https://virgool.ir/feed/@arannasiriɀ̣fa2026-11-11 19:23:50https://files.virgool.ir/upload/users/17486/avatar/Ap4brz.pnghttps://virgool.ir/@arannasirihttps://virgool.ir/@arannasiri/طبل-هایی-نه-برای-انذارمان!-troxcd4hpcia نمی دانم نخستین بار چه کس یا کسانی طبل و بلندگو را وارد مراسم عزاداری کردند. ولی آنچه از قدیمی ها شنیده ام این ست که طبل های بزرگ در گذشته بخشی از عزاداری ها نبوده اند، هرچند گاه طبل های کوچکی در عزاداری ها دیده می شد. آنچه باید به آن اندیشید این ست که هدف این عزاداری ها چیست؟ آیا برای نشان دادن شدت غم و احساساتمان مجبوریم بزرگنمایی کنیم؟ برای اینکه نشان دهیم کسی را بعد از هزار و اندی سال دوست داریم و به آرمانهایش احترام می گذاریم و به سوگش مینشینیم، لازم است که بلندگوهای بزرگ و طبل های عظیم الجثه را به صدا دربیاوریم؟ بی گمان هرجا افراطی هست، اهداف و آرمان های اصلی به خطر افتاده اند. آیا ما شمرها و یزیدهای این دوره و زمانه محسوب نمی شویم، اگر از محله و خانه ای که در آن بیماری در حال احتضار است، سلب آرامش کنیم؟ حالا اسمش هرچه که باشد، برگزاری کارناوال شادی یا عزاداری. و چنان بر این کار اصرار می روزیم، تو گویی این نعره‌های بلند و کوبه‌های طبل، گرهی از گره‌های روزگار می‌گشاید و مردم را بیشتر به سمت حسین و آرمان‌هایش میکشاند. حال آنکه جز تنش و آسیب هیچ نمی آفریند. سوال بزرگی‌ست این که چرا جامعه‌مان این همه گرایش به دریدگی و مصیبت آفرینی دارد؟ این که هر متفکری به واقعه‌ی عاشورا نگریسته، آن را درسی برای بشریت خوانده و ما مدام از آن به مصیبتی یاد میکنیم که برایش باید بر سرمان بکوبیم و زاری کنیم، بی آنکه بیاندیشیم؟ در جامعه ای که در آن زندگی میکنیم، بسیاری ارزش ها خلط شده اند و ما روز به روز بیش از پیش به سمت ظواهر می رویم. صداهای بلندتر، عکس های پر زرق و برق تر و بسیاری ترها و ترین های دیگر. آیا زمان آن نرسیده که باز بیاندیشیم؟ سوگواری هایمان معنای بیشتری نخواهند یافت اگر بلندگوها و طبل ها را از آن ها حذف کنیم و خیابان ها را بند نیاوریم؟ مگر نه اینکه همه‌ی ما سالیان سال است که سعی میکنیم فرهنگ از دست رفته ی چهارشنبه سوری را ،که به فاجعه ای تبدیل شده، اصلاح کنیم و رفتار جامعه را در مورد آن تعدیل و تصحیح نماییم؟ آیا مسائل دینی از نظر نقض حقوق اجتماعی و معیارها فرقی با دیگر مسائل دارند؟ سعادت هر جامعه‌‌ای در گرو پایبندی اعضای آن به معیارهای انسانی‌اش است. و این معیارها مرز دین و آیین نمی شناسند. هر انسانی اگر نیک بیاندیشد، آن ها را در خویش خواهد یافت. و این همان معنای آزادگی ست که حسین از پی اش می رفت و حتی در گفته‌ی معروفش نیز آن را از دین جدا کرده است. بیاییم ارزش‌های حسین را نه در قدرت حنجره و رنگین تر بودن سفره های نذری و شش بانده بودن بلندگوهایمان، بلکه در اندیشه‌هایی که از او به جا مانده‌اند جست و جو کنیم. این کار دشوارتر است و به همین دلیل نیز ارزشمندتر. حسین بیش‌تر از آب، تشنه‌ی لبیک بود. افسوس که به جای افکارش، زخم‌های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را تشنگی نامیدند. — علی شریعتیآران نصیریآران نصیریThu, 20 Sep 2018 14:42:49 +0430