https://virgool.ir/feed/@appolonanfa2026-11-11 02:39:33https://files.virgool.ir/upload/users/203422/avatar/hMRv5D.pnghttps://virgool.ir/@appolonanhttps://virgool.ir/@appolonan/چهل-سالگی-wceqxcmn3wanوقتی به چهل سالگی می رسی همه چیز فرق می کند. مخصوصا اگر هنوز تنها باشی. دیگر تنهایی بخشی از هویتت می شود. غده ای که تا قبل از این به فکر جراحیش بودی حالا فقط راههای تحمل کردنش را امتحان می کنی. امیدها آب شده اند. پذیرفتن را تمرین می کنی. سخت است. شبها کابوس می بینی. قلبت درد می کند. احساس می کنی امشب باید بعد از یکی از کابوس ها، در خواب سکته کنی. ساده است. مگر یک انسان چقدر تحمل دارد. چهل سال؟ ده سال دیگر سن را باید به قرن بگویی. نیم قرن و خورده ای. در بیست سالگی کودکیت یادت رفت. سی سالگی نوجوانیت و حالا جوانیت را فراموش می کنی. و بعد از این دیگر چیز خوبی برای فراموش کردن نخواهد ماند مخصوصا اگر آنها هم خوب نبودند. درد دل نمی کنی. چه بگویم. بیشتر از هر زمانی مالک می شوی. مالک دردهای خودت. خیلی شخصی می شوند. آنقدر که نمی توانی بگویی حتی به خودت. فقط باید بکشی و بکشی. چیزها رسوب کرده اند. چیزهایی که نمی شود اسمی برایشان گذاشت: دردها، خاطرات، بدها، زخم ها. چیزی به آنها نمی شود گفت. چیزهایی رسوب کرده اند و راهی برای تراشیده شدنشان نداری. فقط باید حملشان کنی. چهل سالگی تلخ می شود چون بزرگ شده ای اما حجم این بزرگ شدن را رسوبات اشغال کرده اند. طلبکار دنیا نیستی. بدهکار هم دیگر نیستی. دنبال چیزی نمی گردی. حتی دیگر دنبال مرگ هم نمی گردی. کجا بروم؟ چهل سال دیگر وقت می خواهم برای عزاداری. این همه چیز مرده اند کجا بروم. قبلا آرزوی مرگ اگر داشتی، همان را هم الان نداری. چهل سالگی عجیب است. همه چیز را می دانی. می دانی که نمی دانی و نمی توانی. خودت را شناخته ای. که نمی توانی بشناسی. پوچ می شوی. پوچ واقعی. حتی پوچ از پوچی. چیزی که هرچه قبل از این بوده ای نبودی. چهل سالگی بلوغ تلخیست. همه چیزش وارونه هجده سالگی می شود. همان زمانی که دنیاها برای تغییر داری. چهل سالگی بلوغ تلخیست...https://t.me/whalone?شاهین پروازشاهین پروازSun, 31 May 2020 15:18:02 +0430