهن، روان و پیچیدگی‌های درونی او تبدیل شد؛ جهانی که هر نمایش، بخشی تازه از آن را آشکار می‌کرد و مخاطب را با پرسش‌های جدیدی روبه‌رو می‌ساخت.ترکیب تئاتر کلاسیک، موسیقی و تعلیق‌های معناگرا«من مریض نیستم» از شهریور تا مهرماه روی صحنه بود و در ساختار اجرایی خود، ترکیبی از تئاتر کلاسیک و موسیقی را ارائه می‌کرد.تعلیق‌های موجود در نمایش نیز صرفاً با هدف ایجاد هیجان یا پیشبرد داستان طراحی نشده بودند؛ بلکه نقش مهمی در ایجاد فضای فکری اثر داشتند. مخاطب در جریان این تعلیق‌ها، به تدریج با پرسش‌هایی مواجه می‌شد که او را به فکر کردن وادار می‌کرد.در اینجا، تماشاگر صرفاً شاهد یک روایت نبود؛ بلکه در موقعیتی قرار می‌گرفت که می‌توانست با ذهن و افکار خود نیز روبه‌رو شود. همین ویژگی، «من مریض نیستم» را به تجربه‌ای متفاوت در میان آثار سایکودرام و روان‌شناختی تبدیل کرده بود.«من مریض نیستم»؛ نقطه آغاز یک مسیربا گذشت سال‌ها از اجرای «من مریض نیستم»، می‌توان این نمایش را یکی از نقاط مهم در مسیر شکل‌گیری جهان مالاتا دانست؛ جهانی که با نگاه و خلاقیت آقای تات خلق شد و در ادامه، در آثار مختلف گسترش پیدا کرد.از این منظر، اهمیت «من مریض نیستم» تنها به زمان اجرای آن محدود نمی‌شود. این نمایش را می‌توان آغاز یک مسیر نمایشی و فکری دانست؛ مسیری که در آن، تئاتر به بستری برای مواجهه انسان با ذهن، روان و پرسش‌های درونی خود تبدیل می‌شود.جهان مالاتا از همین نقطه آغاز شد؛ جهانی که پس از «من مریض نیستم» ادامه پیدا کرد و در نمایش‌های مختلف، هر بار تصویری تازه از انسان و پیچیدگی‌های ذهن و روان او ارائه داد.این گزارش به قلم آرش سالاروندیان، در صفحه شخصی او در ویرگول، با نگاهی به مسیر شکل‌گیری جهان مالاتا و جایگاه نمایش «من مریض نیستم» در آثار آقای تات منتشر شده است.آرش سالاروندیانآرش سالاروندیانFri, 24 Jul 2026 12:03:49 +0330https://virgool.ir/@arashsalarvandiyan/یک-تجربه-حرفه-ای-در-تئاتر-حضور-آرش-سالاروندیان-در-پابرهنه-لخت-قلبی-در-مشت-wobhbx2t91dgنمایش پابرهنه لخت قلبی در مشت«پابرهنه، لخت، قلبی در مشت»؛ تجربه من از پشت صحنه یک نمایش مطرحگاهی در تئاتر، آنچه مخاطب روی صحنه می‌بیند تنها بخشی از یک اتفاق بزرگ‌تر است. پشت هر اجرا، مجموعه‌ای از آدم‌ها تلاش می‌کنند تا روایت، نور، موسیقی و تمام جزئیات اجرایی در کنار یکدیگر قرار بگیرند و در نهایت، یک اثر نمایشی شکل بگیرد.برای من، آرش سالاروندیان، یکی از تجربه‌های مهم در مسیر فعالیت حرفه‌ای‌ام در تئاتر، حضور در نمایش «پابرهنه، لخت، قلبی در مشت» بود؛ نمایشی که در آن به‌عنوان مدیر صحنه و همچنین مسئول اجرای نور و موسیقی فعالیت داشتم.این نمایش، روایتی انسانی و تأثیرگذار از زندگی یک مهاجر است؛ داستان «علی کبیر»، کارگر ترک‌تباری که در آلمان زندگی می‌کند و پس از یک حادثه تلخ و آتش‌افروزی نژادپرستانه، همسر و پسر خود را از دست می‌دهد و خانه‌ای که حاصل سال‌ها کار و تلاش او بوده نیز نابود می‌شود.