<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Aramesh</title><link>https://virgool.ir/feed/@aramesh_eslamian</link><description>آرامش هستم.دانشجوی مهندسی شهرسازی،علاقمند به طراحی شهری،یه شناگر و بسکتبالیست مصدوم ، فعلا همین :)</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 06:02:19</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/8564/avatar/aEUFba.png</url><title>Aramesh</title><link>https://virgool.ir/@aramesh_eslamian</link></image><item><title>میاین رفتارمونو عوض کنیم یا همین‌ خوبه؟</title><link>https://virgool.ir/@aramesh_eslamian/میاین-رفتارمونو-عوض-کنیم-یا-همین-خوبه-kvnljbhne7bn</link><description>سلام سلام ? امروز اولین متنمو مینویسم (البته قبلش یکی بود که پاکش کردم) با کلی حس خوب و فکرای مختلف. یه مدتیه دارم رو این فکر میکنم که چرا رو خیلی از رفتارامون حتی بعد از صدسال ، تجدید نظر نمیکنیم ؟  مثلا چرا همیشه با کسایی که پاچه خواریمونو میکنن ، مهربون تریم؟ یا مثلا چرا دائم لبخند نمیزنیم ؟ چرا جوری رفتارمونو عوض نمیکنیم که مردم با خیال راحت باهامون حرف بزنن و اتتقاد بکنن و اینا ؟ من همه ایناهارو یه مدت تجربه کردم یه روز با اخم و عصبانیت رفتم سر کلاس که ببینم بچه ها چجوری رفتار میکنن. یه روزایی با مهربونی زیاد رفتم . یه روزایی بی حس و حال رفتم . یه روزایی پر انرژی و باحال رفتم . فرقش تو این بود که روزایی که عصبی بودم ، همراه خودم ۱۵ تا بچه پسر پر انرژی که باحال ترین بچه های دنیا بودن رو هم عصبی کردم و معلوم نیست چقدر حالشون بد شده و چند نفر دیگه رو اونا عصبی کردن!؟ مثلا چرا وقتی میبینین یکی از دوستاتون یاهمکار یا دانشجو دانش اموز هرکی اصلا، داره برای بقیه اداتونو درمیاره یا یه چیزی تو همین مایه ها ، چرا لبخند نمیزنین و رها نمی کنین ؟ بنظر من سن که میره بالا ، ادما سختگیر تر و جوگیر تر میشن تا یه سنی ؛ باز از یه سنی به بعد جوشون میریزه پایین و فکر میکنن میگن عهههه چقد مسخره بودم من .من خودم حس میکنم سن جو گیر بودنم تموم شده. و الان حتی فکر میکنم من میتونم از بچه های خیلی کوچیکتر از خودمم درس بگیرم . میتونم از دانش اموزام اخلاق و رفتار یاد بگیرم و حتی الان میفهمم که رفتار خیلی از بزرگترای من ، از هزار تا از بچه کوچولوهای بخش نوزادان بدتر و مسخره تره ? من از وقتی رفتم بیمارستان خیلی چیزا یاد گرفتم . بقول مامانِ یکی از بچه ها ، کمترین ترسی که تو جون مامان همه ی بچه های اینجا هست ؛ اینه که این اخرین نگاهش باشه ، آخرین لبخندش باشه  آخرین مامان گفتنش باشه . میگن اگر این آخرینش باشه و دیگه نبینمش ، دلم نمیاد آخرین نگاهم باهاش با اخم باشه... تا حالا اینجوری بهش نگاه کرده بودیم ؟ یه تجربه دیکه هم بگم؟ یکی از همکارام‌میگفت آخرین روز یه کلاس کنکورش ،به یکی از دانش آموزام که زیاد ازم‌سوال میکرد ، گفتم توکه قبول نمیشی بیخیال درس شو برو با دوستات بیرون. بعد از یه چند روزی خبر فوتشو شنیده.خودش همیشه میگه من هیجوقت بخاطر اون حرفم خودمو نمیبخشم. دنیا خیلی کوجیکتر و مسخره تر از چیزیه که بخوایم واسه هم قیافه بیایم یا با طعنه و نیش و کنایه باهم حرف بزنیم . شاید خدانکرده وقتی امشب میخوابین و بیدار میشین ، فردا هیچکدوم از عزیزاتون کنارتون نباشن ، جوری نباشیم که پشیمون بشیم از حرفی که زدیم و ناراحت شده ...راستی عیدتونم مبارک ??</description><category>Aramesh</category><author>Aramesh</author><pubDate>Fri, 15 Jun 2018 01:54:12 +0430</pubDate></item></channel></rss>