شخصیت اصلی نمایش در قالب یک مونولوگ گروتسک، اتفاقات زندگی خود را مرور می‌کند؛ روایتی که در کنار نمایش رنج و درد یک مهاجر، از عشق به زندگی، ارتباط با جامعه و تلاش انسان برای ادامه دادن سخن می‌گوید.نمایش «پابرهنه، لخت، قلبی در مشت» با بیش از ۱۲۰۰ اجرا در چهار قاره، سابقه‌ای قابل توجه در عرصه تئاتر بین‌المللی دارد و موفق به دریافت جوایز و تقدیرهای مختلفی شده است.حضور من در این پروژه، فرصتی بود تا در جایگاه مدیر صحنه، مسئولیت هماهنگی و مدیریت جریان اجرایی نمایش را بر عهده داشته باشم و در کنار آن، به‌عنوان مسئول اجرای نور و موسیقی، بخشی از عناصر فنی و اجرایی اثر را مدیریت کنم.برای من، این تجربه تنها یک عنوان در رزومه کاری نیست؛ بلکه بخشی از مسیر حرفه‌ای من در تئاتر است؛ مسیری که در آن تلاش کرده‌ام در کنار فعالیت به‌عنوان بازیگر و کارگردان، با بخش‌های مختلف فرآیند تولید و اجرای تئاتر نیز از نزدیک درگیر باشم.تئاتر برای من فقط آن چیزی نیست که روی صحنه دیده می‌شود. بخش بزرگی از جادوی تئاتر در پشت صحنه شکل می‌گیرد؛ جایی که مدیریت صحنه، نور، موسیقی و هماهنگی عوامل، همه در خدمت یک روایت قرار می‌گیرند.و «پابرهنه، لخت، قلبی در مشت» یکی از تجربه‌هایی بود که خوشحالم بخشی از آن بوده‌ام.مدیر صحنه آرش سالاروندیانعوامل نمایش «پابرهنه، لخت، قلبی در مشت»نویسنده و کارگردان: علیرضا کوشک جلالیتهیه‌کننده: مجتبی کوهبر حقیقیبازیگر: سعید کریمیمجری طرح: نگار امیریدستیار کارگردان: طاهره دهکردیسرپرست گروه: مهری زعفرانیمنشی صحنه: سما سمیع (۱۴۰۴)، فاطمه انصاری (۱۴۰۵)دستیاران صحنه: نیما غفاری (۱۴۰۴)، سوفیا حسینی (۱۴۰۴)، علی کاووسی (۱۴۰۴)، رضا سلمانی (۱۴۰۵)، عرفان واشقانی (۱۴۰۵)مدیر صحنه: آرش سالاروندیانطراح نور و موسیقی: علیرضا کوشک جلالیاجرای نور و موسیقی: آرش سالاروندیان (۱۴۰۴)، رضا سلمانیعکاسان: فرشته هوشمند، هدیه یزدانیفیلمبردار: ستاره منصورزادهساخت تیزر: حامد فریحطراح پوستر: آرزو نصیریافتخارات و سوابق نمایشبیش از ۱۲۰۰ اجرا در چهار قارهبرنده جایزه نمایشنامه‌نویسی مردمی آلمان در سال ۱۹۹۹برنده جایزه افتخاری تئاتر شهر کلن در سال ۲۰۱۶تقدیر در جشنواره بین‌المللی تئاتر سالزبورگ – اتریش در سال ۲۰۱۲تقدیر در جشنواره بین‌المللی تئاتر کیف در سال ۲۰۱۸تقدیر در جشنواره تئاتر دانشگاهی مونیخ – آلمان در سال ۲۰۱۰آرش سالاروندیانآرش سالاروندیانTue, 21 Jul 2026 09:12:11 +0330https://virgool.ir/@arashsalarvandiyan/نگاهی-به-نمایش-کلاغ-روایت-چندلایه-محمد-تات-از-وجدان-انسان-در-جهان-مالاتا-pkqywsfdqvcwنمایش کلاغ«کلاغ» محمد تات؛ تجربه‌ای پست‌مدرن از گروه هنری مالاتا با روایتی متفاوت از وجدان انساننمایش «کلاغ» به نویسندگی رضا شاهی و محمد تات و کارگردانی محمد تات، یکی از آثار متفاوت گروه هنری مالاتا است که با رویکردی پست‌مدرن، مخاطب را وارد جهانی چندلایه و متفاوت از روایت‌های مرسوم تئاتر می‌کند.گروه هنری مالاتا به سرپرستی محمد تات، با خلق جهان خیالی «مالاتا» تلاش دارد در آثار خود به مفاهیمی همچون انسان، وجدان، انتخاب، حقیقت و پیچیدگی‌های ذهنی بشر بپردازد. نمایش «کلاغ» نیز در همین مسیر شکل گرفته و با ساختاری متفاوت، مخاطب را به کشف لایه‌های پنهان داستان دعوت می‌کند.این نمایش در زمان اجرای خود، تجربه‌ای متفاوت برای مخاطبان تئاتر بود؛ اثری که به دلیل فرم روایی خاص و ساختار غیرخطی، گاه با برداشت‌های متفاوتی از سوی تماشاگران مواجه شد. «کلاغ» از چند اپیزود تشکیل شده که در نهایت به یک روایت واحد تبدیل می‌شوند؛ روایتی که مخاطب برای درک کامل آن باید قطعات داستان را مانند یک پازل کنار یکدیگر قرار دهد.محمد تات درباره ساختار این اثر عنوان کرده بود که هر اپیزود نمایش، بخشی از قاب‌های نقاشی‌های شهر خیالی مالاتا است؛ قاب‌هایی که در کنار هم، امکان شکل‌گیری روایت‌های مختلف را ایجاد می‌کنند.«کلاغ» با بهره‌گیری از ساختاری که بازی با زمان و زاویه دید را در مرکز خود قرار می‌دهد، یادآور شیوه روایت آثار معمایی و چندلایه است؛ اثری که در آن، پایان می‌تواند آغاز یک مسیر تازه برای فهم داستان باشد.این نمایش مانند دیگر آثار گروه هنری مالاتا، تلاش می‌کند مخاطب را تنها به تماشای یک داستان دعوت نکند، بلکه او را در فرآیند کشف معنا شریک کند.طراح و کارگردان محمد تاتسرپرست گروه کارگردانی و بازیگر آرش سالاروندیانمدیر پروژه غزل زکی پورمدیر اجرایی و بازیگر محمد جادریمدیر تولید و بازیگر مجتبی گودرزیدستیار تولید ندا اسماعیلیانعوامل نمایش «کلاغ»نویسندگان: رضا شاهی، محمد تاتطراح و کارگردان: محمد تاتتهیه‌کننده: محمدحسن شاهیسرپرست گروه کارگردانی: آرش سالاروندیانبازیگران:شاهین آشتیانی، رضا شاهی، ایراندخت ارگی، فاطیما اکبرزاده، سپیده اردستانی، حسین خوشحال، علی صابری، محمد صفائی، علی عباسی، الهام علی‌زاده، مایا افروز، متین کاظمی، مهسا معدن‌پیشه، علی هاشمی، آرش سالاروندیان، محمدجادری، مجتبی گودرزی، یگانه آهنیبا صدای: شهرزاد کمال‌زادهمدیران پروژه: محمدرضا جعفری و غزل زکی‌پورمجری طرح: گروه هنری دذولمدیر اجرایی: محمد ذوالفقاری، محمد جادریمدیران تولید: غزال فرشیدفر و مجتبی گودرزیدستیاران تهیه: وحید شیرمحمدی و ندا اسماعیلیاندستیار کارگردان: نیوشا توکلیبازیگردان: شاهین آشتیانیطراح صحنه: زهرا یوسفیدستیاران طراح صحنه: فاطمه شعبانی، وحید شیرمحمدیطراح لباس: زهرا یوسفی‌دوختلباس: زهرا بخشیطراح نور: محمد تاتآهنگساز: نوید هنرآراگروه گریم: آتنا بزرگی، نیوشا توکلینقاش: نیکتا ناخدازادهمهندسی صدا: مجید زرین، نیوشا توکلیاستودیو: مجموعه زرینطراح پوستر: علی هاشمی (دذول)مدیر تبلیغات و روابط عمومی: تئاترخانه، آیدا سرمستتولید محتوا و سوشال مدیا: مالک عسگریعکاسان: ایمان ارجمندی، زهرا رضازاده، فاطمه کوچک‌زادهگوینده آنونس: مهراد شالچی‌زادهطراحان تیزر: عبد نیک‌سیرت، مالک عسگریتدوینگر: علی دهقانحامی پروژه: صدف مقیمی «اتاق فرار یوفوریا»با مشارکت: ایمان حسن شاهی، صادق پریشانمدیر صحنه: امیرحسن حسن‌زادهنمایش «کلاغ» در تماشاخانه طهران – سالن مده‌آ از ۸ آذر تا ۶ دی ۱۴۰۳ اجرا شد.آرش سالاروندیانآرش سالاروندیانSun, 19 Jul 2026 13:04:57 +0330https://virgool.ir/@arashsalarvandiyan/محمد-تات-و-گروه-هنری-مالاتا-با-موریانه-سفری-به-تاریک-ترین-لایه-های-ذهن-انسان-vzfzlzs87w6q«موریانه»؛ روایت فرسایش ذهن در جهان نمایشی محمد تات و گروه هنری مالاتادر میان آثار معاصر تئاتر ایران، نمایش «موریانه» را می‌توان یکی از تجربه‌های قابل‌توجه در حوزه تئاتر روان‌شناختی دانست؛ اثری که با بهره‌گیری از زبان نمادین، مخاطب را به سفری در لایه‌های پنهان ذهن انسان دعوت می‌کند. محمد تات، نویسنده و کارگردان این اثر و بنیان‌گذار گروه هنری مالاتا، در «موریانه» بار دیگر علاقه و نگاه ویژه خود را به تحلیل ساختار روان، بحران هویت و تأثیر افکار بر سرنوشت انسان به نمایش می‌گذارد.از همان عنوان نمایش، مخاطب با استعاره‌ای قدرتمند روبه‌رو می‌شود. موریانه موجودی است که بی‌صدا و آرام، از درون می‌خورد و ویران می‌کند؛ درست همان‌گونه که افکار منفی، ترس‌ها، اضطراب‌ها و ناامیدی‌های انباشته، بدون آنکه در ابتدا دیده شوند، می‌توانند بنیان شخصیت و هویت انسان را فرسوده سازند. نمایش با تکیه بر همین استعاره، تلاش می‌کند رابطه میان ذهن، خاطره، ترس و انتخاب را به تصویر بکشد و مخاطب را به تأمل درباره تأثیر جهان درونی بر زندگی بیرونی وادارد.یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های «موریانه»، تلفیق آگاهانه تئاتر روان‌شناختی با عناصر رئالیسم جادویی است. محمد تات در این اثر تنها به روایت یک داستان اکتفا نمی‌کند، بلکه با خلق فضایی میان واقعیت و خیال، جهان ذهنی شخصیت‌ها را به فضای صحنه منتقل می‌کند. طراحی صحنه، نور، میزانسن، حرکت بازیگران و حتی سکوت‌های حساب‌شده، همگی در خدمت خلق فضایی هستند که در آن مرز میان واقعیت و ذهن، به‌تدریج محو می‌شود. این رویکرد، مخاطب را از جایگاه یک تماشاگر منفعل خارج کرده و او را به مشارکت در کشف معنا دعوت می‌کند.در جهان نمایشی «موریانه»، شخصیت‌ها صرفاً افراد یک داستان نیستند؛ بلکه نماینده لایه‌های مختلف ذهن انسان‌اند. هر حرکت، هر مکث و هر دیالوگ، بخشی از یک نبرد درونی را آشکار می‌کند؛ نبردی میان امید و یأس، آگاهی و انکار، ویرانی و بازسازی. همین نگاه باعث شده است که نمایش بیش از آنکه بر رخدادهای بیرونی متکی باشد، بر تحول روانی شخصیت‌ها تمرکز کند؛ ویژگی‌ای که آثار محمد تات را از بسیاری از نمایش‌های صرفاً رئالیستی متمایز می‌سازد.از منظر کارگردانی، «موریانه» نمونه‌ای از اجرایی است که در آن فرم و محتوا در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند. میزانسن‌ها صرفاً برای زیبایی بصری طراحی نشده‌اند، بلکه ادامه زبان نمایشنامه هستند. استفاده از فضا، فاصله میان بازیگران، ریتم حرکت‌ها، سکون‌های طولانی و حتی خلأهای صحنه، همگی به انتقال مفاهیم روان‌شناختی اثر کمک می‌کنند. این نگاه نشان می‌دهد که کارگردان، صحنه را تنها محل اجرای متن نمی‌داند، بلکه آن را بستری برای اندیشیدن و خلق معنا تلقی می‌کند.یکی دیگر از وجوه قابل‌توجه «موریانه»، هدایت بازیگران است. بازی در چنین نمایشی، صرفاً متکی بر بیان دیالوگ نیست، بلکه نیازمند تسلط بر بیان بدن، کنترل احساس، شناخت دقیق ریتم درونی شخصیت و درک عمیق از جهان اثر است. به همین دلیل، این نمایشنامه در سال‌های گذشته به یکی از آثار مورد توجه هنرجویان و دانشجویان تئاتر تبدیل شده و بارها در قالب تک‌اجرا، نمایشنامه‌خوانی و اجراهای دانشجویی روی صحنه رفته است. بسیاری از شاگردان محمد تات نیز این اثر را به‌عنوان متنی آموزشی برای شناخت بازیگری روان‌شناختی انتخاب کرده‌اند.اما شاید مهم‌ترین دستاورد «موریانه»، پیامی باشد که در پایان برای مخاطب به همراه دارد. نمایش اگرچه از تاریکی، اضطراب و فرسایش ذهن آغاز می‌شود، اما در پایان، انسان را در ناامیدی رها نمی‌کند. اثر یادآوری می‌کند که همان ذهنی که می‌تواند به آرامی انسان را ویران کند، قادر است با آگاهی، امید و بازسازی، مسیر تازه‌ای برای ادامه زندگی بیابد. به همین دلیل، «موریانه» بیش از آنکه نمایشی درباره ویرانی باشد، اثری درباره امکان رهایی و بازآفرینی انسان است.در کارنامه هنری محمد تات و گروه هنری مالاتا، «موریانه» را می‌توان یکی از شاخص‌ترین آثار در حوزه تئاتر روان‌شناختی دانست؛ نمایشی که با بهره‌گیری از نماد، رئالیسم جادویی و تحلیل ذهن انسان، توانسته جایگاه ویژه‌ای در میان مخاطبان، هنرجویان و علاقه‌مندان تئاتر پیدا کند. استمرار اجرای این نمایش در قالب‌های مختلف و استقبال از آن در رویدادهای دانشجویی، نشان‌دهنده ظرفیت بالای متن و اجرای آن برای ایجاد گفت‌وگو درباره روان انسان، هویت و امید است.«موریانه» تنها یک نمایش نیست؛ تجربه‌ای است از مواجهه انسان با ذهن خویش. اثری که به مخاطب یادآوری می‌کند بزرگ‌ترین ویرانی‌ها همیشه از بیرون آغاز نمی‌شوند؛ گاهی آرام، خاموش و نامرئی، از درون شکل می‌گیرند. همان‌گونه که موریانه، پیش از آنکه دیده شود، بنیان را فرسوده کرده است.عوامل نمایش «موریانه»نویسنده و طراح:محمد تاتکارگردان:محمدحسن شاهیتهیه‌کننده:حمید طاهریبازیگران:علی عباسیسید سجاد موسویدستیاران کارگردان:فاطمه عابدینیمهراب مرادی‌رادمنشی صحنه:زهرا یوسفیمجری طرح:گروه فرهنگی و هنری گاتگریم:عماد صالح‌نیازهرا یوسفیطراح لباس:ایمان حسن شاهیطراح موسیقی:محمد تاتخواننده:حسین انصاری‌نیامدیر روابط عمومی و مدیر اجرایی:حسین عباسیعکاس:آتنا بزرگیطراح پوستر:میثم تاتآرش سالاروندیانآرش سالاروندیانSat, 18 Jul 2026 19:23:23 +0330https://virgool.ir/@arashsalarvandiyan/جز-آن-دو-نفر-نمایشی-که-کرونا-را-شکست-و-تئاتر-را-دوباره-زنده-کرد-به-کارگردانی-محمد-تات-qhvt5khsaeazنمایش جز آن دو نفرنمایش «جز آن دو نفر»نمایش «جز آن دو نفر» یکی از نخستین تجربه‌های جدی تئاتر جنایی–سورئال در ایران است؛ نمایشی که با شکستن ساختار خطی زمان، مخاطب را در سه بُعد گذشته، حال و آینده رها می‌کند تا یک واقعه واحد را از سه زاویه متفاوت تجربه کند. این شیوه روایت، تنها یک تجربه فرمی نبود، بلکه تلاشی برای گسترش زبان اجرایی تئاتر ایران و خلق تجربه‌ای متفاوت در مواجهه مخاطب با مفاهیمی چون حقیقت، حافظه، سرنوشت و انتخاب به شمار می‌رفت.این اثر در سال ۱۴۰۰ و در شرایطی روی صحنه رفت که تئاتر ایران همچنان با پیامدهای همه‌گیری کرونا روبه‌رو بود. با وجود این شرایط، نمایش به‌واسطه طراحی و کارگردانی خلاقانه، فضاسازی دقیق، طراحی صحنه و نور، موسیقی، بازی‌های تأثیرگذار و جهان منحصربه‌فرد خود توانست ارتباطی عمیق با مخاطبان برقرار کند و با استقبال گسترده تماشاگران، در شمار نمایش‌های موفق و پرفروش آن سال قرار گیرد.داستان در شهر خیالی مالاتا روایت می‌شود؛ شهری که به‌واسطه این اثر، به یکی از جهان‌های داستانی ماندگار تئاتر معاصر ایران بدل شد. تمامی رخدادها در کلیسای مالاتا شکل می‌گیرد؛ مکانی رازآلود که در آن مرز میان واقعیت و خیال، گذشته و آینده، گناه و رستگاری در هم می‌آمیزد و جهانی مستقل، نمادین و فراموش‌نشدنی پیش روی مخاطب خلق می‌شود. در این جهان، زمان نه یک خط مستقیم، بلکه چرخه‌ای از حقیقت‌های پنهان است که تا واپسین لحظه، مخاطب را درگیر کشف و تفسیر خود نگه می‌دارد.نویسنده و کارگردان محمد تاتمدیر صحنه و بازیگر آرش سالاروندیانمدیر پروژه غزل زکی پورمدیر تولید ندا اسماعیلیانمدیر تولید و بازیگر مجتبی گودرزیمدیر صحنه و بازیگر محمد جادریعوامل نمایشطراح و کارگردان:محمد تاتنویسندگان:حمیده محمدرضاپور، محمد تاتتهیه‌کننده:سالار شبانمدیر پروژه:غزل ذکی‌پورمدیر اجرایی:مدیران تولید:ندا اسماعیلیان، مجتبی گودرزیبازیگران:سینا سوری، محمدرضا خلج، مریم حاج‌محمدی، ارشیا نجیمی، شاهین آستیانی، راضیه شریفی، رضا شاهی، الهام یوسف‌خانی، ملیسا عبادی، هامین غفاری، مائده بخشایشی، محمدرضا بن‌گلک، میثم تات، آوا درویشی، یوسف حیدری‌راد، آرش سالاروندیان، محمد جادری، مجتبی گودرزی، یگانه آهنیبازیگران فرم:علی‌اصغر بلورپارسا، محمدحسن شاهی، محمد نوروزی‌کیا، خورشید ملک‌پور، نازنین زهرا جاله، علی عباسی، علیرضا نجفی، محمدمهدی آریاپور، هلیا منتخبی، مهلا بخشایشی، کیمیا وظیفهسرپرست گروه کارگردانی:یاسمین برزگریدستیاران کارگردان:محمدرضا بن‌گلک، سپیده اخوی، فرامرز وحید یوسف‌نیابازیگردان:شادمهر محمدیمشاور هنری:محمدرضا غریب‌زادهمنشی صحنه:سپیده اخویمدیران صحنه:آرش سالاروندیان، محمد جادریدستیار صحنه:یگانه آهنیساخت تیزر:ارشیا نجیمیسرپرست گروه موسیقی:همایون قلیج‌خانیگروه موسیقی:همایون قلیج‌خانی، آرش حامدحامی پروژه:مهدی جهانگیرزادهطراح لباس:صبا حیدریتأمین لباس:فروشگاه پریسا تن‌پوشطراح صحنه:حمیده محمدرضاپورطراح نور:واهیق بوداغیان‌اصلطراح فرم:سینا سوریطراحان پوستر:میثم تات، صادق حسینیطراح تیزر:شهاب محمودیگریم:مروارید ال‌ثابتدستیاران گریم:فرامرز وحید یوسف‌نیا، خورشید ملک‌پورعکاسان:فاطمه سلمانی، کیمیا زنگنه، اردلان آشناگرمدیر اجرایی:محمد لهاکمدیر روابط عمومی و تبلیغات:محمد لهاکمشاور رسانه:محمد لهاکدستیار روابط عمومی:نجمه نصیریآرش سالاروندیانآرش سالاروندیانFri, 17 Jul 2026 18:04:56 +0